Monthly Archives: September 2003

Schtimm – Plays Mrakoslav Vragosh

Het lijkt af en toe wel dat met het korter worden van de tijd tussen het opkomen van de zon en de ondergang van de koperen ploert het aantal stemmige plaatjes als een gek toeneemt. Dat is misschien ook wel de meest geschikte tijd van het jaar voor dat soort plaatjes natuurlijk. Melancholisch, loom, beheerst, sober, minimalistisch in de tinten van de herfst met af en toe een straaltje zon. Schtimm past eng precies hierbij zul je concluderen als je Plays Mrakoslav Vragosh beluistert. De zonnestraal die in de nummers van tijd tot tijd door de wolken heen breekt is B. Het lijkt wel of al die Noorse zangeressen gezegend zijn met van die elfenachtige stemmen. B is misschien een rare naam, maar niet als je weet dat de rest van de band zich Æ, P en K noemt. Schtimm klinkt als Portishead zonder trip (alhoewel die in “The Hardcore Waving of Happyflags” en “Into” wel degelijk aanwezig is) en minder klagend maar levendiger dan Beth Gibbons solo. Als Æ zingt en begeleidt wordt door enkel cello en viool in “Flowers” doet hij wat denken aan Perry Blake op zijn eerste twee platen. We hebben hier in Europa zelfs het geluk dat de plaat nu pas hier uit komt, want dat levert ons mooi drie bonustracks op. Vorig jaar leverde White Birch een stemmige plaat af vanuit Noorwegen voor de herfst; dit jaar is Schtimm aan zet.

File: Schtimm – Plays Mrakoslav Vragosh
File Under: Stemmige indiepop voor de herfst

Dido – Life for Rent

Duizenden (miljoenen?) mensen hebben een schilderijtje van het kitscherige zigeurjongen met traan aan de muur hangen. Miljoenen mensen hebben ook, velen natuurlijk naar aanleiding van het gebruik van “Stan” van Eminem, Dido’s No Angel in de kast staan. En bij velen staat daar binnen korte tijd ook Life For Rent naast. Helaas, want wat een ongelofelijke VIVA-pop, die nieuwe Dido. Ik heb helemaal niets tegen damespop. Integendeel zelfs. Zoiets als dat van de drie elfjes uit Noorwegen, Ephemera, gaat er bij mij als gesneden koek in, omdat het nog wat spanning in zich heeft en het bovendien gewoon goddelijke liedjes zijn. De eerste Dido was al behoorlijk aan de veilige kant, op Life For Rent gaat ze er nog een stapje verder in. Elke momentje van spanning is er met de grootst mogelijke vakkundigheid eruit gesneden, waardoor het allemaal wel enorme liftmuzak wordt. Van openingstrack “White Flag” tot afsluiter “Do You Have A Little Time” is het één vlakke gladgestreken laken (met wasverzachter!) van cliché-teksten die perfect op maat gesneden zijn voor haar doelgroep, de sex-in-the-city-dames van rond de 30. Als ze niet miljoenen CDs zou verkopen zou je bijna medelijden krijgen met dit zigeunermeisje met traan.

File: Dido – Life for Rent
File Under: Zigeunermeisjesmuzak

Los Straitjackets – Supersonic Guitars in 3-D

Je hoort het er niet aan af, maar de Straitjackets komen uit het hart van countryminnend Amerika, Nashville. Je verwacht meer dat zo’n surfbandje met gemaskerde buitenaards wezen uit de oceaan de westkust opgesurft komen om daar met hun supersonische gitaarsurf de boel op stelten te zetten. Dertien kort, maar puike en (bijna) instrumentaaltjes, waarop ze zelfs hulp krijgen van Jon Spencer op theremin in het lekker vieze “Tarantula”, dat je luidsprekers lekker test. Het irritante van zo’n nazomers plaatje als Supersonic Guitars in 3-D is dat ik de hele tijd luchtgitaar ga staan spelen. De mensen die mij afgelopen week hebben zien lopen, met koptelefoon op, in een wat rare houding, dat was dus mijn poging tot luchtgitaarfietserij. Ze mogen nog blij zijn dat ik het tres coole meegeleverde 3d brilletje er niet bij opgezet heb. Natuurlijk (her)kennen we veel melodietjes uit de jaren zestig, maar het heeft allemaal toch wel iets eigens en klinkt gewoon heerlijk, mede ook door de messcherpe productie. Toch zou het van mij net wel iets sleazier mogen allemaal. Dat zou het een stuk opwindender maken. Nu leent Supersonic Guitars in 3-D zich perfect om te genieten in de herfstzon, jammer dat dit CDtje er al niet was aan het begin van de afgelopen zomer. Geheide hit én garantie voor veel luchtgitaarspelende mannetjes, op de één of andere manier schijnt dat iets te zijn waar vooral mannen zich mee bezig houden, met koptelefoons op.

File: Los Straitjackets – Supersonic Guitars in 3-D. File Under: Ride Those Waves Dudes!

The Tangent – The Music That Died Alone

Hoe krijg ik het in godesnaam voor elkaar om mensen op het pad van te The Tangent zetten en ze te dwingen tot de aanschaf van dit meesterwerk zonder hele epistels, waar recensies van symfoalbums nogal eens naar neigen, te moeten schrijven? Hier breek ik nu al dagen mijn hoofd over. Ik vind namelijk dat the Tangent een breder publiek verdient dan alleen het ons-kent-ons symfopubliek. Is dit onmogelijk? De lezer hier rent, vrees ik, niet naar de winkel als ik zeg dat punkprogger Andy Tillison (Po90) het beste in hippyprogger Roine Stolt (Flowerkings) weet boven te brengen en dat zijn gitaarwerk zelden beter klonk dan op The Music That Died Alone? Toch is het zo! Hier kunnen al die gitaarbandjes nog een lesje van leren (en Stolt ook voor zijn volgende Flowerkings-CD) En dan het blaaswerk van David Jackson van van der Graaf Generator, dat echt geweldig past in het geheel? Ik vrees dat het u als lezer, allemaal geen ruk uitmaakt. Dat ‘Up-hill from Here’ een fantastisch gëengageerd staaltje voet op het gaspedaal is, interesseert u geen reet. Of dat “Cantermemorabilia” laat horen dat jazz ook hip kan swingen, zonder freaky en oubollig te klinken of bedoelt is als achtergrondmuzak? Het zal u, lieve lezer, allemaal worst wezen. En daar baal ik van, want u weet namelijk niet wat u nu mist.

File: The Tangent – The Music That Died Alone
File Under: Eén van de albums van het jaar, doe eens raar en waag de gok

Janika – Believer

CDs uitbrengen is voor Janika meer een last dan een lust volgens mij. Hun pittige mix van blues/funk/soul leent zich namelijk bij uitstek om de pannen van het dak te spelen. Je weet wel, zoals bands als Mother’s Finest, onze eigen Gigantjes en Melissa Etheridge, of voor de ouwe lullen onder ons, Stone the Crows met de weergaloze Maggie Bell, die een strot had om te zoenen. De klein van stuk zijnde Janneke Bosveld van Janika is daar, net als stadsgenote Anouk ook mee gezegend. Net als haar heeft Janika de Haagse podia al lang veroverd. Dat de band goed op elkaar is ingespeeld hoor je op de EP Believer. Deze klinkt misschien iets teveel alsof hij in één take is opgenomen op een podium zonder publiek, maar de gedrevenheid druipt van de stevige rocksongs af. Dan mogen songs best wel een beetje cliché klinken, maar ik kan je op een briefje geven dat je songs als “Forsake Me” zo meelalt in de kroeg waar Janika optreedt. Op CD klinkt het al als een geheide meezinger, dat kan onder het genot van bier alleen maar beter worden.

File: Janika – Believer File Under: Pubrock met flinke strot

Muse – Absolution

Je kunt er niet om heen. Muse heeft een nieuwe CD uit. Absolution. Goed nieuws zou je zeggen, zeker gezien het aantal draaibeurten dat hun debuutplaat Showbiz maakte in de speler. Toch is er een beetje een gevoel van walging, want voordat je maar een seconde van die nieuwe plaat gehoord hebt, ben je door de hele Nederlandse muziekpers al overspoeld met allerlei superlatieven, en als een platenmaatschappij er dan ook nog eens een schepje bovenop doet door je te mailen: “Hallo Musefan, Hier weer wat nieuws over de beste band van het heelal!”. We zijn toch geen kleuters? Van dit soort mailtjes zakt bij mij in ieder geval de broek af en doet me er bijna toe neigen om die plaat gewoon maar te negeren: dit kan alleen maar een slechte plaat zijn! Toch doe ik dan Bellamy en zijn vriendjes tekort, vrees ik, want in hoeverre vragen ze om die hele hype? Maar goed, Absolution zet dus de bombastische lijn door die met Origin of Symmetry al in gezet was, een beetje tot mijn teleurstelling. Ik had gehoopt dat Muse wat meer zou kiezen voor de gulden middenweg tussen Showbiz en Origin of Symmetry. Dan was er een briljantere plaat uitgerold dan Absolution. In single “Stockholm Syndrome” en “Hysteria” barst Muse echt bijna uit zijn voegen van pompeuziteit. Het is wel knap hoe ze in balans blijven op het randje van de afgrond waar ze in dreigen te storten. Je bent echt blij dat er af en toe ook wat rustpuntjes zijn zoals het wel prachtige “Sing For Absolution”. Het is jammer dat het enorme talent dat Bellamy zonder twijfel is, niet wat anders aangewend wordt. Toch denk ik nog mijmerend terug aan de tijd dat bijna niemand Muse nog kende en alleen de happy-few Showbiz had en koesterde. Man, dat waren nog eens tijden. Hopelijk is hij nu na het verschijnen van Absolution bevrijd van alle bombast en wordt de volgende plaat weer écht goed, wel weer met Richard Costey achter de mengtafel, want productietechnisch zit het wel snor.

File: Muse – Absolution
File Under: Bomba(r)st Overkill

Limp Bizkit – Results May Vary

Kloten zeg, die nieuwe plaat van Limp Bizkit leent zich helemaal niet om af te zeiken! Maar goed, wat zou er gebeurd zijn als de heren van Korn niets met tattoos hadden? Zou Limp Bizkit dan zo groot zijn geworden als ze nu zijn? Of beter gezegd waren, want de Bierhal in Amsterdam Zuid konden ze niet eens meer uitverkopen eerder deze maand. En of Results May Vary er voor zal zorgen dat het wel weer goed gaat komen met Limp Bizkit zal moeten blijken de komende maanden. Het ontbreken van Wes Borland en vooral diens gitaarsound kon Durst wel eens meer fans kosten dan hem lief is en bovendien duurde het gewoon veel te lang voordat de opvolger van Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water in de winkels lag. Niet per sé omdat de plaat slecht is, maar zitten de kids van tegenwoordig te wachten op een retrospectieve plaat van Fred Durst cs? Results May Vary. Het is wel even schrikken om Durst in een bijna King’s-X achtig nummer te horen als “Build a Bridge” in ieder geval. Je kunt wat dat betreft alles van Durst zeggen, maar hij heeft wel het lef gehad om een andere koers te kiezen met Results May Vary. Natuurlijk nog veel vuilbekkerij en persoonlijke ellende, maar zowaar ook Freds visie op de droeve staat van moeder aarde. Dat het niet de plaat van het jaar is kun je hem moelijk kwalijk nemen, daarvoor zijn zijn mogelijkheden gewoon te beperkt. We hebben hier tenslotte over een tatooeerder uit Jacksonville die toevallig ontdekt is door de heren van Korn die nieuwe plakplaatjes wilden….

File: Limp Bizkit – Results May Vary File Under: Gewaagd, maar is het goed genoeg? Vrees van niet

The Seatsniffers – Flavor Saver

Liveplaten blijven een gevaarlijk goed. Niets zo moeilijk als de magie van het moment vastleggen in nulletjes en ééntjes op een CD. Nou gaat dat omzetten in 0 en 1 vaak nog wel goed, maar dan duikt zo’n CD de CD-speler in thuis en daar zit je dan op je bank of achter je bureau naar een CD te luisteren die vraagt om de zweterige geur van een broeierige kroeg en de consumptie van veel bier. Op de één of andere manier werkt dat gewoon niet zo goed. Dat is ook het beetje het probleem van Flavor Saver van the Seatsniffers. Deze belgen hebben al lang hun sporen verdiend door talloze tours door zo ongeveer half Europa, als Seatsniffers, maar ook als backing band van Jason Ringenberg. Zo’n levende legende vraagt je natuurlijk niet voor niets lijkt me. In een zaal spelen de Seatsniffers de pannen van het dak met hun potpourri van Rock & Roll, Rhythm & Blues en Rockabilly, maar door mijn speakers klinkt het gewoon lang niet zo energiek en zelfs een beetje vlak. Dan blijkt dus dat er ook nog eens zoiets als live beter dan op plaat, zelfs beter dan op liveplaat. Dat geldt dus ook voor de Seatsniffers. Op naar de concerten en tanken met dat bier!

File: The Seatsniffers – Flavor Saver File Under: Live beter dan op plaat, zelfs beter dan op liveplaat

UNKLE – Never, Neverland

Global Underground

Damn, daar zit je dan vijf jaar op te wachten. Vijf hele jaren na het briljante Psyence Fiction ligt Never, Neverland van UNKLE in de winkel. En dat wachten was dus mooi voor de kat zijn viool, want als Never, Neverland één ding doet is het zwaar tegenvallen. Blijkbaar kan Mo’Wax baas James Lavelle toch niet zonder de brille van DJ Shadow, die na Psyence Fiction verklaarde nooit meer iets met UNKLE te doen en zijn afwezigheid voel je aan alle kanten. Van de spanning en extremen van Psyence Fiction is nog maar weinig over en wat er over is een beetje halfbakken. Never, neverland mist te overduidelijk de scherpe scheppende beathand DJ Shadow, waardoor het een beetje een Massive Attack (Mezzanine)-achtig album wordt, maar dan minder goed. Daar verandert het samplen van ubercoole en hippe rockheld Ozzy en beroemde gasten als Jarvis Cocker, Josh Homme, Brian Eno en Ian Brown niets aan. Nee, hier zit je niet vijf jaar op de wachten.

File: UNKLE – Never, Neverland
File Under: doe mij maar Annihilator – Never, Neverland
File Audio: [ MySpace]

Voicst – Eat The Evidence

Gelijk maar samen met de deur in huis vallen met het slechte nieuws. Het is kloten, dat schijfje Eat the Evidence van Voicst. Maar wel lekker kloten! Het ergste kloten er aan is dat dat kreng maar 14 minuten duurt. Tja had het maar geen EP moeten worden natuurlijk. Gelukkig hebben ze voor dit soort gevallen de repeatknop uitgevonden. Die kun je met een gerust hard gebruiken bij het vage intro en de 5 tracks die volgen. Pittige, ongecompliceerde gitaarrock met een heerlijk rauw randje, beetje a lá ‘Song 2’ van Blur zonder gas terug te nemen, of Caesar met rafels zo u wilt. Dat het lekker in het gehoor ligt blijkt wel, Nike Football belt je natuurlijk niet voor niets om je muziek te gebruiken voor hun website voor Panna KO. Het laat zich eenvoudig raden waarom deze site een prijs won op een prestieus festival in Cannes. Nee, het komt wel goed met deze vriendenclub die al vanaf de middelbare school Amsterdam plat speelt, een tijdje op zijn gat lag en nu hard terugslaat met deze EP. Oh ja. ook nog even het goede nieuws: Er wordt gewerkt aan een full length CD! Wat wil een mens nog meer! Tot die tijd is er de repeatknop.

File: Voicst – Eat The Evidence
File Under: Gitaarband die maar snel met volledige plaat moet komen