Monthly Archives: June 2004

Midlake – Bamnan and Silvercork

Bella Union / Bang!

Vakantie (dag 2)
Het fijne aan Grandaddy is de beste houding waarin je naar hun muziek dient te luisteren. Dat is namelijk languit liggend in het gras met een grassprietje tussen je lippen geklemd turend naar de wolken. En maar zoeken naar bizarre vormen die ertussen zitten. Natuurlijk had ik geen Grandaddy bij me daar in Frankrijk. En daar baalde ik van die dinsdag. De wolkenpartijen boven de hoogvlakte daar aan de Cevennen leenden zich donders best voor een middagje Grandaddy schatte ik in. Midlake‘s Bamnan and Silvercork bood gelukkig uitkomst. Op hun debuutplaat staan ook van die heerlijk foute orgeltjes waar Grandaddy’s dromerige liedjes zo vol mee zitten. De af en toe flink bijtende gitaarpartijen van Grandaddy mist Midlake helaas wel. Daarvoor biedt Midlake wel wat anders gelukkig. Zo Flaming Lips, Mercury Rev en Radiohead komen voorbij in de Cumulussen. En wat Beatles drijven ook mee op de wolken. De eerste twee zijn ook bands die zich uitstekend lenen voor luisterpartijen in het gras. Bovendien zijn deze live ook nog eens goed en dat kan van Grandaddy niet altijd gezegd worden. Ik hoor ze nog ‘Sorry we sucked’ mompelen na een mislukt optreden in Tivoli. Als Midlake de live-brille van de anderen adopteert, dan ben ik wel benieuwd hoe goede de heren van Midlake zijn op een podium. En anders ga ik gewoon weer op vakantie en stop met een gerust hart Bamnan and Silvercork in mijn rugzak in plaats van Under The Western Freeway. Want zo op de rug in het gras deden de liedjes vol melancholie het in ieder geval minstens even goed.

File: Midlake – Bamnan and Silvercork
File Under: Op-de-rug-in-het-gras-plaat
File Audio: [Milkmaid Grand Army EP]

Graham Coxon – Happiness in Magazines

OK, ik moet toegeven dat ik altijd een zwak heb gehad voor de virtuose, nerdy, bijna altijd dronken voormalig gitarist van Blur Graham Coxon. Helaas vond ik zijn voorgaande solo-albums maar ondoorgrondbaar lo-fi geneuzel, niet om door te komen. Wat een verrassing is dan Happiness in Magazines! Dit album maakt me helemaal blij. Graham is zo te horen na zijn therapie-sessies en afkicken ook weer helemaal happy, want dit album klinkt lekker fris, fruitig en is heel toegankelijk. Gelukkig geen brei van noise meer. De teksten zijn nog nog wel doordrenkt met die lekkere Britse melancholiek, sarcasme en zelfspot. Gitaargenie Graham en zijn Fender Telecaster zetten op dit album stuk voor stuk sterke klassieke pop- en rockliedjes neer, met hier en daar een uitstapje naar de blues en ja zelfs naar Ennio Morricone. Ik moet zeggen dat het allemaal wel erg doet denken aan Blur, maar tja is dat erg? Dit komt met name naar voren in “Bittersweet Bundle of Misery”, dit nummer is gewoon “Coffee + TV” pt. 2…niet nieuw maar wel genieten. Uitschieters op deze nieuwe plaat zijn het bluesy “Hopeless Friend”, de punky openingstrack “Spectacular” en de catchy single “Freakin’Out” (met de fantastische tekst ‘nothing to do nothing to say; la la la la la la la lay’ , een hit als er gerechtigheid is in deze wereld!). Met Happiness in Magazines verdient Coxon kritisch en commercieel succes. Laten we hopen dat hij snel voor optredens deze kant op komt en ons in de toekomst blijft verblijden met dit soort fijne albums!

File: Graham Coxon – Happiness in Magazines
File Under: Therapie geslaagd!

Automato – Automato

Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik word af en toe heel erg moe van al die hiphoppers. Het zal vast ook een vorm van desinteresse mijnerzijds – hé, ik blijf een gitarenkind – zijn, maar ik word gek van die drang naar credibility van het gros van die gozers. Er zal best wel wat orgineels tussen zitten, maar warm krijg ik het zelden. Bij Automato spitsten mijn oortjes zich echter. Wat is dat! Hier gebeurt sapperderflap heel wat anders. Het lijkt zowaar – vergeef me mijn vooroordelen – weer eens te draaien om de muzak en goede raps! Op de schouders van superproducers DFA steken deze heren een vet eind boven het maaiveld uit. Deels nog wel flinke beats, maar vooral ook veel echte instrumenten. Niet diep geworteld in soul en rock als N.E.R.D., maar van top tot teen gevuld met hiphop met opmerkelijke electronica en indietrekjes en hier en daar toefjes jazz en funk. Denk Beastie Boys van een poos terug, maar meer hiphop en niet geheel blank of The Roots van korter gelee, maar dan meer live. En door dit al vooral ook een lekker fris geluid. Dubbelfris! Laat je gaaaaaan!

File: Automato – Automato
File Under: Automatotische piloot
File Audio: [The Let Go, Alternate Version 3]

June Panic – Hope You Fail Better

Vier full-lenght CD’s, een handvol EP’s, singles en vooral een flinke stapel cassettes. En wat heeft het June Panic opgeleverd? In elk geval niet de populariteit – hoe relatief die dan ook is – van de allergrootsten in het lofi-wereldje. De vergelijking met collega (Smog) ligt nog het meest voor de hand: beiden begonnen met ergens eind jaren tachtig, begin jaren negentig met het uitbrengen van cassettes, beiden deelden graag vinyl met bendgenoten en brachten zo split-EP’s en 7″‘s uit en koesteren een wereldvreemd imago. Als we de vergelijking doortrekken naar hun muziek zien we meer overeenkomsten: beiden hebben ietwat nasale stemmen en zijn niet bang om zo nu en dan vocaal uit de bocht te gaan. Bij beide heren klinken positivisme als diepdonkere melancholie en droefenis als doodsnood. Maar Smog wist zijn liedjes uit het moeras van de lo-fi te trekken en ze met terugwerkende kracht meer glans te geven. June Panic maakt zo nu en dan briljante songs (“Breach birth control”), maar vaker stuurloze, mediocre liedjes waar geen hook of idee van blijft hangen. En die modderige productie, daar hebben eind jaren negentig de grootsten uit de lofi-wereld mee afgerekend. Zij die zijn blijven steken in de kwartfinales nog niet.

File: June Panic – Hope You Fail Better
File Under: Lofi liedjes die de top niet halen
File Audio: [Let my lungs coin work][Breach birth control]

The Orb – Bicycles & Tricycles

Vakantie (dag 1) Ik kon hem natuurlijk niet thuis laten liggen. Bicycles & Tricycles van The Orb moet vanzelfsprekend mee als je een weekje gaat fietsen in Frankrijk. In de Cevennen om precies te zijn. Om te kijken of we het verschroeide rubber van Tim Krabbé’s De Renner konden traceren en of we het zouden afleggen tegen de warmte. Dat viel dus behoorlijk mee de eerste dag. Al was ik aardig op na 120 kilometer rond de gorges van de Tarn en de Jonte waarvan geen meter vlak was. Na uitgebreid blussen met fris Frans bier en thee met veel te veel suiker was ik wel toe aan een trip in bed. Luikjes op kwart voor drie, The Orb in de diskman als cooling down. Daar leent deze ongekroonde koning van de chill out zich donders best voor natuurlijk. Dan maakt het niet uit dat Bicycles & Tricycles – vorig jaar al uit in Japan, maar nu opgeleukt en wel ook hier uit ,- af en toe ook wat opzwepende beats bevat. Da’s juist fijn, dat zorgt dat ik niet verder inkak. Op de dromerige en lome tracks zak ik langzaam weg in mijn vermoeide lichaam en masseer van binnenuit mijn eigen spieren weer fris. Met dank aan The Orb. Dit soort momenten van ontspanning maken een fietser beter.

File: The Orb – Bicycles & Tricycles
File Under: Ideale Cooling down voor fietsers

VA – Sex & Subversion, A Thick Records Document

Ik heb al mijn alternatieve vrienden en vriendinnen uitgenodigd voor een feestje. Eén voor één druppelen ze net na twaalven binnen. Het is een bonte mengeling bij elkaar; tattoos, hanenkammen, lang haar met en zonder staart, neuspiercings, alles is aanwezig. Het is heet, het bier vloeit, het geluidsniveau wordt opgeschroefd. Het feestgedruis barst in alle hevigheid los. Er wordt gedanst, gesprongen, gepogood, en dat in alle varianten. Mijn vrienden en vriendinnen knikken mij tevreden toe. “Hoe kom je toch altijd aan die leuke muziekjes?,” fluistert een knappe blonde vriendin in mijn oor. Ik kleur. Ik kijk haar enigszins verlegen aan, het kon wel eens een bijzondere avond gaan worden. Het geluidsniveau wordt verder opgeschroefd. Het dak gaat eraf. Een opwindende mix aan punk, indie, folk en ander alternatief werk vult de ruimte. Na een klein uur is het plots stil. De cd is afgelopen. De blonde vriendin graait tussen de stapel cd’s bij mijn cd -speler. De Thick Records verzamelaar genaamd Sex & Subversion wordt uit de cd -speler gehaald. “Vieze vuile seksist,” klinkt het plotseling. Ze houdt het cd-hoesje omhoog. “Ja, maar het heeft een reden,” stamel ik nog. Mijn vrienden en vriendinnen vertrekken sneller dan ze gekomen zijn. Ik blijf alleen achter. Voor me houd ik het hoesje, waarin de tekst van Malcolm McLaren te lezen is: “The true meaning of rock is sex, subversion & style”

File: VA – Sex & Subversion, a thick records document
File Under: Leuke alternatieve verzamelaar met hoes die je niet moet laten slingeren
File Audio: [Sullen – All fall down][New Black – Booze olympics]

The Datsuns – Outta Sight / Outta Mind

Oftewel Messin’ around in de eigen woorden van de band. Ondanks (of misschien wel dankzij) het feit dat ik een Daihatsu rijd, wisten de Datsuns met Outta Sight / Outta Mind me toch bij de les te houden op een vermoeiende autorit, niet in het minste omdat ze probleemloos de motor overstemmen (ligt uiteraard ook aan de volumeknop…). Lekkere vuile nummers met variabel tempo. Deze Nieuw-Zeelandse heren beginnen meestal meteen in de 2e versnelling, zetten ‘m zo nu en dan even in de achteruit of langs de kant van de weg, maar pakken dan halverwege weer op om in de hoogste versnelling van hun vehikel door te stomen naar het eind van het nummer. Afslaan doet de motor niet, dat zal dan wel een diesel zijn… Als we dan onder de motorkap kijken van de Datsuns, dan zitten daar onderdelen van Jon Spencer, wat reservedelen van bands als de BRMC, Thee Hypnotics en meer van dat soort kornuiten. Op de achterbank zitten nog wat overjarige rockers… Is het dan alleen maar lekker rotzooien? Met “What I’ve lost” laten ze zien dat er ook een gevoelige snaar kan worden geraakt. En bovendien… de teksten gaan ook nog wel es ergens over.

File: The Datsuns – Outta Sight / Outta Mind
File Under: Lekker vuige rock-&-roll
File Video: [Blacken My Thumb]

VA – Diva Volume 1

“Volgens mij heb je er een gratis sampler bijgedaan om te recenseren,” zei ik monter tegen baas File Under. “Nee hoor,” kreeg ik terug. “Weet je het zeker?,” probeerde ik nog. “Ja,” kwam er wat nors terug. “De cd is anders helemaal niet in Nederland te koop,” bracht ik in. “Moet je zeker in Frankrijk zijn,” kwam er meteen terug. Meer durfde ik niet in te brengen, ik kan mijn baas niet eeuwig tegenspreken. Ik heb echter tot op heden nog niets over deze cd gevonden. Oké, het Franse label Diva bracht deze verzamelaar uit. Oké, ik heb ook wel gezien dat de cd een verzameling is van nummers van vier labels, namelijk Disques Tricatel, Ici d’Ailleurs / 0101, Vicious circle en Alienor / Platinum. De tracks staan echter als een bijeengeraapt zooitje op de cd. Ik laat me echter niet snel uit het veld slaan, en programmeerde de tracks per label. Dit veranderde echter weinig aan mijn indruk. De labels vertegenwoordigen geen specifiek genre, het blijft een rommeltje. De kneep kon echter wel eens zitten in het feit dat Franse muziekzenders tegenwoordig 80% nationaal product moeten draaien. Er staan namelijk veel Franse artiesten op met als noemenswaardige bands: Bikini Machine en Mouloud. Deze cd lijkt m.i. bestemd voor de interne markt, maar is wel aangevuld met nummers die dezelfde labels in licentie hebben. Het Amerikaanse King Khan and His Shrines, en het Engelse The High Llamas zijn hiervan weer het meest interessant. De totale oogst is echter matig. Ik blijf erbij dat het een gratis of goedkope sampler is die per abuis hier terecht gekomen is. Mocht de cd echt niet te vinden zijn dan zal mijn hoesje met de tekst Ewie te lezen zijn. Eens kijken of de baas hiervan terug heeft zonder te photoshoppen.

File: VA – Diva Volume 1
File Under: Sampler waar je niet veel voor moet betalen

Venice – Live in Royal Theater Carre (DVD)

Je hebt zo van die bands, die zijn wereldberoemd in Nederland. En waar ze zelfs in het thuisland amper van gehoord hebben. Venice is zo’n band. Opgepikt door Jan Douwe Kroeske, die ze net zolang 2 meter sessies heeft laten doen tot Nederland er niet meer om heen kon. En verkopen ze nu grote zalen uit. Nou is het eigenlijk in het geval van Venice niet zo raar. Ze zitten in het Westcoast straatje waar een band als The Eagles ook in zit en die braken als eerste door in Nederland om vervolgens de wereld te gaan veroveren. Zover is Venice nog niet, maar Nederland hebben ze in ieder geval. Zelfs zo dat er, speciaal voor Nederland een DVD is opgenomen; Venice Live in Royal Carre Theater. Al zou die DVD ook een mooie introductie zijn voor de rest van de wereld. Want de mooi sober opgenomen DVD geeft een prima overzicht van het oeuvre en laat veelvuldig zien waar de heren Lennon (twee keer twee broers en dus vier neven) goed kunnen; namelijk heel mooi samen zingen. Echter, het toont ook meteen een van de gebreken van Venice aan. De stemmen mogen dan goed en mooi zijn, de nummers zijn dat niet altijd. Die variëren namelijk van bloedstollend mooi, vooral als er wat gas terug genomen wordt, tot aalglad. En dan is een dikke 100 minuten gewoon teveel. En verwordt het tot een DVD die toch vooral bedoeld is voor die fans die erbij waren. Maar misschien was de DVD daar eigenlijk ook voor bedoeld…

File: Venice – Live in Royal Theater Carre (DVD)
File Under: Voor alle fans

St. Thomas – Let's grow together, the comeback of

De komende zomer ga ik op fietsvakantie naar Noorwegen. Ik verwacht een ruig landschap, geregeld neerslag, kou en relatieve warmte, soms ongeasfalteerde wegen, de nodige zware tochten en de kennismaking met de eigen alcoholische brouwsels. Muzikaal is er nu een vierde volledige brouwsel van het Noorse St. Thomas, oftewel Thomas Hanson met wat beperkte hulp (drums , bas en wat vocalen). Nu klinkt brouwsel oneerbiedig, maar dat is zeker niet zo bedoeld. Het vorige album Hey harmony was al de moeite waard, maar helaas net teveel dicht geplamuurd. Dit valt vooral op als je hun nieuwe hoort: Let’s grow together – the comeback of. De muziek en teksten van St. Thomas vragen simpelweg om oneffenheden. Gelukkig werd het slechts in vier dagen opgenomen. Het Belgische 62TVRecords dat maar dit jaar al prachtige releases van John Wayne Shot Me en Austin Lace uitbracht, lijfde ze in. En dat lijkt muzikaal gezien geen toeval. De korte nummers zijn te beschrijven als een mix van de later doorgedraaide Syd Barrett die per abuis in het Canada van de akoestische Neil Young is beland. Ik ben nu helemaal in de vakantiestemming gekomen. Als het Noorse Verkeersbureau regelt dat ik deze zomer Thomas Hanson met gitaar op de Noorse fjorden tegenkom, dan heb ik de vakantie van mijn leven. En als dit teveel gevraagd is dan graag een concert in zijn woonplaats Oslo waar ik start en eindig. Dat moet toch te doen zijn. Als jullie me even mailen dan kunnen we een afspraak maken.

File: St. Thomas – Let’s grow together, the comeback of
File Under: Een heerlijke verzameling Noorse liedjes