Monthly Archives: July 2004

Comets On Fire – Blue Cathedral

Altijd fijn als een bandnaam niets dan duidelijkheid biedt. Comets on Fire had geen duidelijker bandnaam kunnen kiezen dan deze. Als ze namelijk iets doen dan, dan is het wel de plek waar je je begeeft tijdens het luisteren van Blue Cathedral binnen een paar tellen volledig in de hens te zetten. Goedemorgen wat trapt “The Bee and the Cracking Egg” overdonderend af. Alsof ze Lemmy terug Hawkwind in geschopt hebben om de ingedutte rockboedel eens even flink door te blazen met een overdosis spacerock en de nodige pillen. Nou ja een tikkie overdreven is dat natuurlijk wel, want niemand zingt immers als Lemmy en de rockboedel is ook niet geheel ingedut, maar je snapt wel wat ik bedoel. Wel grappig dat na die bak herrie een rustig intermezzo volgt met “Pussy Footin’ the Duke”. Alsof de heren zelf ook even op adem moeten komen. Daarna barst de ‘ellende’ overigens weer gewoon los hoor, met onder andere nog wat lekker geschift blaaswerk in “The Antlers of the Midnight Sun” en de nimmer rustende stem van Ethan Miller die de boel probeert te overschreeuwen. Dat dan nog wat Floyd-esque rust volgt in “Brotherhood of the Harvest” is dan wel fijn, zo kun je je goed voorbereiden op finale “Blue Tomb”, met zijn 10 minuten heen en weer gespring tussen hardrock naar blues en weer terug over rondzingend gitaarlijntje. De komeet is dan ondertussen al wel flink afgekoeld, maar je huis aan puin. Nou ja je hebt altijd de blauwe kathedraal nog he.

File: Comets on Fire – Blue Cathedral
File Under: Spacerock 2004
File Audio:[The Antlers of the Midnight Sun]

From First To Last – Dear Diary, My Teen Angst Has A Bodycount

Wanneer een band besluit om na het vertrek van de zanger niet te stoppen maar een doorstart te maken kan dat eigenlijk twee gevolgen hebben: ofwel het is afgelopen met de kwaliteit en het nieuwe ensemble is niet meer dan een slecht aftreksel, of de nieuwe impuls stuwt de muziek naar nog verdere hoogtes. Nog maar pas geleden bracht From First To Last haar eerste EP Aestetic uit en dit beloofde heel wat moois. Nu is daar de debuutplaat met de onmogelijke titel Dear Diary, My Teen Angst Has A Bodycount, waar de heren het inderdaad met een nieuwe frontman moeten stellen. Maar ik denk dat daar weinig mensen heel erg rouwig om zullen zijn. Het chaotische gekrijs – kenmerkend voor de EP – is tot het minimum beperkt en wordt slechts nog uit de kast gehaald wanneer hier écht een reden toe is. Mooie melodieën en inventieve zanglijnen voeren nu de boventoon. Ondertussen is het ook vooral genieten van de fenomenale drumkunsten van trommelaar Derek Bloom die bewijst dat een drummer soms weldegelijk de ster van de band kan zijn. Enkele voor mij persoonlijk geheel nieuwe ritmes passeren de revue en geven de muziek een geheel eigen stijl. Deze kenmerkt zich sowieso als een grote verzameling van invloeden. Geen genre wordt geschuwd en bijna constant is de uitvoering reden tot kippenvel. Ook wanneer er af en toe een beetje tegen het valse aan gezongen wordt geeft dit juist de authentieke sfeer aan die deze band, waarvan we in de toekomst nog heel veel mooie dingen mogen verwachten, steeds uitstraalt. Een topplaat van een klasseband.

File: From First To Last – Dear Diary, My Teen Angst Has A Bodycount
File Under: Te veelzijdig om Emocore genoemd te worden
File Audio: [Note To Self][Secrets Don’t Make Friends]

Mirah – C'mon Miracle

Kill Rock Stars / Konkurrent

Toveren is in. De één tovert met woorden, de ander met eten, Harry Potter en zijn vrienden leren zelfs toveren op school. De Amerikaanse heks Mirah (Yom Tov Zeitlyn) tovert met muziek. Ze weet het voor elkaar te krijgen om de nodige vrouwelijke singer-songwriters op één album te krijgen. Ze doet dit echter zonder hun hulp. Heks Mirah gooit de muziek en stemmen van Heather Nova, Aimee Mann, Edie Brickell, Beth Orton, Kate Bush of hoe ze ook mogen heten in de kookpot, en floep…… daar is het wonder: C’mon Miracle. Artistieke hoogtepunten zijn het kritische nummer ” Jerusalem” en het liefdesdrama “The dogs of B.A.”. De productie was in handen van Phil Elvrum. Ze leende aan zijn band The Microphones eerder haar stem uit en speelde er ook een mopje gitaar in. Nu is er echter haar eigen, als ik het goed heb, vijfde album. Het bevat elf wonderschone liedjes met een wat jazzy inslag. Muzikaal had ze de nodige hulp van een hele rij muzikanten waaronder de eerder genoemde Elvrum en Jason Anderson. Nergens doet het echter overdadig aan, de productie is sober gehouden, de songs liggen lekker in het gehoor. Goed getoverd dus, maar bij een volgend album mag er wat mij betreft een wat originelere toverspreuk gebruikt worden.

File: Mirah – C'mon Miracle
File Under: Toveren met muziek

Ayreon – Loser (EP)

Ik vind het wel grappig dat nu de verkopen van singletjes als een gek dalen in één keer een hele boel bandjes hun kans ruiken om eens een hit te scoren en deze met beide handen aangrijpen. Zo staat Jovink nu gewoon hoog in de top-10, dankzij een briljante aktie in tijdens de Zwarte Cross en zo brak Within Temptation ook definitief door. Het is ook wel leuk voor je CV natuurlijk, maar moet vooral ook leuk zijn voor de fans vind ik. Nou, laat dat maar aan Arjen Lucassen en zijn Ayreon over. Met Loser op single en een clip op The Box doet’ie ook een gooi naar de top-40. En hij biedt zijn fans wel waar voor hun geld, maar ik vraag me af of hij niet-fans met deze single ook over de streep zal strekken. Daar is “Loser” met aan het eind de maniakale Devin Townsend – aan wie ik een ‘slecht’ rechteroor te danken heb – denk ik net iets teveel metal voor. Star One-metal overigens, want deze versie is wel flink anders dan de versie van The Human Equation. Waar voor je geld dus. Dat zijn de andere drie tracks ook wel. Zeker als je bij de cd-presentatie in Stairway to Heaven aanwezig was, want daar komt de opname van de akoestische versie van “Into The Black Hole” vandaan.

File: Ayreon – Loser (EP)
File Under: Progmetal in de top 40, kan zo maar weer

Killers – Hot Fuss

Ik zag The Killers deze maand in Paradiso en Metropolis spelen en was blij verrast door de appetijtelijk weg te happen new romatic beats. De liedjes zijn catchy, dansbaar, ze zien er goed uit, de zanger zingt met een faux-Brits accent en ze hebben hun naam van een New Order videoclip gejat (“Crystal”); helemaal goed dus. Deze jonge band uit Las Vegas (ze zijn begin twintig!) is niet erg origineel en nogal laat om mee te liften op de 80´s hype met bands als Franz Ferdinand, Hot Hot Heat, The Rapture en Interpol. Ze zijn ook zeker niet de beste in dit copieerende gezelschap. Hot Fuss begint veelbelovend met vijf sterke nummers met goede hooks en zwevende keyboards, maar zakt daarna naar een middelmatig niveau. Ik ben best teleurgesteld, want live klonk het allemaal erg fijn. Het eerste nummer vind ik meteen het beste op het album; “Somebody Told Me” is een vette stuwende plaat met een zware pulserende bass en springerige synths. Lekker fout en gelikt! Dit gevolgd door het Britpoppy “Mr. Brightside” en het puntige en erg door The Cure beïnvloede “Jenny was a Friend of Mine”. Het vierde nummer is episch à la the The Smiths (op synths!) en heet “Smile Like You Mean It” en het vijfde goede nummer op het album is “All These Things That I´ve Done”, compleet met Gospel Koor (wel erg Blur hoor!). De rest van het album is vrij cliché, niet slecht, maar niet opvallend genoeg. Vooral de downtempo liedjes zijn behoorlijk saai. ‘You´ve got hooks, use them’, zou ik zeggen! Hot Fuss is nogal een schizofreen album, het is goed en slecht, vrolijk poppy, maar ook donker, met teksten over moord en sexuele dubbelzinnigheid, tja ik hou er een beetje een tegenstrijdig gevoel aan over.

File: The Killers – Hot Fuss
File Under: Glamorous Indie rock ´n roll
File Audio: [kies zelf een track]

Soap Star Joe – …Tell Her On The Weekend

Je zelf vernoemen naar – volgens sommigen – één van de beste oorlogsfilms met eigenlijk beste een coole niet allerdaagse titel en er vervolgens achter komen dat er al een Amerikaanse variant bestaat. Da’s knap balen. En het Australische God Is My Co-Pilot gebeurde dat dus. Of beter Soap Star Joe, want zo heten de drie Auzzies na diverse line-up wisselingen nu. Naar een nummer van Liz Phair, waar ze – om de verwarring nog wat groter te maken – natuurlijk in de verste verte niet op lijken. Maar da’s logisch natuurlijk. Weezer, Fountains Of Wayne en Nada Surf, daar komen de heren dichter bij in de buurt. Ongecompliceerde nerd-rock dus. Vooral in pakkende liedjes als “Bus Stop”, “Carlo’s Way” en “BBQ Police” zijn deze invloeden moeilijk te negeren, al zijn ze niet van het kaliber “Buddy Holly”, “Stacy’s Mum” of “Populair”. Bij deze invloeden blijft het gelukkig niet alleen, want dan zou Tell Her On The Weekend wel eens flink saaie plaat geworden kunnen zijn. Op Tell Her On The Weekend is ook plek voor folky invloeden en leven de heren zich in “Sega Master” uit in iets dat op een vreemde manier bijna lijkt op een rockballade. Maar bovenal zijn de liedjes van de hand van Soap Star Joe-spil Mick Wilson stuk voor stuk makkelijk verteerbare zomerkost.

File: Soap Star Joe – …Tell Her On The Weekend
File Under: Fris, fruitig en lichtverteerbaar
File Audio: [If I were a telescope]

The Q Club – The Land of Cockaigne

Het was ineens een vraag op het Subjectivisten forum. Of iemand de vrager wat meer kon vertellen over het bandje Vitalis. Vitalis! Dat deed belletje bij mij rinkelen, maar het was wel ver weg. Ze kwamen uit Hoorn en ik wist nog dat de zanger een hele mooie diepe stem had. Ze hadden ooit een bescheiden hitje gehad, waarvan ik de titel niet meer wist. Op het forum wist men te vertellen dat Vitalis ooit nog een zilveren harp gewonnen had en dat de kern was doorgegaan onder de naam Q Club. En, toeval bestaat niet, die CD lag er nog om te recenseren! Het is zo fijn als de research voor je gedaan wordt. En toch duurde het nog even voordat deze recensie verscheen, de plaat is immers al van 2003. The Land of Cockaigne is namelijk een plaatje dat ik niet draai als ik achter de computer zit om te tikken. Daar is het veel te mooi voor. The Land of Cockaigne is namelijk sfeervol late avond plaatje. Beetje rokerig, lekker loom om met een goed glas whiskey en gedempt licht naar te luisteren. Beetje Nick Cave in zijn latere periode, snufje Tindersticks maar vooral Q Club. Een plaat als een goed boek. De lounge plaat voor de late uurtjes. Ik steek er nog maar eens een sigaartje bij op…

File: The Q Club – The Land of Cockaigne
File Under: Q is van Quality…
File Audio: [Land of Cockaigne (1 minuut)]

The Hives – Tyrannosaurus Hives

Scherp en puntig als altijd is het nieuwe album Tyrannosaurus Hives van de Zweedse Hives. Na de laatste en vermoeiende wereldtoernee duurde het toch 4 jaar sinds het voorlaatste Veni Vedi Vicious voor hun derde album van de lopende band rolde. Er waren wat geruchten dat de band uit elkaar zou zijn, maar het zal wel de sleur van de vele optredens zijn geweest. Hoe dan ook, momenteel zijn ze alweer op toernee, naast Amerika en Japan doen ze ook lowlands aan dit jaar. De ietwat hysterisch zingende Pelle Almqvist (Howlin’ Pelle) weet de Hives weer tot nieuwe hoogtes te stuwen met songs als “Love In Plaster”, “A Little More For Little You” en “Walk Idiot Walk”, waarin catchy riffjes de denderende bas goed afwisselen. In de bijbehorende clip van dit nummer tonen de jongens zich overigens liefhebbers van scrabble, ook een spelletje uit de tijd waar een deel van de inspiratie vandaan komt. Het geluid is wat voller, completer geworden sinds het vorige werk en de gitaristen werken beter samen. En hoor ik daar nu ergens een Ramone in de nummers meezingen? Het is moeilijk om stil te blijven zitten bij Tyrannosaurus. Net als op de vorige albums zijn de nummers simpel, kort en krachtig. Wat wil je nog meer!

File: The Hives – Tyrannosaurus Hives
File Under: Terug van weggeweest
File Video: [Walk Idiot Walk]

Kevin Moore – Ghost Book (OST)

Kevin Moore heeft op zijn zachtst gezegd een opmerkelijke loopbaan achter de rug. Dream Theater verliet hij op haar creatieve hoogtepunt om met Chroma Key een heel andere weg in te slaan. Debuut Dead Air For Radios was en is ronduit briljant, maar geënt op ambient- en synthpop, heel andere koek dan de spierballennotenperserij van Dream Theater. Natuurlijk verkocht hij wel wat platen, maar vooral te weinig. Toen verhuisde Moore naar Costa Rica. Om vervolgens van opvolger You Go Now waarschijnlijk nog minder te verkopen. Zijn revanche haalt hij met wereldplaat Office of Strategic Influence, dat meer symfo was dan ik nog voor mogelijk had gehouden. Ondertussen is hij verhuisd naar Turkije en dan komt nu plotsklaps Ghost Book uit op het ‘grote’ Inside Out, na jarenlang platen uitbrengen op marginale labels of zelfs in eigen beheer. En laat Ghost Book nou ook nog eens de minst toegankelijke plaat van Moore tot nu toe zijn! Het is vooral een bonte collage aan geluidsexperimenten van Moore, slechts spaarzaam voorzien van de stem van Kevin en een dame die ik niet ken. Ghost Book is nota bene de soundtrack voor een Turkse horror-comedy. Fouter kan toch bijna niet zou je denken. Nou dát valt dus wel mee. Sterker nog, de plaat maakt me stiekem best nieuwsgierig naar wat voor een film dat Okult wel niet is én wat Moore gaat brengen met het volgende ‘echte’ Chroma Key album dat naar ik aanneem ook wel op Inside Out zal verschijnen.

File: Kevin Moore – Ghost Book (OST)
File Under: Nu nog moore Chroma Key

Colour Of Fire – The Exile (EP)

Zien op Lowlands (pt.1)?
Colour of Fire uit York valt 20 augustus te bewonderen op Lowlands. Als ik de lovende woorden over hun optredens moet geloven zijn ze daar meer dan op hun plek. En afgaande op de nummers op the The Exile EP ben ik ook wel geneigd dat te geloven. Ze zullen niet de band zijn waar iedereen het in de weken na Lowlands over zal hebben, maar ik zie toch wel een tent ontvlammen op te tonen van het titelnummer of het opzwepende en qua titel natuurlijk prima bij Lowlands passende nummer “Fuck Work, Let’s Party”. De eerste klinkt alsof Brian Molko een moppie meezingt met Bush, de tweede is vooral ehhh… energiek en opruiend. En dan krijg je met “The Company Won’t Colour Me” nog Muse meets Queens of The Stone Age voor je kiezen en een mooie ingetogen ballad met “Ethereal”. Jammer is wel dat er met “Jennifer” ook nog een beetje een niemendalletje op staat, dat qua kwaliteit uit de toon valt bij de rest van nummers. Gelukkig zal deze niet op de CD Pearl Necklace staan die binnenkort verschijnt.

File: Colour Of Fire – The Exile (EP)
File Under: Zien op Lowlands? Zeker als het past in je schema
File Audio: [The Exile-snippets]