Monthly Archives: November 2004

Gluecifer – Royally Stuffed (DVD)

Zwollywood is een fijne plaats om te wonen. Alleen mis ik een echt goed poppodium. Hedon doet vast en zeker stinkend haar best om goede acts op het podium te krijgen, maar het zijn net te vaak net niet die dingen die ik graag had willen zien. Zo had ik donders graag Gluecifer live aan het werk willen zien. Daar had ik dan voor af moeten reizen naar Eindhoven (Effenaar) of Leiden (LVC). En dan kom je niet meer terug naar Zwolle als je graag een paar biertjes drinkt bij zo’n concert en daarom met de trein gaat. Ik was er dus niet bij. Toch had ik een fijn Gluecifer-feestje terwijl Gluecifer LVC plat speelde. Ik duwde de DVD Royally Stuffed in de speler en stuurde het geluid via de stereo en de JBL’s de kamer in. Net iets te hard natuurlijk voor de buren, maar niet te hard voor mijn tere oortjes. Bijna een uur lang Gluecifer denderde door de kamer. Ik stuiterde voorzichtig – nog steeds een pijnlijke rug – mee. Ik drukte op pauze en ging rustig even pissen en haalde nog een biertje uit de koelkast. Eigenlijk was ik misschien wel beter af dan dat volk in LVC bedacht ik me terwijl ik browsede door fijne extra’s van Royally Stuffed (video’s, backstagebeelden, interviews en de complete discografie). Ga maar na: optimaal geluid, goed zicht en gratis consumpties. Toch maakte de Royally Stuffed me vooral één ding duidelijk: volgende keer sta ik vooraan bij de zelfbenoemde Kings of Rock!

File: Gluecifer – Royally Stuffed (DVD)
File Under: De thuisblijvers hadden geen gelijk

The Dears – No Cities Left

Over het algemeen heb ik het nooit zo op hypes. Het probleem van een hype is dat het nogal eens ongewenst je mening kan kleuren. Je springt mee op de bandwagon en gaat even hard staan mee roepen of het harde geroep zorgt juist voor een afkeer voordat je ook maar één noot gehoord hebt. The Dears zijn hot. Hoe het precies is gekomen weet ik niet. Toen het label Bella Union afgelopen jaar aankondigde dat ze The Dears aan hun stal hadden toegevoegd, ben ik op zoek gegaan naar No Cities Left, want deze plaat was immers in thuisland Canada vorig jaar al verschenen. Ik hoorde een bevlogen rockplaat die rijkelijk citeert uit de britse pophistorie. Gemaakt door een veelzijdige band met een zanger die meteen aan Morrissey en Blur‘s Damon Albarn deed denken. Hoe groot was mijn verrassing toen ik er achter kwam dat Murray Lightburn met z’n onvervalste cockney-accent een donkere huidskleur bleek te hebben. Hier en daar wordt hij prettig ondersteund door de achtergrond vocalen van twee bevallige dames die de nummers tevens inkleuren met synthesizer en dwarsfluit. Enig minpuntje vond ik dat de band zich nu en dan verliest in het onnodig uitrekken van outtro’s (onlangs liet deze goed op elkaar ingespeelde band in Nighttown overigens horen dat dit live juist een van hun grote pluspunten is). Desondanks had ik wel het gevoel één van de meest opwindende platen van dit jaar te hebben beluisterd. En dat ging ik dus ook maar eens overal flink hard staan roepen. Bleek ik ineens niet de enige te zijn…

File: The Dears – No Cities Left
File Under: Believe the hype
File audio: [Lost in the Plot]

Brazen Abbot – A decade of Brazen Abbot

Helaas was ik te jong en te berooid om nog concerten van Rainbow te bezoeken. Het dichtst in de buurt kwam nog het Deep Purple-concert in de Slaves en Masters-tour, waar ex-Rainbowzanger Joe Lynn Turner Deep Purple-lid was naast Ritchie Blackmore. Ik kan het nu gelukkig alsnog gaan inhalen bij Brazen Abbot. Dat is een project van Nikolo Kotzev, een in Finland woonachtige Bulgaar die het project Brazen Abbot al tien jaar draaiend houdt. Als zangers heeft deze gitarist onder andere Glenn Hughes, Göran Edman en Joe Lynn Turner gebruikt voor zijn project. Met die laatste is hij op tournee geweest en is in Sofia deze live-cd opgenomen. Ik schaam me diep dat ik Kotzev alleen nog van naam kende, want niets komt dichter bij de bezetting van Rainbow met Joe Lynn Turner dan dit Brazen Abbot. Kotzev is geen Blackmore, dat is best te horen in de solo’s, maar hij benadert Blackmore genoeg om ermee weg te komen. Ook in de eigen composities is het spel tussen keyboards en gitaar te horen dat zo kenmerkend was voor Blackmore in Rainbow en Deep Purple. Zozeer zelfs dat de twee Rainbow-covers die gespeeld worden prima in de setlist opgaan. Het naspelen van een andere band vind ik nooit zo’n prestatie, maar dat ligt hier anders. Dit is eerder een eerbetoon aan Blackmore en Rainbow en daarmee is dit de live-cd die het latere Rainbow nooit heeft uitgebracht. De dvd is een redelijke registratie waar helaas de interviews door de live-opnamen heen gesneden zijn, dus volstrekt ongeschikt als muziek-dvd. De live-cd alleen maakt gelukkig alles goed. Jammie!

File: Brazen Abbot – A decade of Brazen Abbot (cd/dvd)
File Under: Rainbow revisited

ZSK – From Protest to Resistance

(Bitzcore)

Ik heb het nooit helemaal begrepen. Punk moet een soort universele taal zijn, niet gebonden aan grenzen of tijden. Toch denk ik dat 99% van alle bandjes zich bedienen van de Engelse taal. Hier hebben we weliswaar de Heideroosjes, die zich weten te onderscheiden door af en toe eens een liedje in het Nederlands te zingen. Dat de muziek verder bagger is lijkt irrelevant, de gimmick is genoeg om de complete muziekpers op te geilen. In Duitsland hebben ze ZSK. Ook zij durven het (nog) niet aan een volledig album in hun moedertaal te maken. Eeuwig zonde want het zijn nu juiste de volledig Duitse nummers op From Protest to Resistance die bovengemiddeld zijn. De muziek zelf is weinig bijzonder, strakke punkrock van het ‘lichtere’ soort met wat geinige koortjes hier en daar, vergelijkbaar met NOFX, Lagwagon en aanverwanten. Het politieke sausje doet wat overdreven aan maar wanneer er in het Duits gezongen wordt komt het allemaal nog wel overtuigend over. Helaas is de Engelse les bij onze oosterburen blijkbaar niet van een dermate hoog niveau dat dit ook gezegd kan worden van de Engelstalige nummers. Mijn nichtje van 8 heeft een betere uitspraak en het gekunstel met woorden is vooral hinderlijk. Hadden ze nu de ballen gehad de complete plaat in het Duits op te nemen dan zou mijn eindoordeel stukken positiever zijn. Nu vind ik het niet meer dan een geinig niemendalletje van een paar jongens die hard hun best hebben gedaan maar een volstrekt middelmatig schijfje hebben opgenomen. Jammer.

File: ZSK – From Protest to Resistance
File Under: De Duitse Heideroosjes
File Audio: [Keine Angst]

Valis – Head Full Of Pills

Small Stone / Bertus

Mijn rug lag echt compleet aan gort en ik had al weer koorts. Al twee weken lang was het één groot kwakkelend en strompelend bestaan wat ik leed. Ik kan je verzekeren, daar word ik niet echt een aangenamer persoon van. Daarom consulteerde ik afgelopen vrijdag de dokter maar eens. Normaal herstel ik wel met een paar flinke sessies bij de manueel therapeut, maar het voelde nu anders. Enge uitstralingen naar de benen en zo. De dokter klopte wat links en tikte wat rechts op knieen en hielen. Niets aan het handje verzekerde hij me. Het waren slechts slechte spieren. Ik mocht zowaar kiezen: fysio of pillen. Mag het ook allebei deze keer, dokter. Want ik voel me zwaar slecht, dokter. En morgen moet ik met een elfje praten, dokter. Dat mocht. Als een blije muts reed ik naar de apotheek en vervolgens naar huis. Met een Head Full Of Pills en een kop thee (getverredemme! maar goed ik moest nog steeds niet aan koffie denken) zakte ik mijn bed in. Door de pijnstillers en spierverslappers voelde ik me toch al snel beetje bij beetje meer het heertje. Het gaat te ver om te zeggen dat ik de volgende dag fris op stond. Het was wel fris genoeg om samen met de fotograaf die geen foto’s mocht maken te praten met het elfje. Daarna voelde ik me nog een stuk beter. En in de trein op de terugweg draaide ik Valis en op de fiets terug naar huis schreeuwde ik tegen de bomen die me lastig vielen.

File: Valis – Head Full Of Pills
File Under: guteral psychedelic rock
File Audio: [Voyager][Motorbike]

Met excuses voor dit lifelog stukje. Ik mocht niet over de Screaming Trees beginnen gebood de bio. Maar ik mocht verder wel zeggen wat ik wilde. Waarvan acte.

Pelzig – Safe In It's Place

Hoi. Ik zoek Pelzig. Ik ben hem afgelopen week kwijt geraakt. Pelzig lijkt een beetje op Slut en Interpol, maar dan wat minder verzorgd. De eerste kennismaking was wat stroef, maar na enkele minuten was het ijs gebroken. Door de wat klagerige manier van zingen luister ik inmiddels heen en dat het een beetje monotoon overkomt deert me niet meer, ik wil Pelzig terug! Zijn liedjes zijn veel te goed om te missen! Bovendien is Pelzig een zeer fijne reisgenoot! Wie o wie heeft mijn Pelzig gezien? Mail me!
Ja hallo, ik heb hem gevonden. En potverdorie wat zit er in het water in Ingolstadt?! Want ook de zusterband van Slut flikt het om een superfijn rockend schijfje af te leveren. Het heeft inderdaad een paar luisterbeurten nodig, maar dan klauwt dit ding zich in je brein en in je gevoel vast om voorlopig niet meer los te laten. De euforische melodieën maken me helemaal blij! Het schijfje blijft dan ook Safe In It’s Place, namelijk hier bij mij in de discman. Ik heb ook een nieuw reisgenootje gevonden voor deze koude dagen, wachtend op het OV…dank je wel…

File: Pelzig – Safe In It's Place
File Under: Rauw vlees inbegrepen
File Audio: [Walk On By][Part-Time Tragedy]

Grandaddy – Below The Radio

John Cusack is er eens een hele film mee bezig geweest: compilatiebandjes maken. High Fidelity is een enorm fijne film. Top tien van nummers die je moet luisteren als je hoofd de verkeerde kant opgedraaid is. Top tien van nummers die je moet luisteren als de vogel gevlogen is. Top tien van nummers voor vrolijke buien. Etcetera, etcetera. Jason Lytle, de zingende tuinkabouter van Grandaddy, maakt kennelijk ook graag compilatiebandjes. Maar omdat wij allemaal geen cassettedecks meer in huis hebben heeft hij het op cd laten zetten. Een compilatiecd dus. En dat vind ik best. Want op een goed compilatiebandje vind je meestal wel liedjes die je al kende. Liedjes die je vergeten was. En liedjes die je nog nooit gehoord had. Van al die categorieën staan er wel wat nummers op. En omdat er op de hoes van de cd Grandaddy, hoe verkoop je anders je compilatiecd, staat moest er natuurlijk ook nog een nieuw liedje bij. Nature Anthem” heet het en het is een echt Grandaddy nummer. Dat is leuk, maar tsja… Wat moet u nu met deze cd? Ik weet het eerlijk gezegd weet ik niet zo goed. Alle liedjes hebben wel iets Grandaddy-achtigs over zich. Maar ja, dat verwacht ik ook niet anders. De cd kabbelt fijn door de kamer, als een stroompje fris water door de bergen. En voor de echte gekken is daar natuurlijk dat éne nieuwe nummer van Grandaddy, maar ach, om de cd voor dat ene nummer te kopen moet u wel een echte gek zijn. Een compilatiecd is een compilatiecd en niet meer. Of hij nu door Jason is samengesteld of niet, ik weet werkelijk waar niet of u hier uw geld nu aan uit moet geven. Misschien moet u maar even wachten. Ik snap best dat Jason het goed bedoelt, maar toch. Laat hem eens iets écht nuttigs gaan doen. Een nieuwe cd met Grandaddy maken bijvoorbeeld.

File: Grandaddy – Below The Radio
File Under: Compilatiezut a la High Fidelity
File Audio: [Klik]

Will Johnson – Vultures await

Stel je hebt even geen pc met internet ter beschikking. Stel je auto doet het niet. Stel je zit al ruim een week met een virus. Stel je vriendin laat je zitten en je hebt ldvd. En verder zijn er nog wel een aantal dingen die niet gaan zoals je wilt. Ik krijg dan medelijden met mezelf. Het kan ook even genoeg zijn. En wat dan te doen? De auto krijgt olie, de pc breng ik naar de pc-dokter, het virus ziek ik uit, en verder heb ik gelukkig vrienden en familie waar ik terecht kan met mijn verhaal. Ik krijg uiteraard adviezen, ook op muziekgebied. Die zijn nogal tegenstrijdig. Draai plaatjes waar je vrolijk van wordt. Draai melancholische muziek, je mag je best even ellendig voelen. Ik kies voor het laatste. Will Johnson gaat in de cd-speler. Met Vultures await levert de opperdespoot van Centro-matic en South San Gabriel een solo-album ondersteunt door Matt Pence en Scott Danbom van – jawel – de eerdergenoemde bands. Will brengt zijn ingetogen nummers als een eenheid ondersteunt door – vooral – piano en gitaar. Hij begrijpt hoe ik me voel. Relaties gaan wel eens vaker mis, ook zonder duidelijke oorzaak. Wat blijft is de pijnlijke stilte, de stilte zonder haar. Veel vrolijker word ik er niet van, maar het voelt goed om mijn gevoel met iemand te kunnen delen zonder te hoeven praten.

File: Will Johnson – Vultures await
File Under: Muziek als medicijn
File Audio: [Just to know what you've been dreaming ][Closing down my house ]

Lair of the Minotaur – Carnage

Oké, je kan het, Theo zijn columns mochten ook niet oneindig lang zijn, dus het moet me lukken in die tweehonderdenvijftig woorden (telt de titel ook mee)? Lair of the Minotaur (LOTM) is een nieuwe band uit Chicago en geeft zelf Black Sabbath, Celtic Frost, Venom en Slayer als belangrijkste invloeden op. Black Sabbath voor hun doomingrediënt en de andere bands voor hun jaren tachtig ingrediënt. Ultieme test van een cd is voor mij de sportschooltest. Daar draaien ze altijd van die zoetsappige R&B, Hip Hop en meer van dat soort onzin. Daarmee komt dat ijzer echt niet makkelijker van de grond af, dus dan maar de oordopjes in met wat eigen muziek. Met LOTM gaat het al een stuk beter. De acht tracks op Carnage hebben als gemeenschappelijk thema de Griekse mythologie en zijn zo rauw als een kilo bloedworst; rauw jaren tachtig old school geluid, rauwe zang, rauwe gitaren en een rauwe, lees bloedrode, productie. En dat werkt allemaal heel prima zonder dat het als een rip off van de bovengenoemde bands klinkt. De gruizige lompe riffs worden afgewisseld met wat sneller hakwerk en laten mijn ledematen al snel meebewegen op de muziek. De kilo’s ijzer vliegen om mijn oren en de overige sportschoolgebruikers kijken mij enigszins verbaasd aan als ik per ongeluk keihard ‘The Wolf…..arghhhh’ meebrul. Carnage is een waardig eerbetoon aan vele grootheden en een aangename verrassing voor dit jaar.

File: Lair of the Minotaur – Carnage
File Under: Rauw vlees inbegrepen
File Audio: [The Wolf]

Quartz / Bitches Sin

Rereleases of verstofte opnamen die voor het eerst worden uitgebracht zijn tegenwoordig meestal voor de enkeling. Alle top-cd’s, in welk genre dan ook, zijn inmiddels vier keer geremastered uitgebracht dus wat rest is de B-categorie. Enige tijd geleden kocht ik zelf de eerste Sorcery-cd, vol foute hardrock van een foute band met een foute stage-act, voortgekomen uit een foute film. Dat mocht de pret niet drukken, want ik stond uit pure nostalgie te springen en mee te brullen, gewapend met airguitar en airdrums. Maar intussen was ik vermoedelijk een van hooguit tien liefhebbers in Nederland. Eenzelfde beperkte groep potentiële kopers geldt voor een tweetal Majestic Rock-releases. QuartzStand up and fight uit 1980 is van een Engelse band die naar Southern rock neigende hardrock speelt. Mid-tempo en langzame nummers met stevig boogiënde slaggitaren als bepalend element en een zanger met bijpassend gruizige stem. Het is allemaal best aan te horen, maar het klinkt allemaal behoorlijk gedateerd en is simpelweg niet opvallend genoeg tussen de stroom releases om nog nieuwe Quartz-adepten te werven. Ook een bonustrack met Brian May en Ozzy Osbourne helpt daar niet meer. Van Bitches Sin is een cd met demo-opnamen en een viertal live-opnamen uit BBC’s Friday Night Rock Show uitgekomen. De kwaliteit van de opnamen uit 1981 houdt uiteraard niet over en dat geldt nog wat meer voor de songs zelf. In de hoogtijdagen van de New Wave of British Heavy Metal draaide Bitches Sin nog best aardig mee maar heden ten dage kun je alleen concluderen dat ze toen al zeer middelmatig waren. Veel Black Sabbath– en Iron Maiden-invloeden, zij het twee klassen minder. Naar verluidt is Bitches Sin heropgericht. Deze cd maakt niet me niet erg nieuwsgierig…

File: Quartz – Stand up and fight
File Under: Southern English rock?
File: Bitches Sin – The First Temptation
File Under: Strikt voor verzamelaars