Monthly Archives: May 2005

Patrick Wolf

Praatje doorJenneke en Marten; Foto's: George

“Ik voel meer affiniteit met Britney Spears dan met Leonard Cohen”
Vrijdagavond, direct na zijn akoestische optreden op Motel Mozaïque in TENT, wil Patrick Wolf ons wel in een bovenzaaltje te woord staan. Gekleed in een zwart giletje en alléén een zwart giletje (met, toegegeven, een broek eronder) leren we in tien minuten over somber zijn aan de kust, gouden paarden en dat blokfluit in het Engels recorder is. Ik wist het niet. Tijdens het pre-interview-gekloot met de minidiscrecorder (n.b.: het gaat hier dus niet om een minidiscblokfluit) begint Patrick met een vastberaden blik zijn haar in model te brengen. Of, zo je wilt, uit model.
Joooeeeeeeeeeeeeeeeeaaaaaaaoooooeeeeeiiiiiiiii


Continue reading

Instruction – God Doesn't Care

Geffen / Universal

Als je als bandje na twee independent ep’s opgepikt wordt door een major, Geffen in dit geval, heb je dan geluk, veel talent, ziet een major veel euro’s in jou? Instruction, is het in ieder geval gelukt en ze hebben gelijk maar alle geboden mogelijkheden aangegrepen om eens flink uit te pakken met God Doesn’t Care. Zo hebben ze Andy Wallace weten te strikken voor de mix van hun eerste volledige album. Ik denk niet dat je dat als jong bandje op een (kleine) independent zal lukken. Even vreesde ik bij het eerste nummer “Great” dat ik een uur lang naar het bozere emo-broertje van de Foo Fighters voorgeschoteld zou krijgen en daar zat ik niet op te wachten. Gelukkig valt dat mee op de rest van God Doesn’t Care. Sterker nog de heren hebben er best een divers plaatje van gemaakt. Als ze na de eerste post-hardcore tracks stoom afgeblazen hebben klinkt Instruction af en toe op maat gemaakt voor de alternatieve radiostations – grote gitaren, grote zang, grote refreinen – in de Verenigde Staten. Maar vervolgens komen ze met het verrassende “Feed The Culture” op de proppen waarin ze uitpakken met sitars, oosterse percussie waarin zanger Arty Shepherd Scott Weiland-achtige vocalen uit de hoed tovert en sluiten ze het de plaat af met de ruim acht minuten durende welhaast epische titeltrack. Als je zo’n plaat als debuut af mag leveren, dan geeft God – zo deze al bestaat natuurlijk – dus wel om je, denk ik.

File: Instruction – God Doesn't Care
File Under: God does care for Instruction
File Audio: [Breakdown]
File Video: [I'm Dead]

Belasco – Something between us (EP)

Supermusic / Alive / Import

Het zal je gebeuren. Je bent een bandje uit Engeland, gezegend met een zanger die liefhebbers van haters scheidt (zoals ook Muse‘s Bellamy en Radioheads’ Yorke evenveel voor- als tegenstanders hebben) en je smeedt ambachtelijke melancholische indierock-liedjes. Gek genoeg krijg je veel eerder in Duitsland voet aan de grond dan in je regenachtige thuisland. Maar opeens is daar dan toch de gewenste verandering. Na een flink aantal singles en een album (Knowing Everyone’s OK) is Something between us de eerste Engelse single die onder de vlag van een major-label is opgenomen (naar verluidt voor een bedrag waar de gemiddelde indieband een compleet album voor zou kunnen opnemen… laat die majors maar schuiven!). Voor de Duitse markt is dit nummer samen met nog enkele andere songs op een schijfje gezet om als EP aan de man te brengen. Het resultaat? Een prima EP, want alle nummers halen een voldoende halen en met name het titelnummer is van dien aard dat ze sterk naar het eerstvolgende album doet verlangen. Niet vaak blijft een refrein zo lang aangenaam in het hoofd rondzoemen. Mocht dit nummer zijn weg naar de Engelse consumenten vinden dan ziet de toekomst er voor Belasco zonnig uit. Na Duitsland en Engeland zal dan ook Nederland er wel eens een keer aan moeten geloven. Mijn zegen hebben ze.

File: Belasco – Something between us (EP)
File Under: Britpop van het betere soort
File Video: [Something Between Us]

Richmond Fontaine – The Fitzgerald

Decor / Konkurrent

The Fitzgerald uit de titel van de nieuwe plaat van Richmond Fontaine schijnt een hotel annex casino in Reno te zijn, de tweede gokhoofdstad van de Verenigde Staten en tevens de geboorteplaats van frontman Willy Vlautin. Maar met glitter, glamour en andere kitsch heeft deze plaat niets van doen. Zanger/gitarist Willy Vlautin klinkt op The Fitzgerald alsof hij al zijn geld vergokt heeft, nadat hij zijn baan en zijn huis kwijt is geraakt en ook zijn vrouw en zijn hond hem hebben verlaten. Alleen in een hotelkamer, omringd door lege drankflessen en een volle asbak, voorzichtig zoekend naar woorden om zijn ellende te beschrijven en akkoorden om die treurnis te begeleiden. Pas bij de vijfde track, “Disappeared”, krijgt hij gezelschap van een droeve piano en van drummer Sean Oldham (geen familie) die voorzichtig met brushes speelt om de setting te vervolmaken. Hoewel vanaf dan de begeleiding niet meer alleen uit een akoestische gitaar bestaat, blijven de songs hun intieme karakter houden. Uncut benoemde The Fitzgerald tot Americana-plaat van de maand juni. Vond je Bruce Springsteen’s Devil and Dust vooral saaier dan een goed vervolg op diens Nebraska, dan vind je in Richmond Fontaine’s The Fitzgerald een beter alternatief.

File: Richmond Fontaine – The Fitzgerald
File Under: Desolate platen

Zan Clan – We are Zan Clan…Who the f**k are you??!

GMR / Bertus

Gut, een hele echte glamrockband, die kom ik niet vaak meer tegen. Meestal is het me ook net even wat te opgelegd vrolijk. Zo niet hier. Zan Clan heet het gezelschap en ik heb heel wat door het huis lopen huppelen op dit plaatje. Okee, zoals het glamrock betaamt gaat het nergens over en is het allemaal licht verteerbaar, maar ze kunnen wel spelen. “Ze”, dat zijn vooral zanger Zinny Zan, een Zweed die ooit als Zimmy San Shotgun Messiah aanvoerde, en gitarist Chris Laney. Ze hebben er nog drie Zweden bijgezocht en dat resulteerde in We are Zan Clan…Who the f**k are you??!” een pretrockplaatje dat er mag zijn. De kwaliteit van de songs is heel behoorlijk. Een snuifje Mötley Crüe en een vleugje Guns ‘n Roses, overgoten met een productiesausje van wat Def Leppard en een beetje Y&T. Als bonustrack is nog eens een verdienstelijke cover van Cheap Trick‘s “Surrender” toegevoegd. Halverwege de jaren tachtig was dit Zan Clan een wereldact geworden met dit materiaal. Inmiddels is het genre zo uit de mode dat ze hun ambities een stuk lager zullen moeten stellen. De liefhebber heeft er echter een pretentieloos, maar lekker klinkend cd’tje bij. Een lekker zonnig plaatje, dat wat dat betreft op precies het goede moment wordt uitgebracht. Hey, een mens kan niet altijd gaan lopen somberen. Een plaatje als dit is precies de goeie hap-slik-weg-muziek voor mijn ongegeneerd vrolijke momenten.

File: Zan Clan – We are Zan Clan…Who the f**k are you??!
File Under: Goede hap-slik-weg-glam
File Audio: [Surrender]

Turbonegro – Party Animals

Burning Heart / Epitaph

Wanneer je de bandnaam Turbonegro hanteert en je omvangrijke schare fans zichzelf Turbojugend noemt ben je de critici in ieder geval een flinke stap voor. Opmerkingen over wansmaak en niet-politiek correctheid zijn bij voorbaat kansloos, want dat is nu juist precies wat de Noren al jaren met fiere borst willen uitstralen. Dat ze daar niet alleen in staan mag duidelijk zijn. Met een goede duizend(!), over de gehele aardkloot verspreide, vestigingen van de fanclub beschikt de band over een hondstrouw publiek en de waardering en populariteit in eigen land is ongekend. Niet voor niets kwam de Noorse afvaardiging voor het Eurovisie Songfestival ons wel heel erg bekend voor. Er hangt daar in het noorden blijkbaar iets androgyns in de lucht. Op Party Animals krijgen we dan ook weer de volle lading. Blubbervette patserrock, met teksten die zo enorm over the top zijn dat ik nog steeds de overtuiging heb dat het allemaal één grote grap is en al die fans er met open ogen inlopen. Gelukkig is het universum van Turbonegro – satire of niet – een prettige om in te vertoeven. Zo verrassend en monumentaal als klassieker Apocalypse Dudes is het misschien allang niet meer, het ongecompliceerde enthousiasme staat desondanks nog als een paal boven water. Party Animals is niet alleen vies, vuig, bij elkaar gejat en een aaneenschakeling van de meest foute clichés; de plaat is vooral heel erg Rock (met hoofdletter) en verslavend lekker!

File: Turbonegro – Party Animals
File Under: Onweerstaanbare Feestbeesten
File Audio: [“>All My Friends Are Dead]

Manual – Azura Vista

Darla / Import

Manual - Azura VistaHet artwork voor Manuals laatste album, Azure Vista , bestaat voornamelijk uit een ietwat onscherpe maar zeer uitnodigende foto van het paradijselijke strand van Californië. Ik zie er mensen lopen die genieten van het strand en het prachtige weer. En op dit moment wenste ik dat ik een van die mensen kon zijn. Helaas voor mij lijkt de zomer hier nog niet in zicht. Maar op het nieuwe album van de pas 19-jarige Deense muzikant maakt hij gebruik van gitaren, synthesizers en een oude drumcomputer. Daarmee helpt Manual mij deze toch wat winterse lente door met acht lange soundscapes waarmee het paradijs vanzelf naar mij toekomt. De opener “Clear Skies Above the Coastline Cathedral” is een prachtig dromerig nummer met gitaren die de structuur van het nummer vormgeven en een vrouwelijke stem die bijna onhoorbaar. En dit was nog maar het eerste nummer… Manual heeft een aantal duidelijke inspiratiebronnen zoals My Bloody Valentine, maar dan iets milder, of aan een exotisch meesterwerk van Brian Eno en misschien ook nog invloeden van The Cure.Gooi deze allemaal in de mixer en dan krijg je Manual. De regenboog van sonische kleuren op Azure Vista doen mij alvast denken aan zonnige zomerse dagen en zwoele zomernachten. Gelukkig brengt dit plaatje me alvast in de stemming!

File: Manual – Azura Vista
File Under: Laat die zomer maar komen..
File Audio: [Summer Of Freedom]
File Gast: [Commi]

Bebel Gilberto – Remixed

Crammed / Coast To Coast

Het was in de trein op een avond terug naar huis een paar zomers terug, dat ik ging begrijpen waarom Bebel Gilberto zo lekker is. Het was bloedje heet geweest die dag en in Paradiso knalde mijn kop zo ongeveer uit elkaar van de hoofdpijn veroorzaakt door de warmte. In de trein was het zomernachtkoel door de openstaande ramen in combinatie met de snelheid van de trein. De frisse bries stopte snel het bonken in mijn hoofd. In de diskman maakte een cdr vol mp3s van acts die ik nog eens wilde beluisteren toeren in random mode. Hierop stond ook Bebel Gilberto’s Tanto Tempo. Ergens bij Hilversum kwam een nummer van dat album voorbij en de trein leek het spontaan op zijn heupen te krijgen door haar zachtzwoele stem en verkwikkende mix van bossanova met elektronica. Het kwartje viel, ik was verkocht, en een cd was snel gekocht. Zo ging dat ook met het titelloze album van vorig jaar. Ik kwam er achter dat er ook een remix-ding was van Tanto Tempo, maar die negeerde ik omdat remixen mij meestal boeien. Maar nu ik Remixed gehoord heb, waarop o.a. The Thievery Corporation en Grant Nelson de tracks van dat titelloze ding van een nieuw jasje aantrekken, moet ik bekennen dat ik waarschijnlijk te voorbarig was met het rechts laten liggen. Deze bewerkingen zijn namelijk zo fraai – soms bijna fraaier dan het origineel – dat ik de komende week eens ga controleren of dat ook geldt voor die eerste remix-ding.

File: Bebel Gilberto – Remixed
File Under: Bossanova in the mix, schenk nog maar eens bij