Monthly Archives: August 2005

Carptree – Man Made Machine

Inside Out / Suburban

carptree-man_made_machine.jpgZo, The Flower Kings en Pain of Salvation, de twee grote hedendaagse symfo-namen uit Zweden, kunnen wat mij betreft mogen wat mij betreft wel een beetje gaan inschikken. Dan kan er mooi een derde grote naam aan het rijtje toegevoegd worden: Carptree. Het zal wel weer de wens zijn die de vader is van de gedachte, maar deze tweemans formatie bestaande uit Niclas Flinck en Carl Westholm solliciteert met de derde cd Man Made Machine toch tamelijk serieus naar een plek naast de voornoemde bands. Waar recent een band als Pineapple Thief lonkte naar een plaatsje ergens tussen namen als Radiohead en Muse, moet Carptree daar niet echt veel van hebben. Gewoon lekker old school symfo in een nieuw jasje. Mijmeringen over Genesis, Pink Floyd, Marillion en IQ, die krijg ik van Man Made Machine. En geen nare. Dat komt ook doordat ze niet verzanden in ellenlange solo’s of tot vervelends toe uitgesponnen instrumentale passages, die blijven me gelukkig bespaard. Door de nummers grotendeels binnen de zes minuten te houden lukt het de twee ook om continu te boeien. Met dank ook aan de warme, een tikkie prikkelende stem van Flinck die ergens tussen Fish en Peter Gabriel in ligt. Dat scheelt allicht. Bovendien heeft Carl Westholm met het No Future Orchestra – eigenlijk gewoon allemaal individuele muzikanten, die hij om beurten meenam de studio in, vandaar ook No Future Orchestra – een solide basis gelegd waarop het aangenaam vertoeven is als zanger. Als ik niet beter wist zou gewoon denken dat hier een (h)echte band speelt.

File: Carptree – Man Made Machine
File Under: Puike Prog
File Audio: [Man Made Machine] [Weakening Sound]

Drekka – Extractioning

Blue Sanctuary / Konkurrent

drekka-extractioning.jpgIk moet met mijn auto een kleine 125 kilometer rijden voor ik weer thuis ben. Ik geef gas tot de maximumsnelheid van 120 km per uur. In de cd -speler heb ik Extractioning van Drekka gestopt. De cd-release van een cassette uit 1998 die diverse geluidslandschappen met hier en daar een liedje bevat. Onder mij glijdt het asfalt voorbij. Links van mij is er een vangrail en rechts volgen diverse invoegstroken. Een automobilist is bij mij aan het kleven. Aan de rechterkant ligt een dorpje waarvan alleen de kerktoren zichtbaar is, waarna het uitzicht overgaat in bomen waarvan ik alleen de kruin kan zien. Een auto rijdt 80. Een remlicht is stuk. Ik hoor een vreemde cover van een nummer van Cat Power. Ik zie een bord met 70 knipperen. Ik rij op een file in. Een bord knippert 50, terwijl ik stilsta. Een automobilist haalt op de vluchtstrook in. Ik zie een platgereden duif liggen. Links ligt een industrieterrein met een grote parkeerplaats. Voor mij rijdt een wagen met een Belgisch nummerbord. Na een kleine drie kilometer file mag mijn auto weer. De oorzaak van de file is onduidelijk. Ik neem een afslag. Ik hoor weer een vreemde cover. Dit keer van een nummer van Donovan. Ik zie de Betuwelijn in aanbouw met veel beton en aan de andere kant een geluidswal die overgaat in industrieterrein. Hier en daar is plaats voor een lelijk billboard, een tankstation zoals er zoveel zijn of een bos waar de bomen netjes in een rijtje staan.

File: Drekka – Extractioning
File Under: Experimentele folk en geluidslandschappen
File Audio: [What would the community think][Love without sound][Entitled]

Journey – Generations

Frontiers / Rough Trade

journey - generations.jpg“Leraar? Ikke? Blegh, nee!” riep ik altijd heel hard. Jaren later was ik plots trainer en stond ik pardoes les te geven. En eerlijk is eerlijk: ik was er helemaal niet slecht in. Ik wist niet altijd alles, maar door dat toe te geven en met inzet en handigheid training te geven kreeg ik toch een redelijke reputatie als trainer. Er is één nadeel aan een goede reputatie: je kunt ‘m ook kwijtraken. Dat gebeurde bijna met de meesters van de AOR, Journey, dat na het vertrek van zanger Steve Perry nogal in het slop raakte. Raised on Radio werd wisselend ontvangen en opvolger Arrival verging het al niet beter. Toen bij dat laatste album de verstandhouding met de platenmaatschappij ook beroerd bleek, zag het er dan ook slecht uit. Maar ziedaar, plots is Journey weer helemaal terug. Er zijn nieuwe platendeals bij kleinere maatschappijen en, wat belangrijker is, ze hebben er weer plezier in. Dat is goed te horen op het nieuwe album Generations. Alle vijf de bandleden zingen (!) op dit album, met drummer Deen Castronovo als aangename verrassing, en de plaat wordt niet geteisterd door een teveel aan ballads. Oudgediende Kevin Elson, die destijds Journey’s succesvolste albums produceerde, heeft de sound heel clean gehouden en heeft er vooral weer een echt rockgeluid van gemaakt. Van het stevige “Faith in the Heartland” en de fraaie mid-tempo song “A Better Life” tot de Schon & Hammer-rocker “In Self-Defense” spat het plezier er vanaf. Journey is terug en laat meteen zien hoe het moet!

File: Journey – Generations
File Under: Masterclass in AOR
File Audio: [Faith In The Heartland] [meer fragmenten]

Slow Dazzle – View From The Floor

Misra / Konkurrent

slow_dazzle-the_view_from_the_floor.jpgOp zonnige dagen ligt het park aan de overkant van de straat heel erg vol. Niet zo gek, want heel veel Amsterdammers beschouwen het park als de ultieme recreatie. Er staan immers wel tien bomen en ja, als je tussen de honderden volgevroten eenden doortuurt zie je wel iets wat voor water door kan gaan. Ik hou niet van het park, het is van alles helemaal niks. Te weinig water, te veel eenden, te weinig bomen en vooral veel te veel mensen. Elke vierkante meter is benut. Nee, dan trek ik liever naar het Grote Oosten. Daar waar de woeste wouden wilde dieren herbergen en daar waar de akkers vol staan met het gouden graan. Daar vind ik mijn rust en zaligheid, daar zijn de dingen zoals ik ze hebben wil. De wind waait, de zon schijnt en hier ver weg van Amsterdam is het leven ook nog eens prachtig. Ziet u plaatje al voor u? Wind, zon, geen Amsterdam?
Nou, ik wel. Maar toch ontbreekt er iets. Want om het plaatje compleet te maken en omdat we hier op File Under zijn hoor ik natuurlijk op de achtergrond muziek. Zo gaan die dingen hier op File Under, we horen muziek. Heel sfeervol. En omdat dit mijn recensie is hoor ik natuurlijk country, alt.country. Dat soort platen krijg ik altijd in mijn bus. Laat ik nou net Slow Dazzle horen en als u even oplet hoort u het ook. Nee, ik heb het niet over de plaat van John Cale, knurft, ik heb het hier over een bandje dat het bijzonder naar zijn zin lijkt te hebben op The View From The Floor. Muziek die je opslurpt en je zelfs laat vergeten dat er een plek bestaat als het verrotte en duivelse Amsterdam. Die illusie duurt vervolgens wel drie hele nummers en dan rijdt er opeens een tram door de plaat. Of nee, geen tram, het is electronische meuk. Dat kan niet! Dat mag niet! Rare electromeuk op mijn countryplaat, daar gaat mijn illusie! Dan helpen er geen sterke staaltjes songwriting meer, of de belofte aan heel mooie liedjes. Dan helpen er geen teksten meer als ‘Sometimes you do the dumbest things just because you care and so I’m very sorry that I pushed you down the stairs’. Urban Electro Country. Gekker moet het niet worden.

File: Slow Dazzle – View From The Floor
File Under: Urban Electro Country. Nou ja.
File Audio: [Fleur De Lie] [The Prosecution Rests]

The Gathering – Accessoires: Rarities & B-Sides

Century Media / Suburban

the_gathering-accessoires.jpgEen singletjesmens ben ik nooit geweest. Als een band me echt interesseert koop ik liever een verzamelaar van B-kantjes, maar dat doen ze lang niet allemaal. Daardoor mis ik nog wel eens een track die ik toch wel graag hebben wil. De uitvoering van Talk Talk‘s “Life’s What You Make It” door The Gathering wilde ik absoluut niet missen en de “Amity” cd-single van The Gathering staat dus in mijn cd-kast. Dat nummer staat nu ook op de verzamelaar Accessoires: Rarities & B-sides, die ook alle andere extra tracks van de singles die verschenen tussen Mandylion en if_then_else bevat. Hierdoor krijg je aan de hand van covers van Slowdive en Dead Can Dance en liveuitvoeringen en alternative takes van eigen nummers van The Gathering in vijf kwartier een mooi beeld van de ontwikkeling van de band sinds Anneke zich bij hen voegde. De moeite waard dus, maar de tweede cd van deze dubbellaar is misschien nog wel interessanter. Vijf tracks hiervan zijn het resultaat van een demosessie die de band deed op Texel voor How To Measure A Planet? en klinken al beter dan wat menig band uit durft te brengen. Toch zijn de echte glimmers hier de eerste acht tracks. Dit zijn de demo-opnamen die Eroc (Grobschnitt) maakte met de band voor Nighttime Birds. Als ik ze vergelijk met de uiteindelijke cd-opnamen, dan vind ik deze demo’s hier en daar misschien zelfs mooier dan de cd-versies uit 1997. Ik vraag me bij het beluisteren dan ook echt af waarom ze voor de cd zelf niet gebruik gemaakt hebben van Eroc’s diensten. Dan was Nighttime Birds misschien wel nog mooier geweest.

File: The Gathering – Accessoires: Rarities & B-Sides
File Under: Het betere verzamelwerk

Laura Veirs – Year Of Meteors

Nonesuch / Warner

laura_veirs-year_of_meteors.jpgIk lig op mijn rug in de duinen. Het lange helmgras danst om mij heen. Het is donker. Aardedonker. Een astronoom heeft op de radio voor vannacht een meteorenregen voorspeld. Daar wacht ik nu op. Helaas is het nogal bewolkt. Ik kan zelfs de Grote Beer niet ontdekken. Of toch wel? Alle sterrenbeelden kunnen herkennen was ooit een kinderwens. Ik zoek op de tast naar de repeat-knop van de discman in mijn rugzak. Ik voel de schelpen die we vanmiddag hebben verzameld. Zelfs zo’n grote waarin je het geluid van de golven mee naar huis kan nemen. Maar dan zonder het geroep van de meeuwen. Ze vliegen laag over ons heen. Zouden ze misschien aanvoelen dat er een storm op komst is? Weten ze van de aanstaande meteorenregen? En weten ze dan misschien of ik alleen als een échte ster valt een wens mag doen? Onvervulde wensen maken de mooiste dromen. Zonder verlangen is er geen noodzaak meer. Ik wil dromen. Aandachtig luister ik naar de stem die me de weg wijst. ‘If I took you darling / To the caverns of my heart / Would you light the lamp dear?’ Ik sluit mijn ogen en ik zie een regen van fonkelende sterren aan een heldere hemel. Ik zie de Grote Beer. Als ik me niet vergis herken ik daar zelfs de Kleine. Orion, Andromeda, Vliegende Vis… Ik herken ze allemaal.

File: Laura Veirs – Year of Meteors
File Under: Hemelse singersongwriter-plaat
File Audio: [Flash-speler]

Paula Frazer – Leave The Sad Things Behind

Birdman / Munich

paula_frazer-leave_the_sad_things_behind.jpgEr zijn meer muzikanten die naast hun eigenlijke carrière allerlei zijprojecten en curieuze hobby’s beoefenen. Van Kim Deal wist ik dat haar hobby breien is, maar behalve in interviews geloof ik niet dat ze er veel nadruk op legt. Singer/songwriter Paula Frazer doet dat wel. Als je op haar – overigens schromelijk verwaarloosde – website terechtkomt kun je kiezen tussen twee ingangen: eentje die leidt naar haar muziek en een andere waardoor je terecht komt op haar webwinkeltje met kleding. Zo schizofreen is haar muziek niet, al bracht ze haar releases voorheen met haar band uit onder de naam Tarnation en nu onder haar eigen naam. De romantisch getoonzette countryrock van Tarnation was een logische opmaat voor het werk dat ze nu onder eigen vlag uitbrengt. Leave The Sad Things Behind is een degelijke singer/songwriter-plaat met twee grote kwaliteiten: de prachtige stem van Paula Frazer en de inventieve productie die me ernstig in de verleiding brengt om een vergelijking te maken met weefpatronen. Maar luister vooral zelf en vergeet de connotaties die Leave The Sad Things Behind bij mij oproept (Ennio Morricone, Tindersticks, Nancy Sinatra, CSN&Y).

File: Paula Frazer – Leave The Sad Things Behind
File Under: Breed geproduceerde sing/song
File Audio: [Always On My Mind]