Monthly Archives: September 2005

The Moore Brothers – Now is the time for love

Birdman / Munich

moore_brothers-now_is_the_time_for_love.jpgHet is eigenlijk best raar dat ik totaal niet kan zingen. Ergens ging er blijkbaar iets mis tijdens het husselen van DNA-materiaal. Mijn vader zingt in een koor en mijn moeder hoor ik altijd overal bovenuit als er gezongen moet worden. Van mijn drie zusjes kan er ook maar één een beetje zingen. Da’s één op vier, da’s weinig. Als je die lijn doortrekt dan zijn ze bij de familie Moore tenminste met zijn achten, want de broertjes Greg en Thom kunnen allebei prachtig zingen. Bovendien kunnen ze ook nog een meer dan aardig riedeltje spelen op hun akoestische gitaren. Hoor ik daar iemand Kings of Convenience roepen? Ja, dat verbaast me niet. Maar die lijken echter na hun tweede album wel in het niets opgelost te zijn. Vandaar dat er nu mooi plaats is voor deze twee broertjes. Want hun lieve liedjes over allerdaagse zaken zijn van een zelfde schoonheid als het debuut van de gewezen koningen. De Moore’s zingen over het meisje dat de boeken in de juiste volgorde zet in de bieb, fietsen en zelfs over Motörhead. Ondanks het alleen maar gebruiken van hun stemmen en gitaren vervelen ze me in al hun leegheid niet. Daarvoor sluiten de stemmen van Greg en Thom te naadloos op elkaar aan en vormen ze mooi parallel aan elkaar lopende melodielijnen en harmonieën. Als Simon & Garfunkel broers waren geweest dan hadden ze Moore van achteren kunnen heten. Maar dan hadden ze met Now is the time for love gelukkig begrepen dat we van gereutel op panfluiten helemaal niets moeten hebben en van een indietouch in akoestische nummers weer wel.

File: The Moore Brothers – Now is the time for love
File Under: We want Moore! Oh nee, dat was van die lelijke Gary. Maar ik wil het wel.
File Audio: [Color and Kind] [Falling]

WHY? – Elephant Eyelash

Anticon / Konkurrent

why-elephant_eyelash.jpgLaat ik maar met de deur in huis vallen: WHY?‘s Elephant Eyelash is een briljante plaat die het waard is opgemerkt te worden. Dus laten we dat met zijn allen doen. Jij ook. Het wachten duurde niet zo lang, na mijn ontdekking van Sanddollars, the ep, waar ik over zei dat praatzanger Yoni Wolf zijn gebbetjes en gekkigheidjes precies goed wist in te zetten in poprockliedjes die er niet om logen. Het zal je misschien verbazen dat Yoni Wolf ooit MC was. Het verbaasde mij in elk geval wel. Op Elephant Eyelash heeft hij, net zoals op Sanddollars trouwens, zijn eerdere voorkeur voor hiphop helemaal laten varen. Ik denk dat het een goede keuze was. Wat de plaat nu maakt zijn Wolfs stem, perfect verwerkte samples, het vileine gebruik van elektronische effecten, teksten die werken omdat ze klinken – en daarom niet altijd direct iets betekenen – en de eigenaardige draai die Wolf vaak aan zijn Pavementachtige liedjes weet te geven. Een meer dan overweldigende geheel. Slaat de wijzer op de ep vooral uit naar de grap, de spot en de gekkigheid, op Elephant Eyelash wordt deze balans hersteld en komt ook de donkere kant aan bod. Net zoals absurditeit de directheid afwisselt. En catchy, melodieuze stukjes de twisted, grillige beetjes. De indie-poprocksong op zijn best.

File: WHY? – Elephant Eyelash
File Under: De indie-poprocksong op zijn best. Zegt het voort!
File Audio: [Sanddollars]

Tea Party – Seven Circles

Inside Out / Suburban

tea_party-seven_circles.jpg‘Elk eind is een nieuw begin’ is één van die tegeltjeswijsheden die toch wel ergens hout snijdt. Met dat motto in gedachten staken de drie heren van The Tea Party hun koppen bij elkaar, nadat manager en onofficieel bandlid Steve Hoffman aan kanker was overleden. Om te gaan overleggen wat ze met hun nieuwe plaat zouden gaan doen. Uit piëteit met Hoffman waren ze nog niet aan de nieuwe plaat begonnen tijdens de laatste maanden van zijn leven. Maar na het overlijden moest er toch weer begonnen worden. Maar niet zonder nog het een en ander te verwerken. Het resultaat is een album dat een terugkeer is naar de basis van The Tea Party. Een terugkeer naar de hardrock van voor Edges of Twilight, hun doorbraakplaat in Nederland. Het geluid is wat donkerder en het geflirt met oosterse thema’s, zo kenmerkend voor het typische geluid van The Tea Party, is tot een minimum teruggebracht. Wat overblijft is een stevige donkere hardrockplaat met als briljantjes “Oceans” (een tribute aan Hoffman) en “Luxuria”, een uitwerking van een thema dat officieel voor het videospel Prince of Persia 3 gebruikt had moeten worden, maar toch meer potentie bleek te hebben. Zanger Jeff Martin is in uitstekende vorm en jaagt de band naar grote hoogtes. En het bewijst dat je niet altijd moeilijk hoeft te doen om een goede plaat temaken. Het doet wel de vraag rijzen waarom Seven Circles nu pas hier uitgebracht wordt (door het immer beter wordende Inside Out). In thuisland Canada is de plaat namelijk al bijna een jaar geleden uitgebracht. Magoe, ik ben allang blij dát de plaat hier uitkomt…
We gaven maar liefst vijf exemplaren van Seven Circlesweg. Sorry, je bent te laat.

File: Tea Party – Seven Circles
File Under: Puike plaat!
File Audio: [Media-player]

Nada Surf – The Weight is A Gift / Death Cab For Cutie – Plans

City Slang / EMI en Atlantic / Warner

nada_surf-the_weight_is_a_gift.jpgDe koffers staan nog in de gang, de was moet nog gedaan en de mooiste kiekjes nog geselecteerd. Maar dat het een fantastische vakantie was, staat buiten kijf. Een bewuste keuze voor even niets. Het lukte mij zelfs om zonder met mijn ogen te knipperen langs het bordje ‘we have broadband internet here’ te lopen. Tijd om tot rust te komen en de voor mij veelbewogen afgelopen periode in te laten zinken. ‘Maybe this weight was a gift / Like I had to see what I could lift’, zingt Matthew Caws op Nada Surf‘s nieuwste. Hoe waar. Sinds ik ze twee jaar geleden – eigenlijk een jaartje te laat – herontdekte middels het prachtige Let Go, heb ik het gevoel dat wij elkaar erg goed begrijpen; Matthew en ik. We hadden, zeg maar, meteen een klik. Een album vol met liedjes die ik zelf zo graag had willen schrijven. Aan het einde van datzelfde jaar prijkte Transatlanticism van toenmalige Barsuk-labelgenoten Death Cab for Cutie boven aan mijn jaarlijstje. Dat album had eindelijk de gapende lege plek ingevuld die na het uiteenvallen van de door mij zo geliefde The Serenes (en opvolger Simmer) was ontstaan. Een album vol met liedjes waar ik zo graag naar luister.
death_cab_for_cutie-plans.jpg De afgelopen rustperiode kon ik mooi besteden aan het beluisteren van de verse releases van beide bands. Het toeval wil dat Cutie-gitarist Chris Walla het album van Nada Surf heeft geproduceerd. Waarschijnlijk is dat de reden dat hun sound dichter bij die van zijn band is komen te liggen, hetgeen gelukkig erg goed uitpakt. Daarnaast is Matthew zich in tekst en muziek nog directer gaan uiten dan voorheen. Een ander zal misschien klagen dat het af en toe ‘te simpel’ is, voor mij schuilt in die eenvoud nu juist de kracht van deze band. Om niet in elkanders vaarwater te komen – of is het de overstap naar een major? – hebben de Cuties blijkbaar besloten een stapje opzij te doen. Door het grote aantal ballads en het veelvuldige gebruik van repetitieve pianoriedels heeft dat geresulteerd in een soort doorkabbelende luisterplaat. Plans weet daardoor helaas niet het niveau van zijn voorganger te evenaren. Wat bij deze band gelukkig nog steeds niet betekent dat het een slecht album is, maar liever had ik net als bij Nada Surf ook een stapje vooruit geconstateerd.

File: Nada Surf – The Weight is A Gift
File Under: Doe een stapje naar voren…
File Audio: [Do It Again]
File: Death Cab For Cutie – Plans
File Under: …en een stapje terug
File Audio: [flashmeuk op de site]

Chatham County Line – Route 23

Yep Roc / Sonic

chatham_county_line-route_23.jpgU zou mij vast geloven als ik zeg dat ik twee jaar geleden aangenaam verrast werd door het debuut van de bluegrassers van Chatham County Line. Sindsdien kijk ik uit naar de mogelijkheid om ze live hun banjo, viool gitaar, pedal steel, mandoline en contrabas te zien geselen en zit ik zo langzamerhand vol smart zat te wachten op hun tweede album. Maar als ik dat zeg, dan lieg ik. De waardering voor country en aanverwanten is bij mij iets van de afgelopen tijd. Ik ben niet de enige die er ‘last’ van heeft. Om me heen hoor ik het meer. Ik vrees dat het iets met leeftijd te maken heeft. Iets met dertig plus. Die waardering is overigens iets wat erbij komt, ik schrap er geen ander deel van mijn muzieksmaak voor. Het is een verrijking van mijn dagelijkse muziekmenu. Chatham County Line hoort wat mij betreft tot de gerechten die zo de kaart van een driesterren countryrestaurant op kan. Hun tweede album Route 23 loopt over van de prachtige, diep in de bluegrass gewortelde liedjes. Hierin bezingt zanger/songschrijver Dave Wilson onder andere zijn betreurde vader die dacht dat de aanleg van een nieuwe snelweg hem geen klanten zou kosten (‘Good folks return to the places they know’) en onbereikbare liefdes (‘You’re in the arms of another, I’m in the arms of the law’). Hij en zijn kompanen Greg Readling, John Teer, Chandler Holt bespelen hun rootsinstrumenten zonder dat er ook maar een slag op een trom klinkt. Bovendien is hun harmonieuze samenzang schitterend. Als dan in twee nummers ook nog de engelachtige stem van ex-Whiskeytowner Caitlin Cary voorbij komt wordt het er zeker niet slechter van. Integendeel.

File: Chatham County Line – Route 23
File Under: Kan zo op de kaart bij de Librije
File Audio: [Nowhere to sleep]

Kevn Kinney – Sun Tangled Angel Revival

Compadre / Sonic

kevn_kinney-kevn_kinney.jpgIk wist van Kevn Kinney dat hij ooit iets had gedaan in een rockband, Drivin’ N’ Cryin’, en dat de critici daar heel enthousiast over waren. Maar ja, hoe gaat dat? Er komt van alles en nog wat uit, waarvan Drivin’ N’ Cryin’ zo’n band is waarvan je in je achterhoofd hebt dat je er nog eens naar moet luisteren. En dan hoor je plotseling dat de band niet meer bestaat en heb je er nog steeds niets van gehoord. Nou ja, nog genoeg andere dingen om ook eens naar te luisteren. En dan vraagt Storm je plotseling of je de nieuwe van Kevn Kinney zou willen bespreken. Hé, was dat niet die knakker van…? Ja, die knakker. Kevn Kinney’s Sun Tangled Angel Revival blijkt een echte band, in plaats van Kinney-met-begeleiding. Psychedelic folk, zo wordt het omschreven. Bij eerste beluistering was het even schrikken. Het is enorrum kuntry, en Kinney komt op mij in eerste instantie over als een Bob Dylan met kuntrysnik. Niet bepaald wat ik verwacht had, eerlijk gezegd. Gaandeweg merkte ik van mezelf dat ik toch wel erg zat te genieten van deze cd. Goed, het ligt vast aan mijn smaak dat ik “Madman Blues” het beste nummer vind, maar ook de country-met-lap-steel-guitar gaat er goed in. Vooral omdat de bezieling er werkelijk duimendik bovenop ligt. Kinney zingt alsof ‘ie er de wereld mee moet redden en de begeleiding is werkelijk subliem. Geen nootje teveel, kraakheldere productie en of het smartlappencountry, countryrock of blues is, de songs grijpen je meteen bij de kladden. Ik ben er laat mee, maar ik heb Kinney nu toch ook ontdekt. Jummie!
Kevn Kinney is nu in Nederland! Gaat´em zien:
29-09-2005 Utrecht Ekko
30-09-2005 Amsterdam Paradiso
01-10-2005 Assen Take Root
04-10-2005 Deventer Muziekcafe Backstage


File: Kevn Kinney's Sun Tangled Angel Revival – Kevn Kinney's Sun Tangled Angel Revival
File Under: Knakker met bezieling én band
Fiel Audio:[(Welcome to the) Sun Tangled Angel Revival] [Madman Blues]
File Video: [(Welcome to the) Sun Tangled Angel Revival]

Skitsoy – Come to Belgium

Skitsoy / Lowlands

skitsoy-come_to_belgium.jpgIk ben gek op destructieve hulpmiddelen. Daarvan kan je mooie lijstjes maken: de moker, de kettingzaag, de bijl, enzovoort. Nu deed ikzelf een paar weken geleden een spontane aankoop. Tot voorheen werden hogedrukreinigers door mij bestempeld als nutteloze apparaten. Ik had echter een nut ontdekt in mijn achtertuin en op mijn balkon. Al snel kwam ik erachter dat dit schijnbaar nutteloze apparaat ook tot de categorie van destructieve hulpmiddelen behoorde. Op de eerste herfstdag van dit jaar (en tevens waarschijnlijk de laatste dag met lekker weer) ging ik mijn (tevens nutteloze) balkon te lijf. Poeh poeh, wat een zooitje werd het in eerste instantie. Maar het resultaat mag er wezen. Alle tegels zijn weer ontdaan van mos en andere vuiligheden; en het geheel is ook voor de buren weer het aanzien waard. Het nadeel van dit soort activiteiten is dat je vanwege de herrie niet tegelijkertijd muziek kan luisteren. Je moet het dan dus met de muziek in je hoofd doen. Vlak voor het reinigen had ik Come to Belgium van Skitsoy opstaan. En tijdens het reinigen had ik eerst Audioslave en vervolgens de laatste van Life of Agony in mijn hoofd. Eigenlijk zegt dit wel genoeg. Sterker nog de bio van de band vertelt het ook. Zo vaak kom je niet een bio tegen die gewoon klopt en dat is al een compliment waard. Maar Skitsoy valt dus te vergelijken met een hogedrukreiniger, schijnbaar overbodig, kan redelijk destructief zijn, het wordt eerst een zooitje maar het resultaat mag er wezen.

File: Skitsoy – Come to Belgium
File Under: Op naar België!
File Audio: [Flashplayer]

The Black Halos – Alive Without Control

People Like You / Suburban

the_black_halos-alive_witho.jpgStel nu eens hè, dat een opperpunkband als, bijvoorbeeld, Bad Religion helemaal niet succesvol was geweest en nooit was doorgebroken. Zou ik het dan ook fantastisch vinden wanneer ik ze voor de eerste keer ergens live in een kelder zou gaan beluisteren? Of zou ik het dan gewoon simpele liedjes vinden die worden ondersteund door een gierende bak herrie? De teksten zijn dan immers niet te verstaan, de gitaren klinken slordig en ook de mooie koortjes zitten er live vrijwel altijd net een toontje naast. Is het dan nog steeds zo goed? Ik vraag het mij af. Daarom moet ik het eigenlijk altijd van de platen hebben om het songmateriaal enigszins te kunnen beoordelen. De Black Halos schijnen erg goed te zijn. Dat wil zeggen, ik lees dat her en der en ook mensen in mijn omgeving lopen met ze weg. Ik heb hier alleen de laatste cd Alive Without Control en ben niet danig onder de indruk. Het kan niet anders of deze band moet live een enorme knaller zijn, want op schijf is het vooral nogal gecontroleerd en niet zo spontaan. De liedjes kloppen allemaal wel: waar een gitaarsolo zou kunnen komt er ook eentje; na twee refreintjes volgt er een bruggetje; de gitaren oversturen en de zang is best rauw. Maar het vlamt niet. Ik hoor een benadering van The Stooges of The Buzzcocks maar dan een versie die zich keurig aan de spelregels van ‘het liedje’ houdt en dat is nu juist iets waar ik niet op zit te wachten. Ik wil dat ze de regels overtreden en schijt hebben aan het liedje. Hier is veel te keurig binnen de lijntjes gekleurd en als ik dat zou willen horen zijn er heel wat andere bands die daar nog veel beter in zijn. Dat maakt Alive Without Control voor mij tamelijk onnodig.

File: The Black Halos – Alive Without Control
File Under: Tamelijk onnodig
File Audio: [Check die jukebox!]