Monthly Archives: March 2006

The Bones – Partners in Crime Vol. 1

People Like You / Suburban

The_Bones_Partners_in_crime_Vol1.jpgOoit is er eens een artiest geweest die het, destijds, lumineuze idee had om zijn helden te eren door een nummer van ze op te nemen en dat op een soort van tribute te zetten. Een hoop artiesten dachten vervolgens: “Goh, wat een goed idee. En het komt ook zo lekker uit nu de inspiratie even op is.” Zo ook het Zweedse Punk’n Roll kwartet The Bones, toch al niet de orgineelste rockers op dees’ aard. Al is het met hun herrie soms best goed toeven. Maar Partners in Crime Vol.1 is één grote droefenis. Kleine droefenis eigenlijk, want er staan maar zes nummers op. Zouteloze en bloedeloze coverversies van nummers van de Ramones, Bay City Rollers, Wendy O’Williams en nog meer ongeregeld in het ruigere genre, maar het is werkelijk de moeite van het uitbrengen niet waard. En Vol.1 suggereert dat er nog meer komt ook nog! Het bevestigt ten ene male weer: tributes, mijd ze als de pest. Vooral als ze van The Bones komen…

File: The Bones – Partners in Crime Vol. 1
File Under: Ieder woord dat je er aan vuil maakt is er één teveel…

Sam Shinazzi – Stories You Wouldn't Believe

Laughing Outlaw / Bertus

sam_shinazzi_stories.jpgVoor een groot liefhebber van Natalie Merchant zoals ik, scoor je natuurlijk meteen pluspunten als je een song opent met de zin ‘Every time I hear Natalie Merchant or the 10,000 Maniacs I think of you.’ Dan moet je als singer- songwriter bij mij voor de rest toch echt de boel flink verprutsen, wil ik alsnog je schijfje tot de grond toe afbranden. Maar gelukkig stelt de Australiër Sam Shinazzi niet teleur. Sterker nog: al had dat zinnetje niet eens op dit album gestaan, had ik het gewoon nog steeds een goed plaatje gevonden. Stories You Wouldn’t Believe is een verzameling sterke rootsy rockliedjes met spitsvondige teksten. Met zijn lichtelijk onvaste zang (lekker vals noemen we dat) vertelt Sam ons een paar verhaaltjes uit zijn leven. Hierbij doet hij een beetje denken aan die ene oom die eens in de zoveel tijd zomaar ineens opduikt. Die ene waarvan je weet dat je zijn oprecht grappige anekdotes met de nodige korrels zout moet nemen. Maar het is aangenaam gezelschap. Ook al drinkt hij de nodige biertjes, wordt hij nooit lastig. En, niet geheel onbelangrijk, hij weet wanneer het tijd is om weer te vertrekken. En dat hij dan toevallig ook nog eens van Natalie Merchant houdt, da’s natuurlijk mooi meegenomen.

File: Sam Shinazzi – Stories You Wouldn't Believe
File Under: De mooie verhalen van oom Sam
File Audio: [4 Liedjes op Myspace, waar anders?]

Valentine – The Most Beautiful Pain

Frontiers / Rough Trade

valentine-the_most_beautiful_pain.jpgRobby Valentine is volgens mij de meest onderschatte rockmuzikant van Nederland. Het is hem nooit gelukt om in Nederland door te breken. Door zijn image wellicht – hij zag er uit alsof hij zijn moeders beautycase had geplunderd – maar ongetwijfeld ook omdat hij een onnederlandse portie bombast in zijn muziek had zitten, met overduidelijk Queen als groot voorbeeld. Laag na laag werd opeengestapeld en dat past niet in de Nederlandse ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’-mentaliteit. Het was dan ook niet zo gek dat hij na een paar albums zijn heil zocht in Japan, waar zijn albums zelfs in de import als warme broodjes over de toonbank gingen. Hier was hij alleen te horen met bijdragen aan Ayreon-albums. Eindelijk is Robby Valentine, nu kortweg Valentine geheten, weer terug met een release in Nederland. En nee, zijn moeder heeft de beautycase nog steeds niet terug. Maar doe me een plezier, maak je daar niet druk om en ga even in alle rust luisteren naar wat Valentine presteert. Je kunt niet anders concluderen dan dat hij verfijning en bombast op een bijzondere manier weet te verenigen. Zeker, Queen en The Beatles zijn nog steeds prominent aanwezig, maar Valentine komt met nieuwe nummers op de proppen die soms zijn voorbeelden in klasse benaderen. Het is allemaal wat rockier dan op zijn eerdere Nederlandse releases, waardoor het meer een AOR- en pomprockalbum geworden is dan een popalbum. Er zitten weliswaar heel wat synthesizerpiepjes en -riedeltjes tussen, maar de gitaar en kamerbrede koortjes zetten de toon op dit album. Bombast? Zeker. Pathos? Ook, volop. Maar na zeventien (!) nummers moet je concluderen dat Valentine een fenomeen van wereldklasse is waar we trots op mogen zijn.

File: Valentine – The Most Beautiful Pain
File Under: Nederlands fenomeen van wereldklasse
File Audio: [Now or never] [meer fragmenten]

The Flower Kings – Paradox Hotel

Inside Out / Suburban

flower_kings-paradox_hotel.jpgWat had ik allemaal kunnen doen in twee uur, zestien minuten en vier seconden? Ik zat er vanmiddag over na te denken. En kwam tot een boel zaken. Zo kun je als je je reis een beetje ongelukkig uitkiest van Utrecht Centraal Station met de trein naar Maastricht Centraal te reizen. Met de auto is het, als je geluk hebt, even snel. Je kunt ook, als het weer het toelaat, op een terrasje in de zon gaan zitten. Of als je kinderen hebt met ze gaan zwemmen of naar de speeltuin gaan. Slapen is ook een optie, maar dan moet je wel tegen hazenslaapjes kunnen. Winkelen in die tijd wordt een beetje krap, maar als je weet wat je zoekt in de stad dan kan het ook. Je kunt gaan zoeken op internet naar die versie van Tetris. Je weet wel, die, die je speelde op je oude pc met 25 MHz processor als je eigenlijk moest studeren en waarvan je als je je ogen dicht deed als je in bed lag de blokjes nog steeds zag vallen. Je zou een boek kunnen lezen, althans enkele hoofdstukken eruit. Een heel boek uitlezen in die tijd wordt lastig, al kan het met het boekenweekgeschenk moet het lukken. Veel nuttige dingen, maar ik deed het allemaal niet. Ik zat, voor de zoveelste keer, te luisteren naar Paradox Hotel, de nieuwste cd van The Flower Kings. En zette hem daarna nog een keer op. Ik beet op mijn lip. Waar ging het mis. Hoe kon de band waar ik ooit wild van werd door het eveneens lange Stardust We Are (twee uur, twee minuten en drieënveertig seconden) het voor elkaar krijgen zo’n volstrekt overbodige plaat te produceren. Matige songs, veel te veel melodietjes die ik al eerder hoorde, Gildenlöw is al weer vertrokken, Zoltan Csorsz ook al weer en er zit nu een veel mindere bekkenkletser op de kruk. En dan twee uur, zestien minuten en vier seconden. Tijdverspillling, dat is het…

File: The Flower Kings – Paradox Hotel
File Under: Not my favourite waste of time (anymore)

Khoma – The Second Wave

Roadrunner / CNR

khoma-thesecondwave.jpgNu mag het voorjaar dan wel begonnen zijn, in huize Marty is het voorlopig alvast weer herfst dankzij de nieuwe plaat van het Zweedse Khoma. Nee, deze muziek is niet zo vrolijk. Eerder stemmig, melancholiek, pastoraal haast. Ja, zo kunnen we de alternatieve postmetal (pardon?) op “The Second Wave” het beste omschrijven. Afkomstig uit de studentenstad Umea (bakermat van talent als Meshuggah, The International Noise Conspiracy en het geniale Refused) zet het collectief Khoma een puike partij in distortion gedoopte melancholie van de bovenste plank neer. Metal is het uitgangspunt, dat zeker, maar Khoma doet er meer mee. Piano-ouvertures, clean getokkel, violen, Sigur Ros-achtige sferen en hoogst emotionele zang met een waarachtige snik gaan hand in hand. En dat levert natuurlijk lange nummers op, waar je dan wel even voor moet gaan zitten. Khoma durft vooral gas terug te nemen en de rust voor zich te laten spreken, en dat komt de sfeer alleen maar ten goede. Khoma zoekt de brug tussen breekbaarheid en geluidsmuren, alsof je Depeche Mode met Cult Of Luna laat jammen. Mag ik hier de term emopostmetal lanceren? Dat mag. Voor wie het voorjaar niet neerslachtig genoeg kan beginnen ligt hier de ideale plaat voor het oprapen.

Flie: Khoma – The Second Wave
File Under: Emopostmetal
File Audio: [Stop Making Speeches]

James Hunter – People Gonna Talk

Rounder / Munich

james_hunter-people_gonna_talk.jpgIk wil het er toch echt even over hebben, want er klopt iets niet. Ik kijk in mijn agenda. Er staat bovenaan de bladzijde: maart 2006. Wat is er namelijk aan de hand: ik heb de laatste release van James Hunter getiteld People Gonna Talk om te recenseren. Hij is een Engelsman. Op zich niet zo bijzonder, maar wel een Engelsman met een stem die vergelijkbaar is met Amerikaanse grootheden als Otis Redding en Sam Cooke. En hij is nog blank ook. Ook de muziek is niet van deze tijd: soul afgewisseld met calypso, snufjes rhythm & blues en hier een daar oude skaritme’s. Ik zoek wanhopig in de inlay van de cd naar de originele schrijvers van deze prachtige nummers, maar hij blijkt ze allemaal zelf geschreven te hebben. De uitvoering door de vijfkoppige band met een aantal gastmuzikanten is geweldig: prachtig koperwerk, heerlijke gitaarlicks en een ritmesessie die ook van wanten weet. De zwart-witfoto’s van Hunter geven ook al weinig aanleiding om het in het heden te zoeken. Het talent van Hunter was al eerder ontdekt en gebruikt door niemand minder dan Van Morrison. Al lijken met name zijn laatste wat in herhaling vallende platen geen echte aanbeveling. Toch kan het zomaar: James Hunter maakt een wereldplaat die zich met het allerbeste in dit genre kan meten. Alleen de datum van release is een probleem. De jaren ’50 en ’60 liggen inmiddels toch al wel even achter ons. Mijn File Under voor deze keer lijkt me duidelijk.
Enfin, u snapt, deze cd moet u in huis hebben. Dat kan. Hoe? Simpel: dan had u mee moeten doen aan onze prijsvraag. We mochten namelijk enkele exemplaren weggeven van onze vrienden en vriendinnen bij Rounder. Daar bent u nu te laat voor natuurlijk.

File: James Hunter – People Gonna Talk
File Under: Weg met die agenda, dit is tijdloos
File Audio: [Snippers staan op de luisterpaal in het musicgedeelte op zijn website.]
File Video: [Promofilmpje met de meester zelf]

Zita Swoon

Interview: Prikkie. Foto's: George

A Song About A Girls is het eerste deel van een trilogie
Bij het voorbereiden van het interview had ik ergens gelezen dat Stef Kamil Carlens niet zo dol was op interviews vlak voor een optreden, dus ik ga met enige reserve op pad. Het interview is om half zeven, het optreden in Paradiso om half negen. Bij aankomst krijg ik te horen dat het voorgaande interview wat uitloopt. O jee. Ik word in de kleedkamer geparkeerd en word voorzien van een drankje. De klok tikt verder, tot om kwart over zeven (!) Stef Kamil Carlens de hoek om komt zeilen.
Bij Zita Swoon in de huiskamer.
Gelukkig voorzien van een brede glimlach en opperbest humeur. Als hij al een hekel heeft aan interviews vlak voor een optreden, dan nu zeker niet. Ik stel me voor en vertel dat ik kom namens een site waar een stel liefhebbers van schrijven én muziek dat combineren, gewoon voor de lol. Een vriendelijk “Ah, ik ben ook gewoon een liefhebber” is zijn antwoord.


Continue reading