Monthly Archives: April 2006

Saga – Trust

Inside Out / Suburban

saga-trust.jpgMet deze cd gebeurde er iets raars. Bij eerste beluistering vond ik het drie keer niks, was ik van zins George gelijk te geven en zou dit een weinige flatteuze recensie worden. Bij de tweede luisterbeurt was ik verbaasd over mijn aanvankelijke mening, want dit was toch echt een lekkere rockplaat. Ik had het volume wat hoger staan, vandaar misschien. Bij de derde keer wist ik het zeker: dit wordt een positieve recensie. Wellicht heeft het te maken met het feit dat ik vrijwel alleen live-albums van Saga heb. Dat zijn per definitie stevige rockalbums, terwijl Saga in de studio nog wel eens een stukkie rustiger is. Heel wat rustiger, zelfs. Natuurlijk is dit studio-album – het eerste met de prima nieuwe drummer Brian Doerner – rustiger dan live, maar het is niet het bij Saga bijna gebruikelijke grote contrast tussen studio en live. Op Trust zijn ze in staat gebleken het vinnige gitaarwerk van Ian Crichton en de een-tweetjes met de toetsen te behouden. Geen té progressieve uitstapjes, maar vooral lekkere rock. Ja, de titelsong heeft een tikkie funk, “On The Other Side” begint met een folky introotje en in de ballad “My Friend” is zelfs een klarinet te horen, maar vaker heb je het idee dat je het al eens eerder gehoord hebt. Maar dat is ook een beetje de spagaat waar Saga in zit: óf het klinkt zoals de live-optredens en het is goed maar geen al te breed spectrum songmateriaal, óf ze gaan een andere kant op en het rockelement komt niet uit de verf. Dan kies ik voor het eerste. Het levert misschien geen wereldschokkend album op, maar wel iets wat je na de eerste keren óók nog uit de kast blijft trekken.

File: Saga – Trust
File Under: Gedegen vervolg

Turn off the Stars – Everything is OK

Curve / Bertus

turn_off_the_stars_everything_is_ok.jpgIk ben groot geworden in de jaren tachtig en dat heeft nogal een behoorlijke impact op mijn muzieksmaak. Veel muziek die ik nu nog luister, is terug te herleiden naar de jaren tachtig. Maar ondanks dat ik jaren tachtig fan ben, mijd ik jaren tachtig disco’s als de pest. Want ik kan niet dansen en al te veel retro is ook niet goed. Daarnaast hebben de jaren tachtig ook een hoop bagger opgeleverd. Turn Off The Stars vinden de jaren tachtig prachtig, want ze citeren rijkelijk uit die periode op hun debuut EP Everything is OK. Alleen halen zij de inspiratie uit een van de dieptepunten uit de jaren tachtig, de (Amerikaanse) Stadion. Het echoapparaat-raat-raat-raat maakt een wezenlijk onderdeel uit van het effectenrek, waar ook een galmbak met een hoofdletter G in hangt. De gitaarmuren zijn episch en worden ondersteund door gedragen toetsenpartijen. De zanger is afgestudeerd aan de Ed Kowalsky School voor Pathetiek en heeft waarschijnlijk in de studio al met zijn armen wijd in de rook staan zingen. Kortom Turn Off The Stars is een band die alle foute elementen van U2 en Simple Minds in hun eerste stadionperiode, Live en Marco Borsato, met elkaar combineert. Gelukkig zal het matige songmateriaal een echte doorbraak in Nederland in de weg staan. Alhoewel, daar komen Borsato en Live tegenwoordig ook wel mee weg, helaas…

File: Turn off the Stars – Everything is OK
File Under: Grootse gebaren doch niet meeslepend…

Sick Of It All – Death To Tyrants

Pipebomb Music / Century Media / Suburban

sick_of_it_all-death_to_tyrants.jpgPrecies twintig jaar Sick Of It All vraagt om een jubileumwaardige plaat. Al die jaren erg kwaad zijn op de politiek en de moderne wereld heeft vooralsnog weinig concrete resultaten opgeleverd, maar de band is er niet minder woedend om. Waar de Boodschap dus nooit veranderd is heeft de band, vooral de laatste jaren, zijn best gedaan om muzikaal wel het één en ander aan vernieuwing door te voeren. Dit resulteerde in enkele minder goede en soms zelfs nogal belabberde platen. Niet dat dit een fluit uitmaakt, het repertoire is immers al toereikend genoeg om tot het einde der tijden machtige liveshows neer te kunnen zetten. Desalniettemin is het lekker dat met Death To Tyrants eindelijk weer eens een bijna ouderwets goede SOIA wordt opgeleverd. Ik tel toch al snel vier a vijf potentiële klassiekertjes en meezingers, een prima score. Persoonlijk vind ik de band nog het beste tot zijn recht komen tijdens de wat langzamere en meer slepende nummers en passages; lekker meebrullen en grooven op de aanstekelijke riffs. Wanneer de boel op hol slaat naar de hoogste versnelling wordt het snel chaotisch en minder onderscheidend: domweg hakken en zagen is voor beginners. Gelukkig beperkt de band dit tot het minimum, wat al met al resulteert in de beste Sick Of It All plaat sinds jaren.

File: Sick Of It All – Death To Tyrants
File Under: Een vruchtbaar vierde lustrum
File Audio: [Take The Night Off]

Zoppo – Don't Trust Scarred Survivors

Transformed Dreams / Konkurrent

zoppo-dont_trust_scarred_survivors.jpgHet bestuderen van Nederlandse literatuur op de middelbare school heeft me op twee manier mijn kijk op boeken veranderd. Allereerst ben ik veel kritischer geworden in wat ik lees. Ten twee moet ik helaas melden dat ik een me steeds moeilijker kan overgeven aan boeken. Ik lees niet meer die stapels die ik voorheen las. Ik leerde tijdens het bestuderen van de boeken dat ik me allereerst in de geschiedenis van de schrijver moest verdiepen, daarnaast moest ik ook het verhaal kort samen kunnen vatten en eventuele andere lijnen c.q. betekenissen die in het verhaal zitten kunnen benoemen. Aangezien het hier over muziek gaat breng ik bovenstaande in praktijk, want Zoppo is namelijk een prima studieonderwerp. Er is de bandnaam afkomstig uit de roman “In de naam van de roos” van Umberto Eco, er is de samenstelling van de band die de nodige mutaties heeft ondergaan en ook de muzikale ontwikkeling van lo-fi tot wat het nu is mag er zijn. Dan is er nog de titel van deze schijf Don’t Trust Scarred Survivors ontleend aan een tekstregel van Polvo en het feit dat we vijf jaar op het vierde album hebben moeten wachten. Er is echter vooral een gedreven band aan het werk waarbij er in het spel diverse lijnen lopen: er is het uitgerekte gitaarspel, er is een strakke ritmesectie en de stem van een zanger Cees van Appeldoorn wiens stem zompig wat naar achter gezet is en een eigen lijn vormt. Samen vormen ze elf prachtig geproduceerd – mijn held Corno Zwetsloot zit dan ook niet voor niets in deze band – liedjes die er mogen zijn. Ik mag na vijf jaar wachten dan misschien wat kritischer geworden zijn. Dit is muziek om me aan over te geven. Hopelijk kan ik dit ook ooit weer bij het lezen.
Je live overgeven aan Zoppo kan in Nederland op 2 mei in Nighttown te Rotterdam en op 15 mei in Paradiso te Amsterdam op de zogenaamde K-Tsjoem -avond van hun platenbaas.


File: Zoppo – Don't Trust Scarred Survivors
File Under: Hands up!
File Audio: [Exboygenius][Relapse][Wrong Way Around]

Tears of Anger – In The Shadow

Lion Music / Bertus

tears_of_anger-in_the_shadow.jpgOké, je heet Benny en je broer heet Björn. Zweden is je geboorteland en samen speel je in een band. Bekend verhaal? Ja, bij die andere veel minder bekende en goede band waren het geen broers, maar frappant is het wel. De gebroeders B. Jannson spelen echter in het veel leukere Tears of Anger en hebben met In The Shadows net hun tweede album uitgebracht. Of eigenlijk was het alweer een tijdje geleden, maar ik ben net een ekster en omdat de promo’s van Lion Music steevast op een schijfje met een wit opplaketiket worden aangeleverd blijven ze soms iets langer liggen dan noodzakelijk. De naam die gelijk opborrelt bij het beluisteren van deze cd is Evergrey. De overeenkomsten met deze eveneens uit Zweden afkomstige band liegen er niet om: melodieuze power metal met een progressief randje, zanger met een typisch hees stemgeluid, pakkende, zwaar uitgevallen songs en een gevoelige pianodeun zijn ingrediënten waar beide bands wel raad mee weten. Tears of Anger onderscheidt zich echter door wat AOR-invloeden, waardoor het tempo over de gehele linie iets lager ligt en het geheel lekker smeuïg wordt. Bovendien is Benny niet vies van een solootje meer of minder en wordt van zijn vliegensvlugge vingerwerk veelvuldig gebruikt gemaakt. Moet wel eerlijk toegeven dat Björn af en toe een nootje mist maar dat neemt niet weg dat we hier zowaar met een aangename release te maken hebben.

File: Tears of Anger – In The Shadows
File Under: Benny en Björn, een gouden duo

Backyard Babies – People Like People Like People Like Us

Century Media / Suburban

backyard_babies-people_like_people_like_people_like_us.jpgSommige bandjes moeten niet moeilijk gaan doen. Van de Ramones verwachtte je “gabba gabba hey hey” en vervolgens een bak voorspelbare maar aanstekelijke herrie. De Backyard Babies zitten in de hoek van de hardrockvariant daarop: de sleazerock. Live hebben ze daarbij al een goede reputatie opgebouwd die hen supportslots bij AC/DC en Velvet Revolver opleverde. Ze weten verdomd goed hoe hun muziek moet klinken en weten dat ook in de studio op de plaat te krijgen. Natuurlijk klinkt het wat anders dan op hun live-album, maar de energie is, ook wanneer die in eentjes en nulletjes gevangen is, onmiskenbaar. Er is niet voor een gladde gepolijste productie gekozen, er is vooral aandacht besteed aan de juiste balans van de instrumenten. Resultaat is een plaatje dat lekker doorrammelt. Maar een van de twaalf songs is langer dan drie en een halve minuut. Dat is ook wel logisch, want het zou nooit de impact van nu hebben als de songs naderhalve keer zo lang zijn. Sleaze is meezingbaar als de pest en drijft op het feit dat je de helft van de songs zo mee brult, ook al hoor je ze voor de eerste keer. Ook op dit album zijn de Babies daar weer in geslaagd. Hun Datsuns– en Hellacoptersachtige rock – het album is ook geproduceerd door Hellacoptersgitarist Nicke Andersson – met als prijsnummers “Cockblocker Blues” en “Blitzkrieg Loveshock” krijgt iedere liefhebber moeiteloos uit zijn stoel.
De Backyard Babies zijn op 16 mei te bewonderen in Het Patronaat, Haarlem.

File: Backyard Babies – People Like People Like People Like Us
File Under: Plaatje voor mensen zoals mensen zoals mensen zoals ik
File Audio: [streams van alle songs op de site]

Lacuna Coil – Karmacode

Century Media / Suburban

lacuna_coil-karmacode.jpgErgens in 2003 hield Playboy een verkiezing voor Sexiest Babe in Indie Rock. Neko Case won met overmacht. Ik vond het wel jammer dat Playboy – voor zover ik weet althans – niet door gegaan is met vergelijkbare verkiezingen voor andere genres. Bijvoorbeeld met eentje voor Goth Rock/Metal. Daar valt best een mooie shortlist van niet te versmaden dames van te maken. Eentje die zeker op dat lijstje thuishoort en wat mij betreft gelijk favoriet zou zijn voor de titel is Lacuna Coil‘s Cristina Scabbia. Was er zo’n stemming geweest, dan hadden de fans van Lacuna Coil gelijk ook wat te doen gehad. Die zaten namelijk al een tijdje te wachten op een opvolger van het uit 2002 stammende Comalies. Lacuna Coil heeft in de tussentijd overigens veel getoerd en daarna de tijd genomen om eens goed na kunnen denken welke kant ze op wilden gaan. En ik denk dat dit de reden was: het iets meer poppy Evanescence scoorde met een vergelijkbaar geluid, maar kwalitatief minder songmateriaal dan Lacuna Coil enkele joekels van hits. Het heeft Lacuna Coil aan het denken gezet en beïnvloedt vrees ik, want het nieuwe album Karmacode is een stuk toegankelijker dan haar voorganger. Gelukkig is de band wel zo eerlijk in interviews grif toe te geven dat ze met Karmacode mikken op een échte doorbraak. Dat gun ik ze van harte en zou wel terecht zijn ook, want aan het songmateriaal op Karmacode is zo goed als niets mis. En ook op de cover van Depeche Mode‘s “Enjoy The Silence” – let op mijn woorden, dat wordt een grote hit in de USA – kan een okay-stempeltje. Toch vind ik dat er op Karmacode teveel een knieval gemaakt wordt in de hoop op groot succes en dat nieuwe meer Amerikaanse – ik zou niet weten hoe ik het anders moet noemen – geluid gaat me na verloop van tijd irriteren. En dat is jammer, want daar heb ik bij Comalies nooit last van gehad. Een eventuele Playboy-verkiezing winnen wordt bij groot succes natuurlijk wel eenvoudiger. Dat dan weer wel..

File: Lacuna Coil – Karmacode
File Under: Klaar voor de Grote Doorbraak
File Audio:[Lacuna Myspace]
File Video:[Our Truth]