Monthly Archives: December 2006

Les Georges Leningrad – Sangue Puro

Tomlab / Konkurrent

les_georges_leningrad-sangue_puro.jpgEr was eens een eenvoudig boerendorp aan de voet van een berg. Het leven ging er zo zijn gangetje; het enige bijzondere was dat elk jaar een groot deel van de oogst verloren ging aan een kudde olifanten. Dat stelde de bewoners over de jaren voor een steeds groter, onoplosbaar probleem. Ten einde raad klommen de dorpelingen naar de top van de berg, waar namelijk de God van de Relevantie huisde. Ze klopten aan zijn trendy voordeur, maar die bleef dicht. Er klonk slechts een stem: “Wat loeit, dat boeit; uniek is de olifant, maar u bent niet relevant.” En onverrichterzake keerden de dorpelingen weer. Lang peinsden ze over het advies, en het jaar erop besloten ze om hun velden met koeien te omringen. De arme beesten werden echter kansloos vertrapt door de olifanten, en andermaal togen de dorpelingen radeloos de berg op. De God van de Relevantie gaf geen krimp en sprak: “Origineel geluid, dat maakt uit; de olifant is erg speciaal, maar te zeer bent u normaal.” Dat lieten de dorpelingen zich geen twee keer zeggen. Ze kleedden zich op hun extravagantst, sjouwden al hun gereedschap uit de schuur, zetten felle lichten aan, dansten en schreeuwden en maakten het afgrijselijkste kabaal dat in lange, lange tijd in de wijde omtrek gehoord was. Daarop zakte de berg in met een vreselijk geraas, en bedolf alle olifanten onder zich. Van de God van de Relevantie is sindsdien nooit meer iets vernomen. Maar als je de derde cd van Les Georges Leningrad opzet, kun je de olifanten nog horen schetteren, als je goed luistert.

File: Les Georges Leningrad – Sangue Puro
File Under: Live is het geweldig, maar op cd… eh…
File Audio: pwaap!

Elis – Griefshire

Napalm Records

elis-griefshire.jpgZo tegen het eind van het jaar wordt er altijd teruggekeken naar de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Eén van die gebeurtenissen waar ik toch wel van geschrokken was, was het plotselinge overlijden van Sabine Dünser, zangeres van de Liechtensteinse band Elis. Zij overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding tijdens de repetities voor het nieuwe album Griefshire. Haar zangpartijen waren op dat moment al opgenomen en aangezien Sabine dit album altijd omschreef als haar kindje, besloot de band het album als eerbetoon aan haar af te maken en uit te brengen. En dus zit ik nu met een vreemd en dubbel gevoel naar de twaalf nummers op deze langspeler te luisteren. Elis maakt female fronted metal die qua stijl redelijk in de buurt komt van Leaves’ Eyes. Mede doordat ook de zangstem van Sabine vrij fragiel overkomt en de muziek over het algemeen redelijk ingetogen is. “Forgotten Love” is hiervan een prachtig voorbeeld. Toch zitten er ook vrij stevige stukken in waarbij snerpende gitaren langskomen en ook enkele grunts niet geschuwd worden. De meeste nummers worden in het Engels gezongen, maar er zijn er ook een paar die in het Duits vertolkt zijn. Het algehele geluid en de productie hadden van mij net wat voller en warmer gemogen, maar desalniettemin een zeer mooi eerbetoon aan Sabine. Sabine, rest in peace.

File: Elis – Griefshire
File Under: Een zeer waardig eerbetoon
File Audio: [Show Me The Way]

Richie Kotzen – Into The Black

Frontiers / Rough Trade

ritchie_kotzen-into_the_black.jpgDit album begint met een sfeervolle mid-tempo bluesrocksong, “You Can’t Save Me”. Een prima hook, een prettig sobere productie en een fraaie rauwe stem die begeleid lijkt te worden door een hechte band. Behalve dat die band er niet is. Richie Kotzen heeft deze plaat namelijk helemaal in zijn eentje gemaakt. En hij is een echte multi-instrumentalist, want aan niet een instrument is te horen dat Kotzen van huis uit toch gitarist is. Wat minder verrassend is, is de kwaliteit van de songs. Kotzen is namelijk ook actief geweest in de bands Poison en Mr. Big. En ik weet dat het helemáál niet hip is om die bands zelfs maar te noemen, maar beide bands staken boven hun tijdgenoten uit door goed uitgevoerde rocksongs die je na twee keer luisteren de rest van de dag liep te neuriën. Kotzen laat op dit album horen waarom hij destijds door die bands is ingelijfd, want ook zijn songs zijn gewoon goede composities die meteen blijven hangen. Dat de productie soberder is dan bij zijn vroegere bands doet de songs alleen maar goed, zeker in combinatie met het bluesy, soms naar Ian Astbury (The Cult), soms naar Sammy Hagar en ja, soms naar Eric Martin neigende stemgeluid. Maar was die Kotzen niet zo’n shredder uit de Shrapnel-stal van Mike Varney? Zeker, maar het aantal vliegende gitaarsolo’s is beperkt. Op dit album zijn gevoel en emotie belangrijker dan het etaleren van fabelachtige techniek. En terecht, want hoewel Kotzen in een zeer druk bevolkt stukje rock opereert, steekt dit album daar met kop en schouders bovenuit.

File: Ritchie Kotzen – Into The Black
File Under: Puik bluespoprockende voormalige shredder
File Audio: [KotzenSpace] [Flashplayer op de site]

Graund – Leefde & Pien

Inbetweens / Clearspot

graund-leefde_and_pien.jpgEigenlijk sta ik er geregeld van te kijken welke titels van cd’s er al in Winamp bekend zijn. Het gebeurt dan ook zelden dat er geen titels in beeld verschijnen. Nu is het echter raak, bij de cd Leefde & Pien van het Limburgse Graund. Braaf begin ik dan ook maar een bestand aan te maken. De titel, artiest en label zijn geen probleem, maar het genre is dat wel. Ik kom uit op ongewone folk en indie. Genre-indelingen, ik blijf ze moeilijk en discutabel vinden. Het lukt me vervolgens de afzonderlijke titels over te tikken ook al is het in Limburgs dialect. Nu is deze Limburgse weg al vrijgemaakt door de band die beweerde dat binnenkort heel Holland Limburgs lult, maar of dit voor Graund het geval is waag ik te betwijfelen. Het is namelijk helemaal geen muziek voor een feestende massa, maar voor een publiek die van meer zwaarmoedige muziek houdt, zoals die van Tom Waits of die van de wijlen Twentstalige helden van Krang. Toch is dit weer teveel eer, want de pannen en deksels en de muzikale gekte zijn thuis gebleven. Ondanks dat ik als niet-Limburger hier en daar een steek in de teksten van Louw Houvast moet laten vallen door het ontbreken van een bijgevoegde tekst mogen ze er zijn. Muzikaal had het van mij nog wel verder uitgediept mogen worden en de getergde, maar vlakke stem van de tekstschrijver zit wat mij betreft ook op een grens van wat ik wel en niet mooi vind. En het hoesje is in één woord afschuwelijk. Leefde & Pien. Inderdaad liefde en pijn, dat wordt bij mij opgeroepen bij deze cd.

File: Graund – Leefde & Pien
File Under: Liefde en pijn liggen dicht bij elkaar
File My Space: [“Johnnie” en “Doe Tears Mich Oet staan” hier ]

Dumbell – Instant Apocalypse

No Solution / Cargo

dumbell-instant_apocalypse.jpgZoals zoveel mensen koester ik veel van de CD’s in mijn collectie. Hier kunnen verschillende redenen voor zijn, bijvoorbeeld omdat er een speciaal moment aan gekoppeld is of een geweldige tekst of omdat de CD simpelweg retegoed is. Er zijn er ook een aantal die mij doen denken aan de concerten waar ik ze ooit heb aangeschaft. Eén van de mooiste voorbeelden hiervan is Hayseed Timebomb van Nine Pound Hammer, een plaat die niet alleen vrij geniaal is, maar mij ook nog eens terugbrengt naar één van de beste liveacts die ik ooit heb gezien. Voor de mensen die de band niet kennen (dat zullen er best wat zijn), Nine Pound Hammer ramde er op los als een soort op hol geslagen Normaal, maar dan zonder al dat vervelende gehök. De yeehaah’s en whoohoo’s vlogen je om de oren en na twee uur omver gewalst te zijn vertrok je totaal verbouwereerd weer naar huis. Sinds de laatste CD van het kwartet uit Kentucky heb ik geen boerenrock meer gehoord die hier ook maar een beetje aan kon tippen. Maar daar is nu verandering in gekomen! Uit Duitsland komt Dumbell en zij geven mij weer dat zelfde gevoel wat ik al weer een tijdje kwijt was. Pure Rock n’ Roll, gebracht door zwetende mannen met witte hemden en getatoeëerde armen, de peuk in de mondhoek niet vergetend. Instant Apocalypse is New Bomb Turks, Turbonegro, Zeke en vooral veel Nine Pound Hammer en dat is een combinatie waar ik heel erg vrolijk van word. 27 nummers met de armen omhoog, de vuisten gebald en schudden met dat hoofd: Let’s Degenerate!

File: Dumbell – Instant Apocalypse
File Under: Rawk and Rawl!
File Audio: [Veel mp3's]

Hatebreed – Supremacy

Roadrunner / CNR

hatebreed-supremacy.jpgAls mosterd na de maaltijd, als slagroom na de appeltaart, als klaarkomen na de seks, als nieuwjaarswens in februari volgt hier nog even een juichstukkie over Supremacy, de laatste cd van Hatebreed die al in augustus is uitgebracht maar zonder aanwijsbare reden niet besproken is op deze website. Niet dat deze Amerikanen dat echt nodig hebben want menig recensent heeft zich al positief uitgelaten over dit werkje en ik ga daar niets nieuws aan toevoegen. Als ik de filosofie van ondersteboven.nl moet geloven zou dit gezien mijn jaarlijstje zelfs de beste release moeten zijn van 2007. Zover wil ik niet gaan maar lekker is ie wel. Het is weer metalcore van het allerhoogste niveau waar we op getrakteerd worden door de grootmachten van het genre. Ongelooflijk bruut en druipend van agressie wordt er lustig op los gebeukt. De teksten zijn messcherp en een lading moshparts om je ellebogen bij af te likken raast voorbij. Eigenlijk zou ik alle nummers wel willen noemen maar “To The Threshold”, “Destroy Everything”, “Immortal Enemies” en “Spitting Venom” bezorgen mij toch de meeste kriebels. Als je nog een verzamel-cd in elkaar gaat flansen voor oudejaarsavond zullen deze tracks daar zeker niet op misstaan. Je kan natuurlijk ook gewoon de hele cd opzetten. Moet je wel eerst de champagneglazen van tafel halen en al het vuurwerk opbergen.

File: Hatebreed – Supremacy
File Under: Destroy everything

Mercy Giants – Running in Slomo

Zabel / Konkurrent

mercy_giants-running_in_slomo.jpgEen marathon lopen dat is niets voor mij. Tenzij ik dat zou kunnen doen met de snelheid van een sprinter. Ik heb dat met veel dingen. Hop, beetje tempo erin, want anders verveel ik me al snel stierlijk. Zo schuif ik regelmatig een boek aan de kant omdat het lijdt aan traagheid. Een boek moet mij snel voor zich winnen. Het rare is dat ik dat met muziek niet heb. Daar kan ik gerust een plaat langzaam laten groeien. Bij traagheid in muziek gedij ik best goed. Als het album het maar wel een onderhuidse spanning in zich heeft. Het zijn vaak albums die zich langzaam voor me winnen, maar me dan niet meer loslaten. Een cd die dat heel goed in zich heeft is de nieuwe cd van Mercy Giants. Deze Utrechters hadden al niet echt haast met het uitbrengen van een nieuwe cd. Voorganger Racing Club Hades stamt namelijk al weer uit 2002 en daardoor is het ook niet raar dat Running in Slomo behoorlijk anders klinkt. Aan alles hoor je ook dat de band eindeloos geknutseld heeft aan de nummers. Zonder je overigens in een geluidsmoeras te laten verzuipen. Neem bijvoorbeeld het titelnummer: rond een simpel maar doeltreffend drumpatroon bouwt de band traag laag voor laag een cocon op die zich uiteindelijk tot een mooie nachtvlinder ontpopt. Erg mooi gedaan. Zo pakt Mercy Giants het in meer van de nummers op deze cd aan. Niet raar ook dat ze me meer dan eens aan Hood en The Notwist doen denken. Dat zijn ook bands die dat ijzersterk kunnen en bovendien bands waar ik in eerste instantie wat moeite mee had maar uiteindelijk plat voor ging. Daar kan Mercy Giants zich bij aansluiten.

File: Mercy Giants – Running in Slomo
File Under: Zo is langzaam rennen best fijn
File Audio: [MercySpace]

Revolution Riot – Blues For The Spiritually Retarded

Deaf & Dumb/ Sonic

revolution_riot-blues_for_the_spiritually_retarded.jpgAfgelopen vrijdag had ik een tweede gesprek bij een potentiële werkgever. Het ging gelukkig van beide kanten prima, dus ik liep met een aanbieding spreekwoordelijk op zak weer naar buiten. Pas toen kwam ik erachter dat ik ondanks de ruime collectie op mijn iPod nou net de feestplaat bij uitstek van het moment er niet op had staan: Revolution Riot‘s tweede album “Blues For The Spiritually Retarded”. Een album dat al uit 2005 dateert, met een bassist die ook al een tijdje weg is. Die “spiritually retarded” lijken vooral met drank en de heren zelf te maken te hebben, getuige de quasi-stoere spreuk “I play a lot better when I’m hung over” in de inlay. Maar al bij de opener “GO!” blijkt dat deze Zweden, getooid met de namen Glitz, Tom-E, Skinny en Fisch, in navolging van landgenoten Backyard Babies, puike sleazerock spelen. Van een intro is de helft van de tijd niet eens sprake, meteen duikt het gezelschap vette riffs in om daar pas na een minuut of vier weer mee te stoppen. Op de productie is nog wel wat aan te merken, met name de balans laat nog wel eens wat te wensen over, maar in elk geval staan de riffs op de plaats waar ze zouden moeten staan: pontificaal vooraan in het geluidsbeeld. De prima sleazesongs van de heren doen de rest. Stilzitten is bij dit album onmogelijk. Revolution Riot is alwéér zo’n bandje met fijne stuiter-Zweden.

File: Revolution Riot – Blues For The Spiritually Retarded
File Under: Fijne stuiter-Zweden
File Audio: [“GO!” en “Seven Days” op RiotSpace] [Flashplayer
op de site]
File Video:[“GO!” op de site]

Black Sun Ensemble – Bolt of Apollo

Camera Obscura / Clearspot

black_sun_ensemble-bolt_of_apollo.jpgIk ben de hoofdredacteur van deze website dankbaar, hij zette mij ertoe aan toch nog maar ‘n keer naar dit album te luisteren. Een album dat ik eerder onder het kopje “overbodig gitaargepiel” terzijde had geschoven. Onterecht, want deze mannen bezitten meer dan alleen technische kwaliteiten. Het ensemble wordt aangevoerd door een gozer die zich Maestro Jesus noemt, op de achterkant staat hij stoer een sigaretje te roken, terwijl hij zijn gitaar de lucht insteekt. Hij is de man die hier gaat schitteren. Het album opent met een sfeervolle sitar, waarna ik tot mijn genoegen kan constateren dat er wederom een tenorsaxofoon aanwezig is. Mede dankzij de melodielijnen van de saxofonist weet men hier de verveling buiten de deur te houden. Als u wel eens Vpro’s Holland Sport kijkt, kent u vast het combo dat daar de live-muziek verzorgd. Het Black Sun Ensemble vertoont er wel enige gelijkenis mee, al zijn deze mannen een stuk serieuzer. Daarvan getuigen ook de talloze verwijzingen naar Griekse mythen en andere literatuur. Melquiades, was dat niet de wonderlijke alchemist uit een epos van Márquez? De track broeit in elk geval als de Zuid-Amerikaanse pampa’s, terwijl zigeunerinnen hun oorbellen schudden. Mijn favoriete nummers bevinden zich in de tweede helft, waar de muziek een soundtrack-achtige sfeer krijgt. Luister eens naar “Baphomet’s Curse” waar een zeer verrassend en aangenaam tintelende Moog-synthesizer opduikt, perfect afgewisseld met dissonante gitaarakkoorden. Daarmee is deze plaat ook geschikt voor de liefhebbers van een andere groep magische instrumentalisten: Jaga Jazzist.

File: Black Sun Ensemble – Bolt of Apollo
File Under: Mysterieus speelplezier
File Audio: [ MySpace]

Damien Jurado – And Now That I Am In Your Shadow

Secretly Canadian / Konkurrent

damien_jurado-and_now_i_am_in_your_shadow.jpgStiekem schaamde ik me een beetje dat ik Damien Jurado niet kende toen deze man eind november op mijn pad verscheen tijdens het Roots of Heaven-festival. Ik was bijna net zo overdonderd als toen ik Elisha Cuthbert voor het eerst zag. Allemachtig, wat mooi. Ik schaamde mijzelf nog dieper toen ik erachter kwam dat And Now That I’m In Your Shadow al het achtste langspeelwerkje is van deze singer-songwriter uit Seattle. Aan de andere kant snap ik wel dat Damien Jurado zo lang een goed bewaard geheim kan zijn. Hij is geen man van grootse gebaren, en doet al zijn liedjes op akoestische gitaar, met zo af en toe een mopje piano, cello of zachte drums daaraan toegevoegd. De teksten eisen de hoofdrol op, en het moet gezegd worden dat het in de wereld van Damien Jurado nooit pais en vree is. In de wereld van Damien Jurado gaan alleen maar mensen weg. Ze sterven, ze verlaten je, en als je dan toevallig zelf degene bent die weggaat, blijkt het altijd weer tevergeefs te zijn omdat het verleden waarvoor je vluchtte toch wel met je meereist. Die wereld wordt geschapen in prachtige zinnen die meer zeggen dan duizend beelden (‘Ma, he only hits me when he’s angry’/ Has anybody seen Shannon Rhodes?’) of die zo enigmatisch zijn dat je er uren over na kunt denken (‘I was in the desert waving planes and burning phonebooks to a tune that was famous the year I was born’). Damien Jurado is niet voor iedereen. Voor de mensen onder ons die liever de ogen sluiten voor de donkere en duistere kanten van het menselijk bestaan, zal dit zware kost zijn. Maar rascynici en beroepspessimisten als uw recensent zullen dit werkje hemeltergend prachtig vinden.

File: Damien Jurado – And Now That I Am In Your Shadow
File Under: Sky Radio zal Damien Jurado nooit halen
File Audio: [What were the chances? (onder Downloads)]