Monthly Archives: February 2007

Pinkpop persconferentie

Door: Spookrijder. Foto's: George

Pinkpop wil (en gaat) weer uitverkopen
Heeft de Pinkpop-persconferentie in dit digitale tijdperk nog wel zin? De cynicus zou immers kunnen roepen dat het programma van de 38e editie van Neerlands oudste popfestival gisteren al op festivalwebsite Graz.nl na te lezen was (de Five O’Clock Heroes zijn de enige ‘nieuwe’ naam die in Paradiso wordt onthuld).
Ilse was er ook. Ilse is er altijd.
Maar de persconferentie is inmiddels een instituut geworden, net als het festival en haar voorman Jan Smeets. Bovendien geven de live-optredens altijd net dat extra glansrandje aan een middag als deze.


Continue reading

Bill Kirchen – Hammer of the Honky-Tonk Gods

Proper

Bill Kirchen - Hammer of the Honky-Tonk GodsAls er één popbiografie verplicht zou moeten zijn, dan is het Hammer of the Gods, de biografie van Led Zeppelin. Alle ranzigheid die de gemiddelde trucker uit zou willen halen, wordt hier in beschreven. Die spectaculaire gorigheid hoor je niet terug in Hammer of the Honky-Tonk Gods, Bill Kirchen’s cddie zo opzichtig knipoogt naar dit boek. Bill Kirchen noemt zich in zijn biografie ook wel King of Dieselbilly, maar werd bekend doordat hij meespeelde met Commander Cody & His Lost Planet Airmen, Gene Vincent en Nick Lowe. De laatste doet ook mee op deze nieuwe soloplaat van Bill Kirchen. De ideale muziek voor op de weg: vrolijke countrystampers, boogie-achtige dreunen en zowaar honky-tonk in “Get A Little Goner”. Hoogtepunt is de afsluiter, een cover van Arthur Alexander’s “If It’s Really Got To Be This Way”. Mocht je geen idee hebben waarom Bill Kirchen zich identificeert met truckers, dan heb je nog nooit een Amerikaans countrystation beluisterd tijdens een lange autorit in de VS. De combinatie van liedjes die je daar hoort, heeft Bill Kirchen perfect in de vingers. En godzijdank verliest hij zich daarbij niet in spectaculair Telecaster-machtsvertoon. Dat hij de “Titan of the Telecaster” (als ‘Master of the Telecaster’ geldt bluesman Albert Collins) is geloof ik wel, belangrijker is dat hij goeie liedjes schrijft. Wel klinkt het soms te braafjes. Tijd om Hammer of the Gods weer eens door te nemen.

File: Bill Kirchen – Hammer of the Honky-Tonk Gods
File Under: Titan of the Telecaster zonder spierballenvertoon
File Audio: [Hier]

Gruff Rhys – Candylion

Rough Trade / Konkurrent

Gruff Rhys - CandylionGek. Terwijl de samenstelling uit twee heel bekende Engelse woorden bestaat, las ik de titel van het album toch eerst als één woord. Een woord dat ik niet kende. Iets Welsh, dacht ik even. Terwijl er toch echt een fijn geknutselde leeuw op de voorkant van Candylion staat. Snoepjesleeuw dus. En zo lief als deze leeuw is, zo is het tweede soloalbum van Gruff Rhys, die zelf ook al zo lief is. Dat concludeer ik tenminste uit de manier waarop de man zijn solo-optredens vorm geeft. Vol met kleine, verlegen grapjes, doorspekt met grote verhalen van de kleine man, vol met liedjes, opgeleukt met samples en invloeden van zowel speelgoed als radio. En zo ook dit poppy album, dat in tegenstelling tot zijn voorganger slechts twee liedjes in het Welsh telt en waarop het merendeel ‘gewoon’ in het Engels wordt gezongen. (Ook al gek. Hoe je teksten zelden – direct – verstaat, maar hoe je ze mist als je de taal niet kent.) Waar op de voorganger de waanzinnige taal voor een verrassingseffect zorgde, spreekt nu de muziek die taal. Want ik zei wel poppy, maar het líjkt vooral allemaal heel erg poppy, waar de verrassingen, de grapjes, de grote verhalen en de invloeden heel erg goed doorheen geweven zijn. Soms dromerig, soms bezwerend, soms psychedelisch, soms exotisch, soms jolig, soms jazzy, soms met lieve vrouwenstem van Lisa Jen en daardoor veel gelaagder dan de poppy liedjes in eerste instantie doen vermoeden. Het is de spanning tussen het intensief luisteren en de sferische achtergrond. En bovendien is Candylion een heel mooie, lieve plaat.

File: Gruff Rhys – Candylion
File Under: In lieve popliedjes verborgen gelaagdheid
File Audio: [Zo zo, een eigen MySpace voor de plaat!]

Explosions in the Sky

Interview: Carlo

‘Voorspelbaar’ is niet een term die gitarist Munaf Rayani en bassist Michael James vaak te horen krijgen als omschrijving voor hun band. Samen met gitarist Mark Smith en drummer Christopher Hrasky vormen zij de instrumentale post-rock band Explosions in the Sky. Toch was het deze post-rockband die op de hoes van hun tweede album Those who tell the truth shall die, those who tell the truth shall live forever een vliegtuig heeft staan met daarop de tekst ‘this plane will crash tomorrow’. Het album kwam in augustus 2001 uit, krap twee weken voordat twee vliegtuigen zich in het World Trade Center boorden.
Explosions in the Sky


Continue reading

Autumn Shade – Ezra Moon

Strange Attractors Audio House / Clearspot

Autumn Shade - Ezra MoonZe is nog jong, Jes Lenée, de frontvrouwe van Autumn Shade. Misschien nog wel jonger dan de tweeëntwintig jaar die ik haar geef op basis van de foto’s die bij haar tweede cd Ezra Moon zitten. En klassiek geschoold pianiste bovendien. Dan ligt het gevaar al snel op de loer dat je als jonge meid een beetje Tori Amos gaat zitten nabreien. Gelukkig doet Jes hier niet aan mee. Jes Lenée klinkt in het geheel niet als Tori Amos op deze cd, laat staan jong. Qua liedjes schat ik haar een eind in de dertig, misschien zelfs wel veertig. Het zijn rijpe liedjes, liedjes die eigenlijk niet passen bij haar leeftijd en nog o zo jeugdige in de mist herfstmist ronddolende stem. Het maakt Ezra Moon een aparte plaat die heen en weer wiegt tussen folk, psychedelica en ordinaire singer/songwriter. Van al dat rustige ingetogen heen en weer gewieg word ik af en toe wel een beetje dromerig en dwalen mijn gedachten af. De productie die een beetje aan hol en afstandelijk is, helpt hier waarschijnlijk ook een handje bij. Iets meer uptempo en venijn bij tijd en wijle wat zoals ze nu maar spaarzaam doet was misschien wel fijn geweest. Maar dat deze jongedame een getalenteerde tante is die haar eigen route uitstippelt is aan de andere kant alleen maar lovenswaardig.

File: Autumn Shade – Ezra Moon
File Under: Jes Lenée neemt je mee, pak haar hand.
File Audio: [Hier in stemmig zwart]

Loney Dear – Sologne

Dear John / Munich

Loney, Dear - SologneIn mijn straat woonde enkele jaren geleden een gezin waarvan de oudste zoon gek was op housemuziek. Hij draaide deze muziek de hele dag en zodra de temperatuur het een beetje toeliet, met het raam van zijn slaapkamer open. De hele buurt kon dan meegenieten van zijn muzikale voorkeur. Ik weet niet of deze jongeman ooit zin had om iets anders te draaien maar ik en de andere inwoners van de straat hebben dat in ieder geval nooit gehoord. Zo’n beperkte voorkeur heb ik nooit gehad, ook niet toen ik jong was. De muziek die ik draai hangt meestal nauw samen met mijn stemming en gelukkig heb ik genoeg smaken in mijn cd-kast staan. Voor de momenten dat, zoals nu, er een pril voorjaarszonnetje door de ramen naar binnen schijnt, heb ik nu de cd Sologne van de Emil Svanängen. Een cd vol met vrolijke zonnige popliedjes. Deze Zweedse multi-instrumentalist en singer/songwriter neemt in zijn eentje al een paar jaar popsongs op en deze bracht hij tot voor kort zelf uit op CD-R. Dat doet hij niet onder zijn eigen naam maar hij gebruikt hiervoor de vreemde naam Loney, Dear. Kort geleden is hij ‘ontdekt’ en de vier cd’s worden nu een voor een in Engeland en Amerika uitgebracht. Sologne, oorspronkelijk uit 2004, is de eerste cd die in Nederland wordt uitgebracht en de rest zal spoedig volgen. De tien tracks op dit schijfje zijn dromerige songs die af en toe zelfs aardig verrassen. Zoals tijdens het ingetogen geschreeuw aan het einde van “Le Fever” of in het instrumentale orgelliedje “Grekerna” en natuurlijk het enige up-tempo nummer “The City, The Airport”. De andere songs van Loney, Dear zijn broze singer/songwriter-liedjes die enigszins doen denken aan het werk van Elliott Smith alhoewel ik een vermoeden heb dat Emil een wat zonniger karakter heeft.

File: Loney, Dear – Sologne
File Under: Won't You Do?
File Audio: [ MySpace]

Messiah's Kiss – Dragonheart

Steamhammer / SPV / CNR

messiahs_kiss-dragonheart.jpgOp de cover staat een spooky fantasytafereel met een in verregaande staat van ontkleding verkerende dame. In de bijbehorende informatie wordt Messiah’s Kiss aangeprezen als True Metal. En inderdaad, ik krijg precies wat ik verwacht: stoeremannenhardrock á la Manowar en Dio. De drums knallen met grote regelmaat in dubbele-bassdrums-modus, vooral in de refreinen, de gitaren hakken er stevig op los met afwisselend logge, geluidsbeeldvullende riffs en staccato spervuur en de zanger gilt er lustig op los. De teksten verhalen over de “vengeance of fire” of hebben titels als “Steelrider”, “The Ancient Cries” en “The Ivory Gates”. Kortom, Messiah’s Kiss volgt nauwgezet het Protocol voor Stoeremannenhardrock. Maar hoewel ik zelf een tikkie uitgekeken ben op het genre en hooguit incidenteel nog eens wat Dio opzet, kan ik niet anders dan concluderen dat deze heren wel een verdomd degelijke en lekker klinkende partij stoeremannenhardrock hebben neergezet. Qua songs is er weinig verrassing te bespeuren, maar qua uitvoering en geluid steekt dit Dragonheart zeker boven de middelmaat uit. Met name zanger Mike Tirelli maakt dit een album dat ik zeker nog eens zal opzetten. Op het genre uitgekeken of niet.

File: Messiah's Kiss – Dragonheart
File Under: Topper in een uitgekauwd genre
File Audio: [fragmenten]