Monthly Archives: March 2007

London Calling 2007 – Vrijdag

Verslag: Spookrijder. Foto's: Sophie

Verscheidenheid voert de boventoon op London Calling 2007
De ambivalentie is hoog bij uw recensent, deze vrijdagavond. Waar ik bij voorgaande edities van London Calling van tevoren al wel enkele bands kende, is het hier onbekendheid troef. Namen als The Twang, Kate Nash en The Wombats zeggen mij werkelijk helemaal niets; alleen The Long Blondes zijn enigszins bekend vanwege het airplayhitje “Once And Never Again”. Ik ben dan ook vooral van plan mij te laten verrassen in de overvolle Paradiso. Dat komt helemaal in orde, want wat opvalt is de normaal nogal afwezige verscheidenheid.
London Calling


Continue reading

Beehoover – The Sun Behind The Dustbin

Exile on Mainstream / Southern / Konkurrent

Beehoover - The Sun Behind The DustbinKijk, Voodooshock is een matige Duitse doom-stonerband. Niks bijzonders. Verder ook niet echt iets mis mee, maar ken dan wel je grenzen. De ritmesectie van Voodooshock kent die duidelijk niet. En dat is jammer, want nu zit ik er mee opgescheept. Beehoover noemt het bas&drums duo zich, en ze bestaan al heeeel lang, lang voordat ze bij Voodooshock gingen spelen. Het zal allemaal wel. Met zijn tweeën maken ze een mix van doom, vleugjes jazz(rock), krautrock (volgens eigen zeggen dan), Primus-achtige dingen en nog veel meer. Dat is me nogal wat. Dan moet je van goede huize komen om daar iets goeds van te maken. Muzikaal is het lang niet altijd slecht, er wordt aardig gespeeld en de gebruikte stijlen zijn best interessant hier en daar. Maar het gebrek aan goede, originele ideeën breekt de band op, evenals het te eendimensionale geluid van drums en bas en geen gitaar. Wat de plaat echter de nek omdraait is de erbarmelijke zang. Duits accent, vals, slechte zanglijnen: allemaal present. Daar kan geen goede muzikale bedoeling tegen op. The Sun Behind The Dustbin wordt dan ook al snel “the record in the dustbin”.

File: Beehoover – The Sun Behind The Dustbin
File Under: Hier wordt Dennis niet vrolijk van
File Audio: “Yellow Mile]

Nightrage – A New Disease Is Born

Lifeforce / Suburban

Nightrage - A New Disease Is BornIn Nightrage hebben vooral in het verleden veel bekende muzikanten gezeten. Tegenwoordig zijn die allemaal wel weer zo’n beetje opgestapt, tenzij je medeoprichter en enig overgebleven origineel bandlid Marios Iliopoulos inmiddels ook al onder die catergorie mag scharen. Daar ben ik echter nog niet helemaal zeker van. Net zo min als ik er zeker van ben of A New Disease Is Born nou een goed album is of niet. Niet dat deze release nou veel anders klinkt dat zijn twee voorgangers, want ondanks de leegloop, lijkt er aan de sound van de band niet veel veranderd te zijn. Melodieuze, brutale en snelle deathmetal is opnieuw het resultaat. Hoogstens wat meer trash-invloeden deze keer en een beetje ruimte voor wat modernere elementen. Het probleem voor mij is dat er helemaal niets mis is met dit album. De productie is goed, het gitaarwerk zeer verzorgd en nergens is een valse noot te horen. Alles klink heel harmonieus, gladjes en gelikt en er is geen steekje laten vallen. Daardoor wordt het echter ook een beetje saai, voorspelbaar en nimmer verrassend. Het blijft gewoon niet hangen. Tuurlijk staan er wel een paar aardige nummers op zoals “Detah-like Silence”, “Scars Of The Past” en “Drone” maar dat neemt niet weg dat de rest een beetje langs mij heen gaat. Slecht dus zeker niet, maar een topper kan ik er niet van maken.

File: Nightrage – A New Disease Is Born
File Under: Melodieuze deathmetal

Hauschka – Versions Of The Prepared Piano

Karaoke Kalk / Konkurrent

Hauschka - Versions Of The Prepared PianoIk zie het u denken terwijl u de titel van dit stukje leest: ‘Huh, alweer Hauschka, die hebben we hier zopas toch al gehad?’ Klopt, heeft u helemaal gelijk in. Uw oplettende lezen wordt alom gewaardeerd, dat u dit even weet. Versions Of The Prepared Piano is echter niet alweer een cd met nieuwe experimenten van Hauschka’s meesterbrein Volker Bertelmann, dit is een cd waarop liedjes van Hauschka onder handen worden genomen door voornamelijk bevriende artiesten van Bertelmann. Onder anderen Barbara Morgenstern en Tarwater maakten met grote graagte gebruik van de uitnodiging om de songs van Hauschka’s Prepared Piano naar hun hand te zetten. Interessant is dat meerdere artiesten ervoor kozen hetzelfde liedje te verbouwen. Zo kozen Eglantine Gouzy, Wechsel Graland en Tarwater er (onafhankelijk van elkaar?) voor om “Two Stones” te voorzien van een tekst waardoor het nummer onder de titel “Mr. Spoon”, “Es Waren Einmal” of “World of Things To Touch” linea recta een nachtclubpodium op kan. Blijkbaar zat dit gewoon al in het repeterende pianopatroon van het oorspronkelijke – mooie! – nummer gebakken. Niet alle artiesten voegen overigens tekst toe aan de nummers. Nobukazu Takemura vond bijvoorbeeld dat “Kein Wort” wel een likje glitch kon gebruiken; ik ben wat minder van deze noodzaak. Dan hoor ik liever de contrabas die Takeo Toyama combineert met hetzelfde nummer en het “Kotoba Naku” doopt. Al met al levert dit project interessante visies op dit toch al boeiende album van Bertelmann op, waarbij het af en toe lastig kiezen is tussen het origineel en de verbouwing. Om maar een dooddoener van stal te halen: je moet ze gewoon allebei in je bezit hebben…

File: Hauschka – Versions Of The Prepared Piano
File Under: De pianoverbouwer (meestal) smaakvol verbouwd.

Chris Caffery – Pins and Needles

Metal Heaven / Rough Trade

chris_caffery-pins_and_needles.jpgEr zijn er paar bands waarvan ik het betreur dat ik ze nooit live heb kunnen zien. Een van die bands is Savatage. Eén keer had ik zelfs een kaartje en werd het concert een dag tevoren afgezegd vanwege een handblessure van gitarist Al Pitrelli. Sinds 2005 is het echter ijzig stil rond Savatage. Songschrijver, producer én eigenaar van de naam Paul O’Neill lijkt alleen nog interesse te hebben voor het Trans-Siberian Orchestra. We moeten het daarom doen met solowerk van de heren van Savatage, zoals dit Pins And Needles, het derde album van Chris Caffery. Anders dan zijn eerste album is dit een album vol snoeiharde beukers. Intelligente beukers, dat wel, maar er wordt zelden gas teruggenomen. En dat is meteen de makke van Pins And Needles. Begrijp me niet verkeerd, het blijft zeer intelligente powermetal van begin tot eind – al had de saxofoonsolo (!) in “Worms” voor mij niet gehoeven -, maar zeker als je de laatste songs op het album in ogenschouw neemt had het stukken gevarieerder gekund. “Metal Fist” voert je terug naar de beste Savatagedagen terwijl “Qualdio” bijvoorbeeld een fraai ingetogen instrumentaaltje is. Alleen al een afwisselender volgorde had dit album een stuk beter gemaakt. Nog altijd is het topklasse powermetal, maar ik blijf desondanks achter met het gevoel dat het beter had gekund. En nog steeds blijf ik verlangen naar nieuw werk van Savatage.

File: Chris Caffery – Pins and Needles
File Under: Teleurstellende topklasse
File Audio: [“Pins And Needles” op Cafferyspace]

Mintzkov – 360 Degrees

Mintzkov Rocky / Munich

Mintzkov - 360 DegreesAls je een draai van driehonderdzestig graden maakt, zou je uiteindelijk weer op hetzelfde punt terug moeten komen. Althans, in theorie. Want dat Mintzkov (tegenwoordig zonder Luna) met haar tweede plaat 360 Degrees een draai heeft gemaakt staat buiten kijf. Mintzkov heefft vooral meer haast dan op haar veel geprezen debuut M For Means And L For Love. Liefhebbers die op zoek zijn naar nummers als “Sleep Until Noon” of “I Take Notes” zullen teleurgesteld zijn; slechts “Miles Ahead”, dat zich eenvoudig kan meten met het beste werk op de laatste dEUS-plaat Pocket Revolution, refereert nog aan de rustige kant van de Antwerpse band. Het nummer, precies op de helft van de tracklist, lijkt bijna verdwaald tussen de wervelstorm die Mintzkov op de andere tien nummers laat horen. Dat is ook meteen de makke van 360 Degrees: de nummers zijn op zich stuk voor stuk prima te verteren, maar als geheel doet het wat eenzijdig aan. De eerste zes songs, tot en met het eerder genoemde “Miles Ahead”, zijn dan ook het beste deel van de plaat. Songs als “Return And Smile” en “Ruby Red”, waarop bassiste Lies Lorquet met haar backing vocals nadrukkelijk op de achtergrond treedt, schreeuwen om een repeatknop. Het tweede deel van de tracklist doet echter een stuk minder urgent aan, en dat is jammer. Iets meer variatie had deze plaat tot een ware klassieker gemaakt. Aan de andere kant blijf je je afvragen hoe Vlaanderen het toch keer op keer weer voor elkaar krijgt om zulke uitstekende indierockbands voort te brengen. Daar mogen wij als Hollanders best jaloers op zijn.

File: Mintzkov – 360 Degrees
File Under: De maansverduistering neemt slechts een toefje glans weg
File Audio: MySpace

Electric Orange – Platte

Sulatron / Clearspot

Electric Orange - PlatteHet strakke oranje artwork deed me al aan het album van Nick Rossi Set denken en toen had ik de Hammondspeler nog over het hoofd gezien. Platte is een re-release, het verscheen eerst alleen op vinyl. Kant a bestond destijds waarschijnlijk uit één lang nummer, met de curieuze titel “Kwark”. Het kwartet uit Aken zet onmiddellijk een eenvoudige groove neer, in eerste instantie bestaande uit een sissende snare-drum en koude bass-drum en natuurlijk het orgel. In popliedjes vind ik orgels wel lief, maar als solo-instrument heeft het gevaarte niet mijn voorkeur. Ik probeerde dus wat op de gitarist te focussen, die helaas op de achtergrond blijft. Zijn funky spel verdiende beter, waardoor hij na een tijdje dan ook als een baby (die liever melk wil?) begint te jammeren. Het is krautrock dus de intensiteit wordt langzaam opgevoerd en na zestien van de twintig minuten begint de trip wel te werken. Toch bevalt kant b, dat uit twee kortere stukken bestaat, me beter en dat zonder hypnose-technieken. Een “Holzbock” hoort vast niet in de jungle thuis, maar die monsterlijke beat zeker wel. Hier werken gitarist en organist een stuk beter samen door hun instrumenten agressief te laten grommen in een woeste dans. Het (oorspronkelijke) slotstuk “Columb” gaat daar nog overheen door juist een futuristische stad op te zoeken. Gruizig industriële geluiden en ijle orgeltonen voor een science-fiction soundtrack. De rustigere bonustracks laat ik aan de liefhebber en/of de muzikale omnivoor die ‘ns iets heel vreemds wil proberen.

File: Electric Orange – Platte
File Under: Zo hoor je nog 'ns wat
File Audio: [Orange-Space]

Tracey Thorn – Out of the Woods

EMI

Tracey Thorn - Out of the WoodsHet is al ruim tien jaar geleden dat “Missing” van Everything But The Girl een hit was in Nederland, waarna in 1999 nog Temperamental verscheen, maar het daarna angstvallig stil bleef rond de band van Ben Watt en Tracey Thorn. Daarvoor brachten ze sinds 1984 toch wel bijna om het jaar een cd uit, waarbij ze geleidelijk aan steeds meer invloeden uit allerlei hoeken van de dance/elektronica in hun geluid verwerkten. Ze zijn niet uit elkaar hoor, sterker nog ze hebben naar het schijnt zelfs samen een gezinnetje gesticht. Het begon bij Tracey toch te kriebelen om wat naast het kindergebeuren te doen. Out of the Woods is hiervan het resultaat. Ze maakte deze samen met onder anderen Ewan Pearson. Het is niet Tracey’s eerste solo-cd, ergens begin jaren tachtig maakte ze met al eens een solo-ep-tje (A Distant Shore, overigens nog steeds te koop). Out Of The Woods is geen verrassende plaat geworden in de zin van een breuk met het geluid van Everything But The Girl. Daarvoor is Tracey’s stem veel te karakteristiek. Geinig is wel dat Thorn qua songmateriaal ook teruggrijpt naar het geluid waarmee Everything But The Girl halverwege de jaren tachtig doorbrak, dus kalere akoestische liedjes. Misschien dat daarin haar stem stiekem wel beter tot haar recht komt. Het maakt dat de afwisseling op Out of the Woods behoorlijk is en dat komt het totaalplaatje absoluut ten goede.

File: Tracey Thorn – Out of the Woods
File Under: Juist wel het meisje.
File Audio: [Even zoeken in het Flash-bos]
File Video: [It's All True]
File Audio:[Ruimte voor het meisje]

Aeon Spoke – Aeon Spoke

Steamhammer / SPV / CNR

Aeon Spoke - Aeon SpokeIn 1993 werd de metalwereld verrast door de debuutplaat van het uit Florida afkomstige Cynic, getiteld Focus. Hoogstaande technische avant-deathmetal met vervormde robotzang, grunts, gruwelijke drums en uitstapjes naar King Crimson-textuurtjes en rasechte fusion-improvisaties. Ik raakte helemaal verslingerd aan die plaat en heb hem in de loop der jaren helemaal aan flarden gedraaid (zo erg dat ik hem zelfs een tweede keer heb moeten aaschaffen). Helaas was Cynic geen lang leven beschoren en viel de band in 1996 uit elkaar. De afzonderlijke leden kwamen we af en toe nog wel eens tegen in een gastrol op andermans platen, maar echt vreselijk actief leken ze niet. Tot nu dan, want in dit Aeon Spoke komen we meteen twee sleutelleden van Cynic tegen, te weten gitarist/zanger Paul Masvidal en drummonster Sean Reinert. Maar verwacht op deze plaat geen avant-toestanden, laat staan metal. Aeon Spoke maakt esoterische, licht progressieve poprock die nog het meest weg heeft van bedachtzame bands als Blackfield, Porcupine Tree, Coldplay en een iets kalmer The Fire Theft. Cleane gitaren, licht progressieve structuren, nadruk op de zang, dat soort werk. En helemaal niet slecht, hoewel ook weer niet hemelbestormend goed, een niveautje Porcupine Tree halen ze zeker niet. Maar met dit debuut kan Aeon Spoke in elk geval met een gerust hart gaan werken aan een verdere uitbouw van hun toekomst. De heren Masvidal en Reinert gaan het overigens binnenkort druk krijgen want deze zomer doet Cynic een reünie-toernee waarmee ze een groot aantal Europese metalfestivals gaan aandoen.

File: Aeon Spoke – Aeon Spoke
File Under: Esoterische, licht progressieve poprock
File Audio: [Aeon Spoke]