Monthly Archives: March 2007

Sia – Lady Croissant

Astralwerks / Import

Sia - Lady CroissantIk ben heus niet zo’n duister persoon dat ik er obsessief mee bezig ben hoor. Maar als ik ermee word geconfronteerd, denk ik er toch even over na. Daarnaast is er geen forum voor muzieknerds te vinden waar je het draadje ‘welke muziek moeten ze draaien op jouw begrafenis/crematie?’ nu eens niet zou tegenkomen. Ik ben van het type dat iedere dag wel een ander lijstje in zo’n draadje zou kunnen posten. Dat zou wel eens een hele lange zit kunnen worden, straks. Toch bedacht ik me onlangs dat ik het van een liedje wèl zeker weet. De ironie wil dat “Breathe Me” tevens voor velen onlosmakelijk is verbonden aan de begrafenisonderneming-serie Six Feet Under. Voor Sia Furler betekende het gebruik van haar liedje onder de allerlaatste scène van die serie alsnog erkenning voor haar schromelijk over het hoofd geziene tweede soloplaat. Sia is namelijk veel meer dan slechts het lachebekje van Zero 7. Solo is ze naar mijn bescheiden maar overtuigde mening zelfs vele malen boeiender. Als appetizer voor het later dit jaar te verschijnen derde album smaakt Lady Croissant, een mini livealbum zonder al te veel poespas, in ieder geval prima. Naast het veelbelovende nieuwe studionummer “Pictures”, een gloedvolle cover van “I Go To Sleep” (The Pretenders) en wat goed gekozen solo- en Zero 7-materiaal komt uiteraard een zinderende versie van “Breathe Me” voorbij. Dat was dus het moment dat ik het zeker wist.

File: Sia – Lady Croissant
File Under: Engeltjes bestaan nog steeds
File My Space: [Yep, inclusief “Breathe Me”-
youtubeje
]

The Suicidal Birds – Versus Life

Tocado / Sonic

the_suicidal_birds-versus_life.jpg“Wat een gekrijs,” zegt mijn vriendin tegen me. “Dit zijn The Suicidal Birds,” antwoord ik verontwaardigd. “Oh ja, die twee Friese meiden” krijg ik als lauwe reactie terug. Het is meteen duidelijk: van deze vogels houd je wel of houd je niet. Was er door de release van de nieuwe The Stooges -album al reden om de oude Stooges -albums weer eens van stal te halen, nu rende ik na Versus Life diverse malen beluisterd te hebben naar de platenkast om de eerste van The Pretenders weer eens te draaien. De reactie lijkt me wel te verklaren, want de Birds maken garageblues waarbij het vrouwelijke schreeuwzingen van Jesse veel aandacht vraagt. Muzikaal is het echter veel ruiger dan Chrissie Hynde muzikaal gesproken ooit was. Versus Life is de tweede release. De eerste speelde Jessie alleen in. Voor de live-optredens was er aanvankelijk een band, maar alleen Chad (bas / zang) mocht blijven. De drummachine mocht het slagwerk gaan doen. Met z’n drieën namen ze Versus Life op, dat een logische voortzetting is van het eerste (officiële) album. “No,” mag dan in veel titels voorkomen, maar met een album vol met pakkende energieke songs lijkt de koers definitief bepaald. Ik denk dat negen van de tien Nederlanders dit vreselijk vindt, maar als je van vuige gitaarherrie houdt dan is dit ongetwijfeld helemaal je ding. “No Summer” lijkt mij nu al de alternatieve zomerhit. Er is nu echter eerst nog de lente, en het eerste kievitsei ligt voor mij.

File: The Suicidal Birds – Versus Life
File Under: Dirty birds
File Audio: [My Space]

America – Here & Now

Burgundy / Sony

America - Here & NowAls in een popquiz een rondje met landennamen of dieren zit, dan kun je er vergif op innemen dat America’s “A Horse With No Name” langskomt. Deze overbekende Arbeidsvitaminen-klassieker is verreweg het bekendste nummer van America, maar terwijl ik de tweede cd van hun nieuwe dubbel-cd Here & Now draai neurie ik – ja, America is meeneuriemuziek, dat is het bij uitstek! – toch wel vaker een liedje mee dan ik verwacht had. Blijkbaar heb ik nummers als “Ventura Highway” en “Sister Golden Hair” toch ergens opgepikt. Gerry Beckley en Dewey Bunnell staan nog behoorlijk hun mannetje, maar je hoort vooral aan hun stemmen dat ze ouder geworden zijn. Die zijn live namelijk niet meer zo kraakhelder als vroeger, al klinken de harmonieën van tijd tot tijd nog behoorlijk goed. Best een slimme zet om een dubbel-cd uit te brengen met op de ene cd nieuw werk en de andere zongerijpte live-versies van je klassiekers. Het kon namelijk zo maar eens zijn dat America een vers, jong (en vooral ook onwetend) publiek aanboort met deze cd. Ze krijgen namelijk hulp van nogal wat hip volk: Ryan Adams, Ben Kweller, twee Nada Surfers, twee My Morning Jacket-leden en niet te vergeten James Iha (Smashing Pumpkins) en Fountains of Wayne‘s Adam Schlesinger, die samen ook de productie voor hun rekening nemen. Dus America zal wel hip en alternatief klinken nu met al die jonge gasten? Haha, wat denk je nou zelf? America klinkt nog steeds zoals ze op je trommelvlies gebrand staat. Zelfs als ze een nummer schrijven uit de pen van anderen (zowel Jim James, de Nada Surf-mannen, Adam Schlesinger als Ryan Adams schreven mee) verandert er weinig. Het blijft smoothem tot in de puntjes verzorgde westcoastpop met een prominente rol voor ragfijne koortjes en zacht aangeslagen gitaren. Van die typische muziek waarbij automatisch zonnige lentedagen aanbreken en de koelkast plotsklaps gevuld is met witbier. U hoort mij niet klagen over het weer hoor, maar na zes witbier ben ik daar meestal ook wel klaar mee.

File: America – Here & Now
File Under: Een sixpack witbier is ook teveel van het goede (voor mij).
File Video: [Making of…]
File Audio: [USA]

De Nieuwe Vrolijkheid – Blood on the Floor

Willie Anderson / Konkurrent

De Nieuwe Vrolijkheid - Blood on the Floor Mijn lief speelde in Noordwijk en ik was mee, want wat moet ik er anders. We moesten nog eten en dat deden we backstage, maar backstage was hier een ruimte waarin normaal een goed behobbyde Noordwijker een rommelwinkeltje runde. Kundig afgescheiden met dekens, doeken én Heras Hekwerk van de tafels waaraan wij samen met De Nieuwe Vrolijkheid aten. Jonge, aardige mensen, die zelfs in een slecht gevulde zaal in Noordwijk, waar het geluid ook niet al te best was een memorabel optreden gaven. Memorabel omdat het de eerste keer was dat ik de band live zag, ik danig onder de indruk was en merkte dat ik blij was met deze nieuwe vrolijkheid. Niet alleen was ik gecharmeerd van het instrumentarium: Vincent speelde bas met de voeten om zijn handen vol te hebben aan percussie, saxofoon en toetsen en te zingen, te schreeuwen af en toe, als dat nodig was, Natasha speelde gitaar en toetsen en zong, Pim de Drummer drumde natuurlijk en de graag geziene gast die trombone speelde was er ook. Ook zag ik de rock’n’roll zo van de eettafel het podium op stappen, zonder kapsones, gewoon om muziek te maken, soms alsof het leven er vanaf hing. Muziek die het midden hield tussen melodieuze indiepop en noiserock. Op Blood on the Floor, het album dat na het uiteenvallen van de band gelukkig tóch nog verscheen, hoor ik al deze elementen terug en denk ik aan dat optreden in Noordwijk, dat zo goed was, dat ik blij ben dat de cd er is, omdat het voor mij het document is dat bewijst dat er zo nu en dan een heel erg goed Nederlands bandje bestaat. Hopen dat Appie Kim, de band die Natasha oprichtte nadat De Nieuwe Vrolijkheid uit elkaar ging, de rock’n’roll zal blijven brengen die De Nieuwe Vrolijkheid met deze plaat gebracht heeft.

File: De Nieuwe Vrolijkheid – Blood on the Floor
File Under: De beste Nederlandse rock'n'roll van 2006, u gebracht in 2007
File Audio: [Hier is alleen nog “This is how I say goodbye” te vinden…]

Bryan Ferry – Dylanesque

Virgin / EMI

Bryan Ferry - DylanesqueWat het oordeel over deze Bob Dylan-coverplaat ook zijn mag, één prijs is binnen: de lelijkste hoes van het jaar. Een net iets te jeugdige Bryan Ferry staat in een rare houding voor een namaak psychedelische achtergrond. Gelukkig zit in deze lelijke verpakking een prima plaat. In de jaren tachtig (ook niet Bob Dylan’s sterkste periode) verwerd Bryan Ferry tot een icoon van geliktheid. Ongetwijfeld draagt hij nog steeds maatpakken, maar zijn stem heeft een rauwheid en diepgang gekregen die ook Dylan’s stem meer en meer uitdraagt. Bob Dylan is overigens nooit ver weg geweest in het repertoire van Bryan Ferry. Eerder al coverde hij “A Hard Rain’s Gonna Fall” en voor een BBC-sessie zong hij nog een handvol klassiekers. Maar een compleet album aan één artiest wijden en helemaal wanneer die ene artiest de al bijna kapot gecoverde Bob Dylan is, iemand die met zijn laatste paar platen zijn eigen carrière weer een prachtige impuls geeft, is gevaarlijk. De keuzes die Bryan Ferry maakt spreken in zijn voordeel: naast geijkte klassiekers (“The Times They Are A-Changing”, “Knockin’ On Heaven’s Door” en “All Along The Watchtower”) staan er een aantal niet zo voor de hand liggende songs op Dylanesque. “Make You Feel My Love” klinkt bijna even oprecht als het origineel en “Simple Twist of Faith” alsof het uit de losse pols gespeeld wordt. Wat je ook vindt van Bryan Ferry, Dylanesque had een fikse uitglijder kunnen zijn, maar is zowaar een prima plaat geworden. Alleen jammer van die volkomen mislukte hoes.

File: Bryan Ferry – Dylanesque
File Under: Minor legend groet major legend

Solo – Selection

Excelsior / V2

Solo - SelectionVoor wie de derde Lord of the Rings-film gezien heeft, zal het bekend voorkomen: die lange, engelachtige blikken tussen Sam en Frodo. De kijkers die op flitsende actie kicken, raakten er gans kriegel van. Toch is wat ermee wordt uitgedrukt iets heiligs: pure vriendschap. En ik prijs mezelf gelukkig dat ik die blik ken. “Ik ben blij dat je er even voor me was”, dat wil het zeggen. Nadat iemand je nodig had, op het moment dat de wereld compleet kon verrekken. Maar ook gewoon even na een vriendelijk woord. Aan die blik doen J Perkin en Simon Gitsels, alias Solo, me denken op hun nieuwste cd Selection. Die is namelijk voor vrienden onder elkaar. Het is een verzameling van negen oudere liedjes, waaronder Solo’s állermooiste, maar dan akoestisch uitgevoerd, zonder enige aankleding of opnamedruk. Op Selection ligt het er allemaal niet zo dik bovenop en daarom is het op slag Solo’s intiemste en beste release ooit. Puurder, directer en geloofwaardiger kan Solo niet. Bovendien vervult deze cd een ouwe stille wens van me, namelijk dat al dat godvergeten lawaaiige marktvolk eens zou oprotten bij Solo’s live-optredens. Echt, ik ben heel erg dankbaar voor Selection. Je zou me moeten zien.

File: Solo – Selection
File Under: Ja, zó mooi zou Solo altijd moeten zijn…

Alex Gopher

Interview: Stonehead

“Aan Super Discount 3 beginnen we pas als die plaat van Justice uit is”
Het borrelt en bruist in Parijs. Op een steenworp afstand van het huis in Montmartre (Parijs) waar Alex Gopher met zijn vrouw en twee zoontjes woont, staan twee muziekstudio’s. Die studio’s deelt hij samen met Etienne de Crécy. Beide maken en produceren ze er dagelijks muziek, voor zichzelf en voor andere muzikanten.
Alex Gopher
Alex Latrobe, zoals Gopher in het echt heet, is een gevierde producer. De afgelopen jaren bracht hij talloze technotracks op vinyl uit. Des te opmerkelijker dat hij voor zijn tweede album teruggreep naar de gitaar. “Ik wilde nu eens gewoon een echt liedjesalbum maken. Maar dan wel een beetje experimenteel, en met een elektronisch gevoel.”


Continue reading

The Higher / The Locust

Epitaph & ANTI / Epitaph

The Higher - On FireIk houd er van dat dingen duidelijk zijn. Daarom was ik altijd blij met releases van Epitaph. Met het logo van Epitaph erop wist je wel ongeveer wat je, binnen bepaalde grenzen natuurlijk, kon wachten qua geluid en (ook een pluspunt) het zijn kwalitatief gezien eigenlijk altijd hoogstaande producties. Maar na het horen van On Fire, de eerste release op Epitaph van The Higher viel me de bek wagenwijd open. Daarna moest ik echt heel, heel hard lachen. En ik niet alleen, mijn kamergenoot rolde ook zo ongeveer over de vloer bij het horen van deze poppy troep. Goed, ik snap best dat jonge bandjes als Panic! At The Disco (hell, ik vind ze zelfs wel koel!) extreem populair zijn op dit moment en een garantie zijn voor verkopen, maar dat is toch geen reden voor ‘ons’ Epitaph om ook op deze trein te willen springen? Zonder dollen, ze maken zich echt volkomen belachelijk met deze release. Hoe The Higher klinkt? Nou, als de slechte liedjes van Hanson, gespeeld door een ijverig werkende Panic! At The Disco-coverband. Inderdaad, verschrikkelijk, maar de meisjes zullen het wel weer fantastisch vinden. Ik zou degene die dit getekend heeft per direct ontslaan.
The Locust - New ErectionsNee, doe mij dan maar de andere signing die ANTI, het sublabel van Epitaph gedaan heeft (in Amerika al eerder, maar dat doet er even niet toe). Dat is ook een zeer opmerkelijke namelijk, maar wel een waar ik wél blij van word. Waar ANTI voorheen vooral bekend stond om hun gedistingeerde smaak op het gebied van popmuziek (Jolie Holland, Tom Waits, The Frames, Danny Cohen om er maar een paar te noemen) met wat uitstapjes naar hiphop (de uitstekende Sage Francis) en de smaakvolle soul van Mavis Staples, tekenen ze nu zomaar The Locust. Als ik je vertel dat deze mannen voorheen deel uit maakten van het rariteitenkabinet van Mike Patton‘s Ipecac-label en wedijverden met the Fantômas om een kusje van de juffrouw omdat ze het meest buitenste beentje waren (in de goede zin van het woord), dan weet je wel dat je extreme muziek te wachten staat. En extreem geschikt om de hele vieze smaak van de kindermuziek van The Higher weg te spoelen. New Erections is het logische vervolg op voorganger Safety Second, Body Last: niets logisch aan dus. Drieëntwintig minuten spast-core van de bovenste plank. Misschien een héél klein beetje meer gestroomlijnd dan voorheen, maar nog steeds knotsgek. En dat is maar goed ook, want ik houd ervan als dingen duidelijk zijn.

File: The Higher – On Fire
File Under: In vuur en vlam, mijn reet
File Audio: [Insurance?][Weapons Wired]
File Video: [Insurance]
File Audio: [Zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent]

File: The Locust – New Erections
File Under: Wilt u uw vieze smaak wegspoelen, bel The Locust.
File Audio:[We Have Reached an Official Verdict: Nobody Gives a Shit en Slum Service (Served on the Sly)]
File Audio: [Uw medicijn]

Naked Lunch – This Atom Heart Of Ours

Louisville / Sonic

Naked Lunch - This Atom Heart Of OursIk vind reizen heel leuk maar ik doe het niet zo vaak, gewoon eenmaal per jaar zoals zo veel andere mensen ook doen. In de afgelopen jaren heb ik paar leuke landen bezocht, waarvan Zuid Afrika wel de meeste indruk heeft gemaakt. Er zijn echter nog heel veel landen die ik de komende jaren wil bezoeken. Daarnaast zijn er een paar landen die me helemaal niet interessant lijken. Oostenrijk is een van die landen. Het is misschien helemaal onterecht maar om de een of andere reden trekt dat land me absoluut niet en ik heb het tot nu toe ook niet nodig gevonden om iets over dat land te lezen. Ik had dan ook nog nooit nagedacht over Oostenrijkse popmuziek en ik wist ook niet dat er in Klagenfurt een band met de naam Naked Lunch bestond. En ze bestaan al een tijdje want dit trio heeft inmiddels al vijf albums en een handvol singles en ep’s uitgebracht. This Atom Heart Of Ours is hun nieuwste productie. Op die cd staan een paar leuke songs, maar het is toch niet genoeg om mijn kleine vooroordelen over Oostenrijk en Oostenrijkers weg te nemen. De band is niet erg origineel, dat zie je al aan de naam van de band (een bekend boek van William S. Burroughs), de titel van het album (een stukje Pink Floyd) en op de foto op de hoes staat (denk ik) gewoon een Oostenrijkse berg. Ik weet dat er niet zo heel veel echt originele bands bestaan, maar de drie heren hadden wel iets meer hun best kunnen doen. Naked Lunch heeft soms wel iets weg van Flaming Lips, Mercury Rev met een vleugje Notwist en dat vind ik eigenlijk alledrie prima bands. Het titelnummer is toch een prima song en dat geldt in feite ook voor de volgende twee tracks. “Military of the Heart” is het beste nummer van de cd en “My Country Girl” begint misschien wel wat gewoontjes, maar het eindigt lekker spannend. Na die drie nummers zakt het enigszins in en dat betekent dat er niet zo heel veel overblijft. Het laatste nummer hebben ze “In The End” genoemd en ook dat zegt iets over de originaliteit van Naked Lunch.

File: Naked Lunch – This Atom Heart Of Ours
File Under: In The Dark
File Audio: [My Naked Lunch Space]

IV Thieves – If We Can't Escape My Pretty

One Little Indian / Bertus

iv_thieves-if_we_can't_escape_my_pretty.jpgGij zult niet stelen is één van de tien geboden. Iets waar platenmaatschappijen graag aan refereert als het om het onwettig downloaden van muziek gaat, maar als het om het kopiëren van muzikale stijlen gaat dan heb ik hier nog nooit enige kritische wanklank uit die hoek gehoord. Als ik dan één van de grote namen uit het Britpop-verleden Noel Gallagher van Oasis als aanbeveling tegenkom bij het debuutalbum van IV Thieves dan is hij toch wel een heel grote dief. Toch leverde dit vooral in het begin zeer geslaagde albums op die ook bij popcritici erg gewaardeerd werden. De Britpophausse was echter na een aantal jaren weer passé, maar is nu weer bezig aan een comeback. Eén van de bands die boven komt drijven is
het uit Nottingham afkomstige IV Thieves. Je zou ze al kunnen kennen onder een andere naam, namelijk Nic Armstrong dat later weer veranderd werd in Nic Armstrong & The Thieves. IV Thieves, zoals ze nu dus heten, brengt gitaarliedjes waar goed geleend is uit allerlei hoeken. Uiteraard zijn er connecties te maken met Oasis (en dus The Beatles), maar net zo goed met Muse , Pink Floyd, The Kinks, The Clash of Led Zeppelin. Aan de songs valt op dat ze direct zijn zonder overbodige opsmuk. De twaalf songs zijn niet vernieuwend, maar als totaal zeker geslaagd. Gij zult niet stelen. Ach, het is maar hoe je stelen definieert.

File: IV Thieves – If We Can't Escape My Pretty
File Under: Stelen bij daglicht
File Audio: [IV Thieves]
File Video: [You Can't Love What You Don't Understand]