Monthly Archives: April 2007

Hatesphere – Serpent Smiles and Killer Eyes

Steamhammer / SPV / CNR

Hatesphere - Serpent Smiles and Killer EyesIk mag de mannen van het Deense Hatesphere wel. Al sinds de eerste keer dat ik hun The Killing ep hoorde. Ze bestonden toen al langer, maar ik houd het zware metalenhoekje nou niet echt actief bij en had ze daardoor tot op dat moment gemist. Dat ik ze zo koel vind komt vooral doordat dit vijftal zo lekker ouwe schools klinkt. Rauw en puur en vooral geen moeilijkdoenerij, maar gewoon een strakke pot thrashmetal spelen, met een goede balans tussen snelle en retesnelle nummers en altijd een fijne groove. Daarbij helpt de Tom Araya-achtige insteek van de zang van Jacob Bredahl zeker ook een handje. Hatesphere is gelukkig niet zoals veel andere metalbands hard op zoek naar een nieuwe insteek, alsof er van alles mis is met straight in your face-thrashmetal. Nou, wat mij betreft ís daar juist niks mis mee. En al helemaal niet als je het zo weet te brengen als Hatesphere doet. Het nadeel is wel dat het voor hen verdomd moeilijk is om zo progressie te boeken. Hatesphere is namelijk al steengoed in het maken wat thrash en om je dan als band te verbeteren moet je het gooien op het schrijven van betere songs met nog scherpere hooks en licks. Het is dan ook best knap dat het Hatesphere met hun nieuwste cd Serpent Smiles And Killer Eyes toch weer gelukt is een stap vooruit te zetten. De band klinkt hierop nog strakker en intenser dan op zijn voorgangers. De heren experimenteren zelfs een beetje. De keyboards in het lekker felle “Forever War” en de mondharmonica in “Drinking With The King Of The Dead” zijn functioneel, maar ze hadden van mij niet gehoeven. Die ‘foutjes’ worden met gemak rechtgezet met klassenummers als “Absolution” en “Let Them Hate”.

File: Hatesphere – Serpent Smiles and Killer Eyes
File Under: Danish Dynamite
File Audio: [Hopelijk snel hier]

Keren Ann – Keren Ann

Delabel / EMI

Keren Ann - Keren AnnIk weet dat het allemaal wel weer goed zal komen. Of op z’n minst denk ik het heel even te weten. Om precies te zijn de vier minuten en zevenenveertig seconden die “Lay Your Head Down” in beslag neemt. In het met speels handgeklap opgesierde nummer dat herinneringen oproept aan de Velvet Underground met Nico, nodigt Keren Ann me uit om mijn hoofd in haar armen te leggen. Net daarvoor vertrouwde ze me nog toe dat het allemaal een leugen is en ook verderop zal blijken dat het leven in haar ogen niet altijd een pretje is (‘We sail the harder ships of the world / to the greater grips of the land / and we get closer to nowhere’). Zolang we echter onze grieven op deze manier blijven delen, komt het vast allemaal wel weer goed. Toch? Haar zelfgetitelde, vijfde album laat me in al haar betoverende schoonheid – die hemelse koortjes! – in ieder geval met een gevoel van geborgenheid achter. Plus het bekende gevoel dat je jezelf afvraagt hoe het mogelijk is dat je niet eerder van een bepaalde artiest hebt gehoord. Tenminste niet bewust. Wel blijk ik een album van het IJslandse Bang Gang in de kast te hebben staan met een gastbijdrage van het in Parijs woonachtige multitalent. Aangezien haar muziek met het lage tempo in combinatie met haar zwoele stem verwantschappen vertoont met Mazzy Star, Trespassers William en Dévics, had ik haar graag eerder leren kennen. Ach, beter laat dan nooit natuurlijk. Wonderschoon, dit.

File: Keren Ann – Keren Ann
File Under: Ken ik jou niet ergens van?
File Audio: [hier]

Thee More Shallows – Book of Bad Breaks

Anticon / Konkurrent

Thee More Shallows - Book of Bad BreaksWonderschoon vind ik het geluid, the sound, van Thee More Shallows. Herkenbaar ook. Ik kreeg hun tweede, More Deep Cuts, cadeau van zuslief die de platenboer om persoonlijk advies had gevraagd en het was een goed advies. Een van de beste adviezen op afstand, zo zou later blijken. Met drie man sterk staan de mannen op het podium, met meer mensen maken ze hun albums. Dat blijkt uit enerverende vioolpartijen, rake beats, bijna ambient elektronica, dubbele percussie, zichzelf sampelende en vervormende gitaren en op dit album zelfs het geluid van een hoorn. Allemaal ontsproten uit voornamelijk het hoofd van voorman Dee Kessler. Maar veel meer maakt Thee More Shallows prachtige platen en daar is Book of Bad Breaks, dat uitkomt op het fameuze, zich niet meer alleen met hiphop afficherende Anticon, er een van. (Er zijn momenten op het album dat zowel muziek en zang aan labelgenoot WHY? doen denken en, toegegeven, Thee More Shallows heeft zich iets meer verdiept in de ‘beatkant’ van indie.) Via enkele Interludes draaft het album door liedjes met titels als “The Dutch Fist”, “Proud Turkeys” en “Night at the Knight School”, die niet zelden toewerken naar een immense climax die je bij de strot grijpt om je daarna los te laten en nog even zachtjes toe te spreken. Met andere woorden, als het hard en massief wordt en gaat rocken op Book of Bad Breaks, dan is dat niet zonder reden: de tegenstelling met de zachtere, fijnere stukken wordt pijnlijk blootgelegd en daaruit spreekt het filmische, sferische verhaal uit deze plaat dat de komende tijd ontrafeld zal moeten worden.

File: Thee More Shallows – Book of Bad Breaks
File Under: Wonderschoon, weer wonderschoon
File Video: [Iemand heeft een aardig clipje gemaakt bij “Fly Paper”]
File Audio: [Hier staan uiteraard liedjes en volgens mij is er nog geen clipje]

Maximum RNR / Skambankt

MRNR / Eigen Beheer & Dogjob / Tuba / Bertus

maximumrnr-horns_up.jpgEen punkcd met maar liefst 48 nummers en 70 minuten lang is een absoluut unicum. Wanneer je puur op de cijfertjes op je cdspeler af gaat heeft het Canadese Maximum RNR de primeur, maar de schijn bedriegt. De waarheid is dat de zes liedjes op EP Horns Up juist ultiem kort duren, het hele feest is in een minuut of acht afgelopen. Vanaf dat moment herhaalt de hele riedel zichzelf acht keer en wordt je dus gedwongen in repeat geduwd. Daar heb ik geen enkel probleem mee, want de liedjes zijn zo vet en opzwepend dat ik sowieso van plan was het ding een stuk of tien keer achter elkaar te draaien. Liefhebbers van Zeke (de band), The Hives en Hellacopters kunnen hun hart ophalen en deze zonder twijfel aanschaffen.
skambankt-eliksir.jpgHetzelfde geldt voor Eliksir van Skambankt. Een stukje gladder geproduceerd, een tandje langzamer, maar daarom niet minder vet rockend. Het vergt wel een snufje meer moeite, aangezien de hele cd in het Noors wordt gezongen (naar men zegt zelfs in een of ander lokaal Noors accent, maar dat zal u in de praktijk weinig extra hinder opleveren). De grootste en niet te missen overeenkomst is natuurlijk te leggen met die andere Scandinavische rawkgoden, Turbonegro. Allebei kitsch en macho, allebei eigenlijk net een beetje te fout, maar stiekem vooral heel erg smakelijk en reden om ongecompliceerd die handen en vuisten de lucht in te steken.

File: Maximum RNR – Horns Up
File Under: Oneindig lekker
File Audio: [Klik]

File: Skambankt – Eliksir
File Under: Røck!
File Audio: [Klik]

Night Ranger – Hole In The Sun

Frontiers / Rough Trade

Night Ranger - Hole In The Sun16 miljoen cd’s heeft Night Ranger verkocht sinds ze ergens in de jaren tachtig gevormd zijn. Inderdaad je leest het goed, een cd voor elke Nederlander! Ongelofelijke aantallen zijn het. Maar in Amerika en Japan doen melodieuze hardrockbands als Night Ranger het gewoon altijd heel erg goed zodra ze maar een klein beetje boven het maaiveld uitsteken. Dat deed Night Ranger zeker in het begin van de jaren tachtig. Hier kregen ze nooit echt voet aan de grond en daar gaat met deze nieuwe cd Hole In The Sun ook geen verandering in komen. Al ben ik de eerste om toe te geven dat ze voor een stel dikke vijftigers nog aardig doorrocken op deze eerste cd in tien jaar tijd. Af en toe zou je Night Ranger zelfs de term hip toe kunnen dichten. Bijvoorbeeld in het heavy rockende openingsnummer “Tell Your Vision”, dat klinkt best modern en dat geldt ook voor “Whatever Happened” waarin ze een aardige brug leggen tussen meerstemmige jaren tachtig koortjes en vleugjes grunge. Daar staan helaas natuurlijk ook weer meer dan een handvol van die cliché standaard hardrocktracks tegenover die me droef stemmen. Maar goed, ik kan me zo voorstellen dat iemand die alleen maar luistert naar bands uit de hoek waaruit Night Ranger komt er wel heel enthousiast van wordt. Want eerlijk is eerlijk, in een ander decennium had Night Ranger met een ballad als “There is Life” hier ook door kunnen laten breken. Alleen is het nu 2007. Behalve natuurlijk in Japan en de USA, daar blijft het altijd 1984.

File: Night Ranger – Hole In The Sun
File Under: Van oude bands, de dingen die maar niet voorbijgaan.
File Audio: [Hiero]