Monthly Archives: September 2007

Apocalyptica – Worlds Collide

Sony

Apocalyptica - Worlds CollideEven had ik stille hoop. Dat de Finnen van Apocalyptica inderdaad terug waren gegaan naar hun basis. Die ligt namelijk bij het maken van geheel instrumentale heavy metal. Slechts gebruik makend van een cello. Of beter gezegd vier cello’s. Alhoewel een beetje brak geproduceerd, het debuut Apocalyptica Plays Metallica By Four Cellos is nog steeds overdonderend en Inquisition Symphony, het ook nog geheel instrumentale album dat er op volgde enorm krachtig. Van mij hadden de drums en zang die ze op de volgende albums toevoegden gerust weg mogen blijven. Zelf denkt Apocalyptica daar nog steeds anders over, want na één minuut van het titelnummer vallen de drums al in. Ik heb er vrede mee ondertussen. Het eerste nummer en het volgende (“Grace”) zijn twee van de zeven instrumentale nummers van Worlds Collide. Na die twee volgt “I’m Not Jesus” met Stone Sour‘s Corey Taylor. Ik vind het een grote misstap, want het klinkt als Stone Sour met cello’s in plaats van als Apocalyptica met Corey Taylor als hulpje. Jammer en overbodig. Teveel op maat gemaakt voor de radio ook, voor mijn gevoel. Dan is de samenwerking met Rammstein‘s Till Lindemann in een Duitstalige versie van “Heroes” een stuk amusanter. En ook de combinatie met Cristina Scabbia in “SOS (Anything But Love)” is beter in balans. Maar het meest geniet ik stiekem toch van de geheel instrumentale tracks op World Collide. Als de moddervette cello’s heavier klinken dan een elektrische distorted gitaar of af en toe vederlicht dartelen. Er kan zoveel gedaan worden met alleen drie cello’s – nou vooruit de drums mogen blijven – daar heb je verder wat mij betreft geen zangers bij nodig.

File: Apocalyptica – Worlds Collide
File Under: Tof, maar alleen cello's was ook toereikend geweest, hoor
File Audio: [ApoSpace]
File Video: [I'm Not Jesus]

Paul Sabu – Strange Messiah

AOR Heaven / Rough Trade

Paul Sabu - Strange MessiahPaul Sabu is in rockkringen vooral bekend van Only Child, destijds een sensatie onder AOR-liefhebbers. Toch heeft de man in de afgelopen twaalf jaar geen nieuw werk uitgebracht als zanger, maar heeft hij des te meer songs geschreven en geproduceerd voor anderen. Veertien platina en elf gouden platen hield hij over aan het werk voor onder andere David Bowie, Alice Cooper, Madonna, Prince en John Waite. Hij heeft het echter niet kunnen laten en is toch weer de studio ingedoken voor een album. Ik vermoed dat hij daartoe is uitgenodigd door label AOR Heaven en/of een of meer van de begeleidende muzikanten, want er is geen sterrencast aangetreden om een handje te helpen, het is een legertje Duitse muzikanten geworden. Geen kleine namen weliswaar, zoals Michael Voss (Mad Max) en Ralf Heyne (Biss), kortom de meest actieve Duitse rockfabriek van het moment. Toch zou je na veertien jaar denken dat Sabu wat spannender songs zou hebben liggen dan wat we hier horen. De songs voldoen aan alle AOR-vereisten en kennen ook genoeg variatie, maar daarmee red je het niet. Opener “Strange Messiah” mag er wezen, “Dangerous Behaviour” daarna is ook prima, maar de derde track “Blow By Blow” – met een AC/DC(!)-refreintje – is wel erg mager. En dat komt helaas vaker voor: refreintjes die niet verrassen, geen bruggetje dat ik nog even wil terughoren. Begrijp me niet verkeerd, het is zeker geen slecht album. Producer Michael Voss (inderdaad, niet Sabu zelf) heeft gekozen voor een Groot Geluid dat prima bij de songs past. Maar voor de Sabu-fan die zich maanden heeft zitten verheugen op nieuw werk kan dit haast niet anders dan een teleurstelling zijn.

File: Paul Sabu – Strange Messiah
File Under: Paul Mwahbu

Dropkick Murphys – The Meanest of Times

Born & Bred / Cooking Vinyl / V2

Dropkick Murphys - The Meanest of Times Toch lijkt me dat niet gemakkelijk, iedere keer albums uitbrengen als je het vooral van je livereputatie moet hebben. En dat geldt ten zeerste voor Dropkick Murphys. Al sinds het begin van hun carrière trekken ze de hele wereld over om zalen en festivals, bij wijze van spreken, in rokende puinhopen achter te laten. En dat lukt ze aardig, getuige, de constant groeiende populariteit van de band. Maar gelukkig blijven ze platen uitbrengen, al was het maar om weer een reden te gaan hebben om te toeren. The Meanest of Times is het zesde reguliere album en het eerste op hun eigen label, Born and Bred Records. Ze hebben Hellcat verlaten omdat ze als band een volgende stap wilden zetten en alles meer in eigen hand wilden houden. En die stap is gezet, want The Meanest of Times is een stap voorwaarts in de carrière van Dropkick Murphys. De plaat klinkt veel compacter dan haar voorgangers en heeft veel meer een rockgevoel. Niet dat de folkinvloeden verloren gegaan zijn, integendeel zelfs, met een nummer als “Flannigan’s Ball” gaat het dak er weer ouderwets af, maar de plaat klinkt als één geheel. Wellicht ook omdat er tekstueel een centraal thema is: loyaliteit naar vrienden en familie. Want de heren worden ook een dagje ouder en lijken zich steeds bewuster te worden waar ze vandaan komen. Wat overigens dus niet betekent dat er gas terug genomen wordt. Kortom, ik kan niet wachten tot de heren hier weer ten lande komen, er staan namelijk hier nog zat zalen, die nog in rokende puinhopen veranderd kunnen worden.

File: Dropkick Murphys – The Meanest of Times
File Under: Een stap voorwaarts!

Blanche – Little Amber Bottles

Loose / V2

Blanche - Little Amber BottlesDe erfenis van Johnny Cash kan niet in betere handen zijn dan in die van Dan John Miller. In de biopic I Walk The Line speelt hij Luther Perkins, gitarist van diens Tennessee Two. Samen met eega Tracee Mae (alleen hun namen duiden al op een diepe verbondenheid met het Amerikaanse platteland van een paar decennia geleden) en hun band Blanche brengen ze odes aan Lee Hazlewood, de Carter Family en Johnny Cash. Overigens zonder die namen expliciet te noemen. Opener “I’m Sure of It” zou van Lee Hazlewood kunnen zijn, “Last Year’s Leaves” van Johnny Cash en “A Year From Now” komt van de Pernice Brothers. En dan heb ik het alleen nog maar over de eerste drie liedjes. (“The World’s Largest Crucifix” is één van de beste tracks die The Handsome Family nooit hebben opgenomen.) Little Amber Bottles staat vol met tracks die aan andere grootheden doet denken (Will Oldham! Nick Cave!), maar toch onmiskenbaar een eigen geluid en karakter hebben en heel vaak in de buurt van het beste werk van die grootheden komen. Dertien liedjes heeft Blanche opgenomen voor deze tweede plaat en elke track is even raak. Grote woorden? Dat is dan terecht, want Little Amber Bottles is voorlopig de plaat van het jaar. Ik heb gezegd.

File: Blanche – Little Amber Bottles
File Under: Jaarlijstjesvoer
File Audio: What This Town Needs

Fall Of Troy – Manipulator

Equal Vision / Burning Heart

The Fall Of Troy - ManipulatorManipulator is de derde cd van het uit de staat Washington afkomstige post-hardcore trio The Fall Of Troy. Da’s best veul al voor een stelletje jochies dat net de twintig gepasseerd is. Zeker gezien het technisch gezien absurd hoge niveau van The Fall of Troy en Dobbelgänger. Deze eerste twee albums van de band die sinds 2002 bestaat waren op zijn zachtst gezegd nogal ehm… ehm… gejaagd. Ze stonden bizar bol van de overdonderende razendrappe riffs van gitarist Thomas die ondertussen ook nog de zang voor zijn rekening nam. Maar Tim Ward (bas en achtergrondzang) en Andrew Forsman (drums) haalden ook halsbrekende toeren uit op hun instrumenten. Dat moet ook wel als je King Crimson / Rush de degens wilt laten kruizen met At The Drive-In en Blood Brothers in je muziek. Op hun nieuwe cd Manipulator heeft de band zich verder ontwikkeld. Het zou me niet verbazen dat producer Matt Bayles (o.a. Mastodon, Vanna en Isis sieren zijn cv) flink wat invloed gehad heeft op het kanaliseren van het een en ander. De band klinkt hierdoor misschien inderdaad wat minder extreem dan op de eerste twee cd’s. Natuurlijk is het vingervlugge gitaarwerk gebleven, zijn de drumritmes af en toe nog steeds om hoorndol van te worden, maar het geheel vind ik daadkrachtiger klinken dan op de eerste twee cd’s. Daardoor wordt een liedje als “Quater Past” waarin Pink Floyd-achtige (“Shine On You Crazy Diamond”!) toetsenwerk verwerkt wordt echt een genot om naar te luisteren. Al zullen maniakale puristen hier misschien anders over denken. Die kunnen hun hart elders nog genoeg ophalen overigens.
Omdat wij gedurfde jonge bandjes als Fall of Troy een warm hart toedragen geven we samen met Equal Vision en de Effenaar enkele exemplaren weg van deze cd in onze prijsvraag

File: The Fall Of Troy – Manipulator
File Under: Nog immer jeugdige post-hardcore band zoekt en vindt.
File Audio: [Semi-Fiction][Cut Down All The Trees and Name The Streets After Them]
File Video: [Cut Down All The Trees and Name The Streets After Them]

Droids Attack – Fatal/Error

Crustacean / Sonic

Droids Attack - Fatal/ErrorVoorzover ik weet is er welgeteld één andere band die een nummer over Steven Seagal heeft geschreven. When Reason Sleeps, een soort derderangs Lostprophets dat niet meer bestaan, bracht ooit het nummer “Steven Seagal Is The Final Option” uit, maar afgezien daarvan zou ik het niet weten.Al heeft Steven zelf natuurlijk ook al twee platen op zijn naam staan. Hoe het ook zij, met de release van Droids Attack‘s tweede plaat Fatal/Error heeft When Reason Sleeps gezelschap gekregen van dit uit Madison, Wisconsin afkomstige Droids Attack. ‘He’s gonna make you suffer / He is a bad ass motherfucker / Steven Seagaaaaaaaaa’, zingt Brad Van. Het laatste is een onverstaanbaare grunt die vermoedelijk eindigt met aaaaal. Noemt u mij een zonderling, maar daarmee is Fatal/Error wat mij betreft al geslaagd. Een ode aan een van de meest onderschatte filmmakers ooit: het kan wat mij betreft niet vaak genoeg gebeuren. Nu wil ik niet zeggen dat Fatal/Error anders waardeloos was geweest, want Droids Attack heeft zonder twijfel een aardige plaat gebrouwen. Ik sla er niet direct steil van achterover, maar de songs zitten goed in elkaar, het gitaarspel is zonder meer in orde en zanger Van heeft een beste strot. Wel krijg ik het idee dat de heren van Droids Attack iets teveel Star Trek en Kubrick hebben gekeken. De hoes doet verslag van een ware slachtpartij door hopeloos verouderde robots aan boord van een even zo hopeloos verouderd ruimteschip, terwijl de bio rept van een wereld “pestered by electronic and pop music” en “the coming onslaught of mechanized, robotic pain”. Het riekt behoorlijk naar de griezelige computer HAL-9000 uit 2001: A Space Odyssey. Maar niet bang zijn jongens. Gewoon Steven Seagal bellen, die weet wel raad met een paar bovenmaatse stofzuigers.

File: Droids Attack – Fatal/error
File Under: Kubrick en Seagal komen samen in aangename stoner-metal
File Audio: [Droidsspace]

Rebel / DrSjaak

Eigen Beheer

rebel-the_morning_sun.jpgVan Dale geeft de volgende definitie van een rebel: “een opstandeling tegen de door de spreker als wettig geziene overheid; oproerling.” Als je jezelf als artiest zo noemt dan mag je dus wel wat opstandigs in je muziek stoppen. Achter Rebel gaat Ronald Welgemoed schuil, hij werd onder dezelfde bandnaam derde in de Grote Prijs van Nederland in 1984. Helaas zit in dit jaartal nou net het probleem, want de opnames, die volgens de bijgesloten biografie in 2004 gereed waren, hadden zo in 1984 opgenomen kunnen zijn en klinken dan ook gedateerd met gladde geluidsopvullende keyboards en een vreselijke drumcomputer. Het muzikaal eindresultaat gepresenteerd als The Morning Sun heeft alles wat ik aan popmuziek haat. Had niet één van de medewerkende artiesten kunnen zeggen dat het verstandig was om dit vooral niet uit te gaan geven, zelfs niet in eigen beheer? Ik word hier in ieder geval ongelooflijk rebels van.
dr_sjaak-speees_kojboj.jpgOok in eigen beheer verscheen Speees KojBoj van DrSjaak. Dit is in meerdere opzichten een bijzondere cd. Het positieve is dat de Heerlenaren weten hoe je nummers moet mixen. Het album is van voor naar achteren een swingend en soms rockend geheel met hier een daar geniale vondsten. Titeltrack “Spees KojBoj” is een remake van “Space Cowboy” van The Steve Miller Band, opener Gebonk! had qua muziek zo van Van Katoen kunnen zijn en het afsluitende nummer “Das Superding” opgebouwd rond de Derrick-tune is ronduit geweldig. Minder enthousiast word ik van de humor en de rebellie tegen het geloof. Zo is er de provocerende hoes en de seksistische tekst in het nummer “Maria” die ik zelfs als niet gelovige erg storend vind en ook de seksistisch tekst van “Gebonk!” is tenenkrommend. Dat is jammer, want het leidt erg af van wat er aan moois op dit album staat. Ik stel voor dat de heren vanaf heden geen Nederlandstalige teksten meer gebruiken, op zoek gaan wat minder voor de handliggende samples (dus niet Inxs‘ “Suicidal Blond” of Madonna‘s “Justify”) en als het toch moet dan deze vooral niet teveel uit te melken, maar de cd van voor naar achteren een kolkende massa van geniale vondsten laten zijn. Mix verder één nummer van een bekende artiest die dan een grote hit gaat worden, verander je artiestennaam zodat men niet achter je muzikale verleden komt en ik voorspel ze een gouden toekomst. Talent is er genoeg, maar ken je beperkingen.

File: Rebel – The Morning Sun
File Under: Rebel Ewie
File: DrSjaak – Spees KojBoj
File Under: Ken je beperkingen.
File Video: [Doldraaien kun je op hun Speeesie-website]

Tom Pintens – Tom Pintens

V2

Tom Pintens - Tom PintensEindelijk wordt de eerste solo-cd van Tom Pintens ook hier in Nederland uitgebracht. Dat gebeurt een flinke poos nadat deze al in België in de schappen lag. En dat is best raar, want er is, zeker gezien de goede verkopen van Spinvis, volgens mij best een goede markt voor de overwegend melancholieke, kleine liedjes van Pintens. Niet dat Pintens de Belgische kloon van de Nieuwegeinse geluidskunstenaar is, maar hij weet in zijn liedjes wel een zelfde soort gevoel op te wekken als Spinvis. Daarvoor maakt hij overigens gebruik van teksten die zijn vriendin Ellen Schoenaerts heeft geschreven. Dat is best opvallend, want voor zijn band 2000monkeys schreef Tom de Engelstalige teksten wel degelijk zelf. Het stoort overigens (en gelukkig) niet hoor. Ellen heeft een fijne pen en oog voor details in haar teksten. Maar uit niets in de twee teksten die Tom zelf schreef (“Al Die Tijd” en “Wijzer”) blijkt dat hij dat niet heeft. Muzikaal gezien zit Pintens ergens in de driehoek Spinvis / Zita Swoon / Neil Finn. Ik luister zelf zelfs liever naar zijn met aangenaam Belgische tongval gesierde stem dan naar die van Spinvis. Af en toe doet die tongval me wel een beetje denken aan het solowerk van Henny Vrienten. Al schuwt Pintens niet om hier en daar wat flarden elektronica (“Lola”) de liedjes in te schuiven, in de basis zijn de liedjes grotendeels sober, met akoestische gitaar en piano als fundamenten. Hierdoor klinken de liedjes, zeker op het eerste gehoor, ook vrij eenvoudig. Soms zijn ze zelfs een beetje naïef speels. “Al Die Tijd”, met achtergrondzang van Billie King‘s Tine Reymer, is hiervan een mooi voorbeeld. Onderhuids kriebelt het in de details echter af en toe net zo aangenaam als bij het bejubelde Mirakel uit de Vinex-wijk. Al met al een zeer fraaie, verrassende plaat.
Zoals je hieronder kunt lezen speelt Tom Pintens volgende week donderdag in Paradiso. Voor dit concert geven wij enkele setjes kaarten weg. Wil jij samen met een vriend(in) naar het concert van deze aimabele zuiderbuur mail ons en wie weet loten we jou uit.

File: Tom Pintens – Tom Pintens
File Under: Meer dan sympathieke Belg
File Audio: [ MySpace][Flash-speler]