Monthly Archives: January 2008

Tiles – Fly Paper

Inside Out / CNR

Tiles - Fly PaperTiles heeft nooit heel veel moeite gedaan om te verbergen dat ze heel erg beïnvloed zijn door de Canadese symfogrootheden van Rush. Nou zal ik maar gelijk bekennen dat ik daar, als groot Rush-fan, niet erg rauwig om ben. Zo productief is dat trio immers niet geweest de afgelopen decennia. Maar de teller stond bij Tiles al vier jaar op vier studio-cd’s en één live-cd. Ik had dan ook wel hoge verwachtingen bij het zojuist verschenen Fly Paper. Misschien wel een beetje te hoge. Tiles heeft zoals gewoonlijk haar zaakjes goed voor elkaar. Achter de knoppen zat net als de vorige keer Terry Brown die – jaja daar zijn ze weer – in de jaren zeventig en tachtig acht Rush-cd’s produceerde. Het schijnt dat de leden hem gevraagd hebben om een Permanent Waves-achtig geluid. Organisch, maar op gepoetst. Maar jongens! Dat is een plaat uit 1980! Enfin, u snapt, ik ben niet helemaal content met wat hier op Fly Paper te horen valt. Het songmateriaal zelf wel degelijk goed in elkaar. Neem alleen al die toffe ruige opening van “Hide In The Shadow”, die overgaat in een twaalfsnarige gitaar. Inderdaad, dat trucje beheerst Lifeson ook als de beste. Het is vooral de zang van Paul Rarick irriteert me meerdere malen. Zijn manier van zingen ligt tussen Enchant‘s Ted Leonard en Dream Theater‘s James LaBrie met hier en daar een vleugje Geddy Lee, maar is hier wel de zwakke plek. Dan helpt het komen buurten van Alannah Myles als achtergrondzangeres in “Back & Forth” en een verstopt optreden van Alex Lifeson (volgens mij in “Sacred and Mundane”, maar reken me er niet op af) ook weinig. Jammer, ik had op beter gehoopt, want ik weet van Window Dressing en Presents of Mind dat deze band meer in haar mars heeft.

File: Tiles – Fly Paper
File Under: Niet zo goed de laatste Rush-cd en ook niet als hun vorige cd's.
File Audio: [Back & Forth][Crowded Emptiness]

Black Mountain – In The Future

Jagjaguwar / Konkurrent

Black Mountain - In The FutureToch is dat het mooie van festivals. Zonder enige kennis van enkele van de bands toog ik naar Tivoli, om thuis te komen met een album én een bandshirt. Want Black Mountain had mij nogal overrompeld. U moet overigens weten dat ik, sinds ik mijn onvoorwaardelijke liefde aan The Tragically Hip verklaard heb, een zwak heb voor bandjes uit Canada. Dat resulteerde al in een Matthew Good-tik en een Watchmen-tik. En het zal resulteren in een Black Mountain-tik. Want Stephen McBean en zijn mannen/vrouwen hebben een flinke stap voorwaarts gezet met In The Future en ze weten hun toch al indrukwekkende debuut te overtreffen. Een debuut dat overigens totaal niet lijkt op de muziek van bovengenoemde voorbeelden. De band grijpt terug naar vroegere tijden en brouwt een sonisch mengsel met de grondstoffen Velvet Underground, Black Sabbath en Jefferson Airplane. Oftewel, zware, tegen de blues aan leunende (hard)rock met psychedelische elementen en arty randjes. En dat doen ze met verve! Er wordt meer gerifft dan voorheen, de band is nog psychedelischer, maar laat ook zo af en toe het gas los voor de broodnodige rust, afwisseling en dynamiek. En net zoals bij de concerten wordt het experiment niet geschuwd en hebben ze ook meer dan de normale vier minuten nodig om tot volle wasdom te komen, met als pièce de résistance het zestien minuten durende “Bright Lights”. Dat riekt naar sympho!, zegt u? Welnee! Dat valt best mee. Black Mountain schuwt alleen het experiment niet en is niet meer sympho dan, pak ‘m beet, hun landgenoten Arcade Fire. Kortom, het is dus gewoon heel erg goed, weet je wel, weet je niet!

File: Black Mountain – In The Future
File Under: Te gek hey!
File Space: MySpace[Tyrants (puik nummer!)]

Dixie Chicks – Shut Up & Sing (dvd)

Weinstein Company / A-film / Coast to Coast

Dixie Chicks - Shut Up & Sing (dvd)“When the lady smiles” van onze eigen Golden Earring schijnt door het campagneteam van Hillary Clinton gebruikt te worden in haar race voor de Democratische nominatie. Zou het geen aardige set zijn van de kandidaat die namens de Democraten het Witte Huis mag proberen te veroveren, om een track van de Dixie Chicks te gebruiken? Al is het maar om in de rattige moddergooiwedstrijd die de presidentsverkiezingen in de VS zijn, een fijne sneer uit te delen aan hen die freedom of speech een groot goed vinden, zolang het maar in hun straatje is. Want daar ging de film Shut Up & Sing over, die in 2006 de filmhuizen bereikte. De feiten: frontvrouw Natalie Maines vertelde tijdens een optreden in Londen dat ze zich er voor schaamde dat George W. Bush een mede-Texaan is. Toen die quote de Verenigde Staten bereikte, brak de hel los. Als in de hoogtijdagen van Elvis werden platen vernietigd en allerlei domme rednecks spraken de banvloek uit over de drie stoere countrydames. Het lullige was dat het deels diezelfde rednecks waren die de zalen van de Dixie Chicks bevolkten en hun platen kochten. Althans, zo leek het in de media. In werkelijkheid – zie de verkoopcijfers van hun laatste cd – viel het wel mee. Hoe dan ook: het had een enorme impact op de levens van Natalie Maines, Martie Maguire en Emily Robison. Deze DVD is een verslag van die tijd en hoe stoer de dames er uit zijn gekomen bleek wel uit de eerste single die ze na deze toestanden uitbrachten: “Not Ready To Make Nice’.

File: Dixie Chicks – Shut Up & Sing (DVD)
File Under: Taking the Long Way
File Video: Trailer

The Illiad – A Sad Day On Pluto

World in Sound / Clearspot

the_illiad-a_sad_day_on_pluto.jpgErgens in het begin van de 21e eeuw Ohio, Verenigde Staten.
SB: Kom we gaan Pink Floyd-je spelen.
RW1: Nee, jij wil altijd Syd Barrett zijn. Dat wil ik ook.
SB: Maar ik ben toch ook de belangrijkste in de band! Ik speel gitaar, ik zing.
RW2: En wij dan? Pink Floyd had vier leden en wij zijn met vijf man. Ehhhh…. vier man en een vrouw.
SB: Dan is iemand toch David Gilmour of Bob Klose. Nemen we er een gitaar bij. En een vrouw, tja het is even niet anders. Een vijfde lid is trouwens handig als ik nog eens aan de LSD ga.
DG: Maar het naspelen van al die nummers komt me toch wel een beetje mijn neus uit. Er komt nooit meer nieuw werk bij.
SB: Tja, ik zou niet Syd Barrett zijn als ik niet zelf liedjes zou gaan schrijven.
RW2: Oh? En hoe gaan we klinken dan?
SB: Wat denk je? Als Pink Floyd natuurlijk.
NM: Zit iemand daar op te wachten dan? Ik ben het een beetje zat om alleen maar in het oefenhok te spelen.
SB: Het is nu iets van veertig jaar na The Piper At The Gates Of Down. Bovendien is Syd net overleden en is Pink Floyd wereldberoemd. Gilmour speelde solo pas nog werk van Syd.
RW1: Laten we het dan maar proberen. We moeten toch wat. Aan de drugs kan altijd nog.
NM: Ik doe mee, maar het wordt wel meer dan een kopie zijn van.
SB: Tuurlijk
RW2: Ja, laten we beroemd gaan worden.
DG: Cool.
SB: Ik heb al een idee voor een nieuwe bandnaam.

File: The Illiad – A Sad Day On Pluto
File Under: Op een stevige Pink Floyd -basis is het goed bouwen.
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Live: Who's The New Rosemary?]

The Mars Volta

Interview: Marz667

Aan het begin van het millennium zag post-hardcore band At the Drive-in het licht. De groep leek een grote doorbraak te gaan beleven, toen de band plots uiteenviel in twee nieuwe bands: Sparta en The Mars Volta. Sparta houdt zich bezig met emotionele popnummers en The Mars Volta uit zich door middel van rock ‘n’ roll met flink wat elektronica. Gitarist Omar Rodriguez-Lopez en zanger Cedric Bixler Zavala leggen zichzelf geen grenzen op. Major Universal legt hen ook geen grenzen op en dus verscheen op 25 januari via dat label hun nieuwe plaat The Bedlam in Goliath. File Under was een van de genodigden om met de heren over hun nieuwe album te praten.
Iemand een Mars?


Continue reading

Rivers Cuomo – Alone: The Home Recordings Of…

Geffen / Universal

Rivers Cuomo - Alone: The Home Recordings Of...De titel en ondertitel van deze solorelease van Weezer-frontman Rivers Cuomo zijn allebei niet geheel correct. Lang niet alle liedjes die hij verzameld heeft voor deze cd zijn daadwerkelijk thuis opgenomen. Een deel van de opnames gebeurde gewoon in de SIR-studio’s in – ik vermoed – Los Angeles. Bovendien kreeg hij her en der ook best wat hulp van anderen (hij nam samen met Sloan bijvoorbeeld een cover op van Dion’s “Little Diana”), dus in zijn eentje was hij ook niet helemaal. Dat neemt echter niet weg dat deze bonte verzameling van achttien tracks wel degelijk zeer vermakelijk is. Hilarisch is bijvoorbeeld de cover die Rivers in 1992 opname van Ice Cube’s “The Bomb” die hij volgens het boekje maar met Beastie Boys-achtige zang opnam omdat hij zijn rap-stem belachelijk vond. Dat boekje is sowieso leuk om te lezen. Bij elk liedje op Alone staat Rivers uitgebreid stil en vertelt over de hoed en de rand. Zo leert het stukje bij de logge demoversie van “Buddy Holly” ons dat ze bij het masteren van het blauwe album het tempo van die legendarische single opgeschroefd hebben. En vertelt hij bij “Wanda (You’re My Only Love)” hoe hij stinkend zijn best gedaan had om een ingetogen liedje te schrijven voor de film Angus, maar dat de movie people (zoals hij ze noemt) gewoon een Weezer-rock single wilden en geen mooi maatwerk. Fraai is ook het Ben Folds-achtige “Longtime Sunshine” waarop Cuomo zelf de kort daarvoor aangeschafte klarinet en piano bespeelt. Wat ik wel jammer vind, is dat je bij sommige liedjes niet de allereerste versie te horen krijgt. Zo schreef Cuomo de melodie voor “I Was Made For You” op piano, maar krijgen we hier toch een aangeklede, in de studio opgenomen versie voorgeschoteld. Ik had die pianoversie wel eens willen horen.

File: Rivers Cuomo – Alone: The Home Recordings Of
File Under: Veel meer dan alleen maar een zooitje demo's.
File Audio: [Flash-speler op MySpace]

Frightened Rabbit – Sing the Greys

Fat Cat / Bertus

fFrightened Rabbit - Sing the GreysWat gebeuren er mooie dingen aan het eind van het jaar, in de tijd van de jaarlijstjes en wat zijn we die dingen vaak weer snel vergeten. Een nieuw jaar is een nieuw geluid (en nee, niet pas in de lente), maar ik ben blij dat ik in dit nieuwe jaar Frightened Rabbit nog onder de aandacht mag brengen, zodat we ze hopelijk niet licht vergeten. Met z’n drieën zijn ze, de jongens Scott (zang, gitaar), Billy (gitaar, toetsen) en Grant (zang, drums). En net zo eenvoudig als de namen van deze Glaswegian boys is in feite hun muziek: melodieuze indierock met scherpe kantjes. Niets meer en niets minder en toch spreekt deze plaat me vanaf het begin enorm aan. “What’s the blues when you’ve got the greys?” zingt Scott aan het begin van het album. Inderdaad, deze plaat geeft geen kleur aan grijze luchten, aan grijze dagen, maar weet de stemming van grauwheid zo te vatten, dat je je vanzelf blij-melancholisch begint te voelen omdat er tenminste íemand is die je begrijpt. Geen bas. Wel een goede drummer, die in veel liedjes een belangrijke, opzwepende rol speelt. Opsmuk is verder niet nodig, lieflijke liedjes soms wel en daarom nemen de jongens ook de akoestische gitaar ter hand (“Behave!”, “Snake”). Op de MySpacepagina lees ik dat de band dit jaar ook welkom is in Austin, Texas, natuurlijk op SXSW. Dat doen ze goed, die jongens, maar het is dan ook hartstikke terecht. Het is te hopen dat Frightened Rabbit de scherpe kantjes van deze tot album gebombardeerde demo (die daarbij in originele staat is gebleven) houdt en dat ze bij elkaar blijven. Na SXSW zou ik ze ook hier best eens willen zien.

File: Frightened Rabbit – Sing the Greys
File Under: Eindelijk iemand die me begrijpt!
File Audio: [ MySpace]

File Video: [“The
Greys”
]

Aidan Moffat – I Can Hear Your Heart

Chemikal Underground / Konkurrent

Aidan John Moffat - I Can Hear Your HeartJe moet achttien jaar of ouder zijn om de site te mogen bezoeken die Chemikal Underground heeft laten maken voor het nieuwe project van Aidan Moffat. I Can Hear Your Heart is een verzameling proza en poëzie die de voormalige voorman van Arab Strap voorleest en deels op muziek heeft gezet. De cd opent met de aanbeveling om eerst het verhaal in het cd-boekje te lezen en dan de plaat te gaan beluisteren. Hij geeft nog een tip mee: het best te beluisteren in bed, op een zondagmorgen met een fikse kater. Wat krijgen we dan te horen? Dronkemanspoëzie? Ranzige drankverhalen? Ook, uiteraard. Het blijft tenslotte een project van de man die het presteerde om tijdens een optreden bij elk liedje een nieuw blikje bier weg te werken. (Dertien stuks was de score, bijgehouden door de lege blikken pontificaal op het drumpodium uit te stallen.) Naast drank als rode draad, gaat het ook over de liefde, van de herinnering aan een verloren liefde tot de enigszins larmoyant vertolkte liefde voor de hele mensheid (‘All The Love You Need’). Aidan Moffat is geen groots dichter als collega-drankorgel Dylan Thomas, zijn liedjes hebben niet de furie van Shane MacGowan en zijn verhalen niet de brille van die van Charles Bukowski. Maar zijn stem is authentiek genoeg en zijn muzikale kwaliteiten zijn groot genoeg om I Can Hear Your Heart tot een goede soundtrack voor die katerige zondagochtend te maken of voor die drankgevulde zaterdagavond daarvoor.

File: Aidan Moffat – I Can Hear Your Heart
File Under: Drank,. Liefde en Literatuur
File Audio: [Eureka Springs]
[Stag]