Monthly Archives: February 2008

Thao Nguyen – We Brave Bee Stings and All

Kill Rock Stars / Konkurrent

Thao - We Brave Bee Stings and AllHmm, dit wordt wel een heel opmerkelijk gevalletje zo. Bij de eerste keer luisteren naar We Brave Bee Stings and All van Thao (Nguyen) vond ik al dat ze wel heel erg op Laura Veirs leek. Misschien iets minder zweverig, dat wel, maar de tweede en derde keer werd dat gevoel alleen maar sterker. Al moest ik toen her en der ook wel aan Taken by Trees denken. Ik moest dan ook een beetje grinniken toen ik uiteindelijk het boekje van We Brave Bee Stings and All uit de jewelcase frunnikte en er vervolgens achter kwam dat Thao er weinig moeite voor gedaan heeft om mij aan wat anders te doen laten denken dan Laura Veirs. Want wat blijkt bij bestudering van de kleine lettertjes? De cd is geproduceerd door Tucker Martine, Karl Blau kwam langs in de studio voor wat hulp op saxofoon, gitaar, bas en melodica. Nu denk je misschien: ja en? Nou, deze twee mannen werken al jaren samen met mevrouw Veirs. Het frappante is dat Laura zelf ook nog eens een handje komt helpen door wat achtergrondvocalen in te zingen! Zo gek was mijn initiële idee dus niet. Net als Veirs maakt Thao fijne, ogenschijnlijk lichtvoetige en soms zelfs een tikkie naïeve op folkleest geschoolde songs, al haalt ze het niveau van haar grote voorbeeld (?) niet geheel. Waar Veirs op haar laatste cd’s gebruik maakt van wat elektronische snuisterijen, houdt Thao het vrijwel geheel akoestisch, zoals Veirs dat ook deed op haar eerdere cd’s. Dankzij Thao’s bandlid Adam “The Ok Bird” Thompson heb ik zelfs weer een nieuw instrument geleerd: de marxaphone, een soort fretloze citer. Zo leer je nog eens wat.

File: Thao – We Brave Bee Stings and All
File Under: Laura Veirs (en da's geen schande)

Lange – Better Late Than Never

Maelstrom

Lange - Better Late Than NeverDe gemiddelde tranceproducer brengt albums uit met het tempo van een vijfendertigjarige, oververmoeide, corpulente middenvelder. De meeste producers zijn namelijk ook DJ’s en zijn zoveel tijd kwijt met het dienen van de fans over de gehele aardbol dat het nerdy priegelen in de studio er nogal eens bij inschiet. Engelsman Stuart Langelaan, de echte naam van tranceproducer en -dj Lange, kan daarover meepraten. Maar liefst tien jaar zit tussen de eerste en laatste geproduceerde track van zijn eerste album (dat overigens vorig jaar reeds op iTunes verscheen), en op die wijze is Better Late Than Never, door omstandigheden gedwongen, een mooi tijdsbeeld van de producer Stuart Langelaan geworden. In de loop der jaren is de Engelsman van mierzoete poptrance opgeschoven naar de wat donkere electrokant van het uitgebreide tranceuniversum, maar desalniettemin blijkt uit elke maat dat dit album door één en dezelfde man is gemaakt. Lange’s melodieën, liefde voor strijkinstrumenten en hoekige beats herkent de trancefan al van verre. Alle toptracks van Lange (op “Looking Too Deep” na) van de afgelopen jaren staan op deze dubbelaar, met enkele gloednieuwe toevoegingen, zoals “Wind Farm” (minimal trance) en “Angel Falls” (een traditionele trancer met een prachtige melodie). Lange, die gezien de albumtitel ook beseft dat de bevalling nogal lang heeft geduurd, betreedt op dit album de absolute trancetop door variatie te bieden, zonder moeite een indrukwekkend arsenaal aan verschillende stijlen te tonen en nooit te vervallen in simpel gebeuk. Zijn nummers “Another You, Another Me” (heerlijk baslijntje; geproduceerd met wunderkind of trance Gareth Emery), het genoemde “Angel Falls”, “Songless”, “Drifting Away”, “Out Of The Sky” (prachtige pop), “Intercity” en zijn remixen van SuReals “You Take My Breath Away” en DJ Sakins “Protect Your Mind” zijn prachtig opgebouwd, bevatten unieke melodieën en laten na twintig luisterbeurten nog steeds verrassende kanten zien. Ach, en dat er een paar nieuwe tracks op staan die niet bijster veel indruk maken, de genoemde tracks, met nog een fiks pak andere, drukken de balans aan de positieve kant helemaal naar beneden. Briljant album.

File: Lange – Better Late Than Never
File Under: Amper geëvenaarde electrotrance
File Audio: [ MySpace]

Toto / Steve Lukather

Eagle / PIAS & Frontiers/Rough Trade

Toto - Falling In Between LiveIn 2006 was ik reuze blij met het nieuwe Toto-album Falling In Between. Een album waarop de spagaat tussen voormalig opperhoofd David Paich en nieuw opperhoofd Steve Lukather definitief beslecht leek in het voordeel van de laatste, waardoor er weer eens een lekker rockalbum uitrolde, dat bovendien allesbehalve gedateerd klonk. Nog steeds twijfel ik of het album niet gewoon in mijn jaarlijstje had moeten staan. Het optreden op het Arrow Rock Festival – zonder Paich en de geblesseerde Mike Porcaro, maar met Greg Phillinganes en Leland Sklar – was een geoliede show met naast de oude hits ook heel wat steviger materiaal. Laten we wel zijn: zelden zul je zulke muzikale cv’s op één podium bij elkaar meemaken. Het Parijse optreden uit diezelfde tour is nu verschenen op een dubbelaar, verrassend Falling In Between Live geheten. Met daarbij de mededeling dat Toto voor onbepaalde tijd op non-actief gaat. Dat maakt dit wellicht laatste album des te belangrijker. Gelukkig is het een puik album geworden, waarop vooral de rockkant van Toto te horen is. Eerdere live-albums wilden nog wel eens te slap voor woorden zijn, maar dat is hier beslist niet het geval. Steve Lukather’s gitaar en Simon Phillips’ drums staan lekker ver naar voren gemixt, zodat het rockgehalte knap hoog is. Behalve de bekende hits als “Hold The Line”, “Rosanna” (in een fraaie lange versie) en “Africa” komen er uiteraard veel tracks van het laatste studio-album voorbij en daarnaast songs als “Isolation” en “Kingdom Of Desire”. Muzikaal blijft het natuurlijk hogeschoolpoprock die sommigen nooit zal kunnen bekoren, maar wie zoals ik vooral de rockkant van Toto erg prettig vindt, zal blij worden van dit album. Toto neemt afscheid met een knaller en maakt dat afscheid daarmee des te pijnlijker…
Steve Lukather - Ever Changing TimesBijna tegelijkertijd verscheen het nieuwe solo-album van Steve Lukather. Helaas heeft de platenmaatschappij bedacht tegen de piraterij op negen van de elf songs een voice-over ‘You are listening to the new Steve Lukather album Ever Changing Times’ te laten zeggen, finaal over de muziek. Ik heb me daardoor minstens eens per song gruwelijk geërgerd en ben daardoor niet aan een afgewogen oordeel toegekomen. Slechts de titelsong en “Never Ending Nights” worden niet onderbroken. Dat blijken prima songs te zijn van de gebruikelijke Lukatherkwaliteit, maar bij de rest van de songs schijn ik er als recensent niet van te mogen genieten. Ze kunnen gerust zijn: dat is ook niet gebeurd. Als u hier in de toekomst belangrijke Frontiers-releases moet missen, weet u waarom…

File: Toto – Falling In Between Live
File Under: Going out with a bang
File Audio: [op de site]
File Video: [elders op de site]

File: Steve Lukather – Ever Changing Times
File Under: You are reading a File Under review

Atlas Sound – Let the Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel

Kranky / Konkurrent

Atlas Sound - Let The Blind Lead Those Who Feel But Cannot SeeMooie titel hè? Bradford Cox heeft nagenoeg in zijn eentje een wonderlijk shoegaze-album gemaakt. Hij creëerde veertien psychedelische geluidssculpturen die als een perpetuum mobile rondjes lijken te draaien. Je loopt even naar buiten en ook bij terugkomst is (of lijkt?) er niets veranderd. Alles echoot oneindig: belletjes, vibrafoon, orgels en dwarrelende synthesizers. Het album opent met een jongetje dat een spookverhaal vertelt. Dat treft, want ook de fragiele, ijle vocalen van Cox hebben iets spookachtigs, luister maar naar “Small Horror”, een creepy versie van Björk’s “All Is Full Of Love“. Tekst is er nauwelijks, slechts flarden eindeloos herhaalde zinnen als ‘I am trying to make friends but I’m always on guard’. “Quarantined” is het donkerste punt, deze ballade over Russische weeskinderen met AIDS is beangstigend uitzichtloos. Cox kent het gevoel van de jaren dat hij als kind met een zeldzame afwijking veel ziekenhuizen van binnen zag. Belangrijk voor de plaat is het fijne basgeluid. Warm en vaak stuwend, wat de desolate sfeer nog een beetje dansbaarheid meegeeft. Zoals de absurde swing in “Bite Marks” waar uit regenachtige ruis een baslijn ontstaat terwijl een onheilspellende sirene zoemt. In “Winter Vacation” zit zelfs een beat die rechtdoor marcheert. Hier benadert het album The Soft Bulletin. Op de meeste andere plaatsen is het echter eindeloos veel intiemer. Het is alsof je een kapotte transistorradio in handen hebt, eerst lijk je nog van zender te kunnen wisselen, maar dan begint alles al door elkaar te lopen en je weet allang niet meer waar je naar luistert. Of hoe het ding uitgaat.

File: Atlas Sound – Let the Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel
File Under: Om paranoïde van te worden
File Audio: [Atlas-Space]

Flyleaf – Flyleaf

A&M / Universal

Flyleaf - FlyleafAf en toe, dan val ik weer eens als een blok voor een jong bandje dat ik gezien mijn reputatie als – ahum – connaisseur der verantwoorde muziek eigenlijk helemaal niet goed mag vinden. Fuck it, ik hoorde één nummer van Flyleaf en was verkocht. In het openingsnummer “I’m So Sick” van hun debuut-cd, die in Amerika al jaren uit is, val ik om en kom niet meer overeind. De manier waarop zangeres Lacey Mosley daarin in een vloek en een zucht verandert van engel in duivel is ronduit overrompelend. Althans, ik denk dat zij het is die hier heur stembanden uit d’r lijf vouwt. Ze toont überhaupt op deze debuutplaat de ballen die Evanescence zo node mist. Het komt vast door de Here, want die komt nogal regelmatig buurten voor een kopje koffie bij dit vijftal. Ik kan het ze gemakkelijk vergeven, want de liedjes zelf zijn lekker afwisselend. Van punky naar nu-metal of recht-zo-die-gaat-safe-hardrock, Flyleaf kronkelt van het ene naar het andere als een slangemens. Bovendien zit er binnen de nummers zelf ook nog eens flink wat dynamiek. Maar niet te veel natuurlijk, want eigenlijk neurie je met groot gemak na één draaibeurt de liedjes al mee. Zonder dat het daarbij Simple Plan-plat wordt gelukkig. En in twee akoestische versies van “Fully Alive” en “All Around Me” die als toetje voor het wachten aan de Europese persing zijn toegevoegd laat mejuffrouw Mosley horen dat ze onversterkt het vellenkip ook over je rug kan laten kruipen. Dat gebeurt niet bij mij natuurlijk, want ik ben, nu ja je weet wel….

File: Flyleaf – Flyleaf
File Under: Kek rockende jonge vrouw, met straffe band.
File Audio: [Op de site][ MySpace]
FIle Video: [All Around Me][I'm So Sick]