Monthly Archives: May 2008

Bonne Aparte / Monotonix

Wham! Wham! / Konkurrent & Willie Anderson / Konkurrent

Bonne Aparte - Bonne AparteEr stonden nogal wat fronsende mensen in de zaal waar Bonne Aparte optrad op Noorderslag. Ik kon me er wel wat bij voorstellen. Want alledaags is de destructieve bende uit Leeuwarden die het podium bevolkte allerminst. Lak aan alle regels en genres is het devies dat hoog in het vaandel staat bij Bonne Aparte. Ik vreesde dan ook dat hun chaotische muziek op cd totaal niet tot zijn recht zou komen. Nou, vergeet het maar. Hun debuut-cd waarvoor Wham! Wham!-records en Subbacultcha! de handen ineen geslagen hebben, dendert op dezelfde overdonderende manier uit je speakers als hun optredens. Goeiesmorgens wat een maniakale knalplaat is dit geworden! Maar ondanks dat maniakale is Bonne Aparte op een aparte manier toch melodieus in de elf korte maar o zo heftige liedjes. Neem bijvoorbeeld “Taste My Snow”. Dat nestelt zich echt heel snel in je grijze massa. Of dat handig is gezien de tekst, waag ik te betwijfelen. Een droldriest avontuur, dat is het.
Monotonix - Body LanguageMonotonix is op plaat misschien wat minder doldriest dan Bonne Aparte, op het podium schijnen deze Israëliërs net als Bonne Aparte er een zotte boel van te maken. Naast zanger Ami Shalev die als een beest tekeer gaat op het podium, bestaat de band alleen nog maar uit een drummer en een gitarist. Monotronix‘ EP Body Language laat zich in tegenstelling tot Bonne Aparte een stuk eenvoudiger categoriseren. Het gros van hun invloeden halen ze van een band als Black Sabbath of Blue Cheer, en voegt hier niet alleen geregeld een bak ongebreidelde noise aan toe, maar soms ook stiekem het zwoele rockgeluid van Thin Lizzy. Het jammere is wel dat Shalev duidelijk niet de beste zanger op aarde is. Live zal dat niet opvallen, maar in de tracks op Body Language gaat dat naar verloop van tijd toch wel irriteren. Helemaal omdat hij het ook nog eens koppelt aan lachwekkende teksten. Gelukkig zijn Yonatan Gat (gitaar) en Ran Shimoni (drums) dan altijd in de buurt om hem te kunnen overstemmen.

File: Bonne Aparte – Bonne Aparte
File Under: Wild & luidruchtig & apart
File Audio: [ MySpace][Media]

File: Monotonix – Body Language
File Under: Wild & luidruchtig
File Audio: [ MySpace]

Beatbusters – New Deal

Boombax Music / Sonic

Beatbusters - New DealMet het vertrek van frontman Johan Steevens en het (grotendeels) stopzetten van de samenwerking met Def P, is de factor humor wat teruggebracht bij de Beatbusters. Tijd dus voor bezinning en een wat serieuzere aanpak. Na zes jaar sleutelen en reutelen is hier nu New Deal, de opvolger van het succesvolle Aangenaam. Gelukkig blijkt al snel dat we niet met kromme tenen en een zuur gezicht hoeven te zitten. Hun nieuwe handeltje bestaat namelijk nog steeds grotendeels uit vrolijke ska-popliedjes met wat rockinvloeden. Toch is er wel degelijk wat veranderd. Was het oudere materiaal uitstekend geschikt om de voetjes van de vloer te krijgen, het nieuwe werk is wat meer relaxt en terughoudend. Het voelt meer als een gezellig bezoek van je beste vrienden, met een avond goede gesprekken en een spontane glimlach. Af en toe neurie je wat mee met de swingende blazers en roffel je wat op je stoel. Naarmate de avond vordert en de drank rijkelijk vloeit kom je wat meer in de stemming en raak je wat opgewonden door het iets te korte rokje van de vrouw van je beste vriend. Voorzichtig maak je een dansje met haar door de kamer en plof je met een lichte tinteling weer op de bank neer. De gesprekken worden langzaam vager en je krijgt steeds meer moeite je te concentreren. Je herinnert je alleen nog haar zoete geur en de net iets te lange zoen als zij afscheid neemt. Voldaan en licht aangeschoten plof je in bed. De volgende dag lijkt alles weer normaal. Er is alleen nog een vage herinnering en een eenzame vlinder die rondvliegt. Het was toch best lekker, moeten we volgende week weer doen.

File: Beatbusters – New Deal
File Under: Aangenaam relaxt
File Audio: [ MySpace]

Tangtype – Flake Out

Humpty Dumpty / Cod&s

Tangtype - Flake OutIk heb medelijden met de programmeur van dit Brusselse duo. Als Jean-François Brohée al die glitches manueel in de audio heeft zitten knippen en plakken heeft ie nu waarschijnlijk een zware vorm van rsi. Hij zal er wel nerdy computerprogramma’s voor gebruikt hebben, die de boel automatiseren. Tangtype maakt kapotte muziek met een hoofdletter k. Die k kan trouwens ook wel voor kunst staan. Intellectueel verantwoord is ‘t zeker, dit stekelige snarenbed waarover zangeres Julie Cambier st-t-t-t-tottert. Ik werd er behoorlijk kriegel van. Anderzijds, hoe vaak hoor je een zangeres over Autechre-achtige geluidssculpturen zingen. In “Qudra” gebeurt het. Vocalen zijn wat gangbaarder bij de beroemde shoegaze-glitcher Fennesz. Tangtype heeft zonder meer naar de meester geluisterd, zo is na te gaan in bijvoorbeeld “Don’t Feed Blue”, dat zowaar aangenaam en mysterieus hapert. Niet alle haperingen waren overigens opzet, bemerkte ik toen mijn skippende cd-speler aan het derde rondje van een halve minuut begon. Het intro van “Unwinking Transmission” is dan weer waanzinnig irritant, met extreme piepjes die je hond waarschijnlijk van ‘t dak doen laten springen. Het slot van de plaat is op zijn zachtst gezegd bizar. “La Reine Du Sandwich” bevat een magnifieke baslijn, maar wordt dan veel te snel de nek omgedraaid voor ‘n, toegegeven, fascinerende geluidsopname in een lokaal restaurant. Was een gepast vervreemdend einde van de plaat geweest. Helaas volgt nog “Conorries En Pagaille”, waarvoor het duo klaarblijkelijk wat kleuters heeft uitgenodigd, die zich uitleven op duimpiano en percussie. Kedeng Pling!

File: Tangtype – Flake Out
File Under: Data Takes Over
File Audio: [Tang-Space]

Edie – Songs

AG Music

Edie - SongsHet leven zit vol keuzes. Trek je een spijkerbroek aan of toch maar die nette broek? Eet je een boterham met smeerkaas of toch een met die lekkere jam? Neem je een glas thee of toch maar die heerlijke geurende kop koffie? Het leven zit vol keuzes. Toch betekent een keuze helemaal niet dat je er voor je leven aan vast zit. Zo woonde Edith Pijpers in Rotterdam. Ging Frans studeren. Maakte die studie echter niet af en verhuisde naar Parijs om de taal in het echte leven te leren. Werd model. Ging naar Sydney. Leerde gitaar spelen. Verhuisde naar L.A. Werd ontdekt. Maakte filmmuziek, bracht drie albums uit. Had ondertussen de artiestennaam Edie aangenomen en was verhuisd naar Nashville. Ze schilderde ook nog. En komt nu, in 2008, met Songs aanzetten. Twaalf liedjes van deze singer-songwriter uitgebracht op nota bene een Nederlands label met als producer Theo de Jong die ook de nodige instrumenten voor zijn rekening neemt. Elf songs zijn van eigen hand, “When Doves Cry” is uiteraard van Prince. Ze lijkt het trucje van Sinead O’Connor met “Nothing Compares To You” na te willen doen. Al moet ik qua stemgeluid meer aan Heather Nova denken. Haar eigen Engelstalige liedjes liggen ook in de lijn van Nova’s werk, maar de twee Franstalige vreemd genoeg weer niet. Ze lijken weggelopen uit een Franse film met muziek van Yann Tiersen. Echt keuzes maken doet ze dan ook niet, wat ik toch wel een manco vind. Maar gezien haar levensgeschiedenis past dit bij haar. Je moet altijd deuren open blijven houden. Wordt vast vervolgd.

File: Edie – Songs
File Under: Jezelf niet beperken
File Audio: [Here][Lonesome][You][ MySpace]
File Video: [Petit a Petit]

Pete Murray – Summer at Eureka

Sony

Pete Murray - Summer at EurekaBest apart dat Pete Murray dit weekend al voor de tweede keer op Pinkpop staat. De meeste acts die daar spelen hebben toch minimaal een of twee top40-hitjes achter hun naam staan. In Australië, zijn thuisland zijn ze de tel qua goud, platina en hitnoteringen al lang kwijt. Hier is hem het tot nu toe nog niet gelukt. Al lijkt hij met “You Pick Me Up” er nu in te slagen hier de hitlijsten in te sluipen. Een o zo simpel, maar doeltreffend middle of the road popliedje, op maat geschreven om op mee te deinen op een festivalweide met een strootje tussen je tanden. Als je houdt van radiovriendelijke, soulvolle singer-songwriter pop kun je je aan zijn nieuwe cd Summer at Eureka geen buil vallen. De pest is alleen dat ik niet bepaald tot die groep hoor, ik heb mijn singer-songwriters liever wat avontuurlijker of kaler. Toch heeft Summer At Eureka wel wat. In verhouding tot zijn twee voorgangers heeft deze cd wat meer een bandgevoel. Dat is wel een beetje in strijd met het feit dat Murray het hele boeltje thuis, in zijn eigen studio opnam. Ik had verwacht / gehoopt dat dat juist zou leiden tot een kaler – en voor mij dan weer interessantere – album. Zijn warme stem zou zich daar prima voor lenen namelijk. Maar goed, Murray noodde dus mensen als Powderfinger‘s gitarist Darren Middleton bij hem thuis uit. Het scheelt dat zo’n Middleton er echt geen (te) brave gitaarriedeltjes in gaat spelen. In de geheide tweede single “Change To Say Goodbye” en “Sugar” bijvoorbeeld is zijn gitaarwerk erg lekker. Slecht zijn de liedjes van Murray ook zeker niet. Ik trek zijn liedjes in ieder geval beter dan die van iemand als Jack Johnson. Ik heb me nog nooit betrapt op het meeneuriën van een liedje van zijn hand, en vanmiddag deed ik dat toch echt met “You Pick Me Up” toen het op de radio was. Ik schrok er zelf van…

File: Pete Murray – Summer at Eureka
File Under: Happy ground.
File Video:[You Pick Me Up]
File Audio: [ MySpace]

A New Dawn

Interview: Vincent

Tijd voor het grote werk
De heilige grond van de Rotterdamse Excess Studios is de plaats waar A New Dawn het op 16 mei verschenen debuutalbum Falling From Grace opnam. Op een regenachtige zondagmiddag in maart ploften gitarist Elbert de Hoog en zangeres Sanne Kluiters neer op een bank in de zo bijzonder ingerichte hal van de studio. ‘Er zijn hier inderdaad een hoop albums opgenomen die we gaaf vinden’, zegt De Hoog. ‘Dus dat was een extra stimulans om hier ook naartoe te gaan!’
a_new_dawn_klein.jpg
A New Dawn begon in 1997 als project van Elbert de Hoog, maar groeide in de loop der jaren uit tot een voltallige band, die vooral opvalt door het gebruik van twee zangeressen. Na een aantal goed ontvangen demo’s werd het volgens de ‘double female fronted metal’ band tijd om eens een waardige debuut-cd op te nemen.


Continue reading

Elliott Murphy – Notes From The Underground

Elliott Murphy - Notes From The UndergroundEr zijn muzikanten die al sinds jaar en dag platen maken, nooit grote hits scoren, maar blijkbaar een fanbase hebben die groot genoeg is om door te blijven gaan. En uiteraard een platenmaatschappij die in hen blijft geloven. Elliott Murphy is zo’n muzikant: een sympathieke vakman die platen makend oud wordt. De tel zijn we al lang kwijt, maar Notes from the Underground zal zo ongeveer zijn dertigste album zijn, sinds hij begin jaren zeventig voor het eerst van zich liet horen. Hij woont al jaren in Parijs, schrijft meer dan degelijke liedjes, maar helaas staan er nogal eens te weinig memorabele tracks op zijn albums. En dat geldt ook voor deze plaat. Er wordt zeer sterk geopend met “And General Robert E. Lee”, een aan Tom Petty refererende rocker met een sterke tekst (naast muzikant is Elliott Murphy ook schrijver en journalist). De tweede track, “Lost and Lonely”, klinkt zoals Bob Dylan zou klinken als hij Modern Times dertig jaar geleden zou hebben opgenomen. Met de derde en vierde track slaat de verveling toe. Het gebrek aan goede hooks, gecombineerd met het – we hebben het al eerder vastgesteld – ietwat anonieme stemgeluid van Elliott Murphy wordt zelfs niet goed gemaakt door de inventieve gitaarpartijen van meestergitarist Olivier Durand. Dan helpt ook de mooie, melancholieke afsluiter “Crying Creatures of the Universe” niet meer om van een aardige plaat een topper te maken.

File: Elliott Murphy – Notes from the Underground
File Under: Sympathieke vakman die ooit een meesterwerk af gaat leveren
File Audio: [Covers, demo's enzovoorts]

Continue reading