Monthly Archives: October 2008

Arsenal – Lotuk

Play Out! / PIAS

Arsenal - LotukEen van de meest ondergewaardeerde zangers ever is Shawn Smith. Slechts een handjevol mensen is bekend met zijn gouden soulvolle stem die hij liet schitteren in Brad, Satchel, Pigeonhed en op zijn soloplaten. Ik vind het een klein wonder dat de twee Belgen van Arsenal juist aan hem dachten toen ze een mannelijke soulvolle stem nodig hadden voor het titelnummer van hun nieuwe plaat Lotuk. Ondanks dat ik het een fraai nummer vind, vind ik het wel jammer dat ze dan Smith’s stem een beetje vervormd hebben. Dat was wat mij betreft niet nodig geweest. Gelukkig compenseert de lekkere groove van het nummer dat wel. Naast Smith komen er nog twee ouwe helden buurten op Lotuk. Zo zingt John Garcia (ooit Kyuss, nu Hermano) mee en Hüsker Dü’s Grant Hart doet hetzelfde. De eerste herken ik bijna niet in “Not A Man” en “Diggin A Hole”. Aan het totaalgeluid van Arsenal verandert het invliegen van al die stemmen overigens weinig, dat sluit naadloos aan op het geluid dat ze eerder op Outsides lieten horen. Al verrast “Turn Me Loose” door de opvliegende raps van Mike Ladds me toch nog enigszins. Verder blijft Lotuk zoals de voetbalclub Arsenal zelf: veel invloeden vanuit alle windrichtingen, samensmelten tot een groter, superieur geheel. Het enige jammere is voor de band dat ze op het podium meer dan waarschijnlijk nooit in de ideale opstelling zullen spelen, al heeft Arsenal in het verleden wel bewezen dat ze ook zonder die gasten op het podium fier overeind kunnen blijven.

File: Arsenal – Lotuk
File Under: Premier League waardig materiaal
File Video: [Estupendo]

Hilde Marie Kjersem – A Killer for that Ache

Rune Grammofon / Konkurrent

Hilde Marie Kjersem - A Killer for that Ache`Hilde Marie Kjersem er en norsk jazzvokalist.’ Zo begint haar pagina op de Noorse Wikipedia. Jazz en Noorwegen, met beide aspecten van deze jonge zangeres heb ik niet zo veel. Het valt me dan ook alleszins mee als Kjersem met “Sleepyhead” op de tonen van een harp op zeer ingetogen wijze het album opent. In de nummers die volgen komt de muziek iets meer tot leven maar er blijven weinig tot geen jazzinvloeden te bespeuren. Opvallend is dat Kjersem haar begeleiders zelden meer laat spelen dan strikt noodzakelijk is. Bij het country- achtige “Midwest Country” bestaat de begeleiding voor een groot deel zelfs uit het aanslaan van een enkele snaar. Precies genoeg om de juiste spanning op te bouwen. Op de momenten waar het album dreigt in te kakken zorgt Kjersem voor een wending die iedereen weer bij de les houdt, zoals het creepy intermezzo in “It is Easy”. Over het hele album hangt een nogal onheilspellend sfeertje en op “Marie Antoinette” wordt dit zelfs luguber als Kjersem het verhaal van de onthoofding van deze Franse koningin vertelt: ‘As the knives cut her flesh, and it rolled around, for a few seconds, on the ground.’ A Killer for that Ache is een indrukwekkend album van een zangeres die korte metten lijkt te willen maken met haar jazzverleden. Hoog tijd om die Wikipedia-pagina eens bij te werken.

File: Hilde Marie Kjersem – A Killer for that Ache
File Under: Meer dan jazz uit Noorwegen
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Youtube]

Liam Finn – I'll Be Lightning

Excelsior / V2

Liam Finn - I'll Be LightningTuurlijk, als je de naam Liam Finn leest en deze singer-songwriter blijkt inderdaad de zoon van, dan is het verleidelijk om meteen te gaan vergelijken. Maar in het geval van deze Finn zou dat een wat gezochte vergelijking zijn. Zeker, hij heeft de voorliefde voor Mooie Liedjes en dito koortjes met de paplepel ingegoten gekregen en dat hoor je eraan af. Zonder de naam op het hoesje zou Crowded House echter niet een van de referenties zijn die te binnen schieten. Ik hoorde stukjes die deden denken aan Zita Swoon, Ween, Britpop, Ryan Parmenter en soms zelfs aan de gevoeliger momenten van Foo Fighters en dat zijn toch een heel andere categoriën. Liam Finn heeft een hoge, zachte stem en gebruikt die voor fraai opgebouwde Liedjes met doorgaans beperkte instrumentatie in een sobere productie. Nee, niet kaal, sober. De instrumenten klinken alsof er een paar meter vóór je gemusiceerd wordt. De muziek is overigens niet altijd braafjes met akoestische gitaren vormgegeven, ook elektrische gitaren met lekker tegendraadse gierende solo’s (“Lead Balloon”) of lawaaiige Britpop komen voorbij vliegen. Prijsnummer is echter de afsluitende pianoballad “Shadow Of Your Man”. Kortom: Liam Finn heeft een heel fijne plaat gemaakt die de moeite waard is. Hij is duidelijk een zoon van zijn vader, maar wel een die zijn eigen ding doet. En zo hoort het. Okee, de volgende Xavier Rudd, met verrassende en innovatieve composities, is hij niet, maar dit is beslist een album dat het beluisteren waard is. Waarom dit album vorig jaar al verscheen in Groot-Brittanië en de VS en nu pas hier is me dan ook een raadsel. Maar ach, het is er nu en dat is mooi.

File: Liam Finn – I'll Be Lightning
File Under: Zoon van zijn vader doet zijn eigen ding
File Audio: []Op de site] [FinnSpace]

Extreme

Interview: Prikkie

“Ik noem het liever reforming the band
Na hun wereldhit “More Than Words” in 1991 viel het Extreme niet mee om aan de verwachtingen van publiek en platenmaatschappij te voldoen. In 1996 werd het bijltje erbij neergegooid. Tot deze zomer, toen de heren na omzwervingen in diverse bands en projecten weer met een uitstekend nieuw album op de proppen kwamen. De pret was hoorbaar terug. Aan de vooravond van het concert in 013, Tilburg op 3 november sprak File Under met gitaarvirtuoos Nuno Bettencourt.
Extreme
Hoe is het om terug te zijn na al die jaren? Hoe begon het trouwens, was het met dat reünieoptreden in Boston een paar jaar geleden?
Nou, ik noem het liever geen reunie, ik heb het liever over reforming the band. We waren toevallig op dezelfde plek en van het een kwam het ander. Zelf had ik net een project achter de rug waar ik een wat nare smaak van had overgehouden. Satellite Party met Perry Farrell werd niet wat ik ervan verwacht had. Daarna zijn we eens samen gaan jammen en het ging eigenlijk verder vanzelf.


Continue reading

The Mystery / Týr

Limited Access / Sonic & Limited Access / Rough Trade

The_Mystery-Soulcatcher.jpgMaar eens twee oudjes van de stapel gepakt om te recenseren. Beiden met vrij duidelijke redenen waarom ze waren blijven liggen. Ze zijn namelijk van magere kwaliteit en genieten weinig originaliteit. Zeker het eerste schijfje, Soulcatcher van The Mystery is maar een matig object. Dit tweede album van het Duitse gezelschap is de opvolger van het in 2005 verschenen Scars. Nu met een nieuwe zangeres in de gelederen, Korry Schadwell. Zij heeft op zich een prima rockstem, waarbij je al snel moet denken aan zangeressen als Doro Pesch of Lita Ford, maar het is het net niet. Vijftien nummers lang en iets meer dan 56 minuten duurt het album. ‘t Wordt echter nergens echt spannend en ook de productie is beneden peil.
Tyr-Land.jpgTwee jaar geleden was ik nog vrij positief over Ragnarok van Týr. Over de opvolger Land ben ik beduidend minder positief gestemd. Het is me te mat en te onsamenhangend, zowel qua muziek als qua zang. De nummers weten me niet te pakken, laat staan vast te houden. Ze zijn niet boeiend genoeg. Ze kabbelen voort. Op Land voeren ze het zelfde trucje op als op de voorganger, maar dan in een mindere uitvoering. Het is soms weliswaar niet eens zo heel onaardig en natuurlijk nog steeds vrij origineel door de rustige viking metal en de zang die veelal in de eigen taal ten gehore wordt gebracht. Ik had er meer van verwacht. En daar verandert het epische titelnummer “Land” van ruim zestien minuten weinig aan.

File: The Mystery – Soulcatcher
File Under: Klonk het maar mysterieus
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Judas Betrayed]

File: Týr – Land
File Under: Te kalme vikingen
File Audio: [ MySpace]
File Video: [ MySpace]

The Black Seeds – Solid Ground

Sonar Collective / Rough Trade

The_Black_Seeds_-_Solid_Ground.jpgWat mij bezielde om op die druilerige ochtend, terwijl ik naar mijn fiets liep, de nieuwe plaat van The Black Seeds op te zetten, ik weet het niet. Want reggae is immers geen muziek voor de herfst. Zelfs het besluit om mijn regenbroek aan te trekken alvorens naar mijn werk te fietsen, deed de muziekkeuze niet veranderen. Of het een goede recensie in de weg gaat staan? Ik denk het niet, want ook latere pogingen om toch nog iets van Solid Ground, hun vijfde in zeven jaar, te maken mislukten allen. Daarvoor is het songmateriaal gewoon niet goed genoeg. En dan ga je je ergeren aan bijvoorbeeld het blazersgeluid, want ik ben er nog niet uit of dat echt of digitaal is, maar klinken doet het niet. En hoe slechter het nummer, hoe meer het is dichtgesmeerd met digitale frutseltjes en fratseltjes. De productie laat in ieder geval te wensen over. Vandaar dat de titel, Solid Ground, goed gekozen is. Het komt namelijk nergens van de grond. Deze Nieuw Zeelanders moeten maar eens een jaartje ertussen uitgaan en vervolgens eerst werk van hun songs gaan maken, want dit is het niet. Weer of geen weer�

File: The Black Seeds – Solid Ground
File Under: Slappe reggae

Easton Stagger Phillips – One For The Ditch

Blue Rose / Sonic

Easton Stagger Phillips - One For The DitchTim Easton, Leeroy Stagger en Evan Phillips kenden elkaar al een tijdje toen ze op een gezamenlijke tournee gingen. De eerste twee speelden in het voorprogramma van Phillips’ band The Whipsaws begin 2008. Blijkbaar konden de heren het zo goed met elkaar vinden, dat ze besloten om samen liedjes te gaan schrijven. En dat vlotte behoorlijk, want nog geen jaar later komen ze met een cd op de proppen. Als ik dan had moeten kiezen voor een locatie om liedjes te schrijven en ze op te nemen, dan had ik gekozen voor Joshua Tree waar Tim Easton resideert of misschien nog British Columbia in Canada, waar Leeroy Stagger woont. De heren dachten daar anders over en kozen voor Alaska, waar Phillips woont. Dat werd dus opnemen en schrijven rond de houtkachel. Het resultaat daarvan mag er meer dan zijn! De stemmen van Easton, Stagger en Phillips vullen elkaar subliem aan in de twaalf stuk voor stuk warmte uitstralende liedjes die op One For The Ditch terug te horen zijn. Geen moment waan je je in het koude Alaska, maar eerde op een porch ergens in het zuiden van de States waar drie vrienden zich avond aan avond vermaken met bier drinken en gewapend met akoestische gitaren elkaar proberen aftroeven in het spelletje: ‘Wie komt met het mooiste riff of harmonie op de proppen’. Als ze die dan gevonden hebben haken de andere twee bewonderend in en maken ze er samen iets nog mooiers van. Het is een genot hiervan toeschouwer te mogen zijn.

File: Easton Stagger Phillips – One For The Ditch
File Under: Porch songs.
File Audio: [ MySpace]