Monthly Archives: March 2009

Guinevere Leaves / Grapes of Grain

Snowstar & Snowstar

Guinevere Leaves - CloseIk had niet al te beste herinneringen aan Guinevere Leaves. Vorig jaar juni zag ik ze in het voorprogramma van Lawn tijdens hun Safe Haven-optreden in Ekko. Ik typte: ‘Ik vond het onderbroekenlolgehalte toch wel een beetje aan de hoge kant eerlijk gezegd.’ en Gr.R. deed er nog een schepje bovenop: ‘Manman, alsof ik naar een schoolbandje stond te kijken…’ Dat zijn geen lieve woorden. Toch stuurden ze ons hun debuut-cd Close. Ik was een beetje huiverig om er aan te beginnen, want verwachtte weinig goeds. Maar bij uiteindelijke beluistering van Close valt dat gelukkig best mee. De band klinkt veel meer gefocust dan ze op die warme avond in Ekko lieten zien. Na een verwarrend rootsy intro duikt de band al snel de indiehoek in waar het hoofdprogramma van die avond ook in vertoeft, maar Lawn staat toch nog wat sporten hoger op de ladder dan Guinevere Leaves. De roestige zang vind ik bij tijd en wijle wat te vlak, al wordt het met een tweede stem erbij (bijvoorbeeld in het sterke “Burn After Reading”) wel beter en lijkt dat deel van de muziek wel wat op de gouden combinatie van Bill Janovitz en Chris Colbourn van Buffalo Tom. En dat is een goed teken. Als de liedjes nog wat meer kwaliteit krijgen en de ongein op het podium gedropt wordt, dan komt het wel goed met deze Utrechters.
Grapes of Grain - It Slowly FadesGrapes of Grain, labelgenoten van Guinevere Leaves, is al wat verder. Na twee ep’s is It Slowly Fades de debuut-cd van de band rond Alexis Vos. De liedjes op deze cd zijn best fraai, Vos snapt hel goed hoe je een liedje mooi optuigt. Hij noemt met Okkervil River, R.E.M., Ryan Adams en Pavement ook precies de juiste namen als referenties. Toch heb ik een behoorlijk probleem met deze cd. Niet alleen had het geheel van mij net iets strakker ingespeeld mogen worden, zeker in de eerste helft van de cd vind ik de stem van Vos bij tijd en wijle onder de maat gezien de kwaliteit van zijn liedjes. Van de zang in “Dress Like You” krijg ik op een akelige manier kippenvel en als de tweede stem Vos bijvalt in het begin van het nummer vermoed ik dat het uitzitten van deze cd een zware rit wordt. Gelukkig trekt dat bij, maar me helemaal overtuigen lukt toch niet. Het meest op zijn gemak is Vos nog als hij weinig van zijn stem hoeft te vragen zoals in “Tar Of The Streets”. De fraaiste momenten houden zich echter bijna aan het einde van de plaat verscholen. “The Biggest Ass” met breekbare stem, piano en meer dan smaakvol trompetwerk is zelfs een schitterende ballade die bijna geruisloos overgaat in het experimentele “(to) Have (to)”.

File: Guinevere Leaves – Close
File Under: Nog even verder sleutelen.
File Audio: [ MySpace]

File: Grapes of Grain – It Slowly Fades
File Under: Toch maar even tot het einde uitzitten.
File Audio: [ MySpace]

Black Lips – 200 Million Thousand

Vice / PIAS

Black Lips - 200 Million ThousandGenuinity. Amerikanen hebben de neiging woorden die ze blijkbaar niet veel waarde toedichten ook niet goed uit te kunnen spreken. Perfectie, dat hebben ze dan wel weer hoog zitten, maar ze leggen het in de muziek vaak uit op een manier die wij nep en gemaakt noemen. Nou, nou, nou, is dat niet een beetje een stereotype? Ja, want ook al struin ik nu al een dikke twee maanden over een typisch Amerikaanse campus, en zie ik vreselijk veel van die ‘perfectie’, er is ook nog dat andere Amerika, en Black Lips is daar wel een mooie exponent van, verre van perfect, maar wel oprecht. Ze laten op 200 Million Thousand horen dat ze enerzijds maar wat aanrommelen, alle vier ongeveer in gelijke mate zangstukken voor hun rekening nemen zonder uitermate vocaal getalenteerd te zijn, maar maken anderzijds aannemelijk dat je dit als virtuositeit zou kunnen aanmerken. Eigenlijk wilde ik de File Under-statuten streng naleven en dit stukje puur op basis van het album schrijven en dus uiterlijk voor het optreden van gisteren. Maar na afloop kan ik zeggen dat het album en het optreden bijzonder goed te scheiden zijn van elkaar, want alleen op het album hoor ik al vier à vijf verschillende Black Lips, en live was gewoon nog een andere en muzikaal volledig gescheiden Black Lips. 200 Million Thousand documenteert bijvoorbeeld dat zelfs Black Lips een groei doormaken die richting volwassenwording gaat, iets waar je live nog niet veel van merkt (wat in de studentensetting van Club Downunder erg goed uitpakte). Onderscheidende nummers in dat verband: het melancholische “The Drop I Hold” (ik hoor Bob Dylan zelfs, in de tweede stem…), de klassieke beat-sound in “Drugs” en “I’ll Be With You” wat tot mijn schrik gewoon bijna een ballade is (maar met de energieke passie die Black Lips gewoon is).

File: Black Lips – 200 Million Thousand
File Under: Meer speelplezier dan de plaatselijke fanfare
File Audio: [Lips-Space]

PJ Harvey & John Parish – A Woman A Man Walked By

Island / Universal

PJ Harvey & John Parish - A Woman A Man Walked ByZeg je John Parish, dan zeg je bijna automatisch PJ Harvey. Andersom is dat nog net wat minder het geval, hoewel de twee regelmatig samenwerken, en in 1996 nog samen Dance Hall At Louse Point uitbrachten. Die cd wordt door velen beschouwd als een tussendoortje voor PJ, maar daar is zij het zelf niet zo mee eens. Muzikaal en tekstueel heeft dat album dan ook veel te bieden. En nu, dertien jaar later, is er een hernieuwde samenwerking. Naar A Woman A Man Walked By werd reikhalzend uitgekeken, en gelukkig stelt hij bepaald niet teleur. Sterker nog, de cd is met gemak prachtig te noemen. Van het lekker rockende “Black Hearted Love” (heerlijke gitaarriff!) via het door een banjo voortgedreven “Sixteen, Fifteen, Fourteen” begint deze bij vlagen angstaanjagende plaat je naar de keel te grijpen. Alleen “The Chair” al, dat maar net twee minuten duurt, heeft zoveel verrassingen in zich, dat je vanzelf nieuwsgierig wordt naar de rest. Die is al niet minder opvallend, met als uitschieters op dat vlak het titelnummer (‘I want your fuckin’ ass’) en het hysterische “Pig Will Not”, een Beefheart-achtig punknummer met een hartstochtelijk blaffende PJ die herhaaldelijk de kreet ‘I Will Not’ uitschreeuwt. You love it or you hate it. Helaas duurt de euforie maar 38 minuten. Dat had wel wat langer mogen zijn!

File: PJ Harvey & John Parish – A Woman A Man Walked By
File Under: Prachtige gekte
File Video: [Black Hearted Love]

Julian Sas – Wandering Between Worlds

Corazong

 Julian Sas - Wandering Between WorldsWandering Between Worlds is een dvd/cd-set van Julian Sas, een van onze beste bluesgitaristen. De dvd bevat een concert opgenomen in De Boerderij in Zoetermeer. Ik moet van de bio aannemen dat het ging om een ‘frantically enthusiastic audience’, want de promo bevat slechts het cd-deel The Acoustic Session, een vijftal akoestische – joh! – songs, solo gespeeld door Sas. “Helpin’ Hand”, “Blues For The Lost & Found”, “That’s Enough For Me” en “Morning Rain” waren al in andere versies bekend, “First Rays” is de enige nieuwe song. Meteen de minste van de vijf, dat wel. Toch is dit akoestisch tussendoortje een buitengewoon prettige afwisseling. Het gitaargeluid is intiem en warm, over de technische vaardigheden van Sas hoeven we het niet te hebben, en diens zang is fraai ingetogen. Dan mag het enige nieuwe nummer op dit cd’tje wat tegenvallen, dat wordt in de volgende vier ruimschoots goedgemaakt. Vooral “Blues For The Lost & Found”, met Sas bijna als Jimi Hendrix, en “Morning Rain” zijn goed voor kippenvel, vooral als je zo’n beetje in de luidsprekers kruipt. Een oordeel over de totale dvd/cd-set (ook als 2cd-editie te krijgen) moet noodgedwongen achterwege blijven, maar dit akoestische voorproefje belooft veel goeds.

File: Julian Sas – Wandering Between Worlds (dvd/cd, 2cd)
File Under: Het akoestische deel is alvast dik genieten
File Audio: [SasSpace]

Papa Roach – Metamorphosis

Interscope / Universal

Papa Roach - MetamorphosisBij de foto die hier twee jaar terug geplaatst werd, barstte er een hele discussie los of Papa Roach nou emo was of gewoon alternative rock. Ik vind het best amusant al die welles-nietes-spelletjes, maar ook best irritant. Alsof het veel uit maakt onder welk kopje de band schaart. Als ik een keuze zou moeten maken zou ik ze overigens eerder onder de alternative rock, dan onder de emo scharen, maar het kopje nu-metal waaronder ze begonnen eind jaren negentig begonnen, dat past ook niet meer. De heren zijn ondertussen tot bijna Prikkie-muziek verworden. En dat bedoel ik niet negatief hoor. Maar ik heb me bij het beluisteren van Metamorphosis wel verbaasd over hoezeer de mannen rond frontman Jacoby Shaddix steeds meer aanschuren tegen de rock van bijvoorbeeld Aerosmith, Motley Cruë en Guns n’Roses. Ondanks dat Papa Roach nog wel wat ruwer is. Teken aan de wand is wat dat betreft de gastbijdrage van Cruë-gitarist Mick Mars die op mag draven voor een Van Halen-achtige solo in “Into The Light”. Alsof de band zelf ook wel door heeft welke kant ze steeds meer op bewegen en weten dat ontkennen geen zin meer heeft. Maar goed, heel erg is dat nou ook weer niet. Al had ik ze wel weer wat meer de Infest-kant op willen zien gaan. Toch, als ik moet kiezen tussen pak ’em beet de nieuwe Nickelback en Papa Roach, dan kies ik zonder twijfel de laatste. Al was het alleen al omdat “Carry Me” duizend keer beter is dan alle balladeshit die Krueger cs. over ons uitgestort heeft de afgelopen jaren. Bovendien zijn tracks als het bijna sleazy “I Almost Told You I Loved You” en “Change of Die” (dat vooraf gegaan wordt door het instrumentale “Days Of War”) heerlijke knallers. De teksten negeer ik daarbij voor de goede orde maar even…

File: Papa Roach – Metamorphosis
File Under: De volgende Papa Roach kan naar Prikkie, denk ik.
File Audio: [ MySpace]