Monthly Archives: July 2009

Rhino Bucket – The Hardest Town

Acetate / Sonic

Rhino Bucket - The Hardest Town“Imitatie is de ultieme vorm van bewondering”, zo wordt wel eens gezegd. In de muziekwereld is dat niet geheel vanzelfsprekend, met plagiaatzaken tot gevolg. Een andere vorm van imitatie is echter imitatie van de stijl van een andere artiest of band. Dat mag gelukkig, want iedere muzikant zal dingen oppikken van zijn eigen idolen. En wat te denken van parodieën, pastiches en tributebands? Waar ik minder mee op heb, is het soort bands dat zich erop toelegt zoveel mogelijk als het voorbeeld te klinken – met “eigen” nummers maar zonder er op welke manier dan ook een eigen draai aan te geven. Rhino Bucket is al de tweede AC/DC-kloon die ik voor m’n neus krijg in een jaar tijd. Airbourne was de eerste en daar werd ik al niet warm of koud van. Bij Rhino Bucket is het van hetzelfde laken een pak. Ex-AC/DC- en huidig Dio-drummer Simon Wright moet blijkbaar nog voor een flintertje authenticiteit zorgen, maar het blijft een een-op-een-kopie. Een goede kopie, net zoals Airbourne, maar nog steeds een kopie. Georg Dolivo, de Finse aanstichter ervan, houdt dat inmiddels al zeven albums lang vol, dus er is blijkbaar belangstelling. En het is waar, er zitten nummers bij die prima op een van de AC/DC-albums uit de Bon Scott-tijd hadden gekund, zoals “Take Me Down”. Door de wat lijzige stijl van zingen krijg ik vooral associaties met Dirty Deeds Done Dirt Cheap. Maar het oordeel blijft niet heel positief: elf redelijke AC/DC-deunen.

File: Rhino Bucket – The Hardest Town
File Under: Elf redelijke AC/DC-deunen
File Audio: [RhinoSpace]

Just Jack – All Night Cinema

Mercury / Universal

Just Jack - All Night CinemaZijn debuutalbum The Outer Marker deed in 2002 nog niet zo heel veel. Pas vijf jaar later brak Just Jack (eigenlijk Jack Allsop) door met de grote hit “Starz In Their Eyes” en zijn tweede album Overtones. Zijn derde album All Night Cinema verschijnt een stuk vlotter dan zijn voorganger, maar helaas geldt ook hier ook een beetje haastige sproed is zelden goed. Natuurlijk is zijn lekkere Engelse accent niet als sneeuw voor de zon verschenen, dat blijft erg charmant. Al klinkt Jack af en toe wel een beetje kil en afstandelijk. Veel erger is dat Just Jack vergeten lijkt op welke manier hij de dansvloeren veroverd heeft. Althans met de geraffineerde mix van stijlen zoals hij liet horen. Natuurlijk swingt “Goth In The Disco” (met door vocoder vervormde stem van Jack) wel degelijk, maar qua thematiek is het natuurlijk te flauw voor woorden. Het heeft er voor gezorgd dat maar zeer schaars de Just Jack te voorschijn komt die ik graag wil horen, bijvoorbeeld single “Embers” en “Doctor Doctor“. Het is spijtig om te moeten concluderen dat Just Jack met die eerste single ook gelijk zijn sterkste troef uitgespeeld heeft. Goed, “253” huppelt nog wel aardig en klinkt redelijk zomers fruitig, maar gaat me naar verloop van tijd ook vervelen. En zo’n halfbakken poging om bijna Radiohead-achtig uit de hoek te proberen te komen als in het titelnummer, dat hoeft van mij ook niet.

File: Just Jack – All Night Cinema
File Under: Redelijke B-film
File Audio: [ MySpace]

Hybrid Children – Fight As One

Wolverine / Soul Food / Sonic

Hybrid Children - Fight As OneNooit van gehoord, van deze Hybrid Children. Vreemd, want deze plaat schijnt al de achtste release van deze Finnen te zijn, sinds 1993. Er zijn bands die voor minder de pijp aan Maarten geven… Het mooie aan Scandinavische rockbands is dat ze zo vaak zo verdomd goed zijn. Raadsel waarom, maar waar het bij de Amerikanen vaak stuk loopt op te veel poses en theater is het bij de vodkadrinkers uit het koude noorden veel vaker menens. Beste voorbeeld: natuurlijk de Hellacopters ten tijde van hun eerste twee platen. Ook: de Backyard Babies (ja, nu niet meer, maar toch. De plaat “Total 13”, wauw!). Maar onlangs liep ik weer zo”n band tegen het lijf: Mind Of Doll. Bij de BYB komt Hybrid Children nog het meeste in de buurt. Smerige, sleazy rawk met een flinke dosis eighties glam. Natuurlijk kunnen ook deze Finnen het niet laten: een down tempo “emotionele” rocker op de plaat zetten. Twee zelfs: “Fire Always Burns In Us” en “Out In The Wasteland”. En een titel als “Dancing On Roses” is natuurlijk ook om kippenvel op verkeerde plaatsen van te krijgen. Maar toch; toch is dit tof. Waarom? Omdat het ergens toch weer bewonderingswaardig is. En misschien omdat ze tegen elke goede raad in blijven doen waar ze zin in hebben: ze zijn immers al 16 jaar bezig. Ik moest even denken aan de fantastische film The Wrestler, met Mickey Rourke als afgeserveerde showworstelaar “The Ram” in de hoofdrol. Rourke beweert in de film: “It all was good, until that Cobain-dude ruined it all. Nineties sucked!” Hybrid Children moest na deze scene niet een beetje lachen, zoals jij en ik. Nee, ze knikten instemmend.

File: Hybrid Children – Fight As One
File Under: Tripje terug in de tijd, voor de liefhebber…
File Audio: [ MySpace ]
File Video: [Stiekem toch wel lekker…]

Current 93 – Aleph At Hallucinatory Mountain

Coptic Cat / Konkurrent

Current 93 - Aleph At Hallucinatory MountainEen loodzware taak, zo voelde het. Het recenseren van de nieuwe cd van Current 93. Ten eerste, het is niet de gemakkelijkste muziek, David Tibet is niet de gemakkelijkste man en de Current 93-fans zijn niet de gemakkelijkste fans. Die fans, het zijn er niet zoveel, laten zich meestal lyrisch uit en zien in Tibet meer dan een muzikant. Er ligt dus nogal wat druk op me, al zal ik van Tibet niet zo snel last krijgen. Om mijn uitgangspositie wat zwakker te maken, ik ben ook niet zo bekend met het werk van Current 93. Of althans, ik was niet zo bekend met het werk van de band. Want om Aleph at Hallucinatory Mountains op waarde te kunnen schatten ben ik gaan grasduinen door het oeuvre van Current 93. Wat waarschijnlijk gaat resulteren in een levenslange fascinatie. En daarbij hielp Aleph at Hallucinatory Mountains. Deze laatste plaat, een product van drie jaar werk, wat ontzettend lang is voor een hyperactief man als Tibet, eigenlijk de enige man achter Current 93, is misschien wel zijn meest toegankelijke. Of zijn minst ontoegankelijke. Want makkelijk wordt het nooit met Tibet’s apocalyptische folk. Aleph is een conceptplaat over een Adamachtige figuur en laat al de bekende Tibet thema’s: occultisme, esoterisme, moord doodslag en natuurlijk de Apocalyps langskomen. Een plaat die zich laag voor laag ontvouwt en zoals al gezegd, net iets beter klinkt en net iets toegankelijker is dan zijn laatste platen. Je moet van de stem van Tibet houden, niet wars zijn van zweverigheid hier en daar, al wordt het hier stevig aan de grond gehouden door wat gitaarmuren, maar het geeft een puik inzichtje in Tibets wereld. En een opstapje voor een wereldreis door het universum Current93…

File: Current 93 – Aleph At Hallucinatory Mountains
File Under: Met de goedkeuring van Belcampo…
File Audio: [Current-Space]

Beardfish – Destined Solitaire

Inside Out / CNR

Beardfish - Destined SolitaireHet schijnt dat het door de problemen bij Steamhammer/SPV ook rommelt op de burelen van Inside Out. Spock’s Beard probeert haar nieuwe cd via voorinschrijving te financieren, Pain of Salvation heeft het over vertraging bij de release en annuleerde een Amerikaanse tournee die ze samen met Dream Theater en Beardfish zouden doen. Dat klinkt als zwaar weer in mijn ogen. Het is tussen al die doemberichten dan ook prettig om te constateren dat er ondertussen toch gewoon keigoede platen verschijnen op hun huislabel. Beardfish heeft namelijk met hun nieuwe cd Destined Solitaire dan wel een album afgeleverd dat een hele lange zit is met zijn dik vijf kwartier, het zijn wel vijfenzeventig zinderende minuten voor wie houdt van classic symfo met een knipoog. Aan het lijf van Beardfish geen neo-prog-polonaise. Deze Zweedse geweldenaars grijpen lekker verder terug naar vroegâh toen progrockers nog in jurken riepen en omringd werden door 88 orgels, gitaren met vier halzen en drumstellen waar je de Afsluitdijk mee kunt vervangen. Contemporary progressive rock schijnt dat dan deftig te heten. Maar het fijne aan Beardfish is dat ze het allemaal niet zo bloedserieus brengen als vroegâh gebeurde en de invloeden (en humor) van Frank Zappa er doorheen fietsen. Maar ook niet schuwen de grunt van Opeth‘s Mikael Äkerfeldt of een trekzaksolo van stal halen. Waarom zou het relatief korte “In Real Life There Is No Algebra” niet ondergronds gewoon een hitje worden? Maar ik vrees dat het daarvoor net iets teveel classic is. En waarom speelt zo’n band niet gewoon op Lowlands? Heb je eindelijk eens een verrassende band die zonder twijfel zal overtuigen. Wie ze aan het werk zag in het voorprogramma van The Tangent weet dat deze jongens met gemak een tent vol indiekids om zijn vinger kunnen winden. Gewoon op een podium met die kekke Erebus-acts. Kom ik ook weer eens buurten in de polder…

File: Beardfish – Destined Solitaire
File Under: Retegoeie Retro Rock
File Audio: [ MySpace]

Dol Theeta – The Universe Expands

Electronic Art Metal

Dol Theeta - The Universe ExpandsDe spil van dit Griekse trio wordt gevormd door Thanasis Lightbridge die zijn andere band Dol Ammad nog niet kosmisch genoeg vond en zich in deze creatie daarom verliest in ambivalente vrijages met electronica, prog en avant-gardistische black metal erupties, resulterend in een flinterdun, breed uitwaaierend geluid, op smaak gebracht met een scherp gekruid psychedelisch sausje. Het geheel laat zich het best omschrijven als een kruisbestuiving tussen Pink Floyd, Ayreon en Ozric Tentacles, maar wel met een meer lichtvoetige inslag en Jean Michel Jarre achter de synthesizer om een spacy sfeer te creëren. Zelfs Porcupine Tree komt zo nu en dan om de hoek kijken. Heel erg metal is dit schijfje overigens niet. De melodielijn is zweverig, hetgeen zwaar onderstreept wordt door de engelachtige vocalen van Kortessa Tsifodimou die met haar ijle klanken veelal op de hoogste sporten van de toonladder vertoeft en daarmee de orchestrale escapades van haar muzikale evenknie Thanasis op bevallige wijze van ondersteuning voorziet. Hetzelfde geldt trouwens voor de partijen van snarenplukker Dimitris Makrantonakis. Zijn bijdrage is weliswaar te beperkt voor metalbegrippen, maar wanneer hij eenmaal de ruimte krijgt, ontvlieden wonderschone riedels aan zijn vingers. Al met al is The Universe Expands een aparte luisterervaring, het best genoten bij een romantisch getint kaarslicht soiree.

File: Dol Theeta – The Universe Expands
File Under: Electronische kosmos opera
File Audio: [Theeta-Space]

Minsk – With Echoes In The Movement Of Stone

Relapse / Rough Trade

Minsk - With Echoes In The Movement Of StoneHet begint eigenlijk al bijna een genre op zich te worden, die kruisbestuiving tussen doommetal, psychedelica en postrock. We hebben het standaard-rijtje Neurosis/Isis/Cult Of Luna die het afgelopen jaar stuk voor stuk sterke platen uitbrachten, en een tijdje terug werd de ruimdenkende metalfan zoals u en ik blij verrast met eigenzinnige platen van Sólstafir en Buried Inside, die aantoonden dat er nog wel wat rek in het genre zit. En zo is er ook vast nog wel plaats voor relatieve nieuwkomer Minsk, die via het befaamde Relapse-label nu aan hun derde plaat toe zijn. Minsk doet vanzelfsprekend ook aan hufterzware riffs maar houd er tegelijkertijd erg van om de boel op te rekken met psychedelisch gitaarwerk en tribal-drums, waarmee ze meteen aanhaken bij collega’s en labelmaatjes Baroness. Waar laatsgenoemde vooral dol is op leadgitaren en dubbele solo’s, zoekt Minsk het wat meer in de mogelijkheden van percussie en dissonantie. Bovendien is de zang het grootste deel van de tijd clean gezongen, waardoor Minsk net een tikje toegankelijker is. Iets waar collega Storm het in de recensie van de vorige plaat ook al over had. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we hier met makkelijke kost te maken hebben, maar Minsk heeft het kunstje door en slaat zich met verve door de acht klasse-songs heen. Relapse heeft hiermee weer en lekker bandje te pakken.

File: Minsk – With Echoes In The Movement Of Stone
File Under: Weer zo'n topklasse postdoom band van het Relapse-label
File Audio: [Minsk-Space]

The Skygreen Leopards – Gorgeous Johnny

Jagjaguwar / Konkurrent

The Skygreen Leopards - Gorgeous JohnnyMijn muzieksmaak is gaandeweg de jaren steeds softer geworden. Tekenden de grunge en de alternatieve gitaarrock vooral de jaren tussen mijn twintigste en dertigste, daarna werd het toch meer de melodieuzere gitaarrock en zelfs de folkrock die ik het meest beluisterde. The Skygreen Leopards is daarbij vreemd genoeg nooit voorbij gekomen, terwijl zij met Gorgeous Johnny inmiddels alweer hun zesde plaat hebben gemaakt. Het duo uit San Francisco flirt hier en daar wat met Jehovah, en kan dus evengoed onder relirock geplaatst worden, maar als je sec naar de muziek luistert, valt die helemaal niet tegen. De jaren zestig zijn alom vertegenwoordigd (luister naar het titelnummer!). Ik hoor bijvoorbeeld The Byrds voorbij komen en de jonge Simon & Garfunkel. Nee, er is niets te vinden dat verraadt dat deze plaat echt uit 2009 stamt. Met bloemen in je haar en een roséetje op een terrasje in het zonnetje is de meehum-jingle-jangle op deze cd prima verteerbaar. Meer heeft de plaat dan ook niet echt om het lijf. Neohippiemuziek die aan het eind van het jaar in geen jaarlijstje zal prijken, maar die wel blij maakt. Aan jou de keuze!

File: The Skygreen Leopards – Gorgeous Johnny
File Under: Vrolijkmaakmuziekjes
File Video: [ MySpace]

Nouvelle Vague – 3

PIAS

Nouvelle Vague - 3Dat heb ik weer. De eerste werkdag na de vakantie. Het halen van treinkaartjes gaat natuurlijk verkeerd met mijn duffe kop. Ik vlieg naar het loket om mijn twintig Euro niet in het grote niks op te laten gaan. Gelukkig heeft de NS behulpzaam personeel voor de terug-van-vakantie-komer. Terwijl de charmante dame achter de balie probeert me zo snel mogelijk te helpen, kirt Mélanie Pain in mijn oor dat ze met mij wel Master & Servants wil spelen. De jongedame aan de andere kant van de balie moest eens weten, grinnik ik in mezelf. De machinale SM-lading van het origineel is alleen nog aanwezig in de samenzang met Martin Gore, verder heeft Nouvelle Vague er een heel andere draai aangegeven. Een zomerse swingende draai met een knipoog naar “Let’s Spend The Night Together” van de Rolling Stones. Het recept beproefden Marc Collin en Olivier Libaux al tweemaal eerder succesvol. Deze keer geven ze de overbekende originelen minder een bossa nova-draai dan op de eerste twee albums. “God Save The Queen” wordt omgesmolten tot een akoestisch wiegeliedje, “Road To Knowhere” tot een rustige nachtelijke heupswinger. Ik houd wel van dit soort aparte draaien aan klassiekers. Zelfs het mij na aan het hart liggende “Such A Shame” valt in de nieuwe Air-achtige versie in de smaak. Overigens is het niet allemaal loom wat de klok slaat. Leelou maakt van Plastic Bertrand’s “Ca Plane Pour Moi” een heerlijk kittig zomers nummer. Hoogtepunt is wat mij betreft echter de versie van “So Lonely”, met Nadeah Miranda achter de microfoon. Zo treurig en verlaten liet The Police deze klassieker nog nooit klinken.

File: Nouvelle Vague – 3
File Under: Smaakvol zomerfruit
File Audio: [ MySpace]