Monthly Archives: February 2010

Week 8, 2010

Storm
The Album Leaf – A Chorus Of Storytellers
Ewie
Sir Ian –  Apathology
Ludo
Nicolai Dunger – Play
Gr.R.
Tower – Titan
Joice
Local Natives – Gorilla Manor
Ramon
Titus Andronicus – The Monitor
André
Kim Janssen & Rue Royale @ FrontRow, Café Trianon, Nijmegen
Prikkie
Cozy Powell – The Drums Are Back
DubbelMono
Johnny Cash – American Recordings VI: Ain’t No Grave
Stonehead
Kashmir – Trespassers

Marina & the Diamonds – The Family Jewels

Marina & the Diamonds - The Family JewelsMet weinig meer dan de kleren om haar lijf toog de half-Griekse Marina Lambrini Diamandis zo’n zes jaren geleden vanuit thuisbasis Wales naar Londen om ‘het te gaan maken’. Een klein meisje met grote dromen en een onstuitbare obsessie voor de glamour van Hollywood. Ze werd na enkele mistroostige jaren opgepikt door de overbekende Britse hypemachine en tekende bij Warner voordat ze nog maar één noot had opgenomen. Haar tweede plek op de invloedrijke BBC Sound of 2010-lijst gaf nog een extra boost aan de verwachtingen. De vorig jaar uitgebrachte single “Mowgli’s Road” en recente hit “Hollywood” beloofden al veel goeds en zijn ook te vinden op haar debuutalbum. Marina balanceert naar eigen zeggen met haar muziek tussen een ‘weird indie artist or a big pop thing’ en ze heeft een heldere stem die tussen het zweverige van Kate Bush, het gotische van Siouxsie en het hysterische van Nina Hagen inhangt. De veertien nummers van het debuut zijn niet allemaal even sterk, maar de hoogtepunten zijn dan ook wel echt -ahum- juweeltjes, zoals het superaanstekelijke “Hollywood”. Op de meeste nummers springt Marina continu van hoge naar lage toonsoorten en dat doet op den duur wat theatraal aan, maar als ik eenmaal aan de stem gewend ben dan blijft een heerlijk gevarieerd popalbum over.

File: Marina & the Diamonds – The Family Jewels
File Under: Gladde diamanten
File Audio: [MySpace]
File Video: [Hollywood]

Continue reading

Ellie Goulding – Lights

Universal

Ellie Goulding - LightsEigenlijk zou het volgende niet van invloed moeten zijn op een recensie. Maar het wekt aardig wat frustratie op bij ondergetekende. Dat de platenmaatschappijen het vroegtijdig uitlekken van releases meer dan beu zijn, kan ik begrijpen. Maar ik word er niet blij van om in plaats van een recensie-exemplaar een linkje naar een online stream te krijgen. Het heeft iets zinloos, die digitaal gewatermerkte liedjes zonder download-optie. Niet echt handig voor een recensent die de muziek liever in de auto luistert of op zijn iPod zet. Nu is het zo dat alles wat geluid maakt opgenomen kan worden. Vroeger hadden we daar cassettebandjes voor. Je weet wel; die dingen op die hippe retroshirts. Het levert alleen wat onnodig extra werk op. Wat echter helemaal frustrerend is, is dat de stream er keer op keer uitklapt. Vooral als het tijdens een kneiter van een nummer zoals “Under The Sheets” van Ellie Goulding is. Zo staan er wel meer op haar debuutalbum Lights. Die lekkere tweede single “Starry Eyed” of het uitzonderlijk mooie “Wish I Stayed” bijvoorbeeld. Ellie schrijft nu eenmaal erg goede liedjes. Ze lijkt ze haast achteloos uit haar mouw te schudden. In basis folky maar met een state-of-the-art (wellicht soms iets te gepolijste) productie die er een onweerstaanbare electrosaus overheen gooit. De antihype-politie zal er een zware kluif aan hebben om met dit album het tegendeel te bewijzen. Geen minpunten? Jawel, die online stream dus. Die vind ik stom. Ellie onwaardig.

File: Ellie Goulding – Lights
File Under: Sound of 2010
File Audio: [MySpace]
File Video: [Under The Sheets][Starry Eyed]

Grong Grong – To Hell N Back

Grong-Grong_To-Hell-N-Back.jpgVlak voor hun erkenning als één van de meest originele geluiden van de Australische punk neemt de voorman van Grong Grong een overdosis. Het is kerstavond 1984 en twee dagen daarvoor deden ze het voorprogramma voor PiL. Michael Parkas zal in een diepe coma raken waar hij – een medisch wonder! – maanden later uit ontwaakt. De overgebleven leden van Grong Grong maken intussen hun debuutplaat af door live-opnames als kant B te gebruiken (er waren alleen nog maar demosessies gedaan). Het moet een monumentje worden voor Parkas. Eind 2009 besluit platenlabel Memorandum om het inmiddels legendarische monument To Hell N Back op te tuigen met een DVD met livebeelden en die plaat uitgebreider en gedigitaliseerd uit te brengen. Deze cd en DVD laten zien waar Grong Grong voor stond: muzikale gekte, afkomstig van dezelfde vuilnisbelt waar ook The Cramps, The Birthday Party en The Stooges het zoeken. Zanger Michael Parkas is getooid met een bivakmuts, drummer George Klestims beukt onverstoorbaar zijn basale ritmes, bassist Dave Taskas speelt de archetypische snotty punk en gitarist Charles Tolnay ziet er uit als Frank Black in zijn jongere jaren. Samen verbouwen ze klassieke punksongs (waaronder Pere Ubu‘s “Life Stinks” en “Loose” van The Stooges) en spelen ze hun eigen bizarre bulldozerpunk. Overdonderende, legendarische pokkeherrie. En zowaar sinds eind vorig jaar weer op tournee. Met Michael Parkas.

File: Grong Grong – To Hell N Back
File Under: Legendarisch lawaai
File Audio: [MySpace]
File Video: [Grong Grong / Angels & Demons]

Continue reading

The Heights – DreamMaps

Excelsior / V2

the_heights-dream_maps.jpgJemig, The Heights. Lang niets van gehoord van dit bandje, dacht ik nog. Hun debuut Beachyhead kwam eind 2005 uit en daarna werd het stil. Heel stil. Het blijkt allemaal een reden gehad te hebben: drummer Marc en zangeres en tekstschrijfster Naomi gingen uit elkaar. De nummers die op de plank lagen werden uiteindelijk toch afgemaakt met Marc erbij. Hij houdt het na dit album echter qua The Heights voor gezien. Ik las mijn stukje over hun debuut nog eens terug en concludeerde dat ik verliefd was op dit album. Dit was ingegeven door mijn eigen verliefdheid in een relatie die toen net begonnen was en nog steeds actueel is. E.e.a. is dus wel wat wrang: arme Naomi en Marc. DreamMaps is muzikaal echter net zo’n vrolijk poppy album als Beachyhead. Nummers waar ik voor val, maar qua tekst is er weinig vrolijks te horen. Er moet in twaalf liedjes een relatie verwerkt worden. Bij de productie door Jan Schenk (Hospital Bombers) is er geregeld voor gekozen om Naomi’s stem er dubbel in te zetten. De gitaren krijgen nergens een opdringende rol, maar er is wel zo’n heerlijk orgeltje waar ik, zoals al heel vaak gezegd, een zwak voor heb. Rest mij niets anders dan beide sterkte en succes met hun toekomst te wensen, en ze toch even te zeggen dat ze trots mogen zijn op de twee geluidsnakomelingen.

File: The Heights – DreamMaps
File Under: De moeilijke, maar geslaagde tweede
File Audio: [MySpace]

Affordable Hybrid – No Area, No Criminals

Affordable Hybrid - No Area, No Criminals Iedere band die een van hun liedjes “Elvis Golden Records” noemt, heeft bij deze onpartijdige recensent al een plusje verdiend. Ook zonder dat terechte plusje moet ik zeggen dat de puntige, uptempo indierockliedjes op dit tweede album No Area, No Criminal van deze Zweedse mannen helemaal niet verkeerd zijn. Soms neemt de band even gas terug, “I Lost My Shoes” is daar een mooi voorbeeld van, maar de muzikale weg die Affordable Hybrid bewandelt is geplaveid met het bekende indie- en punky geluid. Het enige probleem is dat de band zich eigenlijk nergens onderscheidt met spectaculaire riffs en melodietjes. Juist dat ene nummer dat de band een stap verder naar het sterrendom (of op zijn minst een paar grote festivalgigs) zou leiden ontbreekt. Toch scoort Affordable Hybrid met dit prettige gitaaralbum een ruime voldoende!

File: Affordable Hybrid – No Area, No Criminals
File Under: Een onsje indie met een theelepeltje punk
File Audio: [MySpace]
File Video: [Live]

Continue reading