Monthly Archives: September 2011

Sebastian Bach – Kicking & Screaming

Frontiers / Rough Trade

Sebastian Bach - Kicking & ScreamingDe Canadees van geboorte Sebastian Bach is inmiddels een typisch Amerikaanse macho. Hij heeft de ene ruzie na de andere – bij voorkeur met zijn oude bandje Skid Row. Jammer, want Bach heeft die flauwekul helemaal niet nodig. Hij heeft een uitstekende rockstem, weet goede mensen aan te trekken voor zijn band, kortom meer focus op zijn eigen kwaliteiten zou hem waarschijnlijk verder brengen. Kicking & Screaming is zijn eerste album in vier jaar en gaat door waar het uitstekende Angel Down ophield. Naast producer Bob Marlette (Alice Cooper, Iommi, Black Stone Cherry) en gastgitarist John 5 (op “Tunnelvision”) waren er maar drie mensen actief op dit album: Bach zelf en drummer Bobby Jarzombek (Halford, Riot), en op alle andere instrumenten de pas 21-jarige Nick Sterling. Op zijn tiende(!) nam hij al zijn eerste zelf volgespeelde en geproduceerde album op. En echt, nergens heb je het idee dat hier een jonkie aan het werk is. Of het zou moeten zijn dat hij nog niet zo’n eigen stijl heeft. Wat heet: John 5 doet mee op “Tunnelvision” en op “Dance On Your Grave” doet Sterling meteen een John 5-je. De rest, de strakke riffs, de venijnige solo’s, het baswerk, Sterling klinkt als een veteraan. Jammer genoeg is het enige dat wat te wensen overlaat het songmateriaal, dat meestal nogal gewoontjes is. Het is steeds een goed vehikel voor de kwaliteiten van de heren, maar dat beetje extra dat maakt dat een song echt blijft hangen ontbreekt. Qua productie en uitvoering is dit album helemaal top, maar compositorisch kan Kicking & Screaming Angel Down dus niet doen vergeten. Al ben ik blij dat Nick Sterling hiermee bij me in beeld is gekomen.

File: Sebastian Bach – Kicking & Screaming
File Under: Vermakelijk, maar jammer genoeg ook niet meer dan dat
File Video: [“Kicking And Screaming“]
File Spotify: [Kicking & Screaming]

St. Vincent – Strange Mercy

4AD / V2

St. Vincent - Strange MercyAnnie Clark heeft in het verleden bij Sufjan Stevens en Polyphonic Spree haar sporen ruimschoots verdiend. Inmiddels maakt ze als St. Vincent furore met een breed opgesierd, fragmentarisch popgeluid. De ene keer lijkt Clark een onschuldig en maagdelijk met haast symfonische arrangementen, totdat ze de boel bewust lijkt te verminken met verstikkende gitaarnoise en ontstemde keyboards. Op het derde album Strange Mercy is die kloof tussen schoonheid en vervorming wijder dan ooit. De vreemde wending ligt bij elk nummer op de loer. De single “Cruel” lijkt in het begin rechtstreeks uit een jaren ’40 musical te komen, totdat de drums plots invallen. Door Clarks verbeten zang, staccato-saxofoons en venijnige gitaarsolo krijgt “Cruel” een uiterst grimmige draai. Opvallend hoe de muze haar gitaar gebruikt voor textuur en ambiance boven melodie. Bij “Surgeon” gaat het daadwerkelijk alle kanten op: haar virtuoze spel verraadt een voorliefde voor Oosterse toonladders en progressieve rock. Soms is Clark door het avontuurlijke instrumentarium en dito productie moeilijk te peilen. De emotionele kern sneeuwt hierdoor een beetje onder. Bij “Cheerleader” en sterke afsluiter “Year of the Tiger” weet ze die kern gelukkig intact te houden. In het verleden liet Clark haar muzikale waanzin en knappe songsmederij elkaar versterken: dit maakte Actor en Marry Me tot ontzettend verslavende albums. Bij Strange Mercy onderdrukken die twee facetten elkaar wat meer. Daardoor is het St. Vincents meest veeleisende album tot nu toe geworden. De genadige luisteraar raakt na elke luisterbeurt eerder verwonderd dan vervreemd.

File: St. Vincent – Strange Mercy
File Under: Virtuoze pop met gespleten persoonlijkheid

The Tangent – COMM

Inside Out / CNR

The_Tangent_-_COMM.jpgSupergroep. Leuk fenomeen. Je ziet ze regelmatig in de progwereld, maar ook elders krijgen ze voet aan de grond. Het idee erachter is leuk: zet een aantal talenten/creatievelingen uit verschillende bands bij elkaar en kijk wat er gebeurt. Soms pakt het goed uit en soms blijkt de som niet eens het geheel der delen. En dan gaat de band weer uit elkaar. Want dat is de grote gemene deler der supergroepen. Echt lang blijven ze niet bestaan. En een normale band worden, dat zit er al helemaal niet in. En toch is dat wat er gebeurd is met The Tangent. Begonnen als samenwerking tussen Parallel or 90 Degrees en The Flower Kings, aangevuld met de saxofonist van Van der Graaf Generator, is The Tangent uitgemond in een nieuw vehikel van Andy Tillison, overigens de oprichter van The Tangent. De band kende vele bezettingswisselingen: Flower Kings eruit en Beardfish erin, Jackson eruit en Travis erin, Beard Fish eruit en diverse sessiemuzikanten erin, maar is redelijk stabiel met Tillison, Travis en Burgess en brengt een gestage stroom platen uit. COMM is al nummer zeven sinds 2003! Tillison weet van doorwerken en dat pakt niet altijd even goed uit. Op COMM verdwijnen de canterburyinvloeden, de reden om The Tangent op te richten, weer iets naar achter. Wat overblijft is een toetsengedomineerde progplaat met veel saxofoonwerk. Niet gek met een blazer en toetsenist als kernleden. Maar helaas sprankelt de plaat niet. Het zit degelijk in elkaar, de nummers vervelen nergens, maar je hoopt regelmatig dat ze het gas even net iets dieper intrappen. Daarbij helpt het ook niet dat Tillison geen slechte zanger is, maar ook geen bijzondere. Het geheel komt daardoor dit keer niet van de grond. Al met al dus geen slechte plaat, maar wel eentje die alweer vooruit doet kijken. Als Tillison daar nu eens meer tijd voor neemt en een echt goede zanger zoekt, dan tuigen we de term supergroep weer op. Maar dan in een andere betekenis…

File: The Tangent – COMM
File Under: Van super naar normaal…
File Audio: The Tangent Website(even klikken op audio)

Richmond Fontaine – The High Country

Decor / Bertus

Richmond Fontaine - The High CountryZo mistig en desolaat als de foto op de hoes is het verhaal wat verteld wordt op The High Country, het achtste album van de alt.country band Richmond Fontaine uit Portland, Oregon. Zanger Willy Vlautin is naast muzikant ook een verdienstelijk schrijver en deze twee kunstvormen heeft hij op The High Country verenigd. De cd kun je eigenlijk niet beluisteren zonder de teksten erbij te lezen. In zeventien nummers wordt het treurige verhaal verteld van een vrouw die jong en ongelukkig getrouwd is. Ze werkt in een winkel in auto-onderdelen en wordt verliefd op een monteur. De liefde is wederzijds en ze willen ze hun ellendige leven achter zich laten en samen opnieuw beginnen. Dit alles speelt zich af in het troosteloze achterland van Oregon, een wereld vol haat en nijd, jaloezie en drugs. Dat het verhaal een weinig rooskleurig einde heeft laat zich raden. De cd luistert als een boek en komt daardoor het beste tot zijn recht wanneer hij in zijn geheel beluisterd wordt. Variërend van stevige countryrock tot ingetogen, akoestische ballads, met intermezzo’s van filmachtige hoorspelen word je meegezogen in dit schrijnende verhaal. Het is een goede keuze geweest om Deborah Kelly van The Damnations TX de verhaallijnen van de vrouw te laten zingen en vertellen. Haar heldere stem vormt een mooi contrast met Vlautins rauwe keel. Echt pakkende, afzonderlijke songs bevat deze cd niet, maar als geheel vormt het een spannend en tragisch liefdesverhaal. En met The High Country heeft Richmond Fontaine tevens de eerste alt.country musical gemaakt.

File: Richmond Fontaine – The High Country
File Under: Luisterboek
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Lost In The Trees]