Monthly Archives: November 2011

Sven Hammond Soul – The Apple Field

Marmalade / VG / Rough Trade

Sven Hammond Soul - The Apple FieldIk houd van het geluid van Hammond-orgels. Helemaal als ze gebruikt worden om overheen te jakkeren, vind ik ze misschien zelfs nog wel gaver dan de gitaar. Daarom heb ik een zwak voor Green Hornet. Maar ook als je er braaf muziek op maakt, word ik er al snel blij van. Sven Hammond Soul valt dan ook bij mij prima in het pulletje. Op zijn derde cd The Apple Field laat bandleider Sven Figee zijn Hammond-orgel dan ook veelvuldig klinken. In het intro “Get It On” heb ik even de idee dat hij er zelfs voor gekozen heeft zijn orgels wat meer op minder orthodoxe manieren in te gaan zetten. Dit intro belooft dat namelijk op een bepaalde wijze wel met zijn vervreemdende klankenspel. Helaas voor mij (en gelukkig voor alle brave muziekluisteraars) gaat het nummer over in het een stuk bravere “Oh Woman” dat Ivan Peroti zingt. Niets mis mee, maar voor mijn gevoel is het netjes cruisen in de vijf met een snelheid van 110 km/uur op de middelste baan en op het juiste moment afremmen als een voorganger te dichtbij komt. Terwijl ik af en toe wat rare fratsen blief om het voor mij interessanter te maken. De basis is namelijk dik in orde op The Apple Field. Het is dan ook niet zo raar dat ik opveer bij de curieuze cover van Prodigy’s “Smack My Bitch Up”. Waarin het koperwerk lekker fel schalt en de orgels en gitaren je met gemak die rare snoeshaan van een Liam Howlett doen vergeten. Dat zijn de momenten dat ik op nog betere wijze geprikkeld wordt door Sven Figee en zijn mannen. Helemaal als vervolgens nadat de kruitdampen opgetrokken zijn in het afsluitende titelnummer de band ook nog laat horen op een mellow, bijna symfo-achtige, wijze me te kunnen overtuigen.

File: Sven Hammond Soul – The Apple Field
File Under: Push! Push!
File Audio: [MySpace]

Le Guess Who 2011: Zondag napret

Door: Ramon.

De zondag besteed ik in dB’s, waar de laatste festivaldag in het teken staat van punk, rock, bier, garage en noise.
Om te beginnen met de noise: het Britse Part Chimp opent de middag en doet dat zo verschroeiend hard dat het bloed uit de oren spat. Drie kwartier gierende noiserock van de bovenste plank waarbij de geluidsman een hele eenvoudige klus heeft: alle knoppen op tien. Dat daardoor de drums en de zang vrijwel wegvallen in het gitaargeweld doet niets af aan het feit dat Part Chimp een prima, afwisselende set speelt met uitstekende, stuwende songs als “Trad” van hun laatste album Thriller. Waarbij ook de verwarmingsbuizen aan het plafond het moeten ontgelden.


Continue reading

Le Guess Who 2011: Donderdag napret

Door: Ramon. Foto's: Tim

Na vijf jaar is Le Guess Who? niet meer weg te denken uit het jaarlijkse aanbod van festivals (hoewel bedreigingen bestaan). Sterker nog, het menu dat ons elk jaar wordt voorgeschoteld lijkt steeds veelzijdiger en rijker te worden. Perfect voor de muzikale veelvraat. Stevige, voedzame maaltijden worden afgewisseld met lichte hapjes uit exotische keukens. Een uitgebreid buffet van oude en nieuwe muziek waar je van kunt snoepen zonder overvoerd te raken. Het is onmogelijk om alles te proeven op de acht locaties in de Utrechtse binnenstad en ook al kun je met de fiets vrij snel heen en weer, het dwingt de bezoeker tot het maken van onmogelijke keuzes en hier en daar een wilde gok.
Braids


Continue reading

The Bongolian – Bongos For Beatniks

Blow-Up / Konkurrent

The-Bongolian_Bongos.jpgEigenlijk ligt het voor de hand: de opzwepende dreun van de big beat zonder enige sample, met een band en echte instrumenten uitvoeren. In plaats van die samples en gierende synthesizers gewoon een ouwe Hammond of ander retro-orgel gebruiken. Dan klinken die dansvloerkillers uit de eerste helft van de jaren negentig plotseling heel anders: de ene keer als een opgevoerde versie van exotica, muzak voor space age bachelor pads en de andere keer als uit de bocht gevlogen rhythm & blues of seventiesfunk. Hier en daar horen we nog een ravefluitje, een hartritmestoornissen veroorzakende break of andere vintage big beats realia. Al die van stal gehaalde anachronismen zorgen zowaar voor een bijzonder aardig album. Bongs For Beatniks van The Bongolian klinkt soms als de bastaardzonen van Booker-T & The MG’s, soms als een Chemical Brothers Orkestra-in-kleine-bezetting, en soms als een vernieuwde en instrumentale versie van Money Mark. Op één punt moeten ze een voorlopig nog niet te overtreffen achterstand goedmaken. Ze missen namelijk de briljante licks en liedjes van de eerste, de overdonderende aanwezigheid van de tweede act en het nonchalant virtuose van de derde. De dertien tracks zijn er wellicht drie teveel, maar dan houden we ook iets veelbelovends over.

File: The Bongolian – Bongos For Beatniks
File Under: Big Beats Bongo Fury
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [The Riviera Affair]

The Sisters Of Mercy – Ticketactie

Door: Gr.R.

Is toch ook best wel uniek, een tournee omdat je band dertig jaar bestaat, en in die dertig jaar zijn er slecht drie platen uitgebracht, waarvan de laatste, Vision Thing, in 1990 verscheen! Jazeker. The Sisters of Mercy bestaan alweer dertig jaar. Al zijn er van de oorspronkelijke Sisters nog maar twee kernleden over: Andrew Eldritch en Dr. Avalanche, de drumcomputer. In die dertig jaar zijn The Sisters of Mercy van wezenlijke invloed geweest op een heel scala aan bands en kenners noemen de single “Temple of Love” als het begin van de gothic rock. “Temple of Love”, dat later nog opnieuw opgenomen is, maar dan met ondersteuning van Ofra Haza, zal ongetwijfeld gespeeld worden bij de concerten van The Sisters of Mercy in Tivoli (2 december) en de Oosterpoort (3 december), net zoals die andere grote hit “This Corrosion“. En wellicht zelfs nog nieuwe nummers, want de laatste plaat mag dan van 1990 zijn, er wordt toch nog wel eens wat geschreven. Desalniettemin staat The Sisters of Mercy live nog steeds als een huis en mag File Under enkele setjes tickets weggeven voor het concert in Tivoli. En die kun je hier winnen.

Screw Houston, Start Screaming! – When Trumpets Fade

White Russion

Screw Houston, Start Screaming! - When Trumpets FadeHet viel me gelijk op toen ik de cd van Screw Houston, Start Screaming! uit het fraaie digipack haalde: de band wordt maar liefst door zes verschillende labels op de locale markt aan de man gebracht. Da’s best verwonderlijk en zie je niet vaak. Maar dat het met een hardcore band, zoals bij Screw Houston, Start Screaming! het geval is, gebeurt verbaast me minder. Dat is toch wel een ons-kent-ons-scene met in elk land wel een label dat de boel opjut. Het schept bij mij echter ook behoorlijke verwachtingen van wat ik zo te horen krijgen op When Trumpets Fade. Stiekem hoopte ik dat ik een band te horen kreeg met een frisse eigen smoel. Dat is Screw Houston, Start Screaming! helaas niet gelukt op deze debuut-cd. Maar dat is misschien wel meer mijn fout dan de hunne. An sich is er namelijk weinig mis met de negen tracks die langs komen in 24 minuten. De passie spat je speakers uit, daar heeft Walter Poppelaars goed voor gezorgd. Het zijn bovendien tracks die je na een of twee keer luisteren zo mee staat te blèren tot je schor bent en dat is ook zeker een pre. Erg prettig vind ik ook het gitaarwerk dat af en toe bijna classic rock is. En dat is best een compliment in een riff-je-rot-genre, want het geeft de band een goede basis aan melodieën om op los te gaan.

File: Screw Houston, Start Screaming! – When Trumpets Fade
File Under: Scream for me Long Beach ehhh Houston
File Audio: [MySpace]