Monthly Archives: March 2012

The Asteroids Galaxy Tour – Out Of Frequency

BMG

the_asteroids_galaxy_tour-out_of_frequency.jpgFeestje, feestje, feestje, zo zou ik het Deense The Asteroids Galaxy Tour beschrijven aan de hand van de optredens die ik van ze zag en hun eerste album Fruit dat ik hier mocht recenseren. Nou is voor iedereen de term feestje anders, maar als je zangeres Mette Lindberg boven de opzwepende muziek hoort kirren dan zou ik geen andere kunnen bedenken. Out Of Frequency is hun tweede volwaardige schijf en de vraag was of ze interessant genoeg zijn om weer de spijker op zijn kop te slaan. Dat kan ik gelukkig bevestigend beantwoorden, want vanaf de eerste noot worden de toeters en feesthoeden van stal gehaald. Het ´trucje´ blijkt niet te vervelen. Lars Iversen is de liedjesschrijver en je kunt horen dat hij weet waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Zo is er op zijn minst goed geluisterd naar James Browns “It´s A Man´s World” in “Dollars In The Night”. Ik moet ik aan The Kinks´ “All Day And All Of The Night” denken in hun eerste van dit album getroffen single “Heart Attack”, zonder dat het er overigens te dik bovenop ligt. Misschien dat een tussenstukje als het 42 seconden durende “Arrival Of The Empress (prelude)” of het aansluitende “Theme From 45 Eugenia” achterwege had mogen blijven, omdat het de vaart uit het album haalt. Maar “Mafia” haalt je er weer meteen bij.

File: The Asteroids Galaxy Tour – Out Of Frequency
File Under: Het feest gaat gewoon door
File Audio: [MySpace][Soundcloud][Grooveshark]
File Video: [Hun Videokanaal]

Flying Colors – Flying Colors

Music Theories / Mascot

Flying Colors - Flying ColorsBij de eerste beluistering van Flying Colors was ik behoorlijk teleurgesteld. Ik had het idee naar een jamband á la Widespread Panic of Perpetual Groove te luisteren. Ik liet ‘m even liggen en dat bleek genoeg om de verkeerde verwachting, opgeroepen door de namen Neal Morse, Mike Portnoy, Steve Morse en Dave LaRue bij te stellen. Samen met zanger-gitarist Casey McPherson (Alpha Rev) hebben ze namelijk een plaat opgenomen die niet bol staat van het progspektakel, en da’s even wennen. En toch, hoe opmerkelijk gedisciplineerd ze ook in dienst van het liedje spelen, ieders herkenbare en hoogstaande kwaliteiten zijn wel degelijk te horen. Je moet er iets beter voor luisteren, maar dan is het dubbel genieten. Luister eens naar opener “Blue Ocean”: het is in alles een typische Neal Morse-song. Nog opmerkelijker is het in “Kayla”. Het drumwerk is typisch Portnoy, de gitaarsolo is Steve Morse ten voeten uit en er zit een fraai vocaal intermezzo in zoals dat ook op ieder album van Neal Morse te vinden is. Elders is de liefde voor Beatles (“Love Is What I’m Waiting For”, “Everything Changes”) te horen en in het afsluitende, twaalf minuten durende “Infinite Fire” is er toch nog even wat kijk-mamma-zonder-handen-prog. De enige onbekende was voor mij Casey McPherson. Zijn soms wat bibberige vibrato ligt me niet altijd even goed, maar hij is bepaald niet het vijfde wiel aan de wagen geworden. Na een valse start kan ik concluderen dat Flying Colors een prachtig uitgebalanceerde rockplaat is geworden, met uitstapjes naar pop, Americana en prog. Dat hier het puikje van de Amerikaanse rock aan het werk is wordt nog eens benadrukt door het feit dat voor het schrijven van de elf songs én de ruwe opnamen slechts een periode van negen(!) dagen beschikbaar was. Producer Peter Collins (Rush) smeedde het overschot aan muzikaal vakmanschap samen tot een album voor een groot publiek, zonder muzikale concessies te doen. Wauw!

File: Flying Colors – Flying Colors
File Under: Het puikje piekt
File Video: [Trailer]
File App: [Echt, heus waar!]

Daniël Lohues – Gunder

Greytown

Daniel Lohues - Gunder.jpgEr zijn van die muzikanten die je het gevoel geven dat je hun nummers al kent. Deze riff komt van die, dat zanglijntje heeft hij van hem, dat gitaargeluid hoorde ik bij hen. Bij controle blijkt van dat vermoeden niets te kloppen. Of beter: het vermoeden dat je iets bekends hoorde klopt wel, maar je vergist je in de bron. Die vind je namelijk niet bij anderen, maar op dezelfde plek waar iemand als Daniël Lohues ze ook vandaan haalt. En waar die plek is, dat is een geheim dat voorbehouden is aan begenadigde liedjesschrijvers als Lohues. Want ook op Gunder, alweer zijn zesde soloplaat, klinkt elke track alsof ‘ie er altijd al was. De vier platen – en bijbehorende theatertournees – in de serie Allenig en zijn vorige album Hout Moet lieten eigenlijk hetzelfde horen als Gunder (het mooist te vertalen met het Engelse ‘yonder’). En dat is in dit geval een compliment. De ene keer rockt het wat meer, de andere keer leunt Lohues meer op blues of folk of zelfs cajun, maar in de basis komt het op hetzelfde neer: weemoed, verlangen, natuur en liefde. En ook: ik geloof niet dat iemand ooit eerder een sla-soort heeft bezongen: ‘Zie stun door veur de veurgewassen sloat […] of ik wus hoelang rucola kan lig’n’ (“Miranda Holdersma”).

File: Daniël Lohues – Gunder
File Under: Vakmanschap met een grote E
File Audio: [Miranda Holdersma]

Jack Blades – Rock 'N Roll Ride

Frontiers / Rough Trade

Jack Blades - Rock 'N Roll RideHet zonnetje schijnt, de balkondeur staat open. Daar hoort een vrolijke rockplaat bij en dat is precies wat Jack Blades‘ nieuwe album Rock ‘N Roll Ride is. Zijn tweede soloplaat, na Jack Blades uit 2004. Een album vol fijne mid-tempo rockers, maar het is vooral een sterk zanggeörienteerde rockplaat, waarbij een deel van de plaat je eerder aan poprock à la John Mellencamp en Rick Springfield doet denken dan aan bijvoorbeeld zijn eerdere werk met Night Ranger en Damn Yankees. “Anything For You” deed me zelfs aan de good old Hollies denken! Met steviger gitaren, maar de gelijkenis is er echt. Afsluiter “Hey Now” is dan weer een prachtballad. Het mag dan een plaat vol vrolijke songs zijn, de songschrijverskwaliteiten van Blades zijn zodanig dat het wel degelijk memorabele songs oplevert. Met bijdragen van Night Ranger-maatjes Brad Gillis, Kelly Keagy, Joel Hoekstra en Eric Levy en Whitesnakes Brian Tichy is er ook in de uitvoering niets op aan te merken. Het enige minpuntje is “Don’t Give Up”. Ik weet zeker dat het sprekend op een ander nummer lijkt, maar kan het niet thuisbrengen (Tom Petty?). Dat laatste ergert me trouwens meer dan de gelijkenis op zich, dus doe me een plezier en meldt in de comments even welk nummer het is. Dan kan de rust wederkeren op het balkon van huize Prikkie…

File: Jack Blades – Rock 'N Roll Ride
File Under: Zomerse pretrock
File Video: [“Back In The Game”]

Les Savy Fav

Interview: Reinier.

We zitten backstage op het Metropolis festival. Les Savy Fav heeft zojuist het tweede optreden van de dag erop zitten en zanger Tim Harrington werkt een bord eten weg. Met trillende handen van de adrenaline. Beide shows waren een aaneenrijging van idioterie. Ongeacht de omvang van het publiek, Tim springt als een dolleman het publiek in en haalt de meest idiote fratsen uit. Hij bestudeerde het kontgat van een hondje, vond in een 3VOOR12-verslaggever een gewillig slachtoffer om een fijngekauwde banaan in de mond te spugen, maakte mensen kledingstukken afhandig en gebruikte het decolleté van een bezoekster als microfoonhouder. Kortom, er gaat geen moment voorbij zonder dat er iets voorvalt.
Les Savy Fav
Buitenbeentje
Tijdens de optredens probeert Tim zoveel mogelijk te improviseren. Hij houdt ervan nieuwe dingen uit te proberen. ‘Improvisatie stimuleert m’n geest. Ik doe wat ik leuk vind om te doen, dat vind ik belangrijker dan een vlekkeloze show. Ik probeer het voornamelijk mezelf en de rest van de band naar de zin te maken. Ik wil indruk op ze maken. En als het publiek het ook kan waarderen, dan is dat mooi meegenomen.’


Continue reading