Monthly Archives: November 2012

Motörhead – The Wörld Is Ours – Vol 2

UDR / EMI

Motorhead - The World Is Ours - Vol 2- Anyplace Crazy As Anywhere Else'We are Motörhead, and we play rock and roll!' Tja, wat moet je zeggen van een Motörhead-livealbum? Het rockt als een tierelier, er komt een hele bende vergelijkbare en toch weer volstrekt unieke songs voorbij en Lemmy is een Held. The Wörld Is Ours – Vol 2 – Anyplace Crazy As Anywhere Else bevat het hele optreden van Wacken Open Air (en een “op-stap-met-fans”-item op de dvd) en delen van Sonisphere en Rock in Rio, allemaal uit 2011. Omdat Wacken Open Air een volledig optreden is, zijn de songs van Sonisphere en Rock In Rio dubbelingen – “Killed by Death” staat er zelfs drie keer op. Het optreden op Sonisphere werd opgedragen aan oud-gitarist Würzel, die een dag eerder overleed. Daarnaast wordt “In The Name Of Tragedy” door een breed grijnzende Lemmy opgedragen aan William fucking Shakespeare. Met niet minder dan 28 tracks kan het ook bijna niet anders of je favorieten komen voorbij. Zeker omdat van het laatste studio-album The Wörld Is Yours alleen “Get Back In Line” en “I Know How To Die” (twee keer) worden gespeeld. De registraties op de dvd zijn adequaat, maar daar is het ook wel mee gezegd. Motörhead heeft bovendien geen uitgedachte rockshow, zoals bijvoorbeeld Iron Maiden. Het is another day at the office, waarbij overigens over de inzet niets te klagen is. De cd is voorzien van een heldere, heavy productie, precies zoals je 'm zou willen bij Motörhead. The Wörld Is Ours – Vol 2 – Anyplace Crazy As Anywhere Else heeft het dan ook gewoon niet in zich om een miskoop te zijn. Tenzij je heel erg van Coldplay houdt.

File: Motörhead – The Wörld Is Ours – Vol 2- Anyplace Crazy As Anywhere Else (cd/dvd/blu-ray/vinyl)
File Under: Another day at the office, maar wel een lekker kantoor
File Video: [MotörheadTube]

Pokey Lafarge & The South City Three – Live in Holland

Pokey-Lafarge_Live-in-Holland.jpgWie tijdens het afgelopen Crossing Border-festival het optreden zag van Punch Brothers, weet wat de combinatie van virtuositeit en liefde voor muziekgenres als country, blues, western swing en bluegrass teweeg kan brengen op het podium. Maar hele volksstammen haakten af: je houdt van hun poging om een eigentijdse interpretatie te geven of niet. Bij Pokey Lafarge & The South City Three is de liefde voor dit soort oude muziekstijlen even groot en de instrumentbeheersing van zijn band ongetwijfeld net zo groot. Maar Pokey zoekt het juist niet in nieuwe uitzichten, hij probeert zo authentiek mogelijk te klinken. Het idee is: als luisteraars in de jaren twintig en dertig uit hun dak gingen van deze muziek, zal dat nu, tachtig of negentig jaar en vier generaties verder, nog steeds zo zijn. Authentiek tot in hun kapsel en kleding speelt het kwartet hun nummers alsof het klassiekers zijn. De duivel, de baas, drank en liefde: in die negen decennia zijn de onderwerpen ook niet veranderd. Twee uur niet na hoeven denken over de dagelijkse besognes is nog steeds even aantrekkelijk, zo blijkt uit de publieksreacties tijdens dit optreden in Paradiso afgelopen april. Al zal de virtuositeit, de aankleding en de doeltreffende kwaliteit van de liedjes geholpen hebben.

File: Pokey Lafarge & The South City Three – Live in Holland
File Under: De tijd verandert, de mensen niet
File Audio: [Een heleboel tracks]
File Video: [Drinkin’ Whiskey Tonight (live @ Jools Holland Hootenanny Party)]

Continue reading

Asia – Resonance

Frontiers / Rough Trade

Asia - ResonanceHier had een recensie van het live-album Resonance van Asia kunnen staan. Maar die komt er niet. We zijn het namelijk zat dat Geoff Downes de ooit goede naam van Asia misbruikt om zijn laffe muzikale scheten uit te brengen. Wij willen er niet meer naar luisteren. Als Downes weigert om ook maar enige moeite en energie in zijn muziek te steken, dan steken wij geen energie in een recensie. Kortom, hier had een recensie van Resonance kunnen staan. Hij staat er echter niet.

File: Asia – Resonance
File Under: Natte wind

Charlie Jones' Big Band / The Van Jets / Balthazar

Goomah/V2 & & Belvédère & PIAS

Driemaal België. Driemaal een band die al meerdere releases op zijn naam heeft staan en op zoek blijft naar nieuwe wegen.
Charlie Jones' Big Band - Until I Get BaldDe eerste is er een van Charlie Jones´ Big Band, een band rond Jan Verstraeten. Zijn Big Band is inmiddels uitgegroeid tot een kwartet en Until I Get Bald is het derde album. De roots van de voorganger worden wat meer op afstand gehouden. Zo zou opener “Me & A Cartoon” van Mark Lanegan kunnen zijn, als de stem van Verstraeten wat donkerder zou zijn. En het aansluitende “The Elephant Man” zou op White Album van The Beatles gestaan kunnen hebben, al mis ik de rest van zingende Beatles. En zo kan ik nog wel even doorgaan. De stem van Verstraten zou ik zelf wat meer in de muziek geplaatst hebben i.p.v. erboven. Zijn stem is niet het sterkste punt, dat is de muziek. De liedjes gaan vol onverwachte wendingen naar het eindpunt. Ik heb wel wat met hun ongrijpbaarheid. Toch zou een goede producer niet hebben misstaan. Nu heb ik nog iets teveel het gevoel naar een opgepoetste demo te luisteren.
The Van jets - HaloDe tweede is er een van het uit Oostende afkomstige The Van Jets. Op hun derde album Halo zoeken ze naar nieuwe wegen. Was het op hun voorganger Cat Fit Furry! nog een mix van electropop, glam- en garagerock, nu is er een nieuw element toegevoegd, namelijk funk. Ik moet wel wat aan Prince denken of aan Bowie ten tijde van “Fame”, of aan hun landgenoten van Das Pop. Ik moest er wel even aan wennen, maar na tig keer draaien beklijft het langzaam. Of je van de koerswijziging houdt, dat moet ieder maar voor zich uitmaken. Ik had een voorkeur voor de oude The Van Jets, omdat ik eigenlijk vaak het gevoel heb dat blanken niet kunnen funken. Toch is het best een aardige plaat. De ultieme hit ontbreekt echter, al mag “Here Comes The Night” er wezen. Mijn favorieten zijn het langzaam naar een climax toewerkende “Mystify” en het gevoelige, van aparte keyboardgeluiden voorziene en het album afsluitende “Zodiac”. Misschien wel juist deze nummers, omdat de electrofunk hier wat meer op afstand is gehouden.
Balthazar - RatsTenslotte is er dan nog Rats van het uit Kortrijk/Gent afkomstige Balthazar. Niet de origineelste naam van de wereld voor een band, maar het gaat tenslotte om de muziek. Hun tweede album mag er wederom zijn. Zij gaan echter een meer intieme kant op. De muziek is clean gehouden, alsof je elke speld moet kunnen horen, maar het is prettig strak ingespeeld. Ik moet bij opener “The Oldest Of Sisters”, ook al door de arrangementen, sterk aan The Last Shadow Puppets denken. Maar niet in de copycat-zin van het woord. Ze zoeken hun eigen weg. Rats is ondanks het verzorgde geluid geen album om zo even tot je te nemen. Geen makkelijke muziek zogezegd, maar wel muziek die langzaam neerdaalt en haar weg zoekt. Nee, ik zal niet gaan zeuren over warme muziek bij de open haard en dit jaargetijde, maar ik had het kunnen doen. Neem bijvoorbeeld “Do Not Claim Them Anymore”, alsof ik als ik mijn ogen dichtdoe in een wereld ben waar oorlog en ellende niet bestaan. Rats hoort tot de betere albums uit België van dit jaar en kon nog wel eens in de nodige jaarlijstjes opduiken.

File: Charlie Jones´ Big Band – Until I Get Bald
File: The Van Jets – Halo
File: Balthazar – Rats
File Under: Koerswijzigingen, al dan niet geslaagd
Charlie Jones' Big Band:
File Video: [Hun Videokanaal]
File Spotify: []
File Social: [
Facebook]
The Van Jets:
File Audio: [MySpace] [Soundcloud]
File Spotify: []
File Video: [
Hun Videokanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook]
Balthazar:
File Audio: [MySpace]
File Spotify: []
File Video: [
Hun Videokanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook]

North Atlantic Oscillation – Fog Electric

Kscope

North Atlantic Oscillation - Fog ElectricNorth Atlantic Oscillation is een klimaatfenomeen én een band uit Schotland. Het debuutalbum Grappling Hooks had een prettige aantrekkingskracht op me, want het stond vol elektronisch getinte post/prog/pop-rock die uitermate lekker in het gehoor lag. Eigenwijs fris en vlot. Helaas was hun eerste liveoptreden in Nederland op London Calling (eind 2010) niet al te best volgens 3VOOR12 en op een video zag ik achteraf wel waarom. Naast de ronduit valse zang (het oortje leek het niet goed te doen) waren ze ook met maar drie bandleden waardoor het gelaagde geluid van de band niet helemaal uit de verf leek te komen. Tijdens een gratis optreden in Luxor in Arnhem een jaar later bewees de band wel degelijk ook live te kunnen imponeren. Het was wel even schrikken tijdens de eerste luisterbeurt van het nieuwe album Fog Electric, waar ik me onverwachts stoorde aan de overdaad aan koortjes (al dan niet door de computer opgeschoond) en de dikke mistlaag van synthesizers. Het is wel erg pompeus deze keer, dacht ik nog. Waar het debuutalbum me direct wist te pakken, vergde dit album wat meer draaibeurten en voor sommige stukken wollige dramatiek moest ik gewoon in de stemming zijn, zo bleek later. Voor een deel ligt het ook aan de geluidsmix, want ik had op dit album meer van die pompende drums of gitaren op de voorgrond willen horen zoals op het vorige album. Toch zit er veel verborgen achter de (ja, ik noem het bewust zo) elektronische mist en ontwaar je weer mooie flarden muziek in de lijn van bands als Oceansize, Porcupine Tree, Pink Floyd of Archive. Of denk aan prettige Beach Boys-achtige zang op een glooiend tapijt van stemmige gitaar- en synthesizersoundscapes. Al met al is het daarom toch wel weer een lekker soepje, maar de volgende keer graag met iets meer ballen.

File: North Atlantic Oscillation – Fog Electric
File Under: Lekkere soep, maar meer ballen graag
File Video: [Soft Coda] [Savage with Barometer]
File Social:[Twitter] [Facebook]

The Orb featuring Lee “Scratch” Perry – THE OBSERVER in the star house

The_Orb_-_The_Observer_in_the_star_house.jpgHet is zo’n combinatie waar je van tevoren niet aan denkt, maar als hij langskomt je zegt: volstrekt logisch! The Orb, het ambientvehikelvan Dr. Alex Patterson en Thomas Fehlman, samen met Lee “Scratch” Perry. The Orb heeft er al wat experimenten in dub opzitten en Perry rommelt al jaren met elektronica. Het resultaat, getiteld THE OBSERVER In the star house, is een resultaat van een samenwerking van een acht jaar geleden, in Mexico. Patterson deed een DJ- en toasterset met Perry en dat wakkerde het vlammetje aan. Patterson en Fehlmann leverden vervolgens een redelijk standaard muzikale Orbset af, waaroverheen Perry kan excelleren. Zijn toasting zijn bestaat vooral uit vooral flarden van nummers, die vaak herhaald worden. Perry klinkt omfloerster en relaxter dan ooit en dat komt, de soms wat obligate Orbmelodieën – vooral op de tweede, instrumentale cd – ten goede. Helemaal als ze aan de haal gaan op twee klassiekers van beiden, Little Fluffy Clouds, omgedoopt tot Golden Clouds, en Police and Thieves. THE OBSERVER In the star house is hiermee een heerlijke Orbplaat geworden die net even iets afwijkt van het standaard Orboeuvre. Er is nog steeds veel mogelijk in The Orbspace…

File: The Orb feut. Lee “Scratch”Perry – The Orbserver in the Star House
File: Twee legendes halen het beste uit elkaar…

Continue reading

Abe Diddy & The Krautboys – Follow

Office 99

Abe Diddy & The Krautboys - FollowAbe Diddy & The Krautboys is een Nederlands trio dat o.a. wordt bijgestaan door een koortje, een saxofonist, een violist en een organist. De band probeert met stonerrock het cv van John Garcia na te lopen op zijn kunsten in Kyuss, Unida, Slo-Burn en Hermano. Niet slecht, maar of het na verloop van tijd nog blijft hangen, dat is de vraag. De productie van Menno Bakker is zo lijzig dat de op zich goeode vocalen niet tot hun recht komen. Daarnaast klinkt Abe Diddy niet echt oerkrachtig door. De drums lijken te zijn ingespeeld bij de buren in de kelder. Toch heeft Abe Diddy wat vernieuwende elementen in zijn muziek gestopt. De saxofoon-soli in combinatie met gruizige, zompige stoner zijn behoorlijk nieuw en verfrissend. Iets zegt me dat de band genoeg potentie heeft om de popencyclopedie te halen. Alleen is dat nauwelijks op Follow terug te vinden. Had nog een paar jaar lopen schaven en sleutelen om de songs puntiger, krachtiger en meeslepender te krijgen en Abe Diddy zou worden binnengehaald op bijvoorbeeld een Noorderslag als een nieuw groot muziekwonder. Nu heeft Abe Diddy te vroeg gepiekt. Waarschijnlijk ook nog in de repetitieruimte waardoor niemand echt getuige is geweest van een in potentie goede band.

File: Abe Diddy & The Krautboys – Follow
File Under: Saxofoonstonerrock
File Audio: [Abe Diddy & The Krautboys BandCamp]
File Video: [Abe Diddy & The Krautboys – Follow]

Roy and The Devil's Motorcyle – Tell It To The People / Forgotten Million Sellers

Roy_Forgotten-Million-Sellers.jpg993 likes heeft de Facebookpagina van Roy and The Devil’s Motorcycle. Dat staat in een schril contrast met de titel van hun debuutplaat, Forgotten Million Sellers. Nu de nieuwe plaat, Tell It To The People, klaar is, hebben de zelfverklaarde drie Alpine Swiss Voodoo Brothers meteen maar een re-release van hun debuut geregeld. Dat geeft ons de gelegenheid om te controleren hoezeer de wereld van fucked up rockabilly en blues, geïnterpreteerd door drie jonge Zwitsers, sinds 1997 veranderd is. Het antwoord is uiteraard: niet veel.
Roy_Tell-It-To-The-People.jpgVan de oorsplijtende kakofonie aan rotherrie waar ze zichzelf mee presenteerden (“Intro”, “Boots On Fire”, “Texas Pastureground”) is niet zoveel meer terug te vinden, van echte liedjes (“Train I Ride”, “Blue Angel”) – uiteraard vunziger en rauwer dan goed is voor een mens – des te meer. Met “I’m Allright” krijgt de luisteraar nog steeds een portie free-jazz rock en blues voor z’n kiezen, maar de nadruk ligt vooral op het kapot maken van naar allerlei klassieke blues en rock ‘n’ roll ruikende liedjes (“Henry’s Blues”). Hoogtepunt (of dieptepunt) is de aanranding van “Will The Circle Be Unbroken”. Fijne band voor de niet-fijnbesnaarden onder ons.

File: Roy and The Devil’s Motorcyle – Tell It To The People
File: Roy and The Devil’s Motorcycle – Forgotten Million Sellers
File Under: Smash the Alps!
File Audio: [Six Pink Cadillac]
File Video: [Henry’s Blues]

Continue reading