Monthly Archives: December 2013

De Grote File Under Jaarlijst 2013

Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away 1. Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away
2. Daughter – If You Leave
3. Sigur Rós – Kveikur
4. Arcade Fire – Reflektor
5. Mikal Cronin – MCII
6. Daft Punk – Random Access Memories
7. Arctic Monkeys – Am
8. John Grant – Pale Green Ghosts
9. King Khan & The Shrines – Idle No More
10. These New Puritans – Field Of Reeds
11. Traumahelikopter – Traumahelikopter
12. Son Lux – Lanterns
13. Monomyth – Monomyth

Amos Lee – Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song

Blue Note

Amos Lee - Mountains Of Sorrow, Rivers Of SongHet is derde kerstdag. Na twee gezellige dagen, met familie, met lekker eten en iets meer wijn dan normaal, is dit een dag om weer even pas op de plaats te maken. Eerst lekker lang uitslapen dus en dan rustig ontbijten en chillen voordat er weer boodschappen gedaan moeten worden en andere verplichte klusjes. Maar het is nog steeds vakantie, dus alles gaat op z’n elfendertigst. Op de achtergrond speelt Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song, de vijfde cd van singer-songwriter Amos Lee. De perfecte soundtrack voor zo’n lome dag. Amos Lee begon op zijn gelijknamige debuutalbum uit 2005 als een mannelijke Norah Jones maar is in de loop der jaren steeds meer opgeschoven richting roots en americana. Met de mannen van Calexico maakte hij in 2011 het prachtige Mission Bell. Op Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song gaat hij door op deze ingeslagen weg. Het album begint goed, “Tricksters, Hucksters And Scamps” klinkt zowaar bijna als hillbillycountry, maar kakt helaas bij het vierde nummer even in. Drie nummers lang kleurt Amos Lee té braaf en té netjes binnen de lijntjes. Zelfs Alison Krauss, die meezingt in “Chill In The Air”, kan dat niet goedmaken, je hoort helaas nauwelijks dat ze meedoet. In het grillige “High Water” laat Lee dan toch zijn tanden zien en vanaf dan gaat het gelukkig weer beter, met “Mountains Of Sorrow” als hoogtepunt, een duet met Patty Griffin. Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song is niet zo goed als Mission Bell maar toch erg goed gelukt. Vandaag fungeerde deze cd als achtergrondmuziek bij een chilldag en dat zal bij velen ook zo zijn, maar eigenlijk zijn de liedjes daar te goed voor. Lee mag wel ietsje minder vaak de braverik uithangen en buiten de veilige grenzen treden, dan worden de liedjes volgens mij nóg beter en krijgen ze de plek op de voorgrond die ze verdienen.

File: Amos Lee – Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song
File Under: Gooi je haar los, Amos!
File Video: [The Man Who Wants You]
File Facebook: [Amos Lee op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Amos Lee]

Week 52, 2013

Ewie
Miriam Moczko – Fat Moon
Ludo
Various Artists – The Music Is You, A Tribute To John Denver
Vonx
The Beatles – On Air – Live at the BBC Volume 2
Prikkie
The New Shining – Wake Up Your Dreams
André
Little Boots – Live in Heaven
tBeest
Teeth Of The Sea – Master
Storm
Sigur Rós – Kveikur
DubbelMono
Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness
Stonehead
Amanda Palmer – Who Killed Amanda Palmer
Gr.R.
Detroit – Horizons
Janineka
Anouk – Sad Singalong Songs

REO Speedwagon – Live At Moondance Jam

Frontiers / Rough Trade

REO Speedwagon - Live At Moondance JamHet bijna afgelopen jaar was vooral een progjaar voor mij, maar in 2012 heb ik – vooral door het fantastische album Cover 2 Cover van Morse Portnoy George – meer seventies- en eightiespop beluisterd dan anders. Steely Dan, Supertramp, Tears for Fears en nog een hele rij anderen. Een van de bands die gek genoeg niet langskwam was REO Speedwagon. Gelukkig maakt Frontiers die omissie mijnerzijds goed met het album Live At Moondance Jam. REO Speedwagon kennen we in Nederland eigenlijk alleen van de ballad “Keep On Loving You”, en met een beetje geluk kent u ook “Don’t Let Him Go” en “Take It On The Run” van dat ene succesalbum Hi Infidelity uit 1980. In de VS waren ze echter al een grote band en hoewel ze ook daar niet meer de grootheid van weleer zijn, zijn ze stug blijven toeren. In Nederland mochten ze ooit het Arrow Rock Festival aftrappen en ze lieten daar horen een prima set neer te kunnen zetten. Dat is ook te horen op dit live-album. De meeste songs zijn nieuw voor de Nederlandse luisteraar, maar het zijn stuk voor stuk prima tracks, die lekker worden uitgevoerd in een productie die het livegevoel heeft behouden. Uit de glorietijd zijn er nog twee bandleden over: zanger/gitarist/toetsenist Kevin Cronin – die zijn lange donkere lokken al een hele tijd heeft ingeruild voor een geblondeerd kort koppie – en toetsenist Neal Doughty. Maar goed, een van de laatste aanwinsten is gitarist Dave Amato (Ted Nugent, Richie Sambora, Mastedon) en die doet al sinds 1989 mee. Je kunt dus gerust van een ingespeelde band spreken, en dat hoor je. REO Speedwagon grossiert in licht verteerbare maar wel verrekt goede songs ergens tussen pop en rock en die krijgen hier ook nog eens lekker energieke uitvoeringen. Dit is de beste REO Speedwagon-verzamelaar die u zich kunt wensen.

File: REO Speedwagon – Live At Moondance Jam
File Under: Smakelijk zorgeloos
File Video: [REOTube] [albumtrailer]

Robert Haagsma – Passion For Vinyl (boek)

Record Industry

Passion for Vinyl.jpegHet is te laat om dit boek op je verlanglijstje voor kerst te zetten, maar als je de doelgroep bent, vind je sowieso waarschijnlijk liever een plaat onder de kerstboom. Daarom is als extra’tje bij dit – Engelstalige – interviewboek een split-7″ van Digital Mystikz (“I Wait (part II)”) en Jacco Gardner (“Chameleon”) toegevoegd. Robert Haagsma heeft een brede selectie platenliefhebbers aan het woord gelaten die hun liefde voor vinyl mogen verklaren. De ondertitel luidt dan ook “A tribute to all who dig the groove”. En dat is een grote verscheidenheid aan mensen. Hier zijn niet alleen de erkende platenverzamelaars opgenomen, want die had Robert Haagsma al gesproken voor zijn eerdere interviewboek Vinylfanaten (helaas alleen nog leverbaar als eBook, toch de MP3-versie van een vinylplaat.). Platenproducers, platenbazen, technici, eigenaren van platenwinkels, muzikanten en, toch ook, een aantal verzamelaars van totaal uiteenlopende genres worden voorgesteld. Zo komen James Burton van Warp Records, Ferry Roseboom van Excelsior, Ramesh Soekhoe van platenwinkel Vinyl Grove, Ziya Ertekin (DJ Blue Flamingo) en Henry Rollins aan het woord, naast bijvoorbeeld cutter Sean Davies en technicus Bernie Grundman en uiteraard Rinus Hooning, grote man achter Record Industry, de opdrachtgever voor dit boek. En als ik dan enige kritiek mag geven: dat zij de opdrachtgevers zijn, is soms al te duidelijk. Dat gezegd hebbende: de overvloed aan interessante mensen, de mooie vormgeving (het boek is op 10″-formaat) en de bijgevoegde 7″ vergoeden veel.

File: Robert Haagsma – Passion For Vinyl (boek)
File Under: Voer voor fanaten
File Fragment: Inkijkexemplaar

Joanna Gruesome – Weird Sister

Fortuna Pop/Munich

Joanna Gruesome - Weird SisterHet klinkt een beetje verwend, maar als je soms de biografietjes leest van de zoveelste indieband met noisegitaartjes en strakke drums denk ik weleens ‘meer van hetzelfde, daar zit ik op te wachten maar niet heus’. Gelukkig is het beluisteren van de bijbehorende plaat soms een onverwachte meevaller. En Weird Sister van het uit Cardiff afkomstige vijftal Joanna Gruesome blijkt zelfs een hele fijne meevaller te zijn. Hun noisepop (stevig geworteld in de shoegaze-traditie van begin jaren negentig) is net wat pittiger en opzwepender dan die van vele stijlgenoten. Vooral het feit dat ze niet in één tempo doorblazen maar met opvallend smaakvolle rustpuntjes werken maakt Weird Sister een lekker verteerbaar album dat ook na een paar luisterbeurten blijft boeien. De zang van frontvrouw Alanna McArdle springt er echt bovenuit. Soms klinkt haar stem zuchtend en lieflijk maar soms ook kwaad en angstaanjagend op een bedje van ijzersterke riffs. Soms ook wordt ze vocaal door een van haar mannelijke bandgenoten ondersteund maar dat vind ik zelf de wat mindere momenten. Ondanks de flinke portie gruis in de sound van Joanna Gruesome zou een nummer als “Secret Surprise” zomaar een radiohit kunnen worden. Het is zeker niet makkelijk om de melodieuze kracht van bijvoorbeeld The Dum Dum Girls of Dinosaur Jr. (als J Mascis een meisje was geweest) te mixen met supersnelle punky ritmes, maar Joanna Gruesome komt een heel eind. Weird Sister is gewoon een van de lekkerste platen van dit najaar.

File: Joanna Gruesome – Weird Sister
File Under: Sturm, drang & sweets
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Sugarcrush]

Fates Warning – Darkness In A Different Light

Inside Out

Fates Warning - Darkness In A Different Lightight.jpgFates Warning is een flink doorgangshuis van officiële – en tourbandleden geweest in de loop der jaren. De huidige samenstelling bestaat al wel weer een tijdje – de laatste aanwinst, Halforddrummer Bobby Jarzombek, kwam er in 2007 bij – maar in de loop der jaren is Fates Warning wel steeds meer een bandje-voor-erbij geworden. Zoals bij zovelen in de metalwereld kan de schoorsteen niet roken van één band. Dus zit zanger Ray Alder in Redemption, bassist Joey Vera in Armored Saint, Jim Matheos in OSI en Jarzombek in Halford, niet zelden ook met meer commercieel succes. Bijna de hele band (inclusief Frank Aresti, alleen Ray Alder ontbrak) was ook nog eens te horen op Arch/Matheos. Door al die projecten heeft het niet minder dan negen jaar geduurd voor er nieuw studiowerk verscheen. Was dat het wachten waard? Ja en nee. Fates Warning was ooit een band die voorop liep in de progmetal – wat heet, ze zijn pioniers van het genre – maar het afgelopen decennium is er een massa nieuwe bands bijgekomen. En die zijn technisch allemaal belachelijk goed onderlegd en verkennen paden die Fates Warning aangelegd heeft. Daarmee is Fates Warning niet meteen oud en versleten. De concurrentie is echter wel veel groter geworden. Op Darkness In A Different Light gaan ze verder op de ingeslagen weg, maar dat is inmiddels een drukke snelweg geworden. Technisch zijn de heren nog steeds beter dan de meeste bands – vooral het drumwerk van Jarzombek vind ik om te smullen – maar composities als op dit album, met veel hard/zacht, volop breaks en hakkende gitaren onder na verloop van tijd wat eenvormige zanglijnen, dat is een kunstje dat veel bands inmiddels beheersen. De afsluiter, “And Yet It Moves” start met fraai harmoniërende akoestische gitaren en knalt er na dat intro dertien minuten vandoor en is daarmee het hoogtepunt van dit album. Eerlijk gezegd vind ik dat ook de enige track die écht opvalt. De doorgewinterde fan zal zich er prima mee vermaken. Degene die moet kiezen tussen Darkness In A Different Light en progmetal-cd’s die er in de winkel naast liggen kunnen wel eens in de verleiding komen om iets anders te kiezen. Fates Warning kan het nog steeds, maar valt wel steeds minder op.

File: Fates Warning – Darkness In A Different Light
File Under: ‘t Is druk op de snelweg
File Video: [“Firefly”] [“I Am I” (live)]

The Chills – Somewhere Beautiful

Fire

The Chills - Somewhere BeautifulHet eerste dat opvalt aan Somewhere Beautiful is dat er iets níet opvalt. Het publiek. Een live-album zonder meebrullende en juichende fans, het heeft wat vreemds. The Chills zijn toch een behoorlijk grote naam, als een van de grondleggers van de befaamde Nieuw-Zeelandse Dunedin Sound. Verder dan één eenzame fluiter en snel weggedraaide applausjes komen ze hier niet. Soms hoor je het publiek er zelfs doorheen babbelen. Een echt aanstekelijk feestje wordt Somewhere Beautiful zo nergens. Wie de band nog niet kent kan beter Kaleidoscope World of Heavenly Hits opsporen, compilaties die het oeuvre van de band sprankelend samenvatten. Zeker eerstgenoemde is een prettige collectie van vroege singles. Het kleine formaat, daarop glorieert een eeuwige cultband als The Chills. Anno nu klinkt de band nog altijd prettig, maar hebben we wel van doen met een retro-fossiel. Het laatste album dateert van bijna twintig jaar terug! Dat wordt wel een beetje sneu. De oude liedjes hebben hun charme ook live echter niet verloren. In een liedje als “Wet Blanket” hoor je een soort R.E.M, tijd- en geluidsgenoten die het wel richting grote publiek schopten. “Pink Frost” is wat mij betreft de grootste hit, lekker doorjakkerend en jengelend zoals The Chameleons dat in de eighties ook zo goed konden. Halverwege klinken een paar zwierende pianosongs (“Walk On The Beach” en “True Romance”) die door hun zeemanssmart het meest verrassen. Misschien moet voorman Martin Phillipps maar eens een intieme soloplaat vanachter dat instrument opnemen. Hij heeft de stem nog altijd, maar heeft ie ook het lef?

File: The Chills – Somewhere Beautiful
File Under: Part Past Part Future?
File Audio: [Soundcloud]

Jaarlijst 2013: Storm

Sigur Rós - Kveikur1. Sigur Rós – Kveikur
2. The Tangent – Le Sacre Du Travail
3. Daughter – If You Leave
4. These New Puritans – Field Of Reeds
5. Emiliana Torrini – Tookah
6. Steven Wilson – The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)
7. The Revival Hour – Scorpio Little Devil
8. Dirk Serries – Microphonics XXI-XXV
9. Low Vertical – We Are Giants
10. True Bypass – Toby

Jaarlijst 2013: DubbelMono

Bill Callahan - Dream River1. Bill Callahan – Dream River
2. Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away
3. Califone – Stitches
4. Daniel Romano – Come Cry With Me
5. Oblivians – Desperation
6. Meindert Talma – Kelderkoorts
7. Scott & Charlene’s Wedding – Any Port in a Storm
8. Mikal Cronin – MCII
9. Houndmouth – From The Hills Below The City
10. Phosphorescent – Muchacho