Monthly Archives: November 2014

Week 48, 2014

Ewie
Howling Bells – Heartstrings
Ludo
Adrian Crowley – Some Blue Morning
Vonx
The Flaming Lips feat. Miley C‎yrus – A Day in the Life @ Conan TV show
Janineka
John Grant – John Grant With The BBC Philharmonic Orchestra: Live In Concert
tBeest
Hookworms – The Hum
André
Liesa van der Aa – WOTH
Prikkie
Billy Joel – The Nylon Curtain
Dubbelmono
Gorki – Eindelijk Vakantie
Gr.R.
Gorki – Soms vraagt een mens zich af
Storm
Gorki – alles
Stonehead
Max Richter – Memoryhouse

These Reigning Days – Opera of Love

Suburban

These Reigning Days - Opera of Love‘Anthemic, epic stadium rock’ roept de bio. En ‘memorable, danceable and instantly accessible’. Hellup! Dat klinkt als de natte droom voor muziekmarketeers, maar niet voor muziekliefhebbers. En zeker niet voor mij. Dit Britse trio maakt wat ik maar stadion-indie zal noemen. Het klinkt heel ehm… urgent en relevant. Wie vaker iets van mij gelezen heeft weet vast wat ik van die termen vind. Het klinkt op Opera Of Love allemaal reuzedramatisch, maar ik geloof er geen fluit van. Opener “Stand Down” is tekenend. Mid-tempo, forse drumklappen, handclaps, een Britpopsnik in de zang en uitwaaierende piano-akkoorden om vooral te benadrukken dat ze Echt Heus Waar Heel Serieus Menen – en dan bij het refrein overschakelen naar iets waar eighties disco-acts zich niet voor geschaamd zouden hebben. Nou zou dat nog niet het ergste zijn, maar het klinkt zo vreselijk bedacht allemaal. Een zangeres in “I Need Time”, een talkbox in “Smoke And Mirrors” en in vrijwel elk refrein gaat het tempo wat omhoog, zodat het publiek bij een optreden weet dat het geacht wordt te gaan springen. Maar échte energie is ver te zoeken. De songs volgen steeds hetzelfde stramien en worden steevast vernaggeld door lelijke, vette toetsenpartijen (“Fish Bowl”). Ik zat na drie songs al te smachten naar het einde – en dat drie luisterbeurten. De pianoballad aan het eind komt daarmee ongeveer drie kwartier te laat. Misschien was ik niet de meest voor de hand liggende File Underrecensent om dit album te bespreken, maar ik kan me niet voorstellen dat een van mijn collega’s hier wèl blij van zou worden. Het is 3FM-indie, met meer poeha dan kwaliteit. Leuk voor wie Giel Beelen een muziekkenner vindt, maar voor de rest wordt er niemand warm of koud van, volgens mij. Ik hoef ‘m na vandaag gelukkig nooit meer te draaien.

File: These Reigning Days – Opera of Love
File Under: Giel Beelen-indie
File Video: [“Opera Of Love”] [“Living It Up”] [“Too Late”] [“Changes”] [DaysTube]

Neil Young – Special Deluxe. Mijn leven & auto's (boek)

VIP / A.W. Bruna

Neil Young - Special Deluxe.jpgTwee jaar na zijn autobiografie Waging Heavy Peace heeft Neil Young alweer een boek geschreven. Het writer’s block waarover hij klaagde in zijn eerste boek is blijkbaar helemaal voorbij. Niet alleen brengt hij in een rotvaart de ene na de andere half gelukte plaat uit, ook bij het schrijven zit hem niet veel in de weg. Want Special Deluxe is dezelfde associatief geconstrueerde geschiedenis van zijn leven als Waging Heavy Peace. Het verschil zit erin dat dit keer de auto’s die hij gehad heeft de rode draad vormen. Deze rode draad heeft hij tot leven geroepen door voor elk hoofdstuk de betreffende auto ietwat kinderlijk, maar toch redelijk nauwkeurig te tekenen. (Het zou me overigens niet verbazen als het nagetekende foto’s zijn.) De onderwerpen zijn grofweg dezelfde: zijn jeugd, zijn liefdes, zijn vrienden en zijn muziek. Alles wordt oppervlakkig geschetst in anekdotes, aangevuld met commentaar vanuit het heden en het uitrekenen van de CO2-uitstoot van de door hem gereden klassieke auto’s. En dat laatste is niet zomaar een aardige gimmick: het afsluitende en meest uitgebreide hoofdstuk is een bevlogen politiek essay over milieuvervuiling, de noodzaak van elektrische auto’s en zijn zoektocht naar een oplossing hiervoor. Gezeur van een oude hippie? Ja en nee: soms is het opa die op trage toon herinneringen ophaalt, maar zijn eigenwijsheid en enthousiasme voor dit onderwerp maken de ruim 400 pagina’s vermakelijk.

File: Neil Young – Special Deluxe. Mijn leven & auto’s (boek)
File Under: Journey through the past
File Video: [Fragment Audiobook]

Knupperpouf – Wintry Spring

Eigen beheer

Knupperpouf - Wintry SpringHet is altijd goed om je goede en je slechte kanten te kennen. En dat geldt ook voor je muzikale mogelijkheden. Nicolette Lie kan veel. Zo bespeelt ze hier drums (afgestudeerd aan het conservatorium), bas, gitaar, keyboard en mandoline. Maar de vocalen zijn waarschijnlijk niet haar sterkste kant. Deze blijven op de vierde EP – die alweer een tijdje uit is – van Knupperpouf, getiteld Wintry Spring dan ook beperkt tot de achtergrond. Voor de voorgrond van drie liedjes is daarom Marloes Vermeulen (Julia P.) aangetrokken. Het liedje “Op Bezoek Bij Jeanne” had ook best door Vermeulen mogen worden gezongen. De mannelijke zangpartij, Ruben Marseille, vind ik namelijk niet zo’n heel bijzondere keuze. Maar de andere liedjes zijn van een hoog niveau en dit keer alles in het Nederlands. Op de instrumentale titelsong na, maar die mag er ook zijn. Het mooiste vind ik de opener “Rekenschap” over de stappen die gezet moeten worden om de liefde te laten ontluiken. De song zou zo op het repertoire van Spinvis kunnen. De conclusie is dat dit kleinood het weer verdient om gehoord te worden. Na vier EP’s, ik zei het al eerder bij de derde EP, mag er nu wel een volledig album komen met eventueel een selectie van deze EP’s. Maar dan wel met Vermeulen op zang. En bij een platenmaatschappij, want dit verdient een groter publiek.

File: Knupperpouf – Wintry Spring
File Under: weer zo’n fijne EP
File Audio: [Bandcamp]
File Social: [Twitter] [Facebook]

Ex Hex – Rips

Merge

Ex Hex - RipsDe naam van dit nieuwe bandje zette mij even op het verkeerde been, maar na even nagedacht te hebben kon ik concluderen dat ik geen enkele ex heb die ik als hex zou willen omschrijven. OK, genoeg gegrapt op het niveau van wijlen Seth Gaaikema, back to business. Ex Hex is een powertrio rond zangeres/gitariste Mary Timony die we onder andere al kenden van het lekker furieuze Wild Flag en (in de jaren negentig) Helium. Het eerste album van dit drietal is nu verschenen en werd door menige gewaardeerde collega in de media al aardig bejubeld. En dat is niet verbazingwekkend. Ex Hex trakteert ons een dik half uur lang op vette riffs met doeltreffend sterke melodieën. Zeer strak gespeeld, pakkend gecomponeerd en nergens saai. Met bijzonder vette knipogen naar de powerpop en Amerikaanse punk van eind jaren zeventig klinkt het album al vanaf het begin vertrouwd zonder in een retro-val te lopen. Het enthousiasme spat er vanaf en de repeatknop is snel gevonden. Toen ik nog een kleine vonx was en plaatjes draaide op mijn kamertje, ging ik bij dit soort songs op mijn bed springen (anders sloeg mijn pick-upje over). Dat zou ik bij Ex Hex ook wel willen doen maar anno 2014 stoot ik dan mijn hoofd. Iedereen die van ongecompliceerde powerpop kan genieten kan ik aanraden nummers als ‘How You Got That Girl’ of ‘Waste Your Time’ eens te beluisteren. De kleine sneer naar een andere door mij geliefde, wat meer zweverige, vrouwenband in ‘War Paint’ moet ik ze maar proberen te vergeven. Hopla, nog maar een keertje draaien die plaat!

File: Ex Hex – Rips
File Under: Lekker springen op je bed
File Video: [Waterfall op YouTube]
File Social: [Facebook]

Enchant – The Great Divide

InsideOut

Enchant - The Great DivideEnchant heeft een soort magische klank in progkringen. Ooit op weg geholpen door Marillion’s Steve Rothery, in het voorprogramma van bands als Dream Theater, Spock’s Beard en Marillion op tournee geweest, maar na het album Tug Of War (2003) werd het stil. Zanger Ted Leonard ging aan de slag bij Thought Chamber, Affector en Spock’s Beard, Bill Jenkins ging op tournee met Sound Of Contact, rond Enchant was er alleen stilte. Tot er in 2012 ineens tourdata waren, met dezelfde line-up als op Tug Of War. En nu is er het eerste nieuwe album in een decennium, The Great Divide. Muzikaal zit het heel erg in de hoek van Spock’s Beard op dit album, vooral met de drumpatronen en de gitaarpartijen. “Within An Inch” is daar een mooi voorbeeld van. Voor een liefhebber van Spock’s Beard als ik moest dat bijna wel goed vallen toch? Nou nee. Na enige tijd valt me op dat bijna alle songs lang uitgesponnen zijn, met gedragen zangpartijen, mid-tempo en met buitengewoon beschaafde accenten. En daar zit ‘m het probleem. Ik mis het vol ingetrapte gaspedaal en het even lekker uit de bocht vliegen. Om maar eens in de auto-associaties te blijven: het is alsof de rij-examinator aan het stuur zit en laat zien hoe het allemaal moet. Reuze netjes, maar opwindend is anders. De productie is als altijd in handen van gitarist Doug Ott, maar in mijn achterhoofd bleef de naam Billy Sherwood rondzingen. Die staat voor mij bijna symbool voor perfect gemaakte platen die alsmaar niet tot leven willen komen. Datzelfde heb ik bij The Great Divide. Fans zullen al blij zijn dat er überhaupt nieuw werk is, de rest moet echt eerst even luisteren.

File: Enchant – The Great Divide
File Under: De examinator aan het stuur
File Video: [albumteaser pt. 1] [albumteaser pt. 2]