Monthly Archives: December 2014

De Grote File Under Jaarlijst 2014

Beste lezers,

Het jaar 2014 zit er weer bijna op. Wat bleek is dat popmuzikanten steeds meer aan ouderdom (en hun kwaaltjes) overlijden, zoals Joe Cocker en Phil Everly. Maar ook relatief jonge helden lieten ons met hun muzikale erfenis achter, zoals Luc de Vos en Nick Talbot. Ook binnen de File Under-geledingen bleven we niet zonder kleerscheuren. Onze fotograaf Patrick Joosten overleed in juli, veel te jong. Dit maakt indruk en alles waar wij ons op dit blog druk over maken totaal onbelangrijk. Onze gedachten zijn nog steeds bij zijn vrouw en kinderen, familie en vrienden.

Of het een goed muziekjaar was mag ieder voor zich bepalen. Twintig vrijwilligers achter File Under vatten het jaar weer samen in de traditionele jaarlijstjes. Dit leverde 154 verschillende albums op, waarvan 124 stuks slechts één keer genoemd werden. Dit maakt dat de individuele lijstjes per definitie interessanter zijn dan een totaallijst. Toch ontkomen wij er ook niet aan om een eindlijst te hebben.

De verrassende winnaar kwam van eigen bodem: Show van Hallo Venray. Dit was ook de enige die zeven stemmers achter zich wist te krijgen. Het totaal van 30 punten maakte ze tot winnaar. De afstand tot de achtervolgers was niet extreem groot. De nummer twee, Angel Olsen, kreeg 23 punten (vier stemmers) zonder dat ze in een lijstje als nummer 1 opdook. Ought en Ty Segall doken wel op een eerste plaats op, maar werden beiden maar drie keer genoemd. Dit leverde uiteindelijk 22 punten op. Ook Sharon van Etten kwam tot 22 punten, maar haar hoogste notering was een tweede.

De File Under-wisselbeker voor de meeste top 10-noteringen ging naar DubbelMono. Op de voet gevolgd door Gr.R. en Ewie. Blizzard, André, Janineka, tBeest, Prikkie, René, Theo en Stonehead hadden niet één van hun albums in de top 10. Blijkt maar weer hoe eigenzinnig de smaken zoal zijn.

Ook in 2015 gaat het File Under-team weer onze best doen met nieuwe releases, festivalverslagen, foto’s en interviews.

Wij wensen je een goed uiteinde en een mooi en gezond 2015. Tot volgend jaar!

Hallo Venray - Show1. Hallo VenrayShow
2. Angel OlsenBurn Your Fire For No Witness
3. OughtMore Than Any Other Day
xx. Ty SegallManipulator
5. Sharon van Etten – Are We There
6. Big Ups18 Hours Of Static
7. Sleaford Mods – Divide and Exit
8. WarpaintWarpaint
9. Mirel WagnerWhen the Cellar Children See the Light of Day
xx. Wild BeastsPresent Tense
11. MotorpsychoBehind The Sun
12. Broeder DielemanGloria
xx. Swans – To Be Kind
14. SOHNTremors
15. The War On DrugsLost In The Dream


Ought – More Than Any Other Day

Constellation / Konkurrent

Ought - More Than Any Other Day.jpgEr zijn van die bands die, doordat ze zichzelf buiten alle hokjes plaatsen, het gevaar lopen dat ze over hoofd worden gezien. Ought zou zo’n band kunnen zijn. Ga maar na: ze hebben een contract bij Constellation, maar maken geen typische muziek die je op dat label verwacht (Godspeed You! Black Emperor, A Silver Mt. Zion). Ze gelden als Canadese band, maar de vier leden van het kwartet komen van over de hele wereld. Ze klinken alsof ze in New York opgericht zijn, het stinkende en criminele New York van eind jaren zeventig, terwijl ze in 2011 in het beschaafde en nette Montréal zijn begonnen. Hun schurende en stuiterende postpunk kent het hard-zachttruukje alsof ze het zelf hebben uitgevonden en de teksten van zanger Tim Beeler proberen zo vervreemdend mogelijk te zijn. Ergens tussen de Talking Heads ten tijde van hun eerste trits platen, het Fugazi van Repeater en de schots en scheve no wave van The Contortions (maar dan zonder saxofoongeweld). En oh ja, Sonic Youth is ongetwijfeld ook in hun platenkast te vinden. Dat alles zorgde ervoor dat Ought op niemands stapeltje paste en dus nu pas een stukje op File Under krijgt. Want intussen zag de helft van de medewerkers ze live en belandde More Than Any Other Day in de File Under Top 10 van 2014. En dat was niet zomaar.

File: Ought – More Than Any Other Day
File Under: Goede platen komen vanzelf bovendrijven
File Video: [The Weather Song]

Enabler – La Fin Absolue Du Monde

Century Media

Enabler - La Fin Absolue Du MondeDe derde CD alweer voor Enabler, de hardcoreband met thrash- en deathmetalinvloeden. De mastering was in handen van Steve Austin van Today Is The Day, dus dan witte gullie ut wel! Metalcore is heel even hip geweest. Omdat het genre liet horen hoe weinig verschillen er eigenlijk tussen metal en hardcore zijn. Converge had als een van de eersten door hoe goed beide genres elkaar aanvulden. Daarna ging het mis en moest het ene genre boeten voor de ander. Enabler uit Milwaukee is een trio dat vooral uit de hardcore-hoek komt. Wat Austin goed heeft begrepen is dat het geluid van Enabler vooral een confronterend totaalgeluid moest zijn zonder de nadruk te leggen op of de drums of de gitaarpartijen. Het is één lompe auditieve razernij geworden die het midden houdt tussen Earth Crisis en Coliseum en tussen Converge en Integrity. La Fin Absolue Du Monde gaat over de teloorgang van de maatschappij. Het gaat over de mensheid die zichzelf met alle hoofdzonden ten gronde richt. Me dunkt dat je dan geen adempauzes wilt inlassen. In één ruk wil je de wereld laten ontkrachten, liefst met een bulldozer die met 200 kilometer per uur alles omver dendert. Ik geloof dat Enabler dat aardig op muziek heeft weten over te brengen.

File: Enabler – La Fin Absolue Du Monde
File Under: Thrashmetalcore benadering voor het einde van de wereld

Graham Dee – The Thirteenth Man

Juno Records

Graham Dee - The Thirteenth Man.jpgIn de jaren zestig was producer en singer/songwriter Graham Dee een sessiemuzikant en werkte hij met Jimmy Page en John Paul Jones. Ook speelde hij mee in Van Morrisons Them, schijnt hij ingevallen te zijn voor Syd Barrett bij Pink Floyd, begeleidde hij The Walker Brothers en bluesmuzikanten als John Lee Hooker. Daarnaast schreef hij nummers voor anderen. Een leven in de schaduw, wellicht een aardig salaris, maar meer dan een voetnoot in de popgeschiedenis levert het niet op. Wel waardering van collega’s. Maar ook zonder dit soort voorkennis is The Thirteenth Man een aardige plaat. Normaliter werkt hij tegenwoordig in de soulwereld, maar voor dit album heeft hij gekozen voor de blues. Er valt – terecht – te klagen dat de jazzy getoonzette blues wel erg netjes binnen de lijntjes blijft, gitaarspelen kan Graham Dee, net als het schrijven van een keurige bluessong. Zijn stem is rauw – hij is de zeventig inmiddels gepasseerd – en hij weet hoe hij een groove neer kan zetten. Toch hoop ik vooral dat hij tijd weet te vinden om zijn autobiografie te schrijven. Daar ben ik meer benieuwd naar dan naar zijn verdere muzikale kunnen.

File: Graham Dee – The Thirteenth Man
File Under: Vakmanschap is leuk, maar het moet wel spannend blijven
File Video: [My Philosophy (akoestisch) ]

Spider Bags – Frozen Letter

Merge

Spider Bags - Frozen LetterVanuit North Carolina is het trio Spider Bags rond voorman Dan McGee langzaam terrein aan het veroveren. Kwamen de eerste vier albums nog uit op relatief kleine labels, hun vijfde album Frozen Letter komt uit op Merge Records dat recent met Reigning Sound ook al een band met potentie tekende. Frozen Letter vuurt in een kleine vijfendertig minuten acht voltreffers op je af. Voor het gemak zou je ze in de garagerockscene kunnen plaatsen, maar er zijn uitwaaiende psychedelische gitaren, het liedje blijft centraal staan, de noise blijft binnen de perken (oké, een piepje in het begin van de opener “Back With You Again In The World”) en de zanger hoeft zichzelf niet te overschreeuwen. Het is een heerlijke stuiterdansmuziekplaat. Om het met wat muziekgeschiedenis te kaderen: dit is muziek waar Chuck Berry ooit de route voor uitstippelde en waar Iggy Pop de belijning wat grilliger maakte. Maar het belangrijkste is dat ik hier goede zin van krijg – en hopelijk jij ook. In ieder geval maakte Ewie Jr. hier de nodige danspasjes op. Kijk, een grotere pluim kun je wat mij betreft niet krijgen.

File: Spider Bags – Frozen Letter
File Under: Hail hail rock ‘n’ roll
File Audio: [Japanese Vacation]
File Video: [Chem Trails]
File Social: [Facebook]

Neil Young – Storytone

Reprise

Neil Young - Storytone.jpgAan zijn werkethiek ligt het niet. Nadat hij in 2010 een stevig writer’s block te overwinnen had en stopte met drinken en blowen, schreef Neil Young tweeautobiografische boeken en bracht hij zes platen uit. Geen van allen gelden als hoogtepunten uit zijn oeuvre, maar dat zal de man ongetwijfeld worst zijn. Hij doet wat hij vindt dat hij moet doen. En dus ligt zijn tweede plaat van dit jaar in de winkels, in twee versies nog wel. Storytone is uitgebracht als een enkele plaat met tien intieme, akoestische liedjes en als een Deluxe Version waarop de tien nummers nog een keer staan, maar nu gebracht met begeleiding van orkest (zeven keer), big band (twee keer) en heftige rockband (eentje). Om maar met de deur in huis te vallen: die aanpak had niet gehoeven. Neil Youngs wankele stem valt bijna weg tegen het geweld van de strijkers en blazers. Less is wel vaker more, maar hier is het pijnlijk. Niet dat de tien gestripte (of: oorspronkelijk zo bedoelde) nummers nu zulke pareltjes zijn. “Who’s Gonna Stand Up?”is een pathetische oproep om de aarde te redden en “When I Watch You Sleeping” is pubersentiment. Maar daar staan wel het prachtige “Like You Used To Do” en de liefdesverklaring “I Want To Drive My Car” tegenover, net als de oprechte zielenpijn in het afsluitende “All Those Dreams”. Een halfgelukt Neil Young-album. Alweer.

File: Neil Young – Storytone
File Under: Minder is het meest
File Video: [Who’s Gonna Stand Up?]

LA Hell Gang – Thru Me Again

Mexican Summer/Essential/Bertus

 LA Hell Gang - Thru Me AgainIk reis nogal wat af. Vind ik leuk. Als souvenir neem ik het laatste decennium vaak CD’tjes mee van lokale bandjes. Ik ontdekte dat psychedelische rock, garagerock en beat echt overal in de wereld wordt gemaakt. En vaak nog op een kwalitatief hoogstaand niveau ook! Het voordeel van deze genres is dat je vrij snel herkent waar de spelvreugde en het technisch inzicht zich schuil houden. Dat de een zijn psychedelische inspiratie haalt uit een oerwoud vol paddenstoelen en de ander uit de ijle lucht in de Andes, da’s alleen maar verfrissend om aan te horen. Dat drugs een rol spelen, da’s overal zo in de wereld. Dave Wyndorf van Monster Magnet doet hetzelfde en het heeft hem waanzinnig veel goede inspiratie opgeleverd. LA Hell Gang komt uit Chili. Op dit tweede album kabbelt het lekker voort. Fijne trage uitgesponnen riffs, sferische zangpartijen en een repetitief karakter maken dat LA Hell Gang vooral een sympathiek psychedelisch bandje is dat geen scoringsdrang heeft. De band ziet elke CD vooral als een soundtrack voor een relaxte, maar verzengend hete zomer. Of je nu wilt of niet, maar dan moet je niet overdreven veel energie willen stoppen in boosheid, frustratie en agressie. Dan is het verschil tussen shoegaze en psychedelica ineens heel klein geworden. Met een groots geluid, dat dan weer wel.

File: LA Hell Gang – Thru Me Again
File Under: Chileense psychedelica met wat shoegaze-elementen

Penelope – Bounce Back

RVP

Penelope - Bounce BackDe Amsterdamse band Penelope bestaat uit een aantal breed onderlegde muzikanten. Zo heeft zangeres Vicky van Zijl een verleden in rockmusicals. Ze weet dus wat zingen is en dat hoor je bijvoorbeeld in het intro van “Baby Blue”. Sowieso hoor je op het hele album Bounce Back het zelfvertrouwen in haar zang. Ze gaat voluit en is zo een frontvrouw van niveau voor deze band. De bekendste naam is misschien nog wel die van de drummer. Dat is Jusso Whistler, een van de broers in wat in de loop der jaren bijna een cultband is geworden, Whistler Courbois Whistler. Ook gitarist Allard Zwemstra en bassist Mauricio Guerra Lopez hebben hun sporen verdiend. Door de zang ben je al snel geneigd vergelijkingen te trekken met Guano Apes en het melodieuze grooverock te noemen. Daarnaast heb ik ook regelmatig associaties met Audioslave. Met acht nummers en 34 minuten is het album aan de korte kant, maar misschien is dat ook wel een verstandige keuze. Echte ballads zitten er namelijk niet tussen, het zijn acht heavy tracks en dan kan een volgepropte cd tegen je gaan werken. Misschien krijg je met wat meer dynamiek in de tracks ook wat meer balans op het album. Nu blíjft het maar knallen. Een track als “Hush Now” laat bovendien horen dat er compositorisch nog wel iets kan verbeteren. Ja, het is een fijne track, maar qua compositie is het wel heel mager. Alleen het feit dat het lekker heavy uitgevoerd is maakt dat je je er niet aan gaat ergeren. Penelope is vast een heel fijne liveband, maar of dit album de doorbraak gaat worden betwijfel ik. Daarvoor klinkt het teveel als een album uit de negentiger jaren, zowel qua composities als qua productie. Soms hoor je dat een band op een cd aan zijn top zit. Hier heb ik het vermoeden dat er meer inzit dan op Bounce Back te horen is.

File: Penelope – Bounce Back
File Under: Ik zou een bounce forward aanraden
File Video: [“Running Around In Circles”] [PenelopeTube]

Foxygen – …And Star Power

Jagjaguwar

Foxygen - And Star Power.jpgHoewel Foxygens vorig jaar verschenen tweede plaat met de onmogelijke titel We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic in veel jaarlijstjes opdook, vraag ik me af of dat ook met …And Star Power zal gebeuren. Was het in 2013 nog een prettig anachronistisch amalgaam van glam, freakbeat en psychedelica, steeds met een fijne popfeel opgevrolijkt, in 2014 heeft bizarre gekte de overhand genomen. Vierentwintig nummers op twee CD’s met een (vaag) onderliggend thema: het is allemaal net iets teveel van het goede. En al die geschifte geluidsidioterie zou nog te behappen zijn als er in al die weerbarstigheid ook goede melodieën te vinden zouden zijn. Her en der duikt er een fragment op dat de aanzet tot een goede song zou kunnen zijn, maar Jonathan Rado en Sam France weten niet hoe snel ze dat idee de nek om moeten draaien. Alleen opener “How Can You Really?”, dat opzichtig knipoogt naar The Flaming Lips, probeert een liedje te zijn. …And Star Power is zo’n album dat je graag een kans wil geven, omdat er onder alle herrie en gekte ongetwijfeld schoonheid te vinden is. Maar het duo Foxygen doet teveel hun best om de luisteraar af te schrikken. En dan zijn die tachtig minuten schots en scheef toch echt te lang.

File: Foxygen – …And Star Power
File Under: Gierende gekte
File Video: [How Can You Really?]