Monthly Archives: March 2015

Navarone – A Date At The Chapel

Suburban

Navarone - A Date At The ChapelDeze cd lag lang op mijn stapeltje. Niet omdat het een vervelende cd is, maar omdat er een dvd bij zat, en daarvoor ben ik eigenlijk te ongeduldig als het niet in documentairevorm is. Na beluistering van de cd en door het fraaie artwork was ik er echter van overtuigd dat de dvd deel zou moeten uitmaken van mijn recensie. A Date At The Chapel is de weerslag van twee concerten die Navarone gaf in de kapel van Roepaen in Ottersum. Een bijzondere lokatie, die met overzichtsshots prachtig in beeld wordt gebracht. Niet alleen de lokatie was bijzonder. Navarone haalde er klassieke muzikanten bij die met onder andere violen, cello, houtblazers, harp, piano en marimba bijdroegen aan arrangementen waar de term ‘weelderig’ perfect bij past. Geen vette violen bovenop de normale uitvoeringen, maar arrangementen waar goed over is nagedacht. De songs kwamen deels van Vim & Vigor, het tweede album, dat op dat moment nog niet was verschenen. Nog meer dan anders is zanger Merijn van Haren de blikvanger. Zijn stem is herkenbaar en veelzijdig en hij heeft ook nog eens een podiumpresence. Het risico van platen als deze is dat er gaandeweg wat dynamiek ontbreekt, doordat het volume nu eenmaal wat lager is. Op A Date At The Chapel is dat deels voorkomen door de variatie in instrumentatie, maar in een track als “Murder & Misery” worden de registers sowieso flink opengetrokken, terwijl “The Red Queen Effect” nog steeds een heavy rocktrack is. Het is prachtig om te zien dat ze op het podium minstens zoveel stonden te genieten als het publiek. Zelfs voor de beroemde publieksparticipatie hadden ze iets aparts bedacht. De belichting en de afwisselende, maar rustige cameravoering maken dat ik tot het einde niet alleen met plezier zit te luisteren, maar ook te kijken. (Al zit ik tegelijkertijd ook dit stukje te tikken, dat wel.) Navarone durft zijn vleugels uit te spreiden en A Date At The Chapel is een rondvlucht van grote schoonheid, die ik zeker nóg eens zal bekijken.

File: Navarone – A Date At The Chapel
File Under: Weelderig en spannend
File Video: [“Leave”] [“Devil’s Ferry”] [NavaroneTube]

Tommy Moustache – Tommy Moustache

Elevate/V2

Tommy Moustache - Tommy MoustacheTommy Moustache is een Rotterdams vierkoppig jazzrock fusion-monster. Eindelijk een logisch vervolg op elke willekeurige Herbie Hancocks Headhunters-plaat van weleer. De hoofdrol is weggelegd voor saxofonist Jasper van Damme die al scheurend alle registers van meet af aan opentrekt om die ene boventoon te scoren. Genres zijn er om af te wisselen en af te tasten wat die ene avond het beste past bij het aanwezige publiek. De rest laat zich elke keer weer raden. En dus is een plaat een noodzakelijke momentopname van dit instrumentale kwartet om niet de perfecte avond te onderstrepen maar het spelinzicht en technisch kunnen te laten zien als een auditief visitekaartje. Aan de ene kant willen de heren een nieuw soort enigma creëren dat gelijke tred houdt met het oeuvre van The Residents. Aan de andere kant zien zij in alle uithoeken van de jazz dat er op tal van grote levensvragen antwoorden te vinden zijn. Dat willen de vier al toeterend, plukkend, raggend, roffelend en afwisselend laten horen. Ja, genres houden verband met elkaar. Grote wereldproblemen ook. Als je maar lang genoeg volhoudt, dan heeft alles met elkaar te maken. Vooralsnog levert deze insteek geniale post-jazz-werkjes als “Krank Im Kopp” op en dus rest mij niets anders dan te stoppen met schrijven, te luisteren en te genieten. En mezelf af te vragen of de plaat nou titelloos is of eigenlijk Compendium heet.

File: Tommy Moustache – Tommy Moustache
File Under: The Headhunters als uitgangspunt

Jesse Malin – New York Before The War

One Little Indian/Konkurrent

Jesse Malin - New York Before The WarMocht je in het bezit zijn van enkele bars in New York dan heb je het volgens mij aardig gedaan in je leven. Als je dan bedenkt dat het in dit geval gaat om iemand die oorspronkelijk actief was in de muziek dan zou het niet vreemd zijn dat je dan een punt achter je muziekcarrière zet. Maar in het geval van Jesse Malin gaat dit niet op. Als je weet dat hij muzikanten als Ryan Adams, Bruce Springsteen en Craig Finn tot zijn vriendenschare mag rekenen dan moet er wel liefde bestaan voor dit creatieve vak. Jesse Malin (geboren op 26 januari 1968) heeft al een heel muzikaal leven achter zich in de glampunk, in de hardcore en recenter als rockende singer-songwriter. Oké, we moesten vijf jaar wachten op een nieuw album van Malin, maar hij is terug met het album New York Before The War. Normaliter ben ik niet zo van het opsommen van bandleden, maar in dit geval weet hij aardig te grasduinen in de gevarieerde muzikantentuin met Randy Schrager (Scissor Sisters), Derek Cruz (St. Marks Social), Catherine Popper (Puss N Boots, Jack White, Ryan Adams), Don DiLego (Beautiful Small Machines) en Paul Garisto (Psychedelic Furs). Het begint klein in opener “The Dreamers” met als belangrijkste instrument de piano. Kippenvel! Hierna komt er een George Harrisontje voorbij in de rocker “Addicted”. Het gaat meteen uptempo door in het Tom Petty-achtige “Turn Up The Mains” en in het John Mellencamp-achtige “Oh Sheena”. In “She’s So Dangerous” gaat het tempo omlaag en wordt het weer wat kleiner gehouden. Deze lijn wordt vastgehouden in het prachtige “The Year That I Was Born”. En dan blijken er nóg meer gasten te zijn: Wayne Kramer op “Freeway” en Peter Buck op “I Would Do It For You”. Het album is afwisselend, in het bandgeluid zijn de individuele muzikanten prima waarneembaar en met de liedjes ‘an sich’ is er niets mis. Het grootste probleem is echter – het is misschien beroepsdeformatie – dat het geregeld aan andere nummers en artiesten moet denken. Dat kan niet de bedoeling zijn. Jesse Malin als rocker bevalt me overigens minder dan die van de gevoelige man. Als het tempo laag ligt dan komt de emotie bovendrijven. Daar zou ik wel een hele plaat van willen.

File: Jesse Malin – New York Before The War
File Under: Classic Rock
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Addicted]
File Social: [Twitter] [Facebook]

Awolnation – Run

Red Bull

Awolnation - RunMocht je je afvragen waarom er van die grote banners ‘Official Video’ staan in de thumbnails van al Awolnation’s videoclips: hun enige hit uit 2012, de lijzige rockballad “Sail”, is behoorlijk geparodieerd. “Snail” is de leukste. Verder heb je nog “Fail”, “Sale”, “Kale” (boerenkool) en talloze remixes en memes, de een nog flauwer dan de andere. Maar goed, leedvermaak is ook amusement. “Sail” stond op Awolnations debuutplaat Megalithic Symphony en dat plezierige maar enigszins stuurloze album had echt zo’n hit nodig. Awolnation is namelijk de band van Aaron Bruno uit Los Angeles, die ik nog ken van zijn vorige Scissor Sisters-achtige, helaas geflopte project Under the Influence of Giants. Zijn nieuwe, tweede Awolnation-plaat Run schreef, speelde en produceerde Bruno zelf. Omdat er niet nog een keer “Sail” op kon staan heeft-ie bijna hetzelfde nummer dit keer “Jailbreak” genoemd. Verder is “Windows” vermoedelijk parodieerbaar, maar ja, die lol is er nu wel weer een beetje vanaf. De wel aardige singletjes worden dit keer waarschijnlijk “Hollow Moon (Bad Wolf)” en “Woman Woman”, : “Headrest for my Soul” is een mooie maar voorspelbare ballad en opener “Run” is een zowel opvallende als drakerige mix van Sohn en Korn. Verder staan er wat pastiches op van Keane en Bastille en moet toch maar eens gezegd dat Awolnation nogal binnen de poplijntjes kleurt. Zelfs de clips kunnen beter. Run is totaal geen spannend album, minder gevarieerd dan Megalithic Symphony en zal het echt van een paar losse hits moeten hebben. Persoonlijk mis ik pit. Ik raad Aaron Bruno aan om voor zijn derde album het Songfestival als studiemateriaal te gaan gebruiken. Gelukkig is Awolnation live dan wel weer lekker afwisselend.

File: Awolnation – Run
File Under: Poprock met een flinterdun edgy kantje
File Video: [Hollow Moon (Bad Wolf)]

Yokko – Seven Seas

Muve

Yokko - Seven SeasDaar sta je dan met je hoed in een woestijn naast een raar boompje de veredelde sjamaan uit te hangen. Eigenlijk alleen voor de fotoshoot, maar stiekem hoop je op volle stadions die je kunt bezweren. Het begon met U2 en heel wat bandjes met meezingbare oe-wie-oe-koortjes wisten er succes mee te oogsten. Neem een Kings Of Leon, een 30 Seconds To Mars en zelfs onze eigen Kensington (met wie ze in oktober in Zwitserland op toer gaan) ging door totdat het op Pinkpop kon laten zien hoeveel rijen fans zij konden beheersen. Yokko uit Zwitserland heeft daar ook last van. De rockband maakt ‘uplifting’ songs. Net als Kane destijds, of Cock Robin. So far, so good. Maar ik zie ook een afbreukrisico. Dat heeft te maken met het zogenaamde charismatische gedweep van de frontman. Vaak haak ik af bij een Jim Kerr, een Ed Kowalczyk of een Dinand. De man mag dan nog zo’n warme stem hebben, bij mij gaan de nekharen recht overeind staan. Adrian Erni, zanger van Yokko beschikt over hetzelfde timbre als de heren. En ook hij bedient zich van het kunstje dat hij slechts zachter gaat zingen of stukjes parlando gebruikt als er diepe zielenroerselen opgerakeld moeten worden. Dat kunstje trek ik gewoon heel slecht. Bovendien hebben deze jongens het altijd over ‘reach the light’ en ‘I will serve and follow’ en daar kan ik als rechtgeaarde atheïst ook niet tegen. Verder is het leuk hoor, dat Yokko, maar de band zou er goed aan doen om eens een kijkje te nemen op de EO Jongerendag om te zien wie er werkelijk het licht hebben gezien en wat de verschillen zijn.

File: Yokko – Seven Seas
File Under: Zwitserse stadionrock

The Staves – If I Was

Atlantic

The Staves - If I Was‘Waarom vind je dit nu wèl mooi?’ vroeg mijn negenjarige dochter aan mij tijdens het luisteren naar If I Was, de tweede cd van de drie zusjes Staveley-Taylor, beter bekend als The Staves. Ik snapte haar vraag. Wij keken samen naar The Voice Of Holland en daar wonnen de zusjes Lisa, Amy en Shelley, optredend onder de naam O’G3NE. Mijn dochter vond dat allemaal prachtig en was blij met hun winst, ik vond het dodelijk saai. Wat is nu het verschil met The Staves, ook een driestemmig zingend zussentrio? Dat zijn de goede liedjes, probeerde ik mijn dochter uit te leggen. Geen liedjes die met dollartekens in de ogen geschreven zijn, maar mooie, soms wat grimmige folksongs met fraaie titels als “Blood I Bled”, “Damn It All” en “Sadness Don’t Owe Me”. Dat de liedjes wat meer buiten de mooie en veilige folkpaden treden is vast voor een groot deel te danken aan dat Bon Ivers Justin Vernon het album produceerde. “Teeth White” en “Black & White” rocken zelfs een beetje. De zusjes zingen prachtig en maken me benieuwd hoe ze het er live vanaf brengen. Het enige kleine minpuntje is dat het album naar mijn smaak nét iets te lang duurt. Het gevaar is dan dat die mooizingerij op den duur een beetje saai wordt. De folkpop van The Staves is echter te spannend om écht te gaan vervelen.

File: The Staves – If I Was
File Under:Zuiver zingende zussen
File Video: [Blood I Bled]
File Facebook: [The Staves op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Staves]

Nils Frahm – Solo

Erased Tapes / Konkurrent

Nils Frahm - SoloIk lig in bed. Wakker geworden van de razende wind rond het huis. De regen hamert tegen de ruiten. Ik draai me op mijn zijn en kijk op mijn telefoon. Facebook stuurt me een berichtje over wat ik vorig jaar deed op deze dag. Ik holde om 15:00 een 5 kilometer in de verschrikkelijke hitte. Nu ben ik al bijna een half jaar geblesseerd en is het verschrikkelijk weer. Ik scroll wat door mijn Facebook-feed. Happy Piano-day zegt de Nils Frahm-pagina. Verrek, da’s waar ook: die kleine sympathieke Duitser had een dag in het leven geroepen om de piano te vieren. Mijn zegen had-ie bij voorbaat al! Maar er blijkt nog een grote verrassing schuil te gaan in het bericht. Ter ere van Piano Day brengt Nils zijn nieuwste soloplaat uit. Mijn dag is in een keer er een stuk beter aan toe. Op www.pianoday.org staat er nog een heel verhaal bij, maar ondertussen ben ik al ondergedompeld in de tracks die op Soundcloud, Spotify staan én Frahm zelfs ter ere van Piano Day gratis ter beschikking stelt als download. De eerste vijf tracks laten Nils Frahm op zijn best horen, subtiel maar vooral liefdevol bespeelt hij zijn piano. Zeker het openingsduo “Ode” en “Some” doet me de waan van alle dag vergeten. Wat nou regen, wat nou wind, wat nou drukte om van alles. Zo in mijn warme bedje met op bijna muisstil volume Nils Frahm die mijn oren verwent, ik kan me weinig beters wensen. De ontroerend mooie verstilde tracks gaan door totdat “Wall” zich aandient na een klein half uur. Hamerend op de toetsen probeert Frahm me mijn bedje uit de duwen. Ik weet het de drang te weerstaan, ik blijf liggen, maar ben nu wel goed wakker. Ik zet het volume iets harde en luister verder naar het dik 10 minuten durende “Immerse!”, een track waar Frahm aan het begin een bluesy draai geeft aan zijn spel, maar die verderop verstilt en mij als luisteraar steeds meer op scherp zet, omdat je niets van het hoorspel wilt missen. De regen ben ik ondertussen al lang vergeten, het afsluitende “Four Hands” laat zich aanhoren als een prachtig ontluikende lentedag. Buiten denken ze daar anders over. Ik kan niet wachten tot de verrassing die Frahm volgend jaar op de 88e dag van het jaar voor ons in petto heeft.

File: Nils Frahm – Solo
File Under: Piano Day is the most joyful of all holidays
File Download: [pianoday.org]

Week 13, 2015

Prikkie
Steve Vai – The Story Of Light
Blizzard
The Gentle Storm @ Melkweg
Storm
Nils Frahm – Solo (Download)
Vonx
The Stranglers @ O2, Glasgow
Janineka
The Staves – If I Was
Theo
Swearing At Motorists – While Laughing, The Joker Tells The Truth
Ludo
Roy Santiago – Devotion
Ewie
Roosbeef @ Luxor Live! Arnhem
tBeest
Fogh Depot – Fogh Depot
Gr.R.
Death Cab for Cutie – Kintsugi
DubbelMono
Johnny Dowd – That’s Your Wife On The Back Of My Horse
Stonehead
Fyfe – Control


Noblesse – Nothingisanything

Elevate

Noblesse - NothingisanythingBeste Noblesse, vergeet die vergelijkingen maar met Sonic Youth, The Cure, Nirvana en Massive Attack! Jullie mogen blij zijn dat jullie met zijn drietjes als Haags bandje het Belgische geluid van weleer hebben gered. Want, ik zie Nothingisanything als een ode aan dEUS, Soulwax en Evil Superstars. En dat de vocalen van Amos Ben-Tal af en toe akelig die van Brian Molko benaderen is een extra toefje slagroom op de taart. Als ik jullie was dan zou ik liever vandaag nog dan morgen dit cd’je opsturen naar Tom Barman of Mauro en vragen of zij deze plaat mogen herijken of herproduceren. En dat alles in de hoop dat zij door jullie geïnspireerd worden om zelf hun oude godvergeten sound weer op te pakken, jullie mee op tournee te vragen en gezamenlijk de podia ouderwets op hun grondvesten laten schudden alsof het weer 1995 is. Nederland is weer klaar voor uitgesponnen, meeslepende, verhalende gitaarsongs met gedragen vocalen en melodie. Samen met Moss kan Noblesse uitgroeien tot een van de popparels die ons kikkerlandje rijk is. Gewoon doen Noblesse!

File: Noblesse – Nothingisanything
File Under: Onbedoeld de beste Belgenpopplaat