Monthly Archives: June 2015

The Boom Band – The Boom Band

The Boom Band/Sonic Rendezvous

The Boom Band - The Boom BandEen band van vijf personen vergezeld van een drummer en een bassist, met zes songwriters, zes zangers (waarvan vijf lead) en niet minder dan vier gitaristen. Dan moet je van goeden huize komen om het niet in een chaos te laten ontaarden. Nou hebben de oprichters van The Boom Band, gitarist Matt Taylor en drummer Steve Rushton, gespeeld bij respectievelijk het Snowy White Blues Project (Taylor) en Imelda May en Jeff Beck (Rushton). Eigenlijk was het plan een band met wisselende bezetting te starten, maar toen ze eenmaal met z’n zevenen bezig waren ging dat plan het raam uit, vandaar die vier gitaristen. Gek genoeg lijkt oprichter Rushton uiteindelijk geen vast bandlid te ziijn. Hij ontbreekt in elk geval in het rijtje van vijf heren op het bandportret. In het boekje staat steeds vermeld wie welke bijzondere partijen speelt of zingt – reuze interessant voor een muzieknerd als ik. Er zijn overigens niet steeds vier gitaren tegelijk te horen. Stemmen wel, prachtige koortjes zijn er in overvloed. Dat past ook prima bij de muziek, die je zou kunnen omschrijven als bluespop met een randje Little Feat. Niet alle songs hebben daaraan genoeg om ook echt voldoende sprankeling te krijgen. Om het maar even onaardig uit te drukken: je merkt dat het doorgaans dienende muzikanten zijn. In songs als het uitzinnige “Sweet Alberta”, “Waste My Time”, “Favour Bank Shuffle” en de lekkere instrumental “Monty’s Theme” werkt het prima, op andere momenten zou je net iets meer pit en eigenheid wensen. Daarmee is niet gezegd dat dit een slecht album is, zeker niet. De heren weten wat ze aan het doen zijn en de koortjes zijn vaak adembenemend mooi. Het is vooral dat ik een deel van de tijd het gevoel heb dat ze zich net iets teveel inhouden. Dat is collegiaal ten opzichte van de bandleden, maar juist in de meest Little Feat-achtige momenten is te merken dat collegialiteit én uitzinnigheid prima samengaan. De luxe editie bevat ook een akoestische sessie, vier fijne extra tracks met alleen gitaar en zang waaronder de bluesklassieker “Nobody’s Fault But Mine” en Steve Winwoods “Can’t Find My Way Home”. Goed en knap gemaakt, nu nog de handrem eraf.

File: The Boom Band – The Boom Band
File Under: Op de handrem
File Video: [“We Can Work Together” (lyric video)] [BoomTube]

FM Laeti – For The Music

TCBYML

FM Laeti - For The MusicNog even doorbijten en dan is het vakantie. Met in Frankrijk wonende schoonouders is onze vakantiebestemming al een aantal jaren beslist, al gaan we dit keer wat meer van Frankrijk zien dan alleen hun omgeving. Ik verheug me er op maar moet er voor zorgen dat we genoeg muziek meenemen voor onderweg. De Franse radio is namelijk een drama. Overwegend slappe eurodance en pop, in het Engels én Frans, uitblinkend in eenvormigheid. Er zijn echter positieve uitzonderingen op deze regel. Laetitia Bourgeois is geboren in Guadeloupe en is dochter van de drummer van zoukband Kassav. Via Canada en de Verenigde Staten komt ze uiteindelijk in Parijs terecht, waar ze Francois-Marie Dru ontmoet, met wie het muzikaal meteen klikt. Samen vormen ze FM Laeti en brengen in 2011 hun eerste album uit. Vanaf eind 2012 beginnen ze aan de opvolger en die is er nu. For The Music begint met drie zeer catchy nummers die teruggrijpen naar het discogeluid van de jaren tachtig. Leuk, een retro-danceplaat, denk ik. Toch niet, dan komt ineens de mooie soulballad “You Inspire Me”, waarin de warme, soulvolle stem van Bourgeois goed tot haar recht komt. De daaropvolgende acht nummers zijn goede soulsongs met een vleugje jazz in de stijl van Adele en Amy Winehouse. “Run, Run, Run” van Phoenix krijgt een smaakvolle make-over van het duo en in afsluiter “The Cove” geven de Caribische invloeden en het Franstalig gezongen gedeelte een tropisch tintje aan het nummer. For The Music is een album dat mij positief verrast heeft en prima past bij een zonnige zomer. Ik leg hem alvast in de auto voor de vakantie.

File: FM Laeti – For The Music
File Under: Het kan wél in Frankrijk
File Video: [Sanctuary]
File Facebook: [FM Laeti op Facebook]
File Twitter: [Tweets van FM Laeti]

Week 26, 2015

Ewie
The Van Jets – Welcome To Strange Paradise
Prikkie
The Darkness – Last Of Our Kind
DubbelMono
Sun Kil Moon – Universal Themes
Ludo
Surfer Blood – 1000 Palms
André
Lenka – The Bright Side
Janineka
FM Laeti – For The Music
Vonx
Mourn – Gertrudis, Get Through This
Theo
Ghostpoet @ Down The Rabbit Hole
tBeest
The Womb – The Womb


Trixter – Human Era

Frontiers/Rough Trade

Trixter - Human EraDe afgelopen jaren zijn er heel wat hairmetalbands weer bij elkaar gekomen. Meestal zijn er goede indicaties of het alléén voor het geld is, of dat ze er ook nog lol in hebben: houden ze het langer dan één album met elkaar uit, duurt de reünie langer dan twee jaar? Bij Trixter is het antwoord op beide vragen helder: ja. De tourlijst verraadt weliswaar dat het vast niet hun enige inkomen zal zijn, maar ze zijn sinds 2007 weer actief en Human Era is hun tweede album sinds de reünie. Het begint met “Rockin’ To the Edge of The Night”, dat wel erg aan de beginjaren van Bon Jovi doet denken. Niks-aan-de-hand-pretrock en tegelijkertijd ook wat weinig om het lijf hebbend. Bij de volgende track weet je al dat het van hetzelfde laken een pak is door de titel: “Crash That Party”. Natuurlijk, Trixter is een typische vertegenwoordiger van de hairmetal, maar het gemakzuchtigste spul uit de jaren tachtig hoeft wat mij betreft niet overgedaan te worden. En jammer genoeg is dat precies wat Trixter aan het doen is. Net als bij het vorige album New Audio Machine houdt het qua soortelijk gewicht niet over. Uitvoering en productie zijn prima, zodat je je bij uitschieters als “Midnight In Your Eyes” nog goed kunt vermaken. Voor een album is het allemaal echter nèt wat te gemakkelijk en voorspelbaar. Prima vulling op een hairmetalfestival, maar dat is het dan ook wel.

File: Trixter – Human Era
File Under: Vulling
File Video: [“Rockin’ To The Edge Of The Night”] [“Human Era”] [“Midnight In Your Eyes” (audio)] [Human Era EPK]

Amara Touré – Amara Touré

Analog Africa / ClearSpot

Amara Toure.jpgZe maakten er wat moois van bij het schatgraverslabel Analog Africa. Een gelimiteerde LP (1500 exemplaren) met een gezeefdrukte hoes in jaren zestig-stijl waarop alle opnames verzameld zijn die Amara Touré maakte tussen 1973 en 1980. Op kant A vinden we de singles verzameld: zes lange tracks. Op kant B staat de LP die Amara Touré in 1980 maakte met L’Orchestre Massako. Twee van die singletracks heten respectievelijk “Lamento Cubano” en “Cuando Llegare”. Andere nummers heten bijvoorbeeld “N’Nijo” of “N’ga Digne M’be “. Inderdaad, Spaans en West-Afrikaans. Senegal maakte in de jaren veertig en vijftig kennis met Cubaanse muziek dankzij de zeelui die West-Afrika bezochten. In clubs smolten Latijns-Amerikaanse en West-Afrikaanse stijlen samen. Eén van de muzikanten die in de jaren zestig deze mengvorm omarmden was Amara Touré. De opwindende nachtclubmuziek die daaruit voortvloeide horen we hier terug. Maar wat het meest opvalt, zeker op de drie singles van kant A, is het spetterende gitaarwerk. In kringen van liefhebbers van West-Afrikaanse muziek geldt Touré als een fenomeen. De plaat die hij maakte met L’Orchestre Massako – en die hier als kant B te horen is – geldt als misschien wel zijn belangrijkste werk.

File: Amara Touré – Amara Touré
File Under: Cubaanse rum in een Senegalese nachtclub
File Video: [N’Nijo]

the Mountain Goats – Beat the Champ

Merge

Mountain Goats - Beat the Champ.jpgHet is alweer drie jaar geleden sinds de laatste reguliere plaat van the Mountain Goats. Transcendental Youth bleek een goede, maar in retrospectief niet erg spectaculaire plaat. Zeker niet als we de liedjes afzetten tegen die van meesterwerk All Hail West Texas, die in 2013 opnieuw uitgebracht werd. De afgelopen twee jaar stonden voor Mountain Goats mastermind John Darnielle in het teken van schrijven (en het opvoeden van zijnzoon). Niet van liedjes, maar van zijn debuutroman Wolf in White Van (in het Nederlands uitgebracht onder de titel De vijfde aanwijzing), waarvoor hij zowaar werd genomineerd voor de National Book Award. De hoofdpersoon leeft voor games en is bang voor de wereld. En dan is de associatie met de hoofdpersoon op zijn nieuwe plaat Beat the Champ niet ver weg. Hij is een jongere versie van John Darnielle, wegvluchtend uit de nare werkelijkheid van een geweldadige stiefvader en gerechtigheid zoekend bij prijsvechters. De rare beroepsworstelaars, stripfiguren waar wij om lachen, maar waar in de VS hele volkshelden idolaat van zijn. Een conceptplaat, inderdaad. Met liedjes en een instrumentatie zoals we die gewend zijn van the Mountain Goats: hard aangespeelde akoestische gitaren, her en der een blazer en een piano, en eenvoudige bas en drum. En natuurlijk die stem waar je niet tegen kunt, of juist heel erg van houdt. En die weer kwaliteit heeft afgeleverd.

File: the Mountain Goats – Beat the Champ
File Under: Gewonnen op knockout
File Video: [The Legend of Chavo Guerrero]

Mörglbl – Tea Time For Pünks

Free Electric Sound/The Laser’s Edge

Mörglbl - Tea Time For PünksGeen idee wat de aantrekkingkracht van de Nederlandse taal bij instrumentale rock is, maar na onder andere Steve Vai en Omar Rodriguez-Lopez is ook hier weer de Nederlandse taal te vinden. De track “Rood” wordt afgesloten met marktgeluiden en in plat Amsterdams ‘Twee dozen aardbeien drie gulden!’ Het past overigens wel bij de vrolijke aard van het Franse Mörglbl. Op de hoes van Tea Time For Pünks – zoals altijd weer met heavy metal umlaut in de titel – staan gitarist Christophe Godin, bassist Ivan Rougny en drummer Aurelian Ouzoulias afgebeeld met de Big Ben op de achtergrond, met hun hoofden gephotoshopt op de weinig flatteuze geklede lijven van wat vast dames van middelbare leeftijd zijn. Er is ook een vermakelijk filmpje van een clinic van de band waarin Godin uitlegt wat het verschil is tussen een jazzgitarist en een rockgitarist. Er is maar één reden waarom Godin en zijn kompanen met zulke dingen wegkomen: het is dan wel lollig, maar het is eerst en vooral erg goed. Voor Mörglbl lijkt geen stijl vreemd en geen niveau te hoog en tegelijkertijd slagen ze erin niet te blijven hangen in uitsluitend vertoon van technische vaardigheden. Vanaf het opmerkelijke gitaarloopje in opener “Banjovi” is het in eerste plaats jazz en rock, maar wordt het net zo vrolijk gecombineerd met mariachi, polka en allerlei andere stijlen die je doorgaans niet met rock associeert. Elke keer zit er weer een goede hook en een fijne melodie in, hoe vaak het ook weer van richting verandert. Geen track laat dat duidelijker horen dan “Mariachi’s Burger”. Van John5-achtig gitaarwerk en een gebruld ‘The Ace Of Spades!’ naar bijna lieflijk geneurie over de gitaarlijn, van jazzy intermezzo’s naar snoeiharde passages, en dat alles loepzuiver uitgevoerd én zonder dat het gekunsteld overkomt. Perfectie kan vermoeiend zijn – maar niet bij Mörglbl.

File: Mörglbl – Tea Time For P&#uuml;nks
File Under: Engelse thee, Franse gekte en een wereldplaat
File Spotify: [Tea Time For Pünks]
File Video: [“Tea Time For Pünks”]

FFS – FFS

Domino

FFS - FFSZelfs in de bijgesloten biografie bij de promo wordt de term ‘supergroup’ gebruikt om FFS te betitelen. Voor wie het ontgaan is: FFS is de samenwerking tussen het Schotse Franz Ferdinand (FF) en het Amerikaanse Sparks (S). Waar ik echter bij een ‘supergroup’ denk aan leden uit diverse bands die een nieuw project aangaan – vaak met een tegenvallend resultaat -, is er hier sprake van het samenvoegen van beide bands – al zal dit waarschijnlijk tijdelijk en eenmalig zijn. Zo worden de gitaarjongens (uiteraard met drums en bas) van Franz Ferdinand aangevuld door twee electromannen – maar ik zal er eerlijk bij zeggen dat er wel keyboards terug te vinden zijn op het FF-werk. Maar met de broers Ron en Russell Mael hebben ze vervolgens een toetsenist die toch meer kan dan met een keyboard de stiltes vullen en een leadzanger die een aparte theatrale stem heeft. Als je het vanuit de Sparkshoek bekijkt krijg je electro waar meer gitaren in hun sound geduld worden dan ze gewoon is. FFS is om het alvast samen te vatten een mashup van beide bands, maar ze kozen om dit te vieren met uitsluitend nieuwe songs. Je hoort het beide terug: de indierock van FF en de (glam)electropop van S. Eigenlijk blijkt dat ze elkaar prima verdragen. Soms gaat het meer de FF-kant op (“Little Guy From The Suburbs”), dan weer meer de S-kant op (“Dictator’s Son”). Maar bij elke song geldt dat ze elkaar in evenwicht houden. Ondanks dat het typische geluid die beide bands kenmerkt in hun extreemste uitwas achterwege blijft, weten ze toch elk iets aan hun sound toe te voegen, en dat is knap. Dat maakt dat FFS in beider carrières een geslaagde aanvulling is. Begin juli staan ze in een uitverkocht Melkweg, maar er zijn nog kaarten voor Lowlands eind augustus.

File: FFS – FFS
File Under: Mashup met nieuwe songs
File Audio: [Piss Off @ Soundcloud]
File Video: [Hun VideoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

Alex Highton – Nobody Knows Anything

Gare Du Nord

Alex Highton - Nobody Knows Anything.jpgIn de bijgeleverde bio en vervolgens in bijna elke recensie (ja, ook hier) wordt melding gemaakt van het feit dat Alex Highton opgroeide in zowel Liverpool als Florence. De plaats waar je opgroeit zal ongetwijfeld invloed hebben op de muziek die je maakt, maar zelfs The Beatles hoor ik niet terug in het werk van Alex Highton, laat staan de bekendste bands uit Florence (eh…). Wel zijn de singer-songwriters die begin jaren zeventig de aanduiding West Coast muntten terug te horen: van Harry Nilsson tot Randy Newman tot Jackson Browne. Zelf noemt hij Sufjan Stevens als invloed, zodat ik Damien Rice en Elliott Smith nog wel wil toevoegen. Alex Highton is een vakman met een voorkeur voor de poppy kant van het singer-songwritersgilde. Zijn grootste manco is zijn wat vlakke stem en ietwat brave liedjes. In zijn teksten durft hij meer dan als componist (‘I’ve been death on the killing floor’ – “The Evil That Men Do”), al leunt hij als tekstschrijver soms wel erg makkelijk op voor de hand liggend rijm. Maar dat doet niets af aan zijn vakmanschap: het is een liedje als opener “You Don’t Own This Life” dat verklaart waarom ik Nobody Knows Anything zo vaak draaide in de auto.

File: Alex Highton – Nobody Knows Anything
File Under: Filemuziek
File Video: [You Don’t Own This Life]

Voltage – Travellin’ Men

Def Hank

Voltage - Travellin' MenAchterop het fraaie digipack lijkt Voltage wat moeite te hebben met tellen. De tracklisting begint met de nummers 12, 01, 02 en 13. Maar het heeft alles te maken met de totstandkoming van Travellin’ Men. Voltage stelde zich aan het begin van het jaar 2014 het ambitieuze doel elke maand een nieuwe track te maken en die getallen staan voor de maanden waarin de tracks oorspronkelijk uitkwamen. Behalve nummer 13 uiteraard, dat is de ballad “River” die alleen op dit album te vinden is. Er werd al eerder een EP The Story So Far uitgebracht met vijf van de tracks die ook hier op te vinden zijn. Van die EP werd ik reuzevrolijk en over Travellin’ Men kan ik kort zijn: meer is beter in dit geval. De heren houden zich bezig met pre-hairmetal hardrock, boogie, bluesrock en southern rock en kennen hoorbaar hun klassiekers uit die genres. Dat is helemaal niet erg wanneer je dat zo goed over het voetlicht kunt brengen als deze Brabanders. Dat zit ‘m in details zoals het gitaarloopje achter het couplet in “River”, in de fijne productie – heavy met veel diepte – en de pret die in elke song te horen is. Zanger Dave Vermeulen heeft een heerlijke bluesrockstem en combineert ook nog eens volume én beheersing. Hij gromt, brult én zingt zich de longen uit het lijf en het klinkt desondanks nergens geforceerd. Status Quo, ZZ Top en AC/DC (“Stray Dog Boogie”!) zijn nooit ver weg zonder dat het een halve tribute-act wordt. Daarvoor zijn de composities en uitvoeringen simpelweg te goed. En ook niet onbelangrijk: het is een echt album, met variatie in tempo en dynamiek. Ze hebben bepaald niet bezuinigd op de verpakking, want het digipack bevat ook nog een boekje met de teksten. Bij het afronden van deze recensie zie ik dat daarin File Under wordt bedankt, samen met onder andere AH Pilsener en Döner Duck. Jullie ook bedankt, jongens. Wat is dit een lekkere plaat, zeg!

File: Voltage – Travellin’ Men
File Under: Meer is beter
File Audio: [VoltageCamp]
File Video: [“Cruisin'”]