Monthly Archives: October 2015

The Daxls – Seven Inches and More

Burger

Daxls - Seven Inches and MoreAls je hip en happening bent ben je aan het juiste adres bij Burger Records uit Fullerton, Californië. Naast de bekende wereldwijde wederopstanding van het vinyl hebben de luitjes bij Burger vanuit hun eigen platenzaak en label ook consequent volgehouden cassettes uit te brengen van een keur aan ‘up and coming’ bandjes. Maar ook artiesten met een zeer respectabele staat van dienst komen bij Burger aan bod – onlangs nog Tommy Stinson van The Replacements en Guns ‘n Roses en binnenkort een nieuwe release van Brian Jonestown Massacre. Met, ik meen, de derde Cassette Store Day op 17 oktober j.l. (helaas niet in Nederland overigens) blijkt Burger Records haast visionair in het eigenwijs uitbrengen van cassettes. Nu isSeven Inches And More verschenen, een verzameltape met de nalatenschap van The Daxls. Jazeker, het lo-fi garagepunk vijftal dat gedurende de jaren negentig vanuit Utrecht zeer gedreven poppy noise maakte. Zijn die The Daxls van twintig jaar geleden dan hip en happening? Blijkbaar genoeg om Burger te enthousiasmeren tot deze release. The Daxls maakten naam met ietwat chaotische optredens in Nederland en Duitsland en een paar fijne singles op legendarische labels als Kelt en Pornogram. Met bandleden die Daxl Rose en Bingo Starr heten heb je al gauw het idee dat het allemaal flauwekul is, en inderdaad, een zekere mate van ongein is wel aanwezig maar vergis je niet, in The Daxls zaten musici die hun sporen al verdiend hadden in bands als Beatle Hans, Pooh Sticks, en The Avengers en later zagen we ze terug bij onder andere Spinvis, Do the Undo, Transatlantic Bunnies, Ringwald en Ron & The Splinters. Op Seven Inches And More horen we waar de band toe in staat was. Een goede mix van strakke ritmes, vrolijke farfisa-orgelgeluiden en licht psychotische zang. Na de sterke cover “Go Ahead” (origineel van The Squires) gaat het tempo omhoog met het aanstekelijke “Green Fuzz” en dan zit je helemaal in de wereld van The Daxls. Vervreemdend, dansbaar, grappig, pijnlijk, alles tegelijk. De A-kant is gevuld met de klassieke singles en wat onuitgebracht materiaal, de B-kant bestaat uit live opnames van diverse optredens. Het mooie “It Ain’t Fair” krijgt daar een reprise maar ook de covers van o.a. The Beatles, Them en anderen zijn de moeite waard, al was het maar vanwege het charmante en chaotische karakter van het materiaal. De house-mix (?) die de cassette afsluit is schrijver dezes iets teveel van het goede maar dat mag de pret niet drukken. Een mooie document van een Utrechts bandje dat stiekem dus wereldwijd haar invloed kende.

File: The Daxls – Sevens Inches and More
File Under: Lo-fi but hi-fun
File Audio: [Go Ahead]
File Social: [Facebook]

iamthemorning – From The House Of Arts

Eigen Beheer

iamthemorning - From The House Of ArtsPlots was er weer een Kickstarterproject voor iamthemorning. Huh? Ze hadden toch een platencontract bij Kscope? Klopt, maar ze kregen van het label de mogelijkheid de rond het laatste album Belighted opgebouwde schulden in te lopen en een buffer op te bouwen voor het volgende album. Het moderne muziekleven in een notendop, zeker in een obscuur genre als prog. Tori Amos’ vaste engineer – en min of meer de ontdekker van iamthemorning – Marcel van Limbeek zette daarom weer een Kickstarterproject op. Toch verrassend makkelijk werd het streefbedrag van 5500 pond gehaald, met gadgets als usb-sticks, sieraden en gedecoreerde draagtassen. En uiteraard een album, digitaal of op cd. From The House Of Arts is de titel, en het is de opname van een concert dat iamthemorning in Leningrad gaf, kort na het verschijnen van Belighted. Zeven van de negen tracks zijn dan ook van dat album afkomstig. Naast toetsenist Gleb Kolyadin en zangeres Marjana Semkina was er ook nog een zeskoppige band met twee gitaristen, bas, drums, viool en cello. En o, wat is het weer mooi. De set kent een goede opbouw van rustig en steviger, van up-tempo en trager, van sprookjesachtig en recht-voor-z’n-raap. De toetsen – meestal piano – van Kolyadin zijn de ruggegraat, de zang van Semkina is even betoverend als op Belighted en de andere muzikanten zorgen voor een groot deel van het hard en zacht. De video van “5/4” is een goede illustratie van de fraaie dynamiek die zo wordt opgebouwd. Ook als het sprookjesachtig en intetogen is, wordt het nooit zweverig. iamthemorning is voor mij dé progontdekking van de laatste jaren en From The House Of Arts laat perfect horen waarom. Morgen staat iamthemorning in een kleinere bezetting in het voorprogramma van Gazpacho in Zoetermeer.

File: iamthemorning – From The House Of Arts
File Under: Chamberprog met ballen
File Audio: [From The House Of Arts op morningCamp]
File Video: [“5/4”] [morningTube]

Zion Train – Land Of The Blind

Universal Egg

Zion Train - Land Of The BlindOoit was het Universal Egg-label vooruitstrevend met zijn mix van dub, reggae en dance. Het Engelse Zion Train heeft daar volop van geprofiteerd. Maar ja, dat was twintig jaar geleden. Het lijkt erop dat de veelkoppige band zijn energie gelijkmatig over een aantal decennia wil verdelen. Hun inspiratie trouwens ook. En, daarmee kopieert Zion Train vooral veel elementen van Toots & the Maytals en Lee Perry zonder ook maar op enig moment origineel te willen zijn. Zonde, want vandaag de dag kun je met wat elektronische hulp en de knowhow van het platenlabel juist in het reggae- en dubgenre wel heel goed voor de dag komen. Waarschijnlijk weten de heren beter waar je goeie wiet kunt kopen dan hoe je efficiënt met je studiotijd omgaat. In hun eigen hoofden gebeurt er waarschijnlijk waanzinnig veel, op plaat hoor ik het niet terug. Jammer! In het land der blinden is eenoog voorlopig nog koning. Een beetje meer hun best hadden ze wel mogen doen.

File: Zion Train – Land Of The Blind
File Under: Dub en reggae blijven dub en reggae

Robert Cray – 4 Nights Of 40 Years Live

Provogue/Mascot

Robert Cray Band - 4 Nights Of 40 Years LiveInmiddels is Robert Cray veertig jaar actief als artiest. In vier concerten op vier lokaties in Los Angeles werd daarom 4 Nights Of 40 Years Live opgenomen. Onder productionele leiding – en, zoals op de dvd blijkt, ook musical direction – van drummer Steve Jordan zijn er dertien tracks uit zijn hele carrère opgenomen. Die staan allemaal op de eerste cd, op de tweede (alleen bij de deluxe edition) staan zes live-opnamen uit 1987 (van Countdown!) en 1982. De dvd kent zeventien tracks, bestaande uit nieuwe en oude liveclips, doorsneden met interviews met Cray en zijn bandleden en bluesgrootheden als Eric Clapton, Buddy Guy, Keith Richards, Jimmie Vaughan and Bonnie Raitt. Cray is een musician’s musician en dat blijkt ook wel in de interviews. Cray speelt hier vlekkeloos, zingt fantastisch als altijd en in de interviews komt hij buitengewoon sympathiek en integer over. Naast zijn vaste begeleiders Richard Cousins (bas) en Les Falconer (drums) zijn er nog wat anderen actief, zoals blazers, toetsenist Dover Weinberg, natuurlijk Steve Jordan, Lee Oskar (harmonica) op “Sittin’ On Top Of The World” van Howlin’ Wolf en Kim Wilson (The Fabulous Thunderbirds, zang) op Sam & Dave’s “Wrap It Up”. Dat laatste nummer krijgt met het iets hogere tempo, de schetterende blazers en Steve Jordans drumwerk meteen zo’n fijn Blues Brothers-r&b-sfeertje mee. Ik moet eerlijk zeggen dat de cd me de eerste keer een stuk slechter beviel dan de keren daarna. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat ik in de eerste plaats een rockliefhebber ben en ook in de blues graag een gitaar gecontroleerd de bocht uit hoor vliegen. Dat is nou net wat er bij Robert Cray nooit gebeurt. Ik hóór wel dat Jimi Hendrix een invloed is geweest op Crays mix van blues en soul, maar ik vóel het niet altijd. Hij is nu eenmaal niet een gitarist van het grote gebaar. Het is ingetogen, hypermelodieuze blues van een technisch zeer begaafde musicus en de songs zijn zelden up-tempo. Voor mij blijft Robert Cray daarmee een gitarist voor de juiste momenten. Op die momenten zal ik dan wèl met veel plezier 4 Nights Of 40 Years Live uit de kast trekken, want als echte bluesartiest is ook Robert Cray live op zijn best. Zelfs als ‘ie niet uit de bocht vliegt.

File: Robert Cray Band – 4 Nights Of 40 Years Live
File Under: Robert Cray neemt de toeristische route
File Video: [“Bad Influence”] [“Right Next Door”] [albumtrailer]

James Elkington & Nathan Salsburg – Ambsace

Paradise Of Bachelors

James Elkington & Nathan Salsburg - AmbsaceEn zo spelen ze tegen de klippen omhoog, de heren Elkington en Salsburg. James Elkington kennen we onder andere van Jeff Tweedy en Richard Thompson, Nathan Salsburg begeleidt Joan Shelley maar is vooral bekend als curator van het Alan Lomax-archief, vernoemd naar de man die decennia lang op pad ging met een recorder om traditionals van verschillende culturen vast te leggen. We kennen beide heren wellicht ook van een eerdere plaat waarop ze in gitaarduetten elkaar al tokkelend wisten te versterken. Het grappige is dat gitaarduetten sinds een dikke dertig jaar uitgestorven leken en was voorbehouden aan de grootste gitaargoden. Da’s dus meteen teniet gedaan. Elkington en Salsburg pakken naast wat werk van The Smiths (“Reel Around The Fountain”), Duke Ellington (“Fleurette Africaine”) en Norman Blake (“Slow Train”) de vrijheid om eigen composities uit te proberen die vooral gaan om een goed gevoel van tevredenheid en mooie melodietjes. Het grote technische kunnen is slechts bijzaak. Een pure nazomerse avondplaat.

File: James Elkington & Nathan Salsburg – Ambsace
File Under: Rustgevend getokkel
File Audio: [Up of Stairs][Reel Around the Fountain]

Hartog / Susie Asado

Eigen beheer & Popup

Hartog - Making WavesAls je in de bio van Hartog leest duizelt het je nogal; begonnen als bassist in rockbandjes en via het conservatorium kwam hij terecht in jazz-, soul-, latin- en danceprojecten, waarna hij meer de singer-songwriter kant opging. Op zijn in maart van dit jaar verschenen plaat Making Waves is partner in crime drummer Rowin Tettero. Maar ondanks het indrukwekkende cv en de keurig geproduceerde sound op Making Waves weten de liedjes bij ondergetekende geen blijvende indruk te maken. Het klinkt allemaal net iets te netjes en gepolijst. En dat is jammer. Van iemand met zo’n brede muzikale basis zou je toch wat meer onverwachte muzikale wendingen mogen verwachten.
Susie Asado - State Of UndressDat doet Susie Asado beter. Susie Asado is de naar een gedicht van Gertude Stein vernoemde band rondom de in Berlijn woonachtige singer-songwriter en performance-artieste Josepha Conrad. En hoewel Conrad zich niet kan beroepen op zo’n brede muzikale basis als Hartog weet ze wél te verrassen. In de songs op State of Undress verwondert ze zich over de de diverse identiteiten die mensen zich via (werk)kleding aanmeten. “Te arty” hoor ik u denken? Dat klopt! Maar dankzij de aangename lo-fi uitvoering van de liedjes met trage bassen in walstempo, weemoedige klarinetten en twinkelende ukeleles blijven de liedjes op State of Undress aangenaam lichtvoetig. Susie Asado’s Josepha Conrad kan daarmee nog het beste omschreven worden als de liefdesdochter van het Klokhuis’ meneer Joosten en jaren negentig heldin Liz Phair.

File: Hartog – Making Waves
File Under: Brave muzikale omnivoor
File Video: [Hartog – Dada Dada]
File Social: [Facebook]

File: Susie Asado – State Of Undress
File Under: Liefdesdochter van meneer Joosten en Liz Phair
File Video: [Susie Asado – State of Undress]
File Social: [Facebook] [Twitter]

Noah Gundersen – Carry The Ghost

Dualtone

Noah Gundersen - Carry The GhostBegin dit jaar hoorde ik Ledges, het prachtige debuutalbum van de Amerikaan Noah Gundersen. Het album kwam al in maart 2014 uit maar ik hoorde het net te laat om het in mijn jaarlijst van 2014 op te nemen. Opvolger Carry The Ghost hoor ik gelukkig wel op tijd. Inspiratie voor dit album haalde Gundersen uit het luisteren naar Tonight’s The Night van Neil Young. De rauwe wanhoop en vertwijfeling die het album van Young uit 1975 zo briljant maken zijn ook terug te horen op Carry The Ghost. Het loslaten van zijn evangelisch-christelijke opvoeding en geloof en het daarna opnieuw vormen van je identiteit en alle onzekerheid die daarbij komt kijken is het hoofdthema. En wat doet hij dat prachtig. Rustig en supermelancholisch, zoals in “The Difference” en het intense “Selfish Art”. Gundersen is ook een meester in het toewerken naar exploderende climaxen, zoals hij dat hij melodieus doet in “Halo (Disappear/Reappear)” en furieus in “Heartbreaker”. Wat alle dertien liedjes op Carry The Ghost onweerstaanbaar maken is de prachtige stem van Noah Gundersen die je bijna tot luisteren dwingt. Toegegeven, meer dan eens dringt de vergelijking met Ryan Adams zich op. Carry The Ghost is net zo’n wonderschoon album als Adams’ Heartbreaker en de stemmen van Gundersen en Adams lijken ook wel wat op elkaar. Toch heeft Gundersen een eigen geluid. Dan weer subtiel, dan weer intens en door de ziel snijdend. Carry The Ghost is het prachtige resultaat van een midden twintiger die zichzelf de belangrijke levensvragen stelt en dat weet om te zetten in liedjes die onder je huid kruipen.

File: Noah Gundersen – Carry The Ghost
File Under: Op tijd voor de jaarlijst
File Video: [Selfish Art]
File Facebook: [Noah Gundersen op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Noah Gundersen]

Week 43, 2015

Prikkie
Aerosmith – Honkin’ On Bobo
Janineka
Israel Nash – Israel Nash’s Silver Season
André
Ruth Lorenzo – Planeta Azul (Edición Especial)
Ludo
St. Germain – St. Germain
DubbelMono
Rats On Rafts – Tape Hiss
Ewie
Fuzz – II
Theo
Klangstof @ DDW Music, Ketelhuisplein, Eindhoven
Stonehead
John Grant – Grey Tickles, Black Pressure​
Vonx
Fleetwood Mac – Tusk
tBeest
PAUW – Macrocosm Microcosm


Joel Hoekstra's 13 – Dying To Live

Frontiers / Rough Trade

Joel Hoekstra's 13 - Dying To LiveEr zullen wel dertien mensen aan deze plaat meegewerkt hebben. Joel Hoekstra, heden ten dage opvolger van Doug Aldrich in Whitesnake, heeft zijn soloproject in elk geval Joel Hoekstra’s 13 genoemd, in plaats van het onder eigen naam uit te brengen zoals zijn drie eerdere solo-albums. Die albums zijn al van een tijdje geleden – het laatste dateert van 2007 – en sindsdien is Hoekstra’s status flink gestegen door zijn werk voor Night Ranger, Trans-Siberian Orchestra en nu dus Whitesnake. Dat is te zien aan de gastenlijst op dit album Dying To Live: de zang wordt beurtelings verzorgd door Jeff Scott Soto en Symphony X’ Russell Allen, Vinnie Appice (Black Sabbath, Heaven & Hell, Dio) drumt en de baspartijen zijn van Tony Franklin (Blue Murder, The Firm). Verder zijn onder andere Derek Sherinian (Dream Theater, Joe Bonamassa) en Toby Hitchcock (Pride Of Lions) te horen. Muziek en teksten zijn vrijwel integraal van Hoekstra, die ook de productie verzorgde. Waarom Coverdale hem voor Whitesnake wilde hebben is te horen aan een song als “Long For The Days”, die zo op het volgende Whitesnake-album gekund had. Natuurlijk staan de riffs en solo’s van Hoekstra op de voorgrond, maar hij is niet te beroerd om de spotlights te delen met de andere muzikanten. Dat klinkt bijna als de perfecte classic-rockplaat toch? Helaas. Ik weet niet of het komt omdat dit album al in de pijplijn zat voor Hoekstra’s toetreden tot Coverdales keurkorps, maar op dit album is wel heel erg op veilig gespeeld. Normaal gesproken doen gitaristen op een soloplaat dingen waar ze in bandverband niet aan toekomen. Ja okee, Hoekstra soleert iets meer, maar qua songs is het materiaal nergens verrassend. Gooi er wat fusion doorheen, een flard wereldmuziek of een mopje klassiek en je hebt een album dat al wat afwijkt van de stadionrock van alledag. Maar nee, het zijn allemaal coupletje-refreintje-coupletje-testosteronrockers. Smakelijk uitgevoerd, dat zeker. Muzikaal spannend wil het echter nergens worden. Ook Jeff Scott Soto en Russell Allen doen hun bekende kunstje en niets meer dan dat. Nogmaals: zonder meer goed uitgevoerd, maar niet spannend. In het afsluitende “What We Believe” is een duet te horen van Soto met Chloe Lowery (Trans-Siberian Orchestra, Chameleon) en dat is meteen de meest onderscheidende track. Ik snap best dat je voor de commercie soms concessies moet doen, maar hier lijkt Hoekstra daarin flink doorgeslagen. Dying To Live is daarmee een plaat vol topmuzikanten die zich desondanks met moeite onderscheidt. En dat vind ik oprecht jammer.

File: Joel Hoekstra’s 13 – Dying To Live
File Under: Iets meer gif, graag
File Spotify: [Dying To Live]
File Video: [“Scream”] [“Until I Left You”] [“Long For The Days”] [“Anymore”] [Dying To Live EPK]