Monthly Archives: November 2015

Christopher Paul Stelling – Labor Against Waste

Anti

Christopher Paul Stelling - Labor Against WasteHet is dat ik in 2013 per abuis de cd False Cities van Christopher Paul Stelling in de brievenbus kreeg. Hij was eigenlijk toebedeeld aan File Under-collega Ewie om te recenseren maar was op mijn stapeltje terecht gekomen. Zonder deze vergissing zou ik waarschijnlijk nu nog niet weten wie Christopher Paul Stelling is. Aan de man zelf ligt het niet, hij is het prototype van de klassieke troubadour. Met zijn gitaar en prachtige liedjes reist hij de hele wereld rond en treedt op waar hij maar kan. False Cities werd mijn eerste kennismaking met zijn muziek en een van mijn favoriete albums van 2013. In juni van dit jaar verscheen Stellings derde cd Labor Against Waste. Hij is even blijven liggen, maar de muziek van Christopher Paul Stelling is te mooi om onbesproken te blijven. Op de vorige twee albums deed Stelling alles alleen, maar nu krijgt hij hulp van zangeres Julia Christgau, wier heldere en hoge stem prachtig kleurt bij Stellings gruizige stem, en worden daarnaast viool, cello hoorn en bugel gebruikt. Dat maakt de liedjes iets warmer. Ondanks dat is het sublieme akoestische gitaarspel van Stelling leidend. Wat kan die man virtuoos spelen en heerlijk rasperig zingen. Dat kan hij ingetogen (“Too Far North”, “Scarecrow”, “Dear Beast”) maar is vooral onweerstaanbaar als hij furieus tekeer gaat, zoals in het opzwepende “Horse” en de prachtige strijdliederen “Death Of Influence” en “Hard Work”. Stelling heeft wat te vertellen met zijn teksten, hij roept je op om niet mee te gaan met de waan van de dag maar stil te staan bij wat écht belangrijk is en daar ook zelf verantwoordelijkheid voor te nemen. De tien liedjes op zijn derde album zijn een mix van folk, blues en gospel waarmee hij op de plaat al indruk maakt maar live volgens mij overrompelt. Hoog tijd om eens een concert van hem te bezoeken, daar is het helaas nog steeds niet van gekomen. Bij bij toeval leerde ik twee jaar geleden Christopher Paul Stelling kennen en ik vond en vind dat een verrijking. Ik hoop dat jij door wat voor reden dan ook dit stukje leest en dat je zo ook kennis mag maken met deze bijzondere artiest die een veel groter publiek verdient.

File: Christopher Paul Stelling – Labor Against Waste
File Under: Hardcore troubadour
File Video: [Hard Work]
File Facebook: [Christopher Paul Stelling op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Cristopher Paul Stelling]

Week 48, 2015

Ludo
Dâm-Funk – Invite The Light
Janineka
k.d. Lang – Hymns Of The 49th Parallel
tBeest
The Myrrors ‎- Arena Negra
Prikkie
Tesla – Forever More (live)
(Vermeld door Stonehead, lekker puh)
Niet nader te noemen redactielid
Kidz DJ – I Love Sint
Gr.R.
Vennart @ The Hop Wakefield
Stonehead
Rustie – EVENIFUDONTBELIEVE


Grimes – Art Angels

4AD

Grimes - Art AngelsDe prettige duistere electropop van “RealiTi” was in maart 2015 een spectaculaire voorbode van het langverwachte ‘tweede’ album van Grimes (27), Art Angels. (Het is eigenlijk namelijk haar vierde album, maar Visions was in 2012 haar grote doorbraak.) Het probleem met Art Angels en met tweede platen in het algemeen is dat ze niet helemaal de verwachtingen van het voorgaande waarmaken. Er zijn zowel heel negatieve als positieve en belachelijk positieve (in de Nieuwe Revu) te vinden. Dat komt omdat Grimes behoorlijk meer pop en minder experimenteel en duister is gaan klinken, ondanks haar ingewikkelde conceptcomic met vier personages die ook de teksten op het album zouden bevolken. (Zo zou “Kill V Maim” zijn geschreven vanuit het perspectief van Al Pacino in The Godfather, waarbij hij een vampier is die van geslacht kan veranderen en door tijd en ruimte kan reizen. Ehm…) “Venus Fly”, “Art angels” en “Kill V. Maim” vind ik denk ik de beste nummers, maar ik heb het album nu een week of twee beluisterd en ik ben er nog steeds niet helemaal uit. “California” is in elk geval echt té simpel. In een poplandschap vol voorgeproduceerde Ellie Gouldings, Adeles, Charlie XCX’s, Sia’s enzovoort moeten we nog steeds blij zijn met een minder edgy maar wel geheel zelfstandige Grimes (en haar aanhang weer zoals Brooke Candy). In al haar recente interviews legt ze uit hoe moeilijk het is om als vrouw je eigen producer te worden (tegenvoorbeeld: Missy Elliott). De Süddeutsche Zeitung merkt daarover eerst op dat ze zelfs niet meer zonder bodyguards kan optreden, maar zet daar terecht ook tegenover dat je een nieuwe producer als Kuedo ook niet anders zou moeten beoordelen omdat hij een man is. Omgekeerd zit Art Angels vol disstracks en zegt Grimes in datzelfde artikel dat ze momenteel veel samenwerkt met de modewereld maar na haar dertigste daarmee wil stoppen, omdat het steeds meer moeite kost en ze “niet wil eindigen als Madonna”. Bam. Dat mag Lady Gaga (twee jaar ouder) in haar oren knopen.

File: Grimes – Art Angels
File Under: Lost de verwachtingen nog niet in, maar is wel een logische stap.
File Video: [Flesh Without Blood]

Mojo Man – Mojo Man

Continental Europe/V2

Mojo Man - Mojo ManNa ruim elf jaar en meer dan 1500 stukjes is dit mijn laatste stukje voor File Under en schrijf ik voortaan elders. Nee, geen slaande deuren of ‘musical differences’ – van dat laatste in elk geval niet méér dan de afgelopen elf jaar. Het is gewoon tijd voor iets anders. Gelukkig kan ik een fijn plaatje achterlaten ter afscheid: Mojo Man. Je zou het niet zeggen met de Native American op de prachtige hoes en de chants aan het begin en eind van deze debuut-cd, maar Mojo Man is hartstikke Nederlands. De songs zijn van de hand van zanger/gitarist Marcel Duprix en leadgitarist Theo van Niel jr., maar de hele band knutselt mee. Die telt niet minder dan negen leden door een vijfmans blazerssectie. Mojo Man brengt grotendeels lekkere rhythm and blues ten gehore onder het motto ‘Balls & Horns’, zoals in “I’m A Man”, waarin de Blues Brothers niet ver weg zijn. Die legendarische band straalde vooral héél veel pret uit en dat geldt ook voor Mojo Man. Blues, soul en funk gaan de blender in en komen er als feestelijk swingende songs uit. Duprix heeft een gruizige maar verrassend soepele stem, Theo van Niel jr. gooit er menig smakelijke solo uit en de ritmesectie legt een lekker stevig en tegelijkertijd heel gevarieerd fundament. Mooie koortjes en een uitgelaten schetterende blazerssectie maken het vervolgens helemaal af. Natuurlijk zijn er ook rustpuntjes als de fijne slow blues “On The Floor”, met mooi ingehouden blazers. Mede door de stem van Duprix hoor ik ook wel wat overeenkomsten met de beginjaren van Lenny Kravitz, bijvoorbeeld in “Hip Shakin’ Mama”. Met “Wild Flower” had een hairmetalband prima uit de voeten gekund, maar Mojo Man geeft de song een fijne rootsbehandeling. In totaal komen er negen aanstekelijke songs langs die het stilzitten stuk voor stuk ernstig bemoeilijken. Bij een band van deze grootte is het vaak lastig om in de studio strak genoeg te spelen en toch te blijven swingen. Mojo Man is daar met glans in geslaagd en is niet vergeten de enen en nullen verder op te vullen met dikke pret. Mojo Man is de zoveelste in een rij fantastische Nederlandse blues- en rootsreleases dit jaar en wat mij betreft zelfs een jaarlijstjeskandidaat. Ik ben blij dat ik met zo’n fijne release mijn tijd bij File Under kan afsluiten. Het was een genoegen om hier te schrijven en gelezen te worden. Graag tot elders! Tabee!

File: Mojo Man – Mojo Man
File Under: Pret per strekkende meter
File Audio: [het hele album op Bandcamp]
File Video: [Mojo Man promo]

Juan Wauters – Who Me?

Captured Tracks

Juan Wauters - Who Me?Albums. Je kunt er een hele boom over opzetten waar deze aan zouden moeten voldoen. Ik ben, al bevestigen uitzonderingen de regel, voor een eenheid qua taal en soort liedjes. Met de eerste scoort Juan Wauters geen punten. Zo begint hij de plaat met het Spaanstalige liedje “En Mi” dat ik verder als liedje om te openen sowieso niet al te sterk vind. Maar goed, dat wordt in met name in de derde song, het mij aan Syd Barrett doen denkende, “I’m All Wrong” en het aansluitende “Still There’s Something rechtgezet. Of neem de Woody Guthrie-sound in “She Might Get Shot”. Ik hou ervan. Wauters komt uit Uruguay, vandaar de Spaanstalige songs, maar woont al zo’n tien jaar in New York. Zijn stem zit op het randje van vals, en ik weet zeker dat hij de eerste ronde van een programma als The Voice niet zou overleven. Het maakt hem kwetsbaar, ook al doordat de begeleiding met als basis de gitaar sober is. Who Me? duurt ruim een halfuur en als je dan weet dat er dertien liedjes opstaan, is het duidelijk dat het tempo er flink in gehouden wordt. Helaas zijn niet alle songs even sterk en mis ik de eenheid, en dat maakt dat het half geslaagd is. Ondanks een aantal fijne liedjes is voor een goede albumwaardering echter onvoldoende.

File: Juan Wauters – Who Me?
File Under: Als eenheid een te magere score
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [I’m All Wrong]
File Social: [Twitter] [Facebook]

Le Guess Who? 2015 – zaterdag en zondag napret

Er zijn van die apps waarmee je je prestaties op het gebied van het lopen, wandelen en dergelijke kunt meten. Die zou ik ook eens moeten gebruiken om de afstanden te meten die worden afgelegd op Le Guess Who?. Want het is nogal zaalhoppen. Vooral als je naar de Pandora moet, een van de hogere zalen van TivoliVredenburg. En daar staan nogal wat goede bandjes. Zoals The Myrrors. Psychedelische post-rock maken ze. Het moet even op gang komen, maar naar de slot toe, bereikt de band de climax. Een versterkte en vervormde viool zou voor veel bands in het genre een goede toevoeging zijn.
Die gezondheidsapps kun je trouwens misschien makkelijk foppen, want veel gaat met de roltrappen. Ook naar beneden.
Destroyer


Continue reading

Leslie West – Soundcheck

Provogue/Mascot

Leslie West - SoundcheckEigenlijk is het raar dat Leslie West alleen in blueskringen bekend is. Met Mountain was hij zo’n beetje een van de eerste hardrockers. Hun bekendste tracks, “Mississippi Queen”, “Nantucket Sleighride” en het door Jack Bruce geschreven “Theme For An Imaginary Western” zullen zelfs vele rockers niet kennen, tot je ze een stuk laat horen. Inmiddels is West vooral een bluesrocker en dat is ook op Soundcheck het geval. Hij begint met een van de beste tracks, “Left By The Roadside To Die”. Mooi opgebouwd, krachtig gezongen en een solo om van te watertanden. Ook de ZZ Top-achtige boogie “Here For The Party” is erg lekker, net als de instrumental op 12-snarige akoestische gitaar “A Stern Warning”. Daarnaast zijn er niet minder dan zeven tracks die van anderen bekend zijn, zoals Tracy Chapmans “Give Me Just One Reason” – wat een verschil maakt dat bronzen stemgeluid van West! -, Curtis Mayfields “People Get Ready” en de Jeffs Beck-versie van “Goin’ Down”. Bovendien is er een prachtige instrumentale basversie (!) van The Beatles’ “Eleanor Rigby” zoals die bij concerten ook door bassist Rev Jones wordt uitgevoerd. Inderdaad, geen Leslie West op te bekennen. Niet alles is even sterk. De cover van “You Are My Sunshine” is bijvoorbeeld vooral qua zang wat flets. Een echte tegenvaller is er ook: het duet met de pas zestienjarige Ariel Pizza, dochter van een vriend van West. Ze heeft een uitstekende stem, maar mist (nog) inhoud om Ben E. King’s “Stand By Me” recht te doen. Er wordt afgesloten met een liveversie van Spoonful uit 1988, met de alweer ruim een jaar geleden overleden Jack Bruce. De kwaliteit van de opname houdt niet over, maar het blijft een fraaie versie. Er hadden iets meer eigen songs op mogen staan, zeker gezien de kwaliteit daarvan, maar West heeft zowel qua gitaarspel als stem nog ruim voldoende inhoud om te overtuigen.

File: Leslie West – Soundcheck
File Under: Nog lang niet versleten
File Video: [albumtrailer] [Audio van alle tracks op MascotTube]