Author Archives: Artikel

Le Guess Who? 2015 – zaterdag en zondag napret

Er zijn van die apps waarmee je je prestaties op het gebied van het lopen, wandelen en dergelijke kunt meten. Die zou ik ook eens moeten gebruiken om de afstanden te meten die worden afgelegd op Le Guess Who?. Want het is nogal zaalhoppen. Vooral als je naar de Pandora moet, een van de hogere zalen van TivoliVredenburg. En daar staan nogal wat goede bandjes. Zoals The Myrrors. Psychedelische post-rock maken ze. Het moet even op gang komen, maar naar de slot toe, bereikt de band de climax. Een versterkte en vervormde viool zou voor veel bands in het genre een goede toevoeging zijn.
Die gezondheidsapps kun je trouwens misschien makkelijk foppen, want veel gaat met de roltrappen. Ook naar beneden.
Destroyer


Continue reading

Le Guess Who? 2015 – Donderdag en Vrijdag Napret

door Gr.R

Hoe bouw je een festival op? Meestal open je met wat jonge wilde honden, die meters moeten maken en aldus bouw je op naar de climax van de headliner. Le Guess Who?, toch al anders dan anderen, die pakken het andersom aan. Die openen met de headliner en zien dan wel wat er komen gaat. Voordeel, je legt de lat wel meteen hoog. Want dat deed The Notwist, de lat hoog leggen. Een uiterst gedreven show, met een fantastische lichtshow en een fenomenaal geluid, in de Grote Zaal van TivoliVredenburg. De Duitsers brengen een fijne dwarsdoorsnede van hun oeuvre, waarbij wel gezegd moet worden dat de klappers toch van Neon Golden komen. Maar de elektronische alternatieve rock van The Notwist staat nog steeds als een huis. De band kreeg de tijd ook, anderhalf uur, wat best lang is voor een festival, maar die gebruikten ze dan ook ten volle. Nee, we zijn net begonnen, maar de toon is gezet. En daar moet de rest van de line-up nog maar aan voldoen.
The Notwist


Continue reading

The Stranglers

Baz Warne, The Stranglers: ‘We spelen elke avond alsof het onze laatste keer ooit zal zijn!’
Het komt niet vaak voor dat een band die al meer dan veertig jaar bestaat en haar laatste grote hits hier in de jaren tachtig scoorde, erin slaagt grote zalen uit te verkopen en plat te spelen. Toch lukt dat The Stranglers anno 2015 nog altijd. Met optredens in onze streken later in november op de planning leek het ons weer eens goed bij te praten met Baz Warne, sinds begin deze eeuw gitarist en zanger bij de legendarische veteranen uit de punkexplosie. Samen met de originele leden, de geluidsbepalende bassist JJ Burnel en de virtuoze toetsenman Dave Greenfield, vormt Warne een hecht team. Drummer Jet Black nadert langzaam de tachtig (!) en heeft derhalve wat stapjes terug moeten doen maar is nog altijd bij de band.
The Stranglers


Continue reading

Lowlands 2015: zondag napret

door: Gr.R en Stonehead. / Foto’s: Jorg

Ought-2431-kl.jpg

De derde dag. Na twee dagen Lowlands, in de volle zon, ben je niet zo okselfris meer. De zon brandt alweer ongenadig hard, het luchtbedje is half leeggelopen en wellicht was het toch niet goed idee om naar de Brand Bijzondere Bieren Bar te gaan, gisteravond. Een fijne toevoeging, die bar. Ze keuze is niet echt bijzonder, de gewone Brand productiebieren, maar het is erg fijn, als afwisseling op het gewone bier.
Wellicht heeft de Lowlandsorganisatie daarop geanticipeerd door Bear’s Den in de vroeg middag te zeggen. De kabbelende indiefolk van Bear’s Den komt niet echt van de grond. Alsof het ook voor Bear’s Den te vroeg is. Dan kon de overgang met Kenny B. niet veel groter zijn. De een zal zijn oeuvre beschouwen als vrolijke Caraïbische klanken, de ander beschouwt het als de Volendammisering van de reggae. Het helpt ook niet mee dat Kenny B. niet echt toonvast is.


Continue reading

Lowlands 2015: zaterdag napret

door: Gr.R. en Stonehead. Foto’s: Jorg

Van die luxeproblemen. Zelden zal een festivalterrein stormvaster zijn, dan dat van Lowlands. Men is op alles voorbereid. Behalve op goed weer wellicht. Als volwassen kerels gestrekt gaan, voor in de tent, op een relatief vroeg tijdstip, dan kun je zeggen dat het héét is binnen in de tenten. Bloedheet. Goed smeren en veel blijven drinken helpt. En zo af en toe eens een bandje van wat verder weg bekijken.
Echosmith


Continue reading

Lowlands 2015: vrijdag napret

door Gr.R. en Stonehead. Foto’s: Jorg

De eerste vraag natuurlijk is: merk je er wat van, dat er een kwart minder kaarten verkocht zijn? [Er waren 48206 bezoekers, met een capaciteit van 55000, red.] Ehh, amper, eigenlijk. Je kunt iets makkelijker naar voren, bij een podium, maar dat was het wel. De Alpha is namelijk twee palen korter geworden en ook de Juliet (met nog steeds 1200 stoelen) heeft een minder hoge tribune. Andere veranderingen? De schuttingen bij de “brug”, de overgang van de beide terreindelen, zijn weg en Lowlands oogt ineens een stuk groter. Heineken op de tap. Je kunt denken wat je wilt van Radler en Desperados, maar het is wel verkrijgbaar. En de Brand Bijzondere Bieren Bar is een puike aanvulling, al is de keuze van bieren niet zo bijzonder. Maar allemaal leuk en aardig, we kwamen voor de muziek en hoe is het daar mee gesteld?
Lowlands de Bowlands


Continue reading

Lowlands 2015: Voorpret

Door: Gr.R.

Zit er een houdbaarheidsdatum aan een festival? Misschien is dat wel de grootste vraag voor Lowlands. Je zou zeggen van niet. Pinkpop, Pukkelpop en een festival als Glastonbury bestaan al eeuwen immers. En ook Pinkpop heeft haar crisis wel gehad (en overleefd). Maar als je slechts 75% van je kaarten verkoopt, waar voorheen het festival binnen uren uitverkocht raakte, dan kun je wellicht nog niet zeggen dat er crisis is, maar wel dat er problemen dreigen. Laten we vooropstellen: Lowlands heeft nog steeds een ijzersterke naam en daar valt nog lang op door te bouwen. Maar de vlaag van festivalitis die over ons land trekt heeft wel een grotere impact dan gedacht. Van april tot september is er ieder weekend wel een (meerdaags) festival, ergens in Nederland of in de directe nabijheid. Sommige richten zich op een beperkt stukje van de (muziek)markt, maar duiken wel de diepte in of onderscheiden zich anderszins. Veel ervan richten zich vooral op muziek, in welke stijl dan ook, en laten films en infotainment links liggen. En ook de kleine festivals besteden tegenwoordig aandacht aan de inrichting en aankleding van hun terrein, en ze zorgen dat er meer te eten en te drinken is dan pannenkoeken, La Place en festivalpils. Al die festivals zijn erg succesvol. Kortom: wellicht is de markt voor omnifestivals, zoals Lowlands altijd was, nu echt kleiner geworden. Of is het de wet van de remmende voorsprong: afkijken hoe Lowlands het doet en je op dat kleine stukje beter profileren? Anyway, hoe je het ook wendt of keert, Lowlands blift wel een household naam en ik ben erg benieuwd hoe Lowlands deze uitdaging te lijf gaat. Aan het programma zal het niet liggen. Je kunt altijd sterkere namen voor de line-up verzinnen, maar ook in 2015 is er nog steeds keuzestress en je kunt als vanouds drie dagen lang non-stop van tent naar tent rennen. Een paar namen: The Antlers, The Staves, La Roux, Caribou, Franz Ferdinand & Sparks, Ho9909, Lapsley, Maccabees en Interpol. Voor de rest adviseren, zwerf lekker rond, er is meer plek dan ooit…

lowlands


London Calling Loves Concerto – zondag

Door Theo & André

Tobias Jesso Jr.
Tobias Jesso Jr. mag de zondag openen op het buitenpodium. Maar omdat uw recensent vanmorgen wat moeilijk uit de veren kon komen pikken we slechts een paar liedjes mee. Wat vooral opvalt is dat hij zijn gevoelige kippenvel-liedjes aan elkaar praat met een grofgebekte opgewektheid. Bij deze ‘navelstaarderige’ singer-songwriter hoeven we niet bang te zijn dat hij zichzelf nog eens wat aandoet. Daarvoor is de mens Tobias Jesso Jr. véél te opgewekt.
Dana Zemtsov
Na de gevoelige jongemannen-muziek van Tobias Jesso Jr. verruilen we het buitenpodium voor de IJ-zaal voor een heus klassiek optreden. Daar spelen het piepjonge viooltalent Dana Zemtova en pianiste Cathelijne Noorland composities van hun nieuwste album Romantic Metamorphoses en dat maakt diepe indruk, niet eens zozeer door de betoverende looks van beide dames, maar vooral door het zichtbare spelplezier en bijna achteloze virtuositeit. Bij Dana volgt de mimiek van haar gezicht haar vioolspel op de voet. Iets wat vooral bij het door haar opa gecomponeerde ‘Melodie im alten still for viola & piano’ goed zichtbaar is. Dan krullen haar mondhoeken bij de vrolijke passages fier overeind, terwijl bij de melancholische passages een diepe bedroefde denkrimpel op haar voorhoofd verschijnt. Uw recensent gaat naar afloop dan ook trots naar huis met een gesigneerde CD van beide diva’s. Een vroeg (en verrassend) hoogtepunt op deze dag waar voor de rest toch vooral de nadruk zal liggen op indiepop, folk-met-een-‘twist of soul’ en een vleugje elektronica.


Continue reading

London Calling Loves Concerto – zaterdag

Door Theo en André

Afgelopen weekeinde organiseerde London Calling London Calling Outdoor, of London Calling Loves Concerto zoals het op het affiche stond, in de Tolhuistuin in Amsterdam. Dit feestje werd georganiseerd ter ere van het 60 jarig bestaan van Amsterdams beroemdste platenzaak Concerto. En waarom dat onder de vlag van London Calling gebeurde, aangezien er minstens zoveel Nederlandse als Scandinavische acts op het affiche stonden, is mij niet helemaal duidelijk. Maar een kniesoor die zich daar druk om maakt. Want een fijn affiche was het. En hoewel de temperatuur afgelopen weekeinde nauwelijks boven de twintig graden uitkwam waren de weergoden het festival ook gunstig gezind. Waardoor het ook goed toeven was bij de bands die in de tuin speelden. En hoewel hoewel oudgedienden Bettie Serveert (op zaterdag) en The Undertones (op zondag) de onbetwiste grote namen waren die het publiek moesten trekken blonk het festival vooral uit in knisperende nieuwe en vernieuwende indiepop en rock.


Continue reading

Heartland 2015 – Napret

Door: DubbelMono. Foto’s: Storm

Naar verluidt was het aantal bezoekers bij de tweede editie van het Heartland Festival in de Metropool in Hengelo verdubbeld ten opzichte van de eerste editie vorig jaar. En dat terwijl de opzet hetzelfde was: twee zalen en het café waren een avondlang gevuld met Americana-acts van zo verschillend mogelijk pluimage. Het randgebeuren bestond uit een platenbeurs, een kapper die een klassieke barbershop runt en een goede Amerikaanse barbecue (die dan wel weer erg weinig serveerde tegen wel erg stevige prijzen). Vuurkorven gaven de rokers buiten een beetje warmte en het bier stroomde rijkelijk.
Yorick van Norden
Maar iets was er wel veranderd: de nadruk lag dit jaar op blues en stoere mannenrock en zocht maar zelden de rafelranden van Americana op. Neem nou opener Yorick van Norden. Een paar jaar geleden scoorde hij een hit als voorman van The Hype, nu probeert hij het onder zijn eigen naam met vrolijke, maar veilige popliedjes, leunend op ietwat brave Americana en stevig knipogend naar The Beatles. Prima voor in een café, terwijl de bezoekers langzamerhand binnenlopen, en daar stond hij dan ook geprogrammeerd.


Continue reading