Author Archives: Joice

The Scene – Code

V2

The Scene - CodeHoewel The Scene al wel eerder een plaat had uitgebracht, kwam hun grote doorbraak ontegenzeglijk in 1991 met Blauw, de plaat van onder andere publiekslieveling “Iedereen Is Van De Wereld”. Zanger Thé Lau en zijn band werden een graag geziene gast in het concertzaaltjescircuit in Nederland. En terecht, want live was en is The Scene een prima band. Na Blauw volgden nog een aantal prima platen, maar na 1998 werd het stiller. Er verschenen nog wel wat compilaties en akoestische platen, maar Thé ging solo verder in het theater. Nadat de band in 2007 kortstondig bij elkaar kwam om een aantal klassiekers opnieuw op plaat te zetten, is er nu, 21 jaar na Blauw, een nieuwe plaat, getiteld Code. Helaas zonder Eus van Someren (zijn vervanger is Alan McLachlan), maar wel met de verdere bezetting van Blauw. En zo geïnspireerd als die plaat destijds klonk, zo klinkt Code ook. Als jonge honden, experimenterend met samples (bijvoorbeeld van de Niagarawatervallen in “Drink”) maar desondanks met het onmiskenbare Scene-geluid. Zelfs in Stip, een duet met Lange Frans (dat dan wel weer een stevig intro en dito refrein kent). Wie The Scene altijd al een warm hart toedroeg, wordt niet teleurgesteld, en voor degenen die The Scene nog niet kenden, is dit een uiterst prettige kennismaking met misschien wel de beste Nederlandstalige band van de afgelopen 25 jaar.

File: The Scene – Code
File Under: Neerlands Hoop
File Video: [Overal]

Blaudzun – Heavy Flowers

V2

Blaudzun - Heavy FlowersBlaudzun: de naam zelf is waarschijnlijk nog altijd onbekend bij de meeste Nederlanders. Het markante hoofd van Johannes Sigmond, zijn echte naam, wordt ongetwijfeld door veel meer mensen herkend dankzij zijn optredens bij DWDD voor de DWDD Recordings. En zo markant als zijn hoofd is, zo markant is ook zijn muziek. Donker en intens grijpt ook zijn derde cd, Heavy Flowers, je direct bij de strot met het fenomenale openingsnummer “Flame On My Head”. Waar zijn muziek voorheen nog associaties opriep met Radiohead, vind ik inmiddels Ewies linkje naar David Eugene Edwards veel beter passen, omdat de inspiratie nu vooral gevonden lijkt in folk en Americana. Titelnummer “Heavy Flowers” zou bijvoorbeeld absoluut niet misstaan hebben op 16 Horsepowers Secret South en dat geldt voor meer nummers op deze plaat. Vaak prachtig en spannend opgebouwd, met een prima afwisseling tussen uptempo en rustig. Met een brok in de keel luister ik keer op keer naar de rijk gearrangeerde muziek en verbaas ik me over zoveel creativiteit en emotie in 1 mens. Hoewel de meningen er vast over verdeeld zijn, vind ik dat hij nergens uit de bocht vliegt met zijn gedragen muziek. Ja, Blaudzun maakt wederom een gro(o)t(s)e indruk. Geen wonder dus dat zijn concerten tegenwoordig in een mum van tijd uitverkocht zijn. Zorg dat je er nog bij bent!

File: Blaudzun – Heavy Flowers
File Under: Spirituele ervaring
File Audio: [Op z'n eigen site]

Niels Guns – Memories Can't Wait: 40 Jaar Effenaar

Lecturis

Memories Can't WaitIk heb eigenlijk geen idee hoe vaak het voorkomt dat concertzalen, met name die buiten de Randstad, 40 jaar bestaan. De Effenaar, vlakbij het station van Eindhoven, is in elk geval zo’n zaal die het wel gered heeft. Inmiddels niet meer in het oorspronkelijke gebouw, dat in 2005 plat ging voor een prachtig nieuw gebouw. Voorheen had het gebouw ook een grote maatschappelijke functie, maar in de loop der tijd werden er steeds vaker concerten georganiseerd. En dan hebben we het niet over de minste namen. In de loop van de afgelopen 40 jaar speelden er o.a. Joy Division, Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, R.E.M., Elbow, Ramones en Pixies.
Niet zo gek dus dat het idee is ontstaan om een boek uit te geven over de 40-jarige geschiedenis van de Effenaar. Samengesteld door oud-Effenaarmedewerker Niels Guns en werkelijk prachtig ontworpen door Fabrique, bevat het boek interessante en bij vlagen hilarische terugblikken op de bijzondere artiesten die Eindhoven aan deden tijdens hun toer. Dat levert niet alleen een fraai tijdsbeeld op, maar ook geregeld een glimlach. Zoals bij de entry van R.E.M, die gaat over hun optreden in 1984 en waarvan de recensent bij de krant schrijft: ‘REM is zeker een acceptabele middenmoter, die van tijd tot tijd weet te boeien, maar de lofzang van de Amerikaanse muziekpers is sterk overdreven.’ Of wat te denken van de bijgevoegde krantenrecensie over het optreden van Pearl Jam in maart 1992, drie maanden voor hun legendarische Pinkpopconcert: ‘De liedjes mogen misschien dan wel goed zijn, aan de manier waarop ze worden gebracht schort nog het een en ander. Daar zal verandering in moeten komen voor 8 juni van dit jaar, wil Pearl Jam op Pinkpop tenminste iets meer laten hangen in de hoofden van de luisteraars dan een monotone en lange piep.’ Memories Can’t Wait is niet alleen een prachtig boek voor mensen die een band hebben met Eindhoven of de Effenaar, maar voor elke muziekliefhebber die graag leest over zijn grote hobby. De buitenkant van deze bijzondere uitgave is door de speciale kleur op snee druktechniek geheel zwart. De titel op het omslag van dit collectors item is gedrukt met glow-in-the-dark inkt. Het boek is o.a. te koop via Lecturis Books.

File: Niels Guns – Memories Can't Wait: 40 Jaar Effenaar
File Under: Hilarische en heel bijzondere historie

Pete and the Pirates – One Thousand Pictures

Stolen / Bertus

Pete And The Pirates - One Thousand PicturesHet heeft behoorlijk wat jaren geduurd voordat het Engelse Pete and the Pirates blijkbaar de inspiratie vond om een vervolgplaat uit te brengen. Drie jaar maar liefst lieten de springerige Britten hun fans wachten. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: het was het wachten waard. One Thousand Pictures borduurt niet slechts voort op de succesvolle aanpak van debuut Little Death, maar gaat verder waar die ophield. Zo voegden ze aan hun aanvankelijk behoorlijk standaard Britpop hier en daar wat synthesizers toe, meestal toch wel met succes, ze bedachten meer rustige en melodieuze liedjes ter afwisseling van de uptempo nummers, en hun teksten werden wat persoonlijker en verhalender. “Half Moon Street”, het beste en spannendste nummer van de cd, over een drinkend echtpaar, is daar een fraai voorbeeld van. Pete and the Pirates klinken eigenlijk steeds meer zoals The Kinks dat ooit deden, bedenk ik me nu. Een tikje brutaal, een tikje gek, een tikje geniaal, maar boven alles ontzettend Brits. Uitschieters die zouden kunnen dienen als single, nee, die vind je hier niet op, maar voor liefhebbers van goede Britpop is dit alleszins een album om een of zelfs meer kansen te geven.

File: Pete and the Pirates – One Thousand Pictures
File Under: Britpop on the move

Arctic Monkeys – Suck It And See

Domino / Munich

Arctic Monkeys - Suck It And SeeHet kan verkeren: in tegenstelling tot het grootste deel van de vaderlandse muziekpers, heb ik nooit iets gehad met de Arctic Monkeys. Veel te Brits voor mij, en dan dat accent! Kortom, het recenseren van hun nieuwste cd (met de weinig goeds voorspellende titel Suck It And See) was niet iets waar ik een gat voor in de lucht sprong in eerste instantie. Maar soms kan zelfs ik me vergissen. Of nou ja, dat accent van Alex Turner klinkt nog steeds niet fraai in mijn gevoelige oortjes, maar muzikaal klinkt de band op Suck It And See een stuk “volwassener” dan ze in mijn herinnering waren. En dat is in dit geval dus een aanbeveling. Niet de hele tijd meer dat gejaagde en wilde, maar subtiel en met gevoel voor melodie (“Black Treacle”). En als het wel gejaagd is, is het spannend en goed, zoals in “Brick By Brick”. En ineens zijn daar ook tempowisselingen, hoezee! Dat doet nummers als “Library Pictures of All My Own Stunts” zomaar boven de middelmaat uitstijgen. Waar de meeste muziekcollega’s door deze cd misschien wel afhaken, ben ik een aanhaker geworden. De Arctic Monkeys mogen nog even blijven!

File: Arctic Monkeys – Suck It And See
File Under: Tweedekansmuziek
File Audio: [Arctic-Space]

Young The Giant – Young The Giant

Roadrunner / CNR

Young The Giant - Young The GiantSoms heb je dat: dan kom je een band tegen waarbij je sterk het gevoel hebt dat die wel eens heel groot zou kunnen worden. Omdat ze precies die goede mix hebben van prima songmateriaal, een goede zanger, en het geluk van het juiste moment. Muse was ooit zo’n band. Na hun eerste concert in Nederland was het duidelijk: dit wordt een grote band. En aldus geschiedde. Met de Amerikanen van Young The Giant (die zich voorheen The Jakes noemden en in die hoedanigheid al eens support waren van Kings of Leon) zou iets soortgelijks kunnen gebeuren. Twee kick-ass singles (“Apartment” en “My Body”) openen hun debuutalbum en nestelen zich direct in je hoofd voor de rest van de dag. Dat op zich is al een prestatie. Okee, “My Body” is een beetje van-dik-hout-zaagt-men-planken, met overigens wel een mooi Battles-achtig drumroffeltje en een zeer aanstekelijk refrein, “Apartment” daarentegen staat symbool voor wat de rest van de cd biedt: zorgvuldig opgebouwde melodieuze en redelijk avontuurlijke muziek met een fenomenale zanger. Spannend en bijzonder nu nog. Of deze band net als Muse op het pad der grote bombast terecht gaat komen, tja, dat is een mogelijkheid, maar dit prachtige eerste album pakt niemand ze meer af.

File: Young The Giant – Young The Giant
File Under: Gouden keeltje
File Audio: [MySpace]
File Video: [Hun video's]
File Video: [My Body]

Dennis Wels – Southside Of Heaven

Eigen Beheer

Dennis Wels - Southside Of HeavenNadat ik via YouTube even het nieuwe nummer van geweldenaar Damien Rice had bekeken en beluisterd, duwde ik de nieuwe EP van Dennis Wels in mijn cd-speler. Arme Dennis, zou je zeggen. Maar dat bleek alleszins mee te vallen: beide mannen begeven zich min of meer in hetzelfde muziekspectrum (die van de mannen met akoestische gitaar en gevoelige liedjes), alleen geeft Dennis wat meer ‘twang’ mee aan zijn nummers. Southside Of Heaven (Home Recordings Vol. 1) is een gratis te downloaden EP die door Dennis zelf geschreven, opgenomen en gemixed is. De liedjes erop lagen nog op de plank en waren volgens hun maker te mooi om daar te laten liggen. Dus biedt Wels ze nu helemaal voor niets en helemaal 2011 ter download aan op zijn website. En inderdaad, deze nummers hadden niet misstaan op zijn cd uit 2010, Morning Is Cruel. De spannende gitaar op de achtergrond van Touch bijvoorbeeld maakt dit nummer niet zomaar een tussendoortje, maar helemaal af. Wels’ doorleefde stem zingt zijn volwassen teksten op intieme wijze, alsof het voor jou alleen is. En zo klinkt ook de rest van deze EP: volwassen en intiem. En helemaal af.

File: Dennis Wels – Southside Of Heaven
File Under: Intimiteit troef
File Audio: [Op zijn site]

Hurts – Happiness

Sony

Hurts - HappinessHappiness van Hurts: wat mij betreft de meest over het hoofd geziene plaat van 2010. Bij mij stond hij boven aan mijn jaarlijst, en dat is niet voor niets. Het Britse duo Theo Hutchcraft en Adam Anderson (die eerder speelden in de band Daggers en daarvoor Bureau) hebben namelijk een album gemaakt dat zelfs de grootste sombermans vrolijk kan maken. Ja, het is op zijn tijd vreselijk glad en kitscherig, maar dat is opzet. Het ontbreken van een edgy geluid (dat Daggers nog wel had) bezorgt Hurts nou juist die majestueuze retro-vibe. Iedereen die de jaren tachtig bewust heeft meegemaakt en daar goede herinneringen aan heeft, wordt vrolijk van de gaye verwijzingen naar Heaven 17 en boybands als de Pet Shop Boys (kennen jullie trouwens Diesel Disko en Popdorian -link is nsfw- al?), en tegelijkertijd heeft Hurts ook een heel eigen identiteit. De prima single “Wonderful Life” is daar een mooi voorbeeld van. Het knallende “Better Than Love” is juist weer geschikt voor zowel skihut als gothicfeest. Synthpop to the max, lekker zonder enige pretentie, maar wel goed gemaakt. En ja, de singles zijn duidelijk radiovriendelijker dan de rest van Happiness, maar voor mij geldt die titel voor het geheel. Zoals de groep in Paradiso al bewees (waar ze weer net als in Daggers met zijn vijven spelen), bevallen hun liedjes ook live uitstekend. Eindelijk breekt er weer eens een synthpopband door en dat is wat mij betreft een uitstekende ontwikkeling.

File: Hurts – Happiness
File Under: De wederdoorbraak van de jaren tachtig
File Video: [Wonderful LIfe][Better Than Love (live) (LightsoverLA remix) (en zo klonk het toen de band Hurts nog 'Daggers' heette)][Blood, Tears & Gold][Stay][Pellerin]

Ben Weaver – Mirepoix And Smoke

Bloodshot/Bertus

Ben Weaver - Mirepoix And SmokeDe nieuwe cd van de Canadees Ben Weaver wordt op internet met nogal gemengde gevoelens ontvangen. De een brandt de cd tot de grond toe af vanwege saaiheid, de ander vindt juist die soberheid intiem en prettig. Na de cd een aantal keren beluisterd te hebben, moet ik zeggen dat ik neig naar het eerste. Natuurlijk, ik sta er wel om bekend dat ik niet zoveel heb met mannen met een akoestische gitaar, omdat dat al snel saai kan worden als je het materiaal niet kent. Er zijn echter voorbeelden waar ik uren naar zou kunnen luisteren, zoals bijvoorbeeld Jeff Buckley of Eddie Vedder akoestisch. Maar Mirepoix and Smoke is geen plaat die ik nog veel op zal zetten. De stem van Weaver is te monotoon en op de cd is nauwelijks een aantrekkelijke melodie te vinden. Hij begint nog goed, met “Grass Doe”, waarop Erica Froman achtergrondvocalen verzorgt, maar daarna wordt het al snel eenvormig en saai. Een kabbelende banjo, een donker en saai voortbrabbelende stem met teksten die me niet aanspreken. Er komt geen gedenkwaardig liedje uit zijn mond of gitaar. En dat is jammer, want de man lijkt in staat om een prima potje Americana te maken. Hij laat het alleen na op Mirepoix and Smoke.

File: Ben Weaver – Mirepoix And Smoke
File Under: Volgende keer beter
File Audio: [Weaver-Space]

The Snakes – Sometime Soon

The Snakes - Sometime SoonDe Britten van The Snakes noemen zich op hun site ‘Excellent alt-country rockers’, en die arrogantie is ze vergeven. Want met Sometime Soon hebben ze een charmante plaat gemaakt, die inderdaad behoorlijk goede alt.country bevat, maar evengoed een lekker bluesrocknummer met Tom Waits-achtige vocalen (“Refrigerator Blues”) of een schattig lief popliedje (“Interview”). Daardoor hinkt deze cd behoorlijk op twee benen: de verscheidenheid is groot, en tegelijkertijd is er daardoor niet heel veel samenhang te bekennen. Na het al eerder genoemde bluesnummer komt bijvoorbeeld de gigantisch commerciële rootsy meezinger “Promised Land”, een echt Amerikaans kauwgumballencountrynummer. Dat rommelige begin wordt ineens rap op het verwachte spoor gezet met de nummers die daarna komen. Sometime Soon is ook niet meer dan een eerdere EP, opgeleukt met een aantal nieuwe nummers, dus daar komt die rommeligheid waarschijnlijk vandaan. Dat de stem van Jørn Landé nogal lijkt op die van David Coverdale ten tijde van Whitesnake is een grappige bijkomstigheid, maar vooral een teken dat The Snakes niet heel erg eigen en origineel zijn. Dat hun liedjes wel zeer prettig in het gehoor liggen, spreekt echter erg voor ze, en Sometime Soon verdient dan ook een kans.

File: The Snakes – Sometime Soon
File Under: Zelfbewuste Engelsen
File Audio: Website The Snakes

Continue reading