Category Archives: Bor

Greg ‘Stackhouse’ Prevost – Mississippi Murderer

Mean Deposition / Clearspot

Greg 'Stackhouse' Prevost - Mississippi MurdererGreg ‘Stackhouse’ Prevost is de voorman van garagerockers The Chesterfield Kings. Na meer dan dertig jaar met die band was de tijd gekomen voor zijn allereerste solo-album. Een bluesalbum, ook al is de garagerock nooit ver weg. Het is een stevig boogiënde vorm van blues, wel vergelijkbaar met Michael Katon. De blues is basic en rauw, de zang wordt er min of meer overheen gespuugd zoals bijvoorbeeld Mick Jagger dat ook kan. Het heeft qua sound ook de nodige overeenkomsten met bijvoorbeeld het solowerk van Guns N’Roses’ Izzy Stradlin. Verfijning zul je niet vinden op Mississippi Murderer. Daarmee is echter niet gezegd dat het zonder charme is. Naast eigen tracks komen er ook verschillende covers voorbij, waaronder “I Ain’t Signifying” van Jagger en Richards, Blind Willie Johnson’s “John The Revelator” en Robert Johnson’s “Ramblin’ On My Mind”. Prima covers, waartussen Prevost’s eigen songs op hun beurt zonder moeite standhouden. Prevost doet het gitaarwerk (waarbij ook regelmatig de slide en de National Steel gitaar worden gehanteerd) en hoewel de gitaar niet zijn instrument is bij The Chesterfield Kings weet hij een lekker rammelende sound neer te zetten waar menig gitarist zich aan zou vertillen. Losjes spelen zonder het een rommeltje te laten worden is een kunst, en Prevost beheerst ‘m. De blues moet je niet opnieuw willen uitvinden, die moet je met gevoel spelen, en dat doet Prevost op Mississippi Murderer.

File: Greg ‘Stackhouse’ Prevost – Mississippi Murderer
File Under: Rammelrock op zijn best

The Besnard Lakes – Are The Dark Horse

Jagjaguwar / Konkurrent

The Besnard Lakes Are The Dark horseHet overkomt me niet vaak: de eerste keer een album beluisteren en er meteen aan verknocht zijn. Ik kan de keren op een hand tellen denk ik, zo was het bijvoorbeeld bij het laatste album van Mew raak, ik was meteen op de juiste plek geraakt. Nu dus ook weer bij Besnard Lakes Are The Dark Horse, het titelloze debuut van een band uit Montreal, Canada. Frontman van deze band, Jace Lasek, is ook weer niet de minste. Zo leverde hij afgelopen jaar al een behoorlijke bijdrage aan Wolf Parade’s Apologies to the Queen Mary. Geweldig hoe de hoge vocalen van Jace Lasek en zijn vrouw Olga Goreas, met tribute aan Brian Wilson, een soort psychedelische echo uit de jaren ’70 vormen. Ook de muziek refereert duidelijk aan vervlogen tijden, maar met een wat mysterieuze knipoog; trage ritmes, ploppende basssen en oeh-hoeh-koortjes. Samen met zo’n onwerkbaar lange bandnaam en paarden die door vlammen galopperen intrigeert het behoorlijk. In de meeste nummers wordt wel subtiel een mooi stukje strijkwerk of een blaasinstrument verwerkt, het nummer “Devastations” is dan weer behoorlijk symfo. Ook komen we wel refreintjes tegen die doen denken aan Mercury Rev ( o.a. in “And You Lied To Me”). Mooi dromerig werk met stevige hoekjes!

File: The Besnard Lakes – Are The Dark Horse
File Under: Harmonieus en een tikje duister
File Audio: [And You Lied To Me]
File Audio: Ja

Blackstrap – Steal Your Horses And Run

Sally Forth / Munich

blackstrap-steal_your_horses_and_run.jpgIn het Utrechtse kun je tegenwoordig als toerist niet alleen terecht voor een biertje en een gezellig etentje; je kunt er ook gerust je laatste album opnemen. Het Zweedse Blackstrap deed dat bij de Mailmen-studio en bouwde er gedurende een maand aan de fundamenten van hun nieuwe cd. Daarna was het de bedoeling dat het geheel door Pelle Gunnerfeldt (hij doet o.a. The Hives) zou worden gemixed en verwerkt. Deze bleek het uiteindelijk ietsje te druk te hebben, waarna een nieuwe sessie in Nederland volgde bij Martijn Groeneveld van Mailmen voor het afmixgebeuren. Het vijftal biedt, misschien weinig verrassend, het soort Shoegaze en wave van net eventjes geleden: snelle tempi, klokklare gitaarwanden, waarna zweverige vocalen langsdrijven en dat alles zeer ambachtelijk doorspijkerd. Zo horen we onder meer My Bloody Valentine, BRMC, Swervedriver en een snufje Sonic Youth langskomen. Tastten The Datsuns ook al niet eens diep in de retrobuidel, hoewel wat steviger? Laat er echter geen misverstanden over bestaan: wat deze Zweden doen, doen ze ook goed. Het ene na het andere hitje lijkt te staan popelen op dit album. Op zijn tijd wordt even het gas teruggenomen in een dromerige time-out. Het nummer “Rough Parade” steekt er net iets meer bovenuit wat mij betreft. Een jaar of tien geleden hadden ze naast hun grote stijlidiomen op de podia kunnen staan, nu mogen ze het zelf gaan proberen.

File: Blackstrap – Steal my horses and run
File Under: Zweedse retro-gaze
File Audio: [ MySpace]

OK Go – Oh No

Capitol / EMI

okgo.jpgTerwijl het tweede studioalbum van Ok Go, Oh No, vorig jaar al uit was, is er aan deze rappe re-release nu een extraatje toegevoegd. Naast uiteraard de cd met het tweede album, zit er een dvd bij met clips liedjes van het eerste album. Maar het leukste wat er op deze uitgave is te vinden zijn de opnames met het oefenen voor de clip bij “Here It Goes Again”, op een batterij lopende banden (zoals je die aantreft in een fitnessruimte) en hoe lelijk je daarbij kunt vallen. Ook de overige dansvideootjes zijn grappig. Wat me bij Ok Go wel een beetje tegenstaat is dat ze zo heel graag lijken te willen. De songs van de uit Chicago afkomstige Amerikanen zijn zeer aantrekkelijk voor het collegerockcircuit in de VS, waarmee ik eigenlijk wil zeggen: ze zijn dan wel een tikje ruig (à la The Hyves, Beck, Weezer, e.d.), maar absoluut nog beschaafd genoeg om bij een breed publiek in de smaak te kunnen vallen. Ik verdenk de heren er ook van dat ze speciaal aan fitness doen om een goede podiumshow te kunnen geven. Vandaar natuurlijk dat idee met die lopende band. Het lijkt wel topsport, maar we mogen het eigenlijk niet weten… Toch is het wel het soort band waarbij het vermakelijk is om ze live te zien. De muziek is verder fatsoenlijk doortimmerd met de juiste melodielijntjes en goed getimede meerstemmige ‘aah-ooh’s waar ze horen, niks mis mee dus. Aan het enthousiasme van de mannen van OK Go zal het niet liggen.

File: OK Go – Oh No
File Under: Licht verteerbare collegerock
File Video: [ op Myspace]

Piter Wilkens – It fûgeltsje yn myn gitaar

Achterdyk / Marista

wilkens_itfugeltsje.jpgOmdat we ons op File Under graag een brede kijk op de wereld aanmeten, is het ook verstandig de blik zo af en toe binnen de landsgrenzen te richten. Waarom van ver halen als je het ook dichtbij huis kunt vinden, nietwaar? Een criterium is echter wel dat het iets bijzonders is, de Groninger Ede Staal had dat, de uit Limburg afkomstige Gé Reinders ook wel. Er mogen bijvoorbeeld best wat literaire aspiraties inzitten. Ambities zien we ook graag, zoals bijvoorbeeld Nynke Laverman die heeft. De eveneens uit Friesland afkomstige Piter Wilkens heeft het ook, dat streven naar het bovengemiddelde. Buiten Friesland onbekend, want hij zingt bewust alleen in het Fries. In die provincie is hij de best verkopende muzikant en kan al jaren hoog in de ‘hitlijsten’ worden gevonden. Met dit laatste album wordt een eerbetoon gebracht aan Cornelis Vreeswijk, volgens Wilkens een muzikaal genie van het kaliber Bob Dylan of Jacques Brel. De in 1987 overleden Vreeswijk geldt in zijn tweede thuisland Zweden als één van de bekendste en meest geliefde dichter-zangers, die met zijn speels gebruik van zijn in rap tempo geleerde Zweeds de harten daar voor eeuwig veroverd heeft. Er is zelfs een speciaal Vreeswijkmuseum voor ‘s mans nagedachtenis ingericht. De gekozen liedjes hebben thema’s als levenswijsheid (“Ienfâldich Trûbadoer”), hypocrisie (“Persoanlike Piter”) en hippies op de Amsterdamse Dam (“Daamsliepers (Amsterdam 25-08-1970)”). Met contrabas en akoestische gitaar gesteund is het een soort folk, en somtijds cabaret. Vaak grappig, een enkele keer wrang. Maar zo is de troubadoer! Overigens ook met Nederlandstalige ondertiteling in het tekstboekje.

File: Piter Wilkens – It fûgeltsje yn myn gitaar
File Under: Friese tribute aan Cornelis Vreeswijk

Weltenbrand – The End of the Wizard

Napalm / Hard Life / Rough Trade

weltenbrand-end_of_the_wizard.jpgEen primeur op File Under, dunkt me. Een band uit Liechtenstein hadden we nog niet eerder genoemd voor zover ik weet. Het gaat hier om Weltenbrand, een band die een duister soort darkwavetovenaarsgothic maakt. Weltenbrand had in 2002 het laatste (vierde) album opgenomen maar nu, na wisseling van veel leden en de overstap naar een nieuw label is er dan toch weer een nieuw album. Of het afkrijgen van dat album moeilijk was blijft wat onduidelijk, maar feit is wel dat er in het laatste jaar twee bandleden vertrokken en drie nieuwe kwamen, maar de harde kern van zanger Ritchie Wenaweser, toetsenist Oliver Falk en violiste Daniela Nipp bleef het geluid van de band zorgvuldig koesteren. Dat geluid is een donkere maar ook dromerige combinatie van de zanger en een daaromheen kringelende zangeres die afwisselend nummers voor hun rekening nemen, en een mengeling van folk en sympho met een metalig randje. Overigens hoor je, ongebruikelijk voor dit genre, geen zware gitaren. Zelfs überhaupt geen gitaren. Op den duur ga je een lekkere uithaal van het een of ander wel missen, en doordat alle nummers redelijk gelijkmatig zijn wordt het ietwat saai na 5 of 6 nummers. Bij ‘The End of the Wizard’ blijkt net als bij het eerdere albums, het tekstwerk gebaseerd op mythen en sagen uit Liechtenstein: heksen, tovenaars, geesten en zigeuners moeten ooit het kleine staatje bevolkt hebben…

File: Weltenbrand – The End of the Wizard
File Under: Donkere kastelen met een vleugje romantiek
File Audio: [myspace.com/weltenbrandmusic]

Devastations – Coal

Beggars Banquet / V2

devastations-coal.jpgDe drie Australiërs Hugo Cran, Tom Carlyon en Conrad Standish, die samen het trio Devastations vormen, beschikken wat mij betreft in ieder geval over de juiste vrienden. Ik noem Mick Harvey en Alexander Hacke (beiden Bad Seeds), maar ook de Tindersticks en The Black Heart Procession horen bij hun vriendenkringetje. Die vriendschap hoor je ook terug als invloeden op hun muziek: piano, orgeltjes en de zingende zaag-achtige Optigan worden niet geschuwd. De zang, soms meerstemmig, is stuwend maar melancholisch en warm van karakter, de teksten zijn wat donker en versluierd. Het toevoegen van de heldere damesstem van de Nieuw-Zeelandse Bic Runga en het gastspel van een stoet aan muzikanten maken dit tot een aangenaam en duister werkje met rock-randjes. Want naast de sluimerende ballad-achtige constructies wordt er ook fiks gerockt (in “What’s A Place Like This Doing In A Girl like You?” en “Take You Home”). Het perfecte strijkwerk her en der in de nummers, vormt het tweede album van Devastations tot een zeer goed te verteren pareltje. Omdat echte parels ook niet makkelijk zijn te vinden, zijn ze maar vanuit Down Under gekomen en hebben zich in Berlijn gevestigd. De term “Tropical Goth” viel in Australië reeds om een beschrijving te geven van het type muziek wat het trio maakt…

File: Devastations – Coal
File Under: Tropische Goth (que..?)
File Audio: [Sex & Mayhem ][Coal]

Yagya – Will I Dream During The Process?

Sending Orbs / Lowlands

yagya-i_will_dream_during_the_proces.jpgMyst. Aan dat spel met de uitgebreide grafische werelden die je dient te verkennen, moet ik denken als ik het album van Yagya hoor (en zie). De IJslandse producer Aðalsteinn Guðmundsson, de real-life naam van Yagya, kent dat spel misschien wel niet, maar de vergelijking gaat wel op: lopend en klimmend door lege fantasielandschappen, prachtig vormgegeven, moet je raadsels oplossen en mysteriën doorgronden. Maar misschien leent het soort kale ambient als die door Yagya wordt gemaakt zich wel niet om je al te veel bij in te spannen, want dan zou je de essentie wel eens kunnen missen. Die zit namelijk in de zeer minimale variaties en kleine verschillen die worden uitgeweven in lange trage nummers. Soms wat duister, zoals “As it Is” en “Their Blood is Black and Yellow”, maar net zo makkelijk weer door zoete hummende vocalen verzacht. Door de langzaam verschuivende accenten komt het hallucinerend over, precies zoals het bedoeld zal zijn. Het IJslandse landschap heeft in ieder geval een ding gemeen met de eerder vermelde Myst-vergezichten, je ziet er erg weinig mensen in langskomen. Die leiden tenslotte ook alleen maar af.

File: Yagya – Will I Dream During The Process?
File Under: Diepgravende tracks voor (n)ergens bij?
File Audio: [microsite]

The Datsuns – Smoke and Mirrors

V2

datsuns-smoke_and_mirrors.jpgThe Datsuns flikken hem het toch maar weer mooi met Smoke and Mirrors. Een dikke twee jaar toeren en er dan even een nieuw album uitpersen. Laatste mijlpaal was Outta Sight, Outta Mind uit 2004, maar met deze nieuwe boreling worden de grenzen weer ver opgerekt. Een completer geluid met rust waar het nodig is, maar pure, onversneden rock in de overdrive op zijn best. Driftig meeschudden met je hoofd is wel het minste wat je kunt doen bij het beluisteren. Naast slide-guitars horen we stemvervormers, en een enkele verdwaalde keyboardriedel. Overigens hebben The Datsuns hun identieke achternaam gemeen met de Daltons en The Ramones… Dat kan alleen maar betekenen dat de mannen een hecht team vormen! Bij de bassende zanger Dolf (Dutch roots) moet ik zo nu en dan even denken aan die leipe zanger van The Hives, Howling Pelle Almqvist, terwijl ook The Ramones nooit echt ver weg zijn (vooral in het eerste nummer van de plaat). Het lijkt soms wel wat of er met een verstopte neus wordt gezongen, of is dat door die stemvervormer? Het hoogtepunt is het werkelijk magistrale “Waiting For Your Time To Come”, en dat kan meteen in de lijst met klassiekers wat mij betreft, het ademt een perfect seventies-sfeertje en het gitaarspel daarin neemt je mee naar ongekende hoogten terwijl de drummer het er nog even goed in beukt. En dan hebben we de prachtige gospelbackings in “All Aboard” en “Too Little Fire” nog niet eens genoemd. Hoewel dit schijfvormige stukje retro-geluk maar 10 nummers kent, is het als een vrijwel aaneengesloten doordraaier te klassificeren. Op de repeat met dat kreng!

File: The Datsuns – Smoke and Mirrors
File Under: Wat zit je met je voet te stampen?
File Audio: [Myspacemusic]
File Video: [Stuck here for days]

Boards of Canada – Trans Canada Highway (EP)

WARP / Rough Trade

boards_of_canada-trans_canada_highway.jpgWat de mannen van Boards of Canada precies voor ingrediënten in hun liedjes stoppen, Joost mag het weten, maar er wordt wel eens wat geheimzinnig gedaan met numerologie, en ook stond er een vage link naar David Koresh’ sekte op Geogaddi, het voorlaatste album. Feit is wel dat er een speciale werking uitgaat van hun elektronische muziek. Op de onlangs verschenen Trans Canada Highway EP (elders uitgebracht op 06-06-’06..) wordt uitgaande van het broeierige “Dayvan Cowboy”, afkomstig van het album The Campfire Headphase, een denkbeeldige trip gemaakt. Spookrijdend over lange rechte wegen met eenzame wegrestaurants en afgezet met telegraafpalen kom je met deze zes nummers tellende EP in een andere wereld terecht. Gesteund door zware trage bassen glijdt “Skyliner” stroperig onder je wielen door. Van “Dayvan Cowboy” is als klap op de vuurpijl ook een heuse [videoclip] gemaakt. Ook die clip doet een beroep op een bepaalde sfeer, een emotie bijna. De gelijkgestemde Odd Nosdam tenslotte, voerde van dit nummer nog een remix uit, waarbij de noise-effecten nog eens gekwadrateerd worden…

File: Boards of Canada – Trans Canada Highway (EP)
File Under: Een mooi tussendoortje
File Video: [Dayvan Cowboy]