Category Archives: Campking

Jaarlijst 2013: Campking

Young Fathers - Tape Two1. Young Fathers – Tape Two
2. True Widow – Circumambulation
3. Son Lux – Lanterns
4. Unwound – Kid Is Gone
5. Katadreuffe – Malconfort
6. Retribution Gospel Choir – 3
7. Madensuyu – Stabat Mater
8. Mannheim – Super-Empowered
9. Califone – Stitches
10. Fuck Buttons – Slow Focus

Twin Sister – Vampires With Dreaming Kids/Color Your Life

Domino / Munich

Twin Sister - Vampires With Dreaming Kids/Color Your LifeIn september van dit jaar kwam het debuut album In Heaven uit. Een album dat met veel lofzangen werd ontvangen. Het kwintet uit Long Island zou honing en melk hebben geproduceerd, zo positief werd de zoetigheid van deze droompoppers bezongen. Deze lof kwam echter niet uit de lucht vallen. In Heaven werd namelijk voorafgegaan door twee ep’s die in de blogosfeer de hemel in werden geprezen, mede omdat begin 2010 de band besloot deze gratis aan te bieden. Dat vinden de muziekminnende hipsters in de blogosfeer leuk, gratis. Dat de eerste ep Vampires with dreaming kids al sinds 2008 beschikbaar was, zij het tegen vergoeding, is dan niet zo belangrijk. Maar goed, de twee ep’s verschenen eind 2010 ook als dubbel-cd, en die versie ligt hier nu al bijna een jaar stof te vangen, en niet zonder reden. Ik voel het namelijk helemaal niet. Ik hoor Stereolab, ik hoor The Sugarcubes en soms hoor ik zelfs Cocteau Twins. Het positivisme zou dus van mij af moeten springen, want dat zijn stuk voor stuk prachtige bands. Maar deze twee ep’s doen mij niets. Van de in totaal tien nummers zijn er twee die ik vaker dan eens wil horen, “The Other Side Of Your Face” en “All Around And Away We Go”. De rest valt bij mij onder het kopje overbodige zoetsppigheid met een net iets te vals zingende zangeres. Ergens hoor ik wel potentie in de ideeën, maar niets heeft mij uitgedaagd om In Heaven dan maar eens te luisteren, ondanks alle positieve recensies die dit album kreeg. Dat kregen deze ep’s ook, en dat begrijp ik slechts bij vlagen.

File: Twin Sister – Vampires With Dreaming Kids/Color Your Life
File Under: Mosterd na de maaltijd

OvO – Cor Cordium

Supernatural Cat

Ovo - Cor CordiumDe zondagmiddag is een hol van leegte, verveling. Een gat dat gevuld moet worden, op de verplichte vrije dag in een seculariserende wereld waarin niemand meer naar de kerk gaat. Dat kan met een boswandeling, een bezoek aan het lokale sportcomplex, door een gat in de dag te slapen of – zoals het Italiaanse duo OvO heeft verkozen – door in de kelder van je huis herrie te gaan maken. Drums, gitaar en – euhhhhh – zang die te geforceerd is om voor een gruntende dame door te gaan. Black Punk zou de term kunnen zijn die we hier als ons veel te serieus nemende muziekcritici op kunnen plakken. Maar niet alles hoeft te worden ondergebracht in zulke duidelijke hokjes, net zoals niet alles hoeft te worden opgenomen. Noise, echo en een goed avantgardistisch verhaal kunnen niet verhullen dat Cor Cordium voor het grootste gedeelte gewoon het beste in de kelderkamer had kunnen blijven. De drumpartijen rammelen, de grunt is geforceerd, de gitaarversterker staat op volume gescheurde conus en de opname-apparatuur heeft gedurende de gehele opname de wijzers ver naar rechts gehad. Vast leuk op zondagmiddag, wanneer je echt niets nuttigs te doen hebt. Maar persoonlijk zou ik (ja, zelfs ik) dan nog liever naar een voetbalwedstrijd gaan.

File: Ovo – Cor Cordium
File Under: Had in de kelder moeten blijven

The The – Tony; A Soundtrack By The The

Cineola / Bertus

The The - Tony; A Soundtrack By The TheMenig huis-aan-huis blaadje heb ik in de brievenbus geschoven met Dusk van The The. Wekenlang zat deze in mijn walkman, een prachtalbum van een meester liedjesschrijver met een scherpe wereldvisie. Daarop volgde Hanky Panky, met enkel covers van Hank Williams, en NakedSelf nog, maar toen werd het stil. Althans op cd vlak. Tien jaar lang kwam geen plaat van de plank (wat bij Matt Johnson niet betekent dat ze niet zijn gemaakt), totdat zijn broer Gerard Johnson hem verzocht een soundtrack te maken bij zijn film Tony: London Serial Killer. En daarmee is de recensie van deze plaat ook geschreven. Tony; A Soundtrack By The The is een duistere, koude en bij tijden keiharde soundtrack. Zonder te film te zien, voel je de spanning in de lucht hangen in de wringende soundscapes, metrohal echo’s en trage baslijnen. Eerie eekie ambient die de realistische sfeer van Japanse horrorfilms lijkt te ademen, iets wat de film direct een aanrader maakt. Af en toe komt er iets voorbij wat lijkt op een liedje, maar veelal zijn het grauwe grijstinten die uit de boxen rollen, gevouwen rond repetitieve thema’s op de piano. Geen gezellige muziek voor een avondje borrelen met vrienden. Meer iets om op de bank te ondergaan. Als je dus opzoek was naar een nieuwe Dusk, dan ben je hier aan het verkeerde adres. Maar met een beetje open geest, zal dit ook zeker goed vallen.

File: The The – Tony; A Soundtrack By The The
File Under: Soundtracks die een ander geluid laten horen.
File Audio: [The The-Space]

Colin Stetson – New History Of Warfare Vol. II: Judges

Constellation / Konkurrent

Colin Stetson - New History Of Warfare Vol. II: JudgesHet klepperen van de kleppen, de ademhaling, aanzet en al wat meer er komt kijken bij het bespelen van de saxofoon vormen de basis waarover Colin Stetson zijn blaasinstrumenten bespeeld. Blaasinstrumenten, want Stetson is geen man van keuzes. Naast saxofoon bespeelt hij de fluit, klarinet, de hoorn en cornet, maar op zijn tweede solo-cd ligt de nadruk op de saxofoon, zijn hoofdinstrument, waarmee hij ook de wereld doortrekt als tourend lid van Arcade Fire. Verbazingwekkend genoeg zijn alle nummers zonder enige overdub op plaat vastgelegd. Verbazingwekkend, want het geluid heeft een onmeetbare diepte, waarbij het lijkt alsof er uit alle hoeken een blazer lijkt te komen. Om dit effect te kunnen bereiken heeft de Canadees twintig microfoons op verschillende plekken in de opnamestudio geplaatst. Het resultaat is een betoverende draaikolk aan gestructureerde kakofonie, op zijn best wanneer de gastvocalisten (Laurie Anderson en Shara Worden – van My Brightest Diamond) hun mond houden. Over de volle 45 minuten trekt Stetson de luisteraar in een lichte hypnose, waarbij het soms haast lijkt of de goede man achteruit staat te spelen. Een magisch stukje experimentele muziek, dat precies past in de experimentele keuken van Constellation.

File: Colin Stetson – New History Of Warfare Vol. II: Judges
File Under: Hogere blaaskunde
File Audio: [Hypnose horen]
File Video: [Ademhalingsoefening]

Needle And The Pain Reaction – Stains

Dying Giraffe / Munich

Needle And The Pain Reaction - StainsSoms blijven platen bijna net zolang op de stapel liggen als dat er aangewerkt is in de studio. Zo ligt het Belgische Needle And The Pain Reaction al sinds de afgelopen zomer te wachten op 200 woorden. Niet zo’n best teken. Nu begint Stains geenszins vervelend. Het trio hangt hier ergens tussen Jawbox en Girls vs Boys, twee bands die hier regelmatig onder de naald of boven lazer ronddraaien. Daar word ik dus best vrolijk van, maar dat is slechts kortstondig. Het probleem is namelijk dat dit driemanschap niet stopt bij deze twee. Alle smaken moeten op het bord, en allemaal zeer geapprecieerde smaken. Maar daardoor is een lijn in Stains ver te zoeken. T.C. Matic, Favez en een grote duikvlucht door de zwaardere helft van de jaren ’90 passeren de revue. Maar uiteindelijk zonder te overtuigen. Stains is een patchwork geworden waar vooral uit blijkt dat er géén duidelijke keuzes gemaakt zijn. En dat incoherente geheel wordt alleen verbonden door de stem, die nummer na nummer meer op de zenuwen gaat werken. Na de opener blijft dus eigenlijk alleen de pijnreactie over, en hoe dat netjes onder woorden te brengen vergt wat tijd. Gelukkig niet zolang als er aan dit album is gewerkt, want dat schijnt een kleine twee jaar te zijn.

File: Needle And The Pain – Stains
File Under: Alleen track 1 draaien
File Audio: [Needle-Space]

Songs Of Neptune – Tame The Snake

Headstrong

Songs Of Neptune - Tame The SnakeHoesjes die je op het verkeerde spoor zetten. Daar zijn er genoeg van. Zo kwamen de Mexicaanse worstelaars van Songs Of Neptune op het stapeltje Os Mutantes te liggen. Dat de Zwitsers (ja, dat worstelmasker op de hoes is typisch Zwitsers) daar behoorlijk verkeerd lagen, was echter snel duidelijk toen ik de Google aanzwengelde en de plaat – na enig uitstelgedrag – in de cd-speler slingerde. Dit zijn a) geen Mexicanen en b) hebben weinig Midden-Amerikaans in de muziek. Eerder wordt hier gegraven in het geluid van Seattle van de jaren negentig. Trager, weliswaar, en met de gitaren in waslijnstemming, maar grunge. En dat dan met een stonerrandje. Met name de titelsong heeft een hoog toegankelijkheidsgehalte en zou het zowaar goed op de radio kunnen doen. Waarschijnlijk was het daar ook al een aantal keer gedraaid als dit vijftal uit de VS kwam, maar dat is enigszins koffiedik kijken. Even goed is Tame The Snake een zeer toegankelijk en fijne stonergrunge plaat, die wellicht voor de die-hards wat te poppy klinkt, maar voor de vrienden van De Staat een perfect plaatje is.

File: Songs Of Neptune – Tame The Snake
File Under: Poppy stonergrunge in drop C
File Audio: [MySpace]

Sun Araw – Off Duty

Midheaven / Konkurrent

Sun Araw - Off DutySun Araw – het soloproject van Cameron Stallones – verwijst met de naam direct naar de jazzheld Sun Ra, maar wie totaal gefreakte jazz verwacht komt behoorlijk van een koude kermis thuis. Niet dat Off Duty en Boat Trip – deze cd is een combinatie van twee EP�s, de eerste uit 2010 en de laatste uit 2008 – niet freaky zijn, maar met jazz heeft het vrij weinig van doen. Voor een goede 45 minuten schotelt Stallones een bord met vijf warme gerechten aan psychedelische drones, gemarineerd in noise en echo, voor. Delay, wah-pedaal en een heel sortiment aan ruimtegenererende effecten toppen het hypnotische en indringende gerecht af. Vervolgens weet hij dit al zeer smaakvolle geheel nog eens te verheffen door er een lekker bijgerecht van Merengue en andere Caribische ritmiek naast te plaatsen. Een heerlijk breed smaakpalet dat het best geconsumeerd kan worden bij volle maan, wiegend in het schaarse licht wat zij ons biedt. Wellicht tijdens een sfeervol voodoo ritueel, gericht op de terugkomst van Sun Ra die alweer enige tijd op een andere planeet resideert.

File: Sun Araw – Off Duty
File Under: Psychedelische tropicana drones
File Audio: [Hypnose horen]
File Video: [Voodoo dans]

Grizzly Adams – Hombre Grande

Dying Giraffe/Munich

Grizzly Adams - Hombre GrandeHombre Grande – het verhaal van een man die alles verliest om uiteindelijk de ware liefde te vinden – heeft alles wat een mens zou moeten bekoren. Een groots concept uitgewerkt in goede lyriek, een likje melancholie van Madrugada, een tufje americana van Giant Sand, een gewaagd hoekje Radiohead en opgeblazen arrangementen met strijkers rond de slepende duisternis van dit Utrechtse trio. De heren pakken uit in een gewaagde bombast, het moet groots en meeslepend. En er zijn momenten dat dit lukt. Zo levert‘The Mothers’ een beeld van een schoolplein vol met kleuters die hun mama in treurnis nakijken, terwijl deze wegfietsen. De titelsong is een heerlijk moment van ingetogen elektropop dat de plaat mooi in tweeën deelt. Maar deze momenten zijn schaars. Ondanks de aanwezigheid van alle juiste ingrediënten komt de plaat niet aan. Alle bombarie en bombast ten spijt lijkt Hombre Grande meer de demo voor die grootse conceptplaat die nog moet komen. Productioneel blijft daarin vooral veel liggen, in koortjes die net niet kloppen, zang die net onverstaanbaar blijft en drums die net iets te ver naar voren ligt. Daar doorheen vallen mooie ideeën en goede nummers te herkennen. Wellicht komt dat live beter uit de verf in een betere mix, zij het zonder de strijkers.

File: Grizzly Adams – Hombre Grande
File Under: Goed als demo

Styrofoam – Disco Synthesizers & Daily Tranquilizers

Excelsior / V2

Styrofoam - Disco Synthesizers & Daily TranquilizersVan haast lofi-indietronics naar elektropop zonder je eigen geluid te verliezen, je moet het Arne Van Petegem meegeven, dat is een op zich al een hele prestatie. Als je het debuut The Point Misser naast het laatste werk Disco Synthesizers & Daily Tranquillizers en alles daartussenin op shuffle in je computer zet, dan heb je geen seconde het idee dat het niet klopt. De melancholie die door al zijn eerdere werk heen sijpelt, vormt even goed de sfeer op deze plaat. Het verschil zit hem dan ook niet in gezette toon, maar in het hokje waarin hij de toon zet. Is op de eerste plaat een duistere zolderkamer het podium, speelt hij op Nothing’s Lost met indietronics en hip hop, zo gaat hij op dit werk aan de haal met elektropop voor de grote dansvloer. En niet zonder succes. Disco Synthesizers & Daily Tranquillizers is een dansplaat geworden met een dikke knipoog naar de jaren ’80 Factory Records generatie. Een knipoog met een oor op New Order en Depeche Mode, maar wel met het andere oog en oor op het heden gericht. Van Petegem is er namelijk de muzikant niet naar om domweg te kopiëren en geeft zijn geheel eigen draai aan de tonen van weleer, met synthesizers en opname methodes – analoog, en dat is te horen – van weleer. Resultaat is een schijf die door elke dansvloer zal worden omarmt om zich vervolgens volledig in te verliezen.
(En dan heb ik buitenbeschouwing gelaten dat Van Petegem wederom wat prachtnamen uit de muziekwereld in zijn plaat heeft betrokken. Paul Cook, Jim Adkins, Chantal Acda… Fijn, fijn, maar voor de muziek verder onbelangrijk.)

File: Styrofoam – Disco Synthesizers & Daily Tranquilizers
File Under: Tranen op de dansvloer
File Audio: [Schuim geluid]
File Video: [Schuim film]