Category Archives: Charlie

Masshysteri – Var Del Av Stan

Ny Vag Records

Masshysteri - Var Del Av StanEen verschrikkelijke late-pass van File Under. Masshysteri is op deze website alleen met een foto vertegenwoordigd: een vinnige rockchick met raggitaar, ramonesbroek en flannel blouseje. Daar moeten we het mee doen. Onterecht! Want Masshysteri serveert de garage net zo rammelend doch smakelijk als mijn favorieten The Black Lips, The Hex Dispensers, Ghetto Ways en natuurlijk (wijlen) Jay Reatard met z’n oneindige reeks bands en projecten. Echte liedjes vol melodie waarbij de urgentie is behouden door niet te lang prutsen in de studio. Rauw omdat het rauw ís, niet omdat het zo nodig moet of hoort. Waarom komt File Under pas nu aan komt kakken met de review van een plaat uit 2008. Dit ligt in de eerste plaats aan uw scribent, die de plaat in zijn jaarlijst van 2009 had staan. Te laat, dus. En dát had weer de volgende reden. Bij de naam Masshysteri dacht ik aan de volgende Scandinavische crustenpunkband. Zeker na een vlotte blik op de website, waar ik erachter kwam dat het gezelschap in de moerstaal hun liedjes ten gehore brengt – want dat willen die crusten ook nog wel geregeld doen. Begrijp me niet verkeerd: Tragedy, From Ashes Rise, His Hero Is Gone en andere crème de la curst is hier favoriet, maar ik had destijds even geen zin in brakke boze crustband #23454892. Toch geloof ik dat goede muziek altijd bij de goede luisteraar terecht komt, zo ook deze keer viel mij die speling van het lot ten deel. Waar en wanneer ik op de band getipt werd weet ik niet meer, maar ik nam de moeite en verrek: wát een goede liedjes, wát lekker rammelend, wát een goede zanger en zangeres en ach, ik versta er geen fluit van maar wat kan me dat nou schelen? Eerlijk is eerlijk, hoe vaak ben ik nou met de volle aandacht naar een Engelse songtekst van een punkband aan het luisteren? Toegeven: niet vaak. Nou dan! Note to self: laat in 2010 niet nog zo’n band aan je neus voorbij gaan, zodat je in 2012 weer door het stof moet.

File: Masshysteri – Var Del Av Stan
File Under: Rammelende, onverstaanbare feel good garage
File Audio: [Myspacehysteri]

The Devil's Blood – The Time Of No Time Evermore

Van Records

the_devils_blood-the_devils_blood.jpgBands die bedanken voor een plekje op Noorderslag (showcase voor de cr�me de la cr�me van de Nederlandsche muziek/muzak) maken mij altijd nieuwsgierig. Backfire! (limbo/eurocore) deed het ooit en The Devils Blood uit Tilburg doet hetzelfde. Onder de radar en over de hoofden van alle popdeskundigen heen, werkt dit satansgebroed onder aanvoering van S.L. (alleen de initialen, identiteit van de leden is ondergeschikt aan de collectiviteit) aan haar succes, vooral in metalgek Duitsland wil dat goed lukken. Opmerkelijk: S.L.’s vorige band Powervice ging bij onze oosterburen ook als een raket, ze kregen daar hele festivalweides vol metalheads aan het headbangen. Nu met The Devils Blood is het meer trippen en buiten jezelf treden dan headbangen. Dieper, enger, �chter. De band staat druipend van het varkensbloed achter een zelfopgetrokken wierrookgordijn te spelen. Diegenen die een berg razendsnelle takkeherrie, aangevoerd door een gruntende maniak verwachten, worden teleurgesteld. Je hoort sfeervolle seventiesrock waarbij Pentagram en Roky Erickson/13th Floor Elevators als belangrijkste ijkpunten worden herkend. En geloof het of niet: bij het nummer “Queen Of My Burning Heart” hoor ik “Talking In Your Sleep”van de Romantics achter in mijn hoofd meegonzen. Het stoort niet eens! The Time Of No Time Evermore is een geweldig album, verre van overgeproduceerd met authentieke rocktracks die verhalen over occult, satanisme, rituelen en andere heidense zaken waarvan je feitelijk niets begrijpt, behalve dat de sfeer ook jouw bij de keel grijpt. Deze band meent het �cht, da’s zeldzaam in deze tak van sport.

File:The Devils Blood – The Time Of No Time Evermore
File Under: Satansgebroed in seventiesstijl
File Audio: [DevilsSpace]

Hooghwater – Echoes

Quadrofoon

Hooghwater - EchoesEchoes is al een tijdje uit en Hooghwater lijkt wat voet aan de grond te krijgen bij het alternatieve pop/rockpubliek van Nederland. Eigenlijk raar dat het zo lang heeft moeten duren. Deze uitgesponnen maar nooit saaie, en originele maar nooit gezochte multirock (wát een vies woord) is waarachtig goed en héél sfeervol. Lastig om in een hoekje weg te stoppen, omdat de band uit verschillende genres wat meepakt. Rechttoerechtaan rock bij vlagen, uitgesponnen psychedelicajams, scherpe gitaren à la de Wipers, het komt allemaal voorbij. Dit alles aangevoerd door drummer Ries Doms die je kunt kennen van de asopunkers de Spades of soulrockers de Hydromatics. De plaat is overigens uitgebracht op Ries’ eigen label Quadrofoon Records (check dat, er is daar meer moois te vinden). Natuurlijk, hulde voor de durf en de experimenteerdrift, maar de band maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Niet alleen door genreoverschrijdend te werk te gaan, maar ook omdat ze live als druipstenen zo stil op de bühne staan. Je zult geen plezierige blikken onderling uitgewisseld zien worden. Concentratie is de norm! Het publiek zal aan die eigenzinnigheid moeten wennen en de band zal er waarschijnlijk op haar beurt aan moeten wennen dat het publiek zich kalm houdt. Behalve Ries zijn er nog twee gitaristen die beide speelden in de succesvolle hardcoreband Restless Youth. Live ging het er bij die band toch net wat anders aan toe (lees: op het agressieve af). Het is te hopen dat Hooghwater stug door blijft werken teneinde uit te groeien tot een band die je noemt in het rijtje van Melvins, Sonic Youth, Dinosaur Jr. en Queens of the Stone Age. Ja, dat zijn hele grote namen en ja, die hebben onderling maar weinig gemeen behalve dat ze stuk voor stuk zo eigenwijs als de pest zijn en door hard werken een trouwe fanschare van extreem diverse pluimage hebben opgebouwd die komen voor maar één ding: Goede Muziek. Hooghwater maakt dat.

File:Hooghwater – Echoes
File Under: Goede Muziek
File Audio: [Het album is integraal te streamen vanaf de bandsite]

Maya Mountains – Hash And Pornography

Rocky Rockets / Sonic

Maya Mountains - Hash And PornographyDie albumtitel Hash And Pornography, ja dan ga je toch even opletten. Wie kiest er in hemelsnaam nou zo’n naam? Wel, een band met een gitaargeluid dat klinkt naar een slecht afgestelde Chevy-motor van een jaar of twintig oud. Opgenomen vanachter een berg smoezelige matrassen. Whatever, het klinkt als Kyuss. En niet zo’n beetje ook. Nu is het imiteren van Kyuss deze band prima gelukt, net zulke goede nummers schrijven is niet gelukt en de originaliteitsprijs moeten ze daarom aan zich voorbij laten gaan. Wel is duidelijk dat dit album na heel veel hasj is geschreven. Alsmaar repeterende riffs en ergens ver weg nog een ijle zanglijn. Wel fijne drums, met veel toms en ook alsmaar repeterend. Wellicht dat dit album na een flink brok hasj achter de longen dan toch goed te doen is. Dat moet je zelf maar uitproberen. Waar de pornography dan te vinden is in deze is me niet helemaal duidelijk. Ach, als je originaliteit ontbeert moet je ergens anders de aandacht mee trekken.

File: Maya Mountains – Hash And Pornography
File Under: Veel hasj, weinig originaliteit en waar die pornografie nou is…?
File Audio: [Maya-Space]

Left Alone – Left Alone

Hellcat / PIAS

Left Alone - Left Alone“Hey guys, Tim Armstrong op je voicemail! Ik ben meerdere malen door verschillende mensen getipt, en verdomme, ik heb naar jullie tunes geluisterd en ik zou jullie graag laten tekenen op mijn label Hellcat Records. You know, jullie klinken precies zoals mijn bands Operation Ivy en Rancid en, nee, dat vind ik niet erg. Juist niet, want door jullie plaat uit te brengen laat ik ook een beetje zien hoe cruciaal ik zelf voor de punkscene ben, you know. Want er zijn eveneens legio bands die klinken als de Ramones. Kan geen toeval zijn, toch?! Nou, en als jullie nog een beetje ska, reggae en dub en een orgeltje hier en daar in jullie muziek integreren, dan zal onze samenwerking nog lang standhouden. Tot zover, bel me snel terug, groetjes!”

File: Left Alone – Left Alone
File Under: Goed zo kinders, ome Tim is trots op jullie
File Audio: [Left-Space]
File Video: [YouTube]

Bloodsucking Zombies From Outer Space – Killer Klowns From Outer Space

Fiend Force / Sonic

Bloodsucking Zombies From Outer Space - Killer Klowns From Outer SpaceBloodsucking Zombies From Outer Space is zo’n psychobillyband die prima begrijpt hoe je het bloederige kunstje moet verpakken: vooral niet te moeilijk of vernieuwend. Want die psycho’s zien er geweldig uit met hun kuiven, make-up en leipe kleding. Hun scene is eveneens geweldig, commercieel succes kan ze niet verdommen, en maar beter ook, want welk TMF-tutje zit er te wachten op een rasechte ghool? Een beetje Graaf Dracula, Tarantino-camp en wat derderangs porno, dit alles op basis van punk aan de ene kant en rock-a-billy aan de andere: that pretty much sums it up… Hoe dan ook: de muziek, die ooit geweldig van (of ‘uit’) de grond kwam met de Meteors en Demented Are Go! (later ook natuurlijk Mad Sin, Nekromantix en onze eigen Bat Mobile) ontwikkelt zich amper. Eerlijk is eerlijk: het blijft tegenwoordig netjes binnen de rafelige kaders die de grootvaders ergens in de jaren tachtig uitzetten. En wie zijn deze Bloodsucking Zombies From Outer Space om zich daar niet netjes binnen te bewegen?

File: Bloodsucking Zombies From Outer Space – Killer Klowns From Outer Space
File Under: The good old bloody recipe
File Audio: [Zombies From Outer-Space]
File Video: [YouTube]

Outcry Collective – Articles

Visible Noise / Suburban

Outcry Collective - ArticlesHet label Visible Noise heeft een neusje voor Brits talent. Nu is talent heden ten dage natuurlijk een relatief begrip. Want als talent = succesvol, dan houdt de term talent niet alleen in dat de band begaafd is. Ze moeten ook begrijpen dat vernieuwing niet te veel moet worden overdreven. Het publiek mag immers niet afgeschrikt worden. Het moet een beetje eng zijn en papa en mama moeten het natuurlijk verschrikkelijk vinden, maar het moet tot de verbeelding blijven spreken. Het liefst tot de verbeelding van jong grut dat, al rondsmijtend met het geld van papa, zichzelf een imago probeert aan te meten om zo hun eigen bestaansrecht te rechtvaardigen. Opties te over, tegenwoordig. Zei iemand crisis? Waar? Niet hier! Genoeg muzieklabels, kledingmerken, fashionmagazines, websites, culturen, subculturen en afscheidingen van subculturen om jezelf bij aan te sluiten. Combineren van stijltjes mag ook. En juist daarin is deze band goed. Is het nieuw? Nee: de Bronx doet het al een aantal jaar, net als de Suicide File die het over een meer hardcoreboeg gooiden. Spastischer, lomper en Amerikaanser is Every Time I Die en ook Cancer Bats. Outcry Collective stiefelt er ergens tussendoor, graaiend en gappend naar invloeden en stijltjes als tienermeisjes naar afgeprijsde kledingstukken in de H&M. Dit is helemaal nu: een kwart rauw, een kwart doordacht, een kwart hip en een kwart authentiek. En productioneel natuurlijk om door een ringetje te halen. Ergens klinkt nog wat southern metal à la Pantera door, al doen ze er goed aan dat niet hardop te zeggen. Phil Anselmo (zanger Pantera) komt vanuit New Orleans met de eerste vlucht naar de UK om deze snotneuzen fijn te knijpen. Outcry Collective is een band you’ll love to hate. Maar op een of andere manier lukt het niet… Het is gewoon nét iets te leuk.

File: Outcry Collective – Artticles
File Under: The band you'll love to hate
File Audio: MySpace
File Video: Youtube

Acid Drinkers – Verses Of Steel

Regain / Suburban

Acid Drinkers - Verses Of SteelGoede bandnaam, dat ten eerste. Metalbands waarvoor je het Latijns woordenboek en de encyclopedie erop na moet slaan om enige clue te krijgen van de betekenis van naam en de songtitels vallen bij mij eigenlijk per definitie af. Moeilijk- en interessantdoenerij is dit naar mijn mening. Wees het gerust oneens. Maar volgens mij leidt het af van waar metal om moet draaien: beuken, zuipen en gelovigen op hun lange tenen trappen met je legerkistjes, goddommenogantoe! Verder maken deze Polen zich dan wel weer schuldig aan het xxxYoda-engels (Star Wars, je weet wel). “In A Black Sail Wrapped” en “The Rust That I Feed”, zo klinken twee van de elf titels. No sense, it makes… Wat valt hier verder over te zeggen, behalve dat deze band inderdaad doet aan beuken (zeer waarschijnlijk) zuipen en gelovige Polen op hun lange tenen trappen? Weinig. Ze doen dit in het straatje waarin ook Machine Head’s groovende metal met steigerende gitaren te vinden is. Geen blastbeats, maar wel doordachte drumpatronen waarop het gitaargeluid fijn aansluit. Vernieuwend? Alsjeblieft niet zeg. Maar who needs vernieuwing wanneer je metal maakt die er om vraag meer te drinken dan goed voor je is en hard op te vloeken terwijl er een non voorbij fietst. Juist: niemand.

File: Acid Drinkers – Verses Of Steel
File Under: Een beukend en groovend Pools metaalproduct
File Audio: [Acid-Space]

The Blues Junkies – The Blues Junkies

Langweiligkeit / Eigen Beheer

The Blues Junkies - The Blues JunkiesDie naam doet vermoeden alsof we hier te maken hebben met een stel veertigers die er in hun tweede jeugd nog een paar Stevie Ray Vaughan covers uitpersen. Mis! We hebben te maken met drie landgenoten die ergens midden tussen Peter Pan Speedrock, Motörhead en 69 Charger een verschrikkelijk fijne bak herrie aan de man brengen. Rock “n roll zoals het bedoeld is. Het instrument wordt goed genoeg beheerst om het geheel niet simpel te laten klinken, doch het is stupide genoeg door het gebrek aan vernieuwingsdrang. Maar toch: echt bang word je er niet van, zoals bijvoorbeeld bij een band als Zeke, of de Candy Snatchers. Bands waarbij vooraan bij het podium staan niet zonder risico”s is. Daarvoor is het geheel toch net te netjes binnen de lijntjes gekleurd. En een nummer als Ape Face wordt gezongen in een te vernederlanste vorm van het Engels. En tot slot: wie zit er tegenwoordig nog te wachten op een afsluitend nummer van een zes minuten durende gitaarsolo.

File: The Blues Junkies – The Blues Junkies
File Under: Lemmy”s met net een beetje te weinig Jack in z”n Coke
File Audio: [ MySpace]