Category Archives: Eurosonic / Noorderslag 2010

Los Campesinos! – We Are Beautiful, We Are Doomed

Wichita / V2

Los Campesinos! Het was misschien wel het mooiste uur van afgelopen Lowlands. Niet per se het allermooiste optreden, maar het wel het mooiste uur, waarin alles klopte: zon, warm, publiek blij, band blij, veel glimlachen, veel lachen, hard dansen en vooral een keileuke band op het podium: Los Campesinos!. Zopas verscheen het tweede album van deze band mét uitroepteken: We Are Beautiful, We Are Doomed en ook dit album verdient een uitroepteken. Los Campesinos! is Los Campesinos! gebleven, maar dan gewoon extra goed. Dus dezelfde opgefokte indieliedjes met rauwe randjes, met dezelfde opgefokte schreeuwzang van frontman Gareth en dezelfde opgefokte xylofoon, nu telkens iets beter uitgewerkt, met een belangrijkere rol voor de meisjesstem van een van de drie vrouwen, wat meer experiment op toetsen en meer hoorbare viool dan voorheen. “You’ll need those fingers for crossing” is de Campesinos-variant op het melancholische lied: wel uptempo en onmiskenbaar dezelfde band, maar een belangrijke rol voor de viool in mineur en daarom is het enige wat je kunt doen, treurig naar buiten staren en hopen dat alles goed komt. En er staat zelfs een ‘ballad’ op het album: het laatste lied is een traag slepend toetsennummer dat (dan toch weer) overgaat in een akoestische versie van het geratel dat al eerder op de plaat te horen was. Waar ik in de vorige recensies nog enkel Love is All en Bearsuit als referenties noemde, kan de band op dit album gerust vergeleken worden met bijvoorbeeld Broken Social Scene. Alles waarom ik van deze band hou, is op dit tweede album verder uitgewerkt of beter uitgevoerd dan op het eerste album en alles wat al goed was is gebleven. We Are Beautiful, We Are Doomed verschijnt in een wereldwijde gelimiteerde release, dus wie een officiële versie (met een heleboel extra’s) wil hebben, moet snel wezen. Je kunt het altijd nog proberen bij het optreden, vanavond in de Melkweg.

File: Los Campesinos! – We Are Beautiful, We Are Doomed
File Under: Mét uitroepteken! En gelimiteerd!
File Audio: [ MySpace]
File Audio: [Er verschijnt geen single van dit album, maar wel kun je op iTunes alles kopen]

Keep of Kalessin – Kolossus

Indie / Bertus

Keep of Kalessin - KolossusEen dik half jaar geleden heb ik ze gezien en gehoord, dit Keep of Kalessin. Ze stonden geprogrammeerd samen met Enslaved en Shining; deze laatste band was mijn voornaamste doel, de andere twee kreeg ik erbij. Had van mij niet gehoeven. Shining, hoewel maar 25 minuten, was fenomenaal en overweldigend met hun mix van metal, jazz, avantgarde en prog. Toen had ik naar huis moeten gaan, maar ik vond 100 km rijden voor 25 minuten muziek kwantitatief gezien wat overdreven. Het werd uiteindelijk in totaal 45 minuten muziek, want na 20 minuten Keep of Kalessin ging ik graag naar huis. Posers waren het, wannabe blackmetallers die hun gestileerde evil imago erg hoog in het vaandel hadden staan. Veel eyeliner, glimmende pakjes. En dan ook nog erg eenvormige, zeer brave standaard blackmetal spelen. Laten we het op een onprettige eerste kennismaking houden, en hopen dat een eventuele tweede keer beter uitpakt. Maar helaas, Kolossus bevestigt grotendeels mijn indrukken van toen. De promo kwam gelukkig zonder bandfoto’s, maar dat maakte het maar marginaal minder erg. Keep of Kalessin maakt een zeer cleane, uiterst brave vorm van blackmetal. Goed gespeeld, strak ook, fijn melodieus. Richting Opeth, maar dan zonder groot compositorisch vermogen. Allemaal niet heel erg; wat veel erger is, is het totale gebrek aan spanning, aan avontuur, aan bruutheid, aan ruwheid, aan bloed, aan zwarte kunst, aan Satan himself. Toch essentieel bij black metal, dunkt mij. Nee, dit is niet de richting die black metal op moet; dan moet je toch bij Amerikaanse tegenhangers als Nachtmystium, Xasthur en vooral Leviathan zijn.

File: Keep of Kalessin – Kolossus
File Under: Geef mijn portie maar aan eenieder die van bloedeloze blackmetal houdt
File Audio: [MyFikkie]

Blue Flamingo – 78 r.p.m.

Excelsior / V2

Blue Flamingo - 78 r.p.m. De ondertitel van deze zeer verrassende Excelsior-release luidt ‘ Blues, R&B Hot Jazz, Rumba Negra & Exotica. Three musical journeys compiled by 78 r.p.m. record collector & DJ Ziya Ertekin alias Blue Flamingo’. De drie muzikale reizen die samensteller Ziya Ertekin maakt heten ‘Oriental Nitty Gritty’, ‘The Spanish Tinge & the French Connection’ en ‘Ritmo & Blues’. Ze voeren naar oorden die voor de hedendaagse muziekluisteraar, hoe avontuurlijk ook ingesteld, niet bepaald voor de hand liggen. Jazz, swing en rhythm & blues van vele tientallen jaren her, toen de brillen nog van hoorn waren, de kleren bruin, de kapsels kort en opgeschoren en Liverpool alleen nog maar een havenstad was. Muziek werd opgenomen op 78-toeren platen en stemmen klonken hoger en een beetje afgeknepen. Om de samensteller te citeren: ‘In een wereld die steeds meer gericht is op gemak, gaat het bij het verzamelen van 78-toeren platen juist om de mateloze bereidheid om moeite te doen voor een bijzondere ervaring.’ Verrassend genoeg hoef je voor het beluisteren niet veel moeite te doen: de mixen lopen zeer natuurlijk in elkaar over en de liedjes klinken weliswaar gedateerd, maar dat geldt voornamelijk het geluid (en toch weinig gespetter van het schellak!). De beelden, uit stomme films, uiteraard, komen vanzelf boven en je voet begint automatisch mee te tikken. Als je je overgeeft aan Duke Ellington, Fats Waller, Jelly Roll Morton, Sidney Bechet (het stijlvolle, bluesy “Casbha”) en alle andere, maar dan voor mij volkomen onbekende namen (Big Maybelle‘s protorocker ‘That’s a Pretty Good Love” is een hoogtepunt), heb je iets bijzonders gedaan: een vierde reis gemaakt, naar de wondere wereld van 78-toeren platen.
(Overigens hebben zelfs The Beatles 78-toeren platen gemaakt.)

File: Blue Flamingo -78 r.p.m.
File Under: Voor avonturiers en reislustigen
File Video: Live in Cinerama

Audrey Horne – Le Fol

Indie / Bertus

Audrey Horne - Le FolDe naam Audrey Horne zei me wel iets, maar ik wist ook dat ik de band van die naam nooit eerder had gehoord. En inderdaad, de band is vernoemd naar een van de hoofdpersonen in de weirde en tegelijkertijd zeldzaam intrigerende en spannende tv-serie Twin Peaks. Zou dat ook gelden voor deze Noorse band? Op opener “Last Chance For A Serenade” lijkt het daar nog niet op. De song is namelijk puur Foo Fighters. Wel van de kwaliteit de betere FF-songs overigens, dus met magnifieke refreinen, betonnen riffs waarvan je je afvraagt waarom die nooit eerder bedacht zijn en schreeuwzang van zanger Toschie. Die overeenkomsten met Foo Fighters zijn er vaker, maar Toschie kan meer met zijn stem dan Dave Grohl, en dat merk je. In “Threshold” krijg je bijvoorbeeld het idee dat Michael Stipe even is ingevallen. Ook muzikaal biedt dat meer mogelijkheden en daarvan wordt volop gebruik gemaakt, op een bijna Faith No More-achtige manier. Zo is de rustige start van “Bright Lights” écht rustig in plaats van ingehouden wachten op de climax en is het vervolg juist snoeihard. Tel daarbij op dat de cd een heldere, heavy productie heeft meegekregen en het mag duidelijk zijn dat dit een echte topper is. De klapper staat overigens aan het eind van de cd: “So Long, Euphoria”, een proggy track met trage megariffs á la Tool, broeierige vocalen in de coupletten, bijna AOR-achtige koortjes in de refreinen en een uitbundige gitaarsolo. Als dit het voorland is van Audrey Horne, wil ik mee.

File: Audrey Horne – Le Fol
File Under: Foo wie?
File Audio:
[Jaws][Last Call][Threshold][Monster]
File Video: [Threshold]

Los Campesinos! – Hold On Now Youngster

Moshi Moshi / V2

Los Campesinos - Hold On Now YoungsterHet volledige album van Los Campesinos! verschijnt nu pas in Nederland. Nu pas, omdat het album eerder al Nederland binnendrong – terwijl het slechts uit de UK hoefde te komen… – via de bekende illegale wegen en het album een aantal hitgevoelige opbeurende singles kent. Neem nu “You! Me! Dancing!”, op het lange, onheilspellende intro na is het liedje rijp voor de dansvloer en daarom helemaal niet vreemd dat het al in november – of nog eerder, dat weet ik niet precies – opgepikt werd door muziekminnend Nederland. Het is dan wel het muziekminnend publiek geweest dat een goede indiehit herkent, een goede bak herrie met het soort hoge, bijna valse schreeuwzang dat iedereen vrolijk maakt. Belletjes, toeters en geinige toetsenpartijen fleuren de strakke, repeterende gitaarriffs en de ophitsende drums op. Hold On Now Youngster kent meer van dit soort liedjes (“Don’t Tell Me To Do The Math(s)” en openingsnummer “Death to Los Campesinos”) en doet me vooral denken aan een combinatie van de tot nu toe eendagsvlieg – nou ja, eenalbumsvlieg – Love Is All (met toevoeging van een mannenstem) en de niet zo bizarre liedjes van Bearsuit. Net zo aanstekelijk en net zo prettig om naar te luisteren. Ik wéét dat de mensen van Los Campesinos! van het leven houden en genieten, want zo klinkt het album dat nog beter zal gaan klinken als de zon schijnt. Mijn lentealbum.

File: Los Campesinos! – Hold On Now Youngster
File Under: Lentealbum pur sang
File Audio: [ MySpace]
File Video: [You! Me! Dancing!][Death to Los Campesinos][Niet op de plaat, maar ook al zo aanstekelijk: We Throw Parties, You Throw Knives]