Category Archives: Ewie

Jaarlijst 2015: Ewie

Alabama Shakes - Sound & Color1. Alabama Shakes – Sound & Color
2. Blur – The Magic Whip
3. Sufjan Stevens – Carrie & Lowell
4. Shilpa Ray – Last Year’s Savage
5. Thee Oh Sees – Mutilator Defeated At Last
6. zZz – Juggernaut
7. Courtney Barnett – Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit
8. Ought – Sun Coming Down
9. Brandy Zdan – Brandy Zdan
10. Richard Thompson – Still
1. Alabama Shakes’ eerste album vond ik wel aardig, maar daar bleef het wel bij. De opvolger is echter geweldig met een bijna perfecte mix van roots, rock en dit allemaal in een mix die toch echt van deze tijd is.
2. Blurs onverwachte comebackplaat bevat misschien niet de hits, maar dat kun je nog wel over meer album van het viertal zeggen. Het is echter weer een lekkere plaat. Britpop suprême.
3. Sufjan Stevens’ plaat over de dood van zijn moeder brengt de melancholieke kant boven, Ik ben geen fan van al zijn werk, maar deze plaat blijkt dit jaar een plaat die ik veel opgezet heb.
4. Shilpa Ray is mijn ontdekking van 2015. Indrukwekkende donkere plaat.
5. Thee Oh Sees brengt een mix van psychedelica en garagerock. En tja, daar heb ik een zwak voor.
6. zZz maakt mijn inziens hun beste plaat ooit. Spacerock, krautrock: hoe je het ook noemt. Juggernaut is een vette plaat.
7. Courtney Barnett is een rockmevrouw met indie-inslag en haar Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit bleek een groeiplaat te zijn.
8. Met Ought terug naar de sfeer van de tachtiger jaren. Tja, daar ligt je jeugd of ligt deze niet. Maar ook voor de jeugd van nu.
9. Brandy Zdan was ook een ontdekking. Zo’n plaat die ik zonder File Under nooit had ontdekt. Rock, americana, maar toch met een 2015-geluid. Lekker.
10. Richard Thompsons platen zijn altijd sterk. Maar Still bevat wel weer heel sterke songs. En dan staat deze oude folkmijnheer plots weer eens in mijn jaarlijstje.

Shilpa Ray – Last Year's Savage

Northern Spy Records

Shilpa Ray - Last Year's SavageDe muziekindustrie heeft het afgelopen jaar weinig aan mij gehad. Ik heb nog nooit zo weinig muziek gekocht, concerten bezocht en stukjes geschreven. Maar ja, zo gaat dat kennelijk soms. Er zijn immers belangrijkere (en verder ook niet vervelende) zaken in het leven. Gelukkig was ik dit jaar wel op Crossing Border, anders had ik nooit kennis gemaakt met de muziek van Shilpa Ray. Ray, woonachtig in Brooklyn, had eerder een band, Shilpa Ray and the Happy Hookers, maar ik had er nog nooit van gehoord. Een aantal jaren terug zong ze in het achtergrondkoor van Nick Cave en zijn slechte zaden en bracht in 2013 op zijn label een ep uit. Aansluitend mocht ze mee als voorprogramma bij Patti Smith en daarmee kun je jezelf toch wel op de kaart zetten. In mei dit jaar bracht ze het indrukwekkende Last Year’s Savage uit. Het album was bijna langs me heen gegaan, Muzikaal past ze in het rijtje Cave, Smith, maar ook Tom Waits mag er wat mij betreft bij. Er is americana, roots, punk en rock, maar een hokjesstempel is bij haar moeilijk te zetten. Wat vooral opvalt is de duistere sfeer in haar liedjes die mede bepaald wordt door haar Harmonium-spel en vooral haar doordringende stem. Je weet wel, zo’n stem die je bij de keel grijpt. Ook is de band sterk, met name de pedal-steel is een ijzersterke zet. Ray wist me op Crossing Border te betoveren en dat gevoel ook prima op plaat vast te leggen. Ray zou wel wat mee aandacht mogen krijgen, want wat een dame!

File: Shilpa Ray – Last Year’s Savage
File Under: Donkere dames
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [ Johnny Thunders Fantasy Space Camp ]
File Social: [Twitter] [Facebook]

Juan Wauters – Who Me?

Captured Tracks

Juan Wauters - Who Me?Albums. Je kunt er een hele boom over opzetten waar deze aan zouden moeten voldoen. Ik ben, al bevestigen uitzonderingen de regel, voor een eenheid qua taal en soort liedjes. Met de eerste scoort Juan Wauters geen punten. Zo begint hij de plaat met het Spaanstalige liedje “En Mi” dat ik verder als liedje om te openen sowieso niet al te sterk vind. Maar goed, dat wordt in met name in de derde song, het mij aan Syd Barrett doen denkende, “I’m All Wrong” en het aansluitende “Still There’s Something rechtgezet. Of neem de Woody Guthrie-sound in “She Might Get Shot”. Ik hou ervan. Wauters komt uit Uruguay, vandaar de Spaanstalige songs, maar woont al zo’n tien jaar in New York. Zijn stem zit op het randje van vals, en ik weet zeker dat hij de eerste ronde van een programma als The Voice niet zou overleven. Het maakt hem kwetsbaar, ook al doordat de begeleiding met als basis de gitaar sober is. Who Me? duurt ruim een halfuur en als je dan weet dat er dertien liedjes opstaan, is het duidelijk dat het tempo er flink in gehouden wordt. Helaas zijn niet alle songs even sterk en mis ik de eenheid, en dat maakt dat het half geslaagd is. Ondanks een aantal fijne liedjes is voor een goede albumwaardering echter onvoldoende.

File: Juan Wauters – Who Me?
File Under: Als eenheid een te magere score
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [I’m All Wrong]
File Social: [Twitter] [Facebook]

We Were Evergreen – Towards

TCBYML

We Were Evergreen - TowardsOnze jongeman, peuter, houdt van ‘noepjes’. Hij kan een zakje met een stuk of zes van deze zoetigheden met smaak opeten. Zijn vader is niet minder erg. In de winkel kan ik me wel beheersen, maar zet geen zak met tumtums of hoe ze ook mogen heten in mijn buurt. Bescheiden zal ik telkens een handjevol pakken, maar aan het eind van de dag zal de zak aanzienlijk leger zijn . De snoepjes die We Were Evergreen heten zijn van Franse makelaardij, maar worden geproduceerd in Londen. Hun debuutalbum Towards nam het trio op met Charlie Adrew (Alt-J) en kent twaalf nummers. Het zijn allemaal lekkere hap-slik-weg-snoepjes. Ze grazen makkelijk weg en bezorgen je even een goed humeur. De onderlaag is een warm bad dat dan weer folky klinkt, dan weer leunt op een loom reggaeritme, dan weer disco-invloeden kent, maar toch ook de niet al te zwaar op de hand zijnde indie-liefhebber zou moeten aanspreken. De tussenlaag is springerig gevuld met elektronica en beats door bijvoorbeeld de xylofoon. Het maakt dat Towards prettig wegluistert, maar dat je aan het eind van de rit de nummers ongemerkt tot je genomen hebt. Gelukkig zit er een repeatknop op de cd-speler. En nee, je wordt er niet misselijk van

File: We Were Evergreen – Towards
File Under: Snoepjes
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Hun VideoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook]

Heyrocco – Teenage Movie Soundtrack

Vital

Heyrocco - Teenage Movie SoundtrackMet poppunkbands als Green Day heb ik nooit veel gehad, al moet er ik eerlijk bij zeggen dat zij tot het beste in hun soort horen. Als je dan een album (Teenage Movie Soundtrack) toegestuurd krijgt van een band (Heyrocco) die in de eerder genoemde stijl een album opent (“Loser Denial”), dan is er al snel een andere cd opgezet. Zeker als het tweede nummer (“Melt”) verder stuitert alsof poppunk nog steeds de gewoonste zaak van de wereld is. Maar dan gebeurt er iets, alsof Pavement een shot Nirvana zet: de rush komt binnen. En dat nota bene op “Virgin”. Had ik het al over de albumtitel Teenage Movie Soundtrack gehad? Nee, die weg ga ik niet in. Het lijkt me al helemaal duidelijk. Het trio uit Charleston laat de poppunk achter zich in “Elsewhere” dat mij aan onze eigen en wijlen Caesar doet denken, ook al door de zangpartijen. Ook komt me een andere naam bovendrijven, namelijk Weezer. Een band die ook sterk was in catchy songs. En zo kom ik steeds meer in de sfeer van het album. Gelukkig dat ik toch even de tijd nam en doorbeet. Eerlijk is eerlijk bij het opnieuw draaien valt zelfs het begin allemaal nog best mee en is dit uiteindelijk een energiek debuutalbum met een aantal geinige nummers (“Alison”, “Jake Miller’s House Party”).

File: Heyrocco – Teenage Movie Soundtrack
File Under: Past de kreet geinig bij een teenager van tegenwoordig?
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Hun VideoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

EZTV – Calling Out

Captured/Konkurrent

EZTV - Calling OutBij het intikken van de eerste twee letters in de zoekmachine plopt al meteen EZTV op. Dat is nog eens een bandnaam waar je anno 2015 mee aan kunt komen, bedenk ik me. EZTV blijkt echter een inmiddels opgedoekte torrentsite te zijn. Tja. Het is ook niet zo dat het uit Brooklyn afkomstige trio deze schijf gratis op het internet heeft gegooid. Nee, voor Calling Out moet gewoon betaald worden. Waar overigens niets mis mee is. Wat ze brengen is luchtige Engelse gitaarpop à la The La’s, maar dan met Amerikaanse invloeden als Tom Petty en The Velvet Underground. Calling Out is hun debuut. De vraag is of ze het waard zijn om geld aan uit te geven. In de kern is er niets mis met de liedjes, het kabbelt alleen wel heel erg gezellig allemaal voort. Wat meer afwisseling in ritmes, een wat minder vlakke productie, eens een gemene uithaal of een verrassende wending had wonderen gedaan. Nu vraag ik me aan het eind van dit album werkelijk af waar ik nou naar geluisterd heb. Dat was vast niet de bedoeling.

File: EZTV – Calling Out
File Under: Kabbelend beekje
File Audio: [Youtube-kanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook] [Instagram]

VA – Chicas! Spanish Female Singers Volume 2 1963-1978

Vampi Soul/Sonic Rendezvous

VA - Chicas! Spanish Female Singers Volume 2 1963-1978Daar hou ik wel van: van die geinige verzamelaars met muziek die ik niet ken en dan voorzien van een boekje om lekker in te grasduinen. Met de titel Chicas! Spanish Female Singers Volume 2 1963-1978 weet je eigenlijk al wel zo’n beetje wat je krijgt. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik eigenlijk geen kennis heb van de Spaanse muziekgeschiedenis en dat elk nummer zo’n beetje nieuw voor me zou moeten zijn. Dat valt echter nog wel mee, want er staan covers op van bijvoorbeeld “My Boy Lollipop” en “Soulman”. Deze had ik echter wel willen missen, vooral die laatste want de zangeres in kwestie kan Sam & Dave echt niet vervangen. Verder ken ik “Tú No Eres Ye-yé”, hetgeen origineel door James Last geschreven blijkt te zijn. Niet alles is echter gecovered, er staat ook origineel werk op het album. Dat is voor mijn indie-oren soms toch wel van een Eurovise Songfestival-kwaliteit, maar er staan ook leuke nummers op. Neem “4…3…2.111.. Morte” uit 1967 van Antón García Abril en Edda Dell’Orso, dat ooit dienst deed als soundtrack, dat zou best eens een spannende wat licht erotische film kunnen zijn. Of “Conquistador de Cartón” uit 1973 van ene Bárbara die daarmee aan deze verzamelaar een opwindend soulnummer toevoegt. Toch moet ik aan het eind van het grasduinen wel concluderen dat ik niet omval van het gemiddelde niveau van de songs. Mogelijk dat ze door de Franco-invloeden en de afstand tot de westerse wereld in het land der blinden eenoog toch wel koning(in) waren, al schijnt de dictatuur de populariteit en de export van de zogeheten Spaanse Ye-Ye-muziek wel vertraagd te hebben. Maar ondanks dat beveel ik dit album niet aan, ondanks alle goede bedoelingen om een muzikaal gebied te doorgronden.

File: Various Artists – Chicas! Spanish Female Singers Volume 2 1963-1978
File Under: Ye-Ye, tja-tja
File Audio: [Enkele nummers hier]

The Riptide Movement – Getting Through

Caroline Records

The Riptide Movement - Getting ThroughZong Iggy met zijn Stooges je eind jaren zestig nog gevaarlijk toe met “I Wanna Be Your Dog”, in 2015 is het The Riptide Movement die op feestelijke wijze ‘I Wanna Be Your Animal” toezingt. Het Ierse kwartet zoekt het muzikaal dan ook in een heel andere hoek, namelijk de folkrock. Gezegd moet zijn dat de energie er helemaal vanaf spat. Dit lijkt me de plaat die Mumford & Sons dit jaar had moeten uitbrengen, maar de eer gaat dus naar The Riptide Movement. Al moet ik erbij zeggen dat deze in eigen land al in 2014 uitkwam. Getting Through is hun derde album sinds 2009 en ik moet eerlijk bekennen dat ze tot op heden langs me heen zijn gegaan. Eigenlijk had ik het met de folkrock wel even gehad, maar dit is goed gedaan. Het gaat feestelijk uptempo, de samenzang is lekker en op dit album geven de (gast)blazers het allemaal net een extra zetje. Kortom Getting Through is een feestje, en daar moet op gedronken worden. Tijd voor een Ierse pub, of een lekkere pint Guinness.

File: The Riptide Movement – Getting Through
File Under: Iers folkrockfeestje
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Hun VideoKanaal]
File Social: [Twitter] [Facebook]

Sweet Marie – I

Gear Fab

Sweet Marie - IHet jaar 1970 was in de popmuziek een dramatisch jaar. De fenomenale jaren zestig eisten hun tol. In dat jaar overleden Janis Joplin en Jimi Hendrix. Twee grootheden die wat mij betreft nog steeds op grote hoogten staan. In 1970 was het ook alweer twee jaar geleden dat Cream (ook al zo’n geweldig spektakel) en een jaar geleden dat The Animals (ook niet mis) uit elkaar gingen. Tja. Maar het leven gaat door en er worden nieuwe bands gevormd. Zo ontstaat er in Hollywood het trio Sweet Marie dat met hun bluesrock geïnspireerd op Hendrix, Cream en The Animals de lijn voort wilde zetten. Zo groot zouden ze niet worden, maar niet iedereen kan zeggen dat hij een nummer één-hit in Hawaii heeft gehad. Sweet Marie wel, met de opener “Remember Marie” van het album I dat ik hier bespreek. Door dit succes verkasten ze naar Hawaii waar ze huisband van een club werden, nog een album uitbrachten, maar het na de derde nooit uitgebrachte album het voor gezien hielden. Wat blijft zijn twee albums waar de eerste nu opnieuw het licht ziet. De inspiratiebronnen druipen er ruim 37 minuten vanaf, maar het is geen vervelende ervaring. Sweet Marie was een paar jaar te laat, maar muzikaal mochten ze er zeker zijn. Check dit debuut eens.

File: Sweet Marie – I
File Under: 1970

They Might Be Giants – Glean

Lojinx

They Might Be Giants - GleanThey Might Be Giants (TMBG) brachten in 1986 hun debuut uit en scoorden in 1990 hun überhit met “Birdhouse In Your Soul”. Ze gingen echter gewoon door en Glean is – alweer – hun achttiende album. Ik heb niet de indruk dat TMBG hier nog erg op de radar zichtbaar is. Dit en hun voorlaatste album haalden de Nederlandse Wikipedia-pagina niet eens. John Flansburgh en John Lindell zijn de vaste waarden en met drie andere bandleden brengen ze korte popliedjes met een tekstuele knipoog. Hier zitten prachtige liedjes tussen, zoals “Underwater Woman” dat inslaat als een bom, of “Good To Be Alive” dat mij vrolijk stemt. Niet alles is raak, zo vind ik de vierde track “Music Jail, Pt. 1 & 2” niet om door te komen. Diverse opvolgende stijlen van balkan, surf en jazz halen me uit het ritme van het album en het komt vooral geforceerd over. En “Unpronounceable” wordt door flauwe geluidswegdraaiingen ronduit irritant. Ook zijn er de nodige niemendalletjes die niet de lat halen die de band in begin zelf hoog heeft gelegd. Gelukkig pakt They Might Be Giants de aandacht tussendoor zelf wel weer terug, zoals in “End of the Rope”, een nummer dat gemaakt lijkt voor Robbie Williams. Of zoals in “Hate The Villanelle”, dat ondanks zijn simpelheid kracht uitstraalt. TMBG’s Glean is geen noodzakelijk album, maar er is een goede selectie aan prettige songs te maken. En ze leefden vast nog lang en gelukkig.

File: They Might Be Giants – Glean
File Under: Popliedjes kunnen schrijven
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Answer]
File Social: [Twitter] [Facebook]