Category Archives: Gr.R.

Jaarlijst 2015: Gr.R

Swinder - Swinder1. Swinder – Swinder
2. Dawes – All Your Favorite Bands
3. Deafheaven – New Bermuda
4. Chelsea Wolfe – Abyss
5. Wolf Alice – My Love is cool
6. Viet Cong – Viet Cong
7. Vennart – The Demon Joke
8. Ought – Sun Coming Down
9. Sophie Hunger – Supermoon
10. Agent Fresco – Destrier

Le Guess Who? 2015 – zaterdag en zondag napret

Er zijn van die apps waarmee je je prestaties op het gebied van het lopen, wandelen en dergelijke kunt meten. Die zou ik ook eens moeten gebruiken om de afstanden te meten die worden afgelegd op Le Guess Who?. Want het is nogal zaalhoppen. Vooral als je naar de Pandora moet, een van de hogere zalen van TivoliVredenburg. En daar staan nogal wat goede bandjes. Zoals The Myrrors. Psychedelische post-rock maken ze. Het moet even op gang komen, maar naar de slot toe, bereikt de band de climax. Een versterkte en vervormde viool zou voor veel bands in het genre een goede toevoeging zijn.
Die gezondheidsapps kun je trouwens misschien makkelijk foppen, want veel gaat met de roltrappen. Ook naar beneden.
Destroyer


Continue reading

Le Guess Who? 2015 – Donderdag en Vrijdag Napret

door Gr.R

Hoe bouw je een festival op? Meestal open je met wat jonge wilde honden, die meters moeten maken en aldus bouw je op naar de climax van de headliner. Le Guess Who?, toch al anders dan anderen, die pakken het andersom aan. Die openen met de headliner en zien dan wel wat er komen gaat. Voordeel, je legt de lat wel meteen hoog. Want dat deed The Notwist, de lat hoog leggen. Een uiterst gedreven show, met een fantastische lichtshow en een fenomenaal geluid, in de Grote Zaal van TivoliVredenburg. De Duitsers brengen een fijne dwarsdoorsnede van hun oeuvre, waarbij wel gezegd moet worden dat de klappers toch van Neon Golden komen. Maar de elektronische alternatieve rock van The Notwist staat nog steeds als een huis. De band kreeg de tijd ook, anderhalf uur, wat best lang is voor een festival, maar die gebruikten ze dan ook ten volle. Nee, we zijn net begonnen, maar de toon is gezet. En daar moet de rest van de line-up nog maar aan voldoen.
The Notwist


Continue reading

Le Guess Who? 2015 – Voorpret

Door: Gr.R.

Begonnen in 2007, als een festival met louter Canadese bands, is Le Guess Who? in Utrecht inmiddels uitgegroeid tot een van de paradepaardjes van Nederland festivalland. En in ieder geval als het paradepaardje van de Utrechtse muziekscene. Want alles waar ook maar een beetje een bandje kan laten optreden, dat doet mee, bij Le Guess Who?. En op een hoop plekken waar geen bandjes kunnen spelen, valt ook het nodige te doen. Nee, mocht u het komende weekend door Utrecht dwalen, dan ziet u dat er niet te ontkomen valt aan Le Guess Who?. Al was het maar omdat er geen hotelbed meer vrij is. Volgens organisator Johan Gijssen zijn er kaarten verstuurd naar 41 verschillende landen. Die populariteit, daar is namelijk een reden voor.


Continue reading

Lowlands 2015: zondag napret

door: Gr.R en Stonehead. / Foto’s: Jorg

Ought-2431-kl.jpg

De derde dag. Na twee dagen Lowlands, in de volle zon, ben je niet zo okselfris meer. De zon brandt alweer ongenadig hard, het luchtbedje is half leeggelopen en wellicht was het toch niet goed idee om naar de Brand Bijzondere Bieren Bar te gaan, gisteravond. Een fijne toevoeging, die bar. Ze keuze is niet echt bijzonder, de gewone Brand productiebieren, maar het is erg fijn, als afwisseling op het gewone bier.
Wellicht heeft de Lowlandsorganisatie daarop geanticipeerd door Bear’s Den in de vroeg middag te zeggen. De kabbelende indiefolk van Bear’s Den komt niet echt van de grond. Alsof het ook voor Bear’s Den te vroeg is. Dan kon de overgang met Kenny B. niet veel groter zijn. De een zal zijn oeuvre beschouwen als vrolijke Caraïbische klanken, de ander beschouwt het als de Volendammisering van de reggae. Het helpt ook niet mee dat Kenny B. niet echt toonvast is.


Continue reading

Lowlands 2015: zaterdag napret

door: Gr.R. en Stonehead. Foto’s: Jorg

Van die luxeproblemen. Zelden zal een festivalterrein stormvaster zijn, dan dat van Lowlands. Men is op alles voorbereid. Behalve op goed weer wellicht. Als volwassen kerels gestrekt gaan, voor in de tent, op een relatief vroeg tijdstip, dan kun je zeggen dat het héét is binnen in de tenten. Bloedheet. Goed smeren en veel blijven drinken helpt. En zo af en toe eens een bandje van wat verder weg bekijken.
Echosmith


Continue reading

Lowlands 2015: vrijdag napret

door Gr.R. en Stonehead. Foto’s: Jorg

De eerste vraag natuurlijk is: merk je er wat van, dat er een kwart minder kaarten verkocht zijn? [Er waren 48206 bezoekers, met een capaciteit van 55000, red.] Ehh, amper, eigenlijk. Je kunt iets makkelijker naar voren, bij een podium, maar dat was het wel. De Alpha is namelijk twee palen korter geworden en ook de Juliet (met nog steeds 1200 stoelen) heeft een minder hoge tribune. Andere veranderingen? De schuttingen bij de “brug”, de overgang van de beide terreindelen, zijn weg en Lowlands oogt ineens een stuk groter. Heineken op de tap. Je kunt denken wat je wilt van Radler en Desperados, maar het is wel verkrijgbaar. En de Brand Bijzondere Bieren Bar is een puike aanvulling, al is de keuze van bieren niet zo bijzonder. Maar allemaal leuk en aardig, we kwamen voor de muziek en hoe is het daar mee gesteld?
Lowlands de Bowlands


Continue reading

Lowlands 2015: Voorpret

Door: Gr.R.

Zit er een houdbaarheidsdatum aan een festival? Misschien is dat wel de grootste vraag voor Lowlands. Je zou zeggen van niet. Pinkpop, Pukkelpop en een festival als Glastonbury bestaan al eeuwen immers. En ook Pinkpop heeft haar crisis wel gehad (en overleefd). Maar als je slechts 75% van je kaarten verkoopt, waar voorheen het festival binnen uren uitverkocht raakte, dan kun je wellicht nog niet zeggen dat er crisis is, maar wel dat er problemen dreigen. Laten we vooropstellen: Lowlands heeft nog steeds een ijzersterke naam en daar valt nog lang op door te bouwen. Maar de vlaag van festivalitis die over ons land trekt heeft wel een grotere impact dan gedacht. Van april tot september is er ieder weekend wel een (meerdaags) festival, ergens in Nederland of in de directe nabijheid. Sommige richten zich op een beperkt stukje van de (muziek)markt, maar duiken wel de diepte in of onderscheiden zich anderszins. Veel ervan richten zich vooral op muziek, in welke stijl dan ook, en laten films en infotainment links liggen. En ook de kleine festivals besteden tegenwoordig aandacht aan de inrichting en aankleding van hun terrein, en ze zorgen dat er meer te eten en te drinken is dan pannenkoeken, La Place en festivalpils. Al die festivals zijn erg succesvol. Kortom: wellicht is de markt voor omnifestivals, zoals Lowlands altijd was, nu echt kleiner geworden. Of is het de wet van de remmende voorsprong: afkijken hoe Lowlands het doet en je op dat kleine stukje beter profileren? Anyway, hoe je het ook wendt of keert, Lowlands blift wel een household naam en ik ben erg benieuwd hoe Lowlands deze uitdaging te lijf gaat. Aan het programma zal het niet liggen. Je kunt altijd sterkere namen voor de line-up verzinnen, maar ook in 2015 is er nog steeds keuzestress en je kunt als vanouds drie dagen lang non-stop van tent naar tent rennen. Een paar namen: The Antlers, The Staves, La Roux, Caribou, Franz Ferdinand & Sparks, Ho9909, Lapsley, Maccabees en Interpol. Voor de rest adviseren, zwerf lekker rond, er is meer plek dan ooit…

lowlands


Francois van Coke – Francois van Coke

Super Families

Francois_van_Coke_-_Francois_van_Coke.jpgFrancois van Coke. Bezig bijtje van de Afrikaner popscene. Houdt twee bands draaiende (Van Coke Kartel en Fokofpolisiekar) en is graag geziene gast bij mensen als Jack Parow. Laat zijn eigen bier brouwen. En tussendoor was er ook nog tijd om een soloplaat te maken. Toen het nieuws betreffende deze plaat uitkwam was ik zeer benieuwd, vooral naar de richting die van Coke zou kiezen. Zijn beide bands zitten vooral in de wat stevigere rock: Fokofpolisiekar heeft een punky randje, Van Coke Kartel zoekt de Foo Fighters-hoek op. Op zijn soloplaat schuwt van Coke het gebruik van gitaren ook niet, maar verder houden alle vergelijkingen ook wel op. Ok, van Coke is een uitstekend zanger, dat blijft, kan een puik liedje schrijven, maar kiest op zijn eerste soloplaat muzikaal een wat veiligere poppy kant. Het lijkt erop dat hij voor zijn eerste soloplaat vooral het tekstuele gedeelte heeft laten prevaleren en wat minder op de muzikale invulling gelet heeft. Hij is veel persoonlijker dan bij zijn andere bands. Dat levert een aantal puike nummers op, met de ballad Toen Vind Ek Jou, een duet met Karen Zoid, als hoogtepunt. Een aantal nummers kunnen met een wat ruiger arrangementje zo mee met Van Coke Kartel, maar de rest zal de tand des tijds vermoedelijk niet doorstaan. Daarmee is Francois van Coke’s titelloze debuut vooral een wat onevenwichtige plaat. Maar ach, als hij de toppers maar speelt, binnenkort in Paradiso, dan komt alles wel goed. Hij heeft met al zijn bands een uitpuilende backcatalogue om aan te vullen.

File: Francois van Coke – Francois van Coke
File Under: Tekstueel goed, muzikaal te makkelijk…

Guster – Evermotion

Ocho Mule

Vroegah, toen uw Gr.R. een Gr.R.’etje was, al is hij nu nog steeds aardig om te zien, was alles anders. Toen kwam het internet nog niet via de brede pijp naar binnen, maar druppelde het. Toen hadden we niet alle muziek van de hele wereld met een druk op de knop beschikbaar. Niet dat we ongelukkiger waren, overigens. Misschien zelfs wel het tegenovergestelde. Muziek kreeg je via de vreemdste kanalen binnen. Zo nam ik deel aan een bootlegcirkel van The Tragically Hip. Georganiseerd via de Henhouse, de mailinglist – mailinglist, kent u dat nog? – van The Hip. Je stuurde zes lege cd’tjes op, je kreeg er vijf terug, gevuld met opnames van concerten van The Tragically Hip. Die zesde was voor de portokosten. Lege cd’tjes kostten toen nog wat. Overigens vond The Hip dit goed. Opnemen mocht, mits je de opnamen maar niet commercieel verhandelde. Bij die serie zat altijd één cd van een band die het voorprogramma had gedaan en die viel soms in goede aarde. Zo ontdekte ik Guster. Guster, uit Boston, was nog een band van de oude stempel. Ze begonnen als een akoestisch trio met twee gitaren, een stel conga’s, fijne samenzang en een stel puike liedjes. En daarmee toerden ze zich helemaal suf, in de Verenigde Staten. Goede liveshow, altijd een hilarische cover en langzaam maar zeker werd Guster een grote band. De conga’s werden een drumstel, er kwam een vierde bandlid voor wat muzikale verdieping, om ook de grotere podia aan te kunnen. Maar de fijne liedjes bleven. Ik vergeleek ze wel eens met een akoestische Crowded House. Een fijne band om te volgen, al was er één nadeel: ze kwamen maar niet naar Europa om op te treden. Er was een single, die Amsterdam heette en waarvan de videoclip, u raad het al, was opgenomen in Amsterdam, maar een concertje? Ho maar! Totdat begin dit jaar de nieuwe plaat Evermotion uitkwam. Er werd een Europese toer aangekondigd! In blijde verwachting kocht ik vast een kaartje en bestelde ik Evermotion. Maar dat was even een tegenvaller, want wat is Evermotion een draak van een plaat! Ergens in de verte hoor je de fijne liedjes wel, maar van het akoestische is amper meer sprake. Evermotion is helemaal dichtgeplamuurd met een soort van jaren-zeventig-softrockgalm. Nou komt Father John Misty daar ook mee weg, dus zou het zomaar eens kunnen werken. Maar ik herken mijn Guster niet meer. Gelukkig ken ik van het beschikbare livewerk een wat rauwere variant van Guster. Daar hopen we dan maar op in Rotown, want ze zullen die eerste keer live – na een carrière van bijna 25 jaar! – toch niet gaan verpesten…?

File: Guster – Evermotion
File Under: Galmdraak.