Category Archives: GvA

Rachel Unthank & the Winterset – The Bairns

Rough Trade / Konkurrent

Rachel Unthank & the Winterset - The BairnsEen promo-cd in de bus, louter gehuld in een doorzichtig plasticje. Buiten naam en albumtitel geeft de disc geen informatie prijs. Tabula rasa beluister ik de minimale folkmuziek: twee stemmen, piano, een strijkje en hier en daar wat percussieaccenten. Klassiek geschoold, die Rachel Unthank, dat hoor je wel. Ook fan van musicals. Stem is niet denderend, beetje vals zelfs. En na het zoveelste epos waarin een “me laddy” het weer eens verprutst door te sterven, te verdwijnen of Rachel dronken in elkaar te slaan heb ik het wel gehoord in elfenland. The Bairns duurt sowieso veel te lang. Toch nummer 6 blijft beklijven, “Blackbird”, onvervalste country. Stem(men) hier wel prachtig, van velours. Strategische tips voor de eventuele promopraatjesmaker: roem niet Unthanks Epische Kwaliteit en maak geen gewag van Filosofische Diepgang, halveer het album en prijs haar eenvoud.

File: Rachel Unthank & The Winterset – The Bairns
File Under: De te lange winterset met Rachel
File Audio: [ MySpace]

Fidget – Ashes & Dust

Redfield / Sonic

Fidget - Ashes & DustMeteen valt op aan Fidget: zanger/gitarist Tom Jeske heeft een enorme strot. Zangeres Darline Fae Rubi trouwens ook, beetje schel, alsof er steevast luchtbelletjes in haar keel zit. Tom en Darline wisselen de zangpartijen in de nummers af, voeren soms gesprekjes. Deze veelzijdige interactie tilt de band uit het overvolle segment van de melodische emopunkpoprock. Daarbij komen dan nog de jaren ’70 riffs en wahwah solo’s van gitarist Felix Ohmes, de metalbreaks van drummer Micha Czernicki, instrumenten als theremin, klokkenspel en percussie en samples van wegstervende kozakkenkoortjes. Volgepropt met deze ingrediënten is Ashes & Dust een explosief brouwsel dat dankzij de heren Schiwek en (drummer) Czernicki uit de boxen knalt. ‘Fidget’ betekent rusteloos bewegen. In dit geval een speaking name. “All seems meaningless” galmt het op een stampende discobeat die bruist van het leven. “Take or leave” is een grote melodie, gezongen door grote stemmen. In Duitsland en Oost-Europa speelde Fidget het afgelopen decennium al 400 concerten. De West-Europese podia laten blijkbaar nog op zich wachten, maar met de deal met van Redfield Records onder de arm zal dat niet lang meer duren.

File: Fidget – Ashes & Dust
File Under: Geile Muke!
File Audio: [ MySpace]

Beef – The Original

Beef Foundation / Bertus

beef-the_original.jpgTerwijl regen en natte sneeuw het oude huis geselen en gure nawinterse winden er door alle gaten en kieren gieren, ontwaakt Beef – Neerlands hoop in donkere dagen – over mijn stereo uit een jaarlange winterslaap. En zoals een regendans nooit de oorzaak zal zijn van een eventueel losbarstende plensbui, zo zullen ook de zonnige klanken van Beef dat niet zijn voor de komende zomer, maar als markering van de seizoensovergang komt The Original precies op tijd. In de permanente wederkeer van het zomerseizoen ligt een grote geruststelling besloten. Een dergelijke geruststelling speelt ook bij het beluisteren van het vierde studioalbum. Zo zal zanger Pieter Both, die steevast een zuigje van de heliumballon heeft genomen, op de zomerfestivals ongetwijfeld weer stralend middelpunt zijn van massa’s deinende feestgangers en zal de opnieuw gebeefte Krezip-tearjerker “I Would Stay” vast nog weer een keer een hit worden. Origineel is The Original niet, maar goed, goed is het wel: Both’s boerenwijsheden in one-liners als ‘A lie is a try to deny the truth’, de muzikanten uit de strakke band die hier en daar fijne stempeltjes drukken – de drumfills in opener “The Original”, Zappa’s beroemde gitaarsolo “Black Napkins” in “Intrudah”, de blaaspartijen van The Special Request Horns op “Rich Man”. “Goddank ben ik geen recensent, want dan zou ik niet weten waar ik mijn azijn moet uitgieten”, heeft Peter Slager van Bløf volgens de bio gezegd. Hoewel deze uitspraak vooral Slager’s indruk van recensenten tot uitdrukking brengt, zou ik inderdaad ook niet weten waar enig kritisch venijn te moeten spuien. Muziek waarin de zon schijnt onttrekt zich vandaag de dag aan iedere neerslachtigheid.

File: Beef – The Original
File Under: Geruststellend zomers
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Je mag best zeggen dat je het kut vindt]

Sean O'Brien – Seed Of Mayhem

First Cold Press / Import

Sean O'Brien - Seed Of MayhemSean O’Brien is een veteraan in indieland. De afgelopen 25 jaar maakte hij deel uit van een hele trits Californische bandjes zoals het ‘power pop quartet’ Meantime, het psychedelische True West, Denim TV en tot slot het ‘powerful punkpop quartet’ The Mariettas. Nu is O’Brien al enkele jaren op de solotour (met begeleidingsband The Dirty Hands) en heeft hij een tweede soloplaat uitgebracht, Seed of Mayhem. Verschillende nummers erop stammen nog uit het Marietta-tijdperk, maar meer nog is het album qua stijl en thematiek een weerslag van zijn veelzijdige carrière en nog veel bredere smaak – O’Brien laat zich inspireren door zo’n beetje het hele poprockspectrum. “This Could Hurt” is door Iggy Pop geïnspireerde glamrock, surfgitaar op “Stumblebum”, psychedelica in “Possum Ate The Catfood” (een poging om de spirit van “Tomorrow Never Knows” te pakken te krijgen), noiserock uit de garage (“Tranny Ignored”), een middle of the road steelgitaartje op “Damned either way”, ska met trompetten en accordeon in “Dough See Dough”, Television-hommage “Torn Sweater” – het gaat maar door. Niet iedere stijloefening is succesvol. Dat ligt vooral aan de grillige vocale capaciteiten van O’Brien, die hier en daar wel erg vals schuren. Niettemin is zijn timbre aangenaam en in het echt sterke “Eyewear” klopt het dan weer wel helemaal. In zijn teksten vecht O’Brien tegen de bierkaai van kapitalisme en neo-cons. “7.5” gaat over het tijdschrijfformulier dat hij elke week moet invullen om zijn salaris te ontvangen – leven van de muziek is er na 25 jaar (nog?) niet (meer?) bij. “Cleaner That Way” is een deuntje vanuit het perspectief van Bush, Cheney en Rumsfeld, maar dan zonder redactie van de spindoctors. Maar wel zijn toddlerdochtertje een lijntje laten meezingen in de cynische zwartgalligheid – maar dat is dan natuurlijk geen brainwashing, want het spreekt vanzelf dat O’Brien zelf aan de goede kant staat.

File: Sean O'Brien – Seed Of Mayhem
File Under: Grillige stijloefeningen
File Audio: [ MySpace]

Shamrain – Goodbye To All That

Spikefarm / Bertus

Shamrain - Goodbye To All ThatDe eerste vier maten denk ik nog met een verloren gegaan Radiohead-album te maken te hebben (In Shamrainbows of zo), zelfs het artwork wekt sterk de suggestie. Gelukkig blijkt dat schijn, want het zou schrijnend zijn gesteld met Yorke en consorten. Zanger Mika Tauriainen van het Finse Shamrain zeikt namelijk. Over vriendinnen die hem zeggen dat de hemel zwart is, over dat we de aarde niet meer kunnen dragen, over dat de dood hem op kousenvoeten komt halen, over regendruppels die hij met gebogen hoofd tegen de ruiten hoort kletteren. “Sham”rain? Niks sham, het gaat gewoon de hele tijd over regen. Ook op metaniveau: vrijwel identieke composities volgen elkaar op, als druilerige dagen in een Hollandse winter. In “Silent Lullaby” zeikt het: ‘you’re not the only one in pain, a life under pouring rain.’ Ik zit me nog te identificeren ook met dit tenenkrommende gezeik, omdat ik het moet aanhoren. “Nobody remembers your name” is de druppel. Wat een gezeik. Ontsnappen naar een plek waar de vogels nog wel fluiten en waar iemand misschien zelfs je naam onthoudt. Shamrain is het treurige bewijs van de effecten van de poolnacht op de psyche van de noordelijke volken. Dat de zomer toch gauw komen moge! Dan kruipt Shamrain maar weer lekker in hun depressieve onderaardse hol en gaan we weer lekker luisteren naar Sam the Sham and the Pharaohs.

File: Shamrain – Goodbye To All That
File Under: Het zeikt van de Shamrain
File Audio: [ MySpace ]

Pinback

Interview: GvA. Foto's: Riny

‘Verdomme man, al die mensen! Ik moest snel naar buiten!’ Jetlagged en rillend van de kou staat Rob Crow op de zeiknat geregende stoep voor het Rotterdamse Rotown. Een gure wind snijdt door de troosteloze tochtgoot die de Nieuwe Binnenweg is. ‘Al die mensen komen wel voor jou.’ ‘Jaja, dat zien we straks wel weer. Nu wil ik alleen maar slapen.’ In de lounge van het vlakbij gelegen hotel ploft Crow met gezonde tegenzin neer in een leren fauteuil en kijkt verlangend de gang in die naar een klaarliggend bed leidt. Het was niet mogelijk in de kleedkamers van Rotown te interviewen, want daar lag iedereen al te slapen. Ook Zach Smith, bassist en medecomponist van Pinback, zal nu onderhand de ogen gesloten hebben. Tijdens onze dwaalgang door het labyrint van Rotown passeerde hij ons nog zonder een woord te zeggen, zijn gezicht asgrauw, als een slaapwandelende zombie. Kortom: Rob Crow is weer eens de lul. Terwijl de anderen lekker hazenslaapjes doen moet hij weer uitleggen hoe Pinback aan zo’n aparte sound komt, waarom de Rolling Stones moeten worden geëlimineerd en dat Penelope de wreed veronachtzaamde goudvis van Zach is.
Pinback


Continue reading

Hollywood Porn Stars – Satellites

Naîve / Bang!

hollywood_porn-stars-satellites.jpgWat is het toch mooi als twee distorted gitaren door elkaar heen scheuren terwijl elk zijn eigen klankkleur behoudt. Het getuigt van een bewonderenswaardig inzicht in de equalization van het geluidsspectrum. Nog meer bewondering voor de Hollywood Porn Stars‘ -sound krijg ik als ik erachter kom dat alles live (door Christine Verschorren) in de Brusselse Caraïbes Studio is opgenomen. Verschil tussen studio en podium is er niet als we de geluidsbeelden moeten geloven die in het filmpje Satellites the Making naadloos overgaan van de liveopnames in een Luikse club naar de liveopnames in de studio. Ik geloof ze. “Het zijn meer de nummers dan het muzikale genre dat de doorslag geeft”, zegt bassist Eric Swennen even daarvoor. Toch bewegen de Hollywood Porn Stars zich op Satellites voornamelijk in het bomvolle segment van catchy poprock met een vleugje emo. Het enigszins gothic -intro van “Young Girls” valt nog het meest uit de toon. De stem van zanger Anthony Sinatra doet sterk denken aan Feargal Sharkey van The Undertones. Hier en daar klinkt Sinatra ietwat uitgeblust, maar ondersteunende gitaarlijnen en vocale versterking van medegitarist Redboy geven de nodige boost in de harde nummers. In de sterke afsluiter “There is a God” getuigen de Hollywood Porn Stars hun voluntaristische overtuigingen aangaande de Almachtige: ‘he loves us, he hates us, he’s trying to save you, he kills us, he fools us, he feeds us, he eats us, he leads us… (etc.)’ De Heere is alomtegenwoordig bij de Porn Stars. En Hij zag dat het goed was. Niet omdat Hij goed is, maar omdat Hij het wil. Zeker en vast.

File: Hollywood Porn Stars – Satellites
File Under: Jaune Orange
Music: [ MySpace]
Video: [The Making of]

Jean-Paul Heck – Fuck You Very Much

Gopher

Fuck you very much - Supersterren in gesprek met Jean-Paul Heck “Ik heb geen agenda, ik wil verdomme gewoon een leuk verhaal maken.” Met deze insteek – die niet gespeend is van een fikse relativering aangaande het enigszins dubieuze métier van popjournalist – benadert Jean-Paul Heck zijn
gespreksonderwerpen: supersterren van vandaag de dag. En dat blijken – op Amy Winehouse en Michael Bublé na – voornamelijk oude rotten te zijn. In potentie hebben supersterren natuurlijk genoeg ‘leuke’ verhalen te vertellen, maar vanzelfsprekend zijn ze niet. De vraag is dus of het Heck lukt ze hun te ontfutselen. Dat lukt. Zo vindt Liam Gallagher System of a Down kozakkenmuziek en Thom Yorke een fookin’ kabouter, eet Tom Waits heimelijk snoepjes in de auto en liegt daarover tegen zijn kinderen op de achterbank en vernemen we van James Brown dat Robin Hood ongetwijfeld tot het negroïde ras behoorde. Soms levert het sujet in kwestie met karakteristiek gedrag gedurende het interview zelf al genoeg stof op voor een ‘leuk’ verhaal, en weet Heck het ook ‘leuk’ te vertellen – wat natuurlijk doorslaggevend is. Zo verbreekt Shane McGowan tijdens het interview letterlijk met vallen en opstaan zijn al ‘maanden’ volgehouden clean state als een Duitse fan – McGowan: “Heb je ook een nazi-zusje?” – hem een lijntje coke komt aanbieden. In vergelijking met collega Serge Simonart, die in zijn Off The Record zijn gesprekken ‘met de grootste rocksterren van vandaag’ vrijwel integraal overneemt – dus ook al zijn uiterst gedetailleerde vragen er volledig in opneemt – cijfert Heck zich meer weg, de ogenschijnlijke monologen soms wel erg stevig larderend met alinea’s vol biografische informatie (twee interviews met Amy Winehouse leverden slechts een handjevol citaten op en amper vijf pagina’s tekst). Met Heck op de achtergrond is het rustig lezen. Simonarts constante opwerpen van diep uitgeplozen balletjes zorgt ontegenzeglijk voor gesprekswendingen die de gebaande paden doen verlaten, maar heeft tegelijkertijd ook iets drammerigs, een kunstmatig prikkelen van het onderwerp van gesprek omwille van het onderwerp van gesprek. Prikkelen doet Heck liever met venijnige vraagjes:
James Brown voor de voeten werpen dat hij zo loyaal is ten aanzien van zijn vertrouwelingen door ze op te voeren als medesongwriters, waarop aanwezige manager Mr. Bobbit terstond ongemakkelijk op zijn stoel begint te schuiven.
En als B.B. King zichzelf vergelijkt met een grote dikke eikenboom dan merkt Heck droogjes op dat hij al 16 eikeltjes heeft laten vallen. ‘Zoveel zijn er althans geregistreerd ja’, retourneert de ouwe, playful as ever.

File: Jean-Paul Heck, Fuck you very much – Supersterren in gesprek met Jean-Paul Heck
File Under: Gewoon leuke verhalen

Picastro – Whore Luck

Polyvinyl / Sonic

picastro-whore_luck.jpgHet heeft even geduurd voordat ik het in de muzikale wereld van Picastro kon uithouden. Het is alsof je het universum van de Canadese geesteszieke sonische jeugd binnenstapt. Het buitenaardse piepstemmetje (van een vrouw, Liz Hysen, zo bleek), de jankende viooltjes, pomporgeltjes, het minimalistisch getokkel op brakke snaarinstrumenten; tegen een achtergrond van zachte, distorted noise schept dat alles een lugubere, fluweel ondergrondse sfeer. Dit is geen ondergangsmuziek, maar muziek van ver na de Apocalyps. Alles klinkt gebroken, vals. Maar vol stemming. “Friend of Mine”, het derde nummer van de plaat, is juist mede door het tingeltangelende pianootje prachtig en heeft zelfs een zweem van toegankelijkheid voor een breder publiek. Maar vanaf dan luidt de diagnose onverbiddelijk “ernstig gestoord” en volgt het ene abnormale toonkunstgewrocht de ander op. Als het autistische “If You Have Ghosts” – cover van paranoïde schizofreen Roky Erickson – al niet in een inrichting is opgenomen, dan het claustrofobische getokkel van “Stair Keeper” toch zeker op de gesloten afdeling daarvan. En helemaal aan het einde van de lange witte gang, in de isoleercel, weet Hysen met het schuren van strijkstokken langs verroeste snaren treffend het zwoegend bestaan van een “Towtruck” te evoceren. Zelfs een dergelijke machine zal haar nog niet uit het moeras van krankzinnigheid kunnen takelen. Maar dat hoeft ook niet. Laat haar maar juist verder aftakelen; het komt die muziek alleen maar ten goede.

File: Picastro – Whore Luck
File Under: Knetter(te)gekke gewrochten
File Audio: [ MySpace]

Devastations – Yes, U

Beggars Banquet / V2

Devastations - Yes, UVroeger keken we voor de grap wel eens naar Miami Vice op ZDF. Hilariteit als Sonny een nagesynchroniseerd “He du, Crockett! Laß dein Kanon fallen!” om zijn oren kreeg. De schoudergevulde bad-guy [ziehier voor een geniaal exemplaar daarvan] verloor aldus het laatste greintje geloofwaardigheid, om er een onmetelijke cultstatus voor terug te krijgen. De in Berlijn residerende Devastations brengen terug naar die tijden. Met hun gladgekamde matjes en zweetsnorretjes blikken ze je vanaf de hoes in al hun serieusheid aan. In de zwoelduistere, door synthesizers en drumsamples opgetrokken atmosfeer van “Black Ice” waarmee Yes, U – hun derde album – opent, blijft de geloofwaardigheid echter alleszins behouden. Dit is muziek die juist uit de speakers klinkt als je in de stijlvolle classic cabrio die je nooit zult bezitten onder een van wolkbreuk zwangere hemel over Santa Monica Boulevard scheurt, op weg naar dat exclusieve feestje op Mulholland Drive waar je nooit voor zal worden uitgenodigd, alle zich naar huis reppende surfdudes en skategirls met stomheid geslagen achter je latend. Een ironische houding ten aanzien van op papier potsierlijke tearjerkerteksten als Oh me oh me oh my, marry me’ is niet per se nodig; bassist Conrad Standish draagt ze met verve. Met zo’n verpletterend emotioneel soundspectrum in huis kun je met een epische ballade als “Rosa” al tot een zinderend hoogtepunt komen (dat teasend lang wordt uitgesteld, maar na een hartverscheurende break goddank losbarst in Tom Carlyons orgie van gitaarnoise) – en dan zijn we pas bij nummer 3. Nu al een aanrader.

File: Devastations – Yes, U
File Under: Briljant atmosferische noise noir
File Audio: [ MySpace]
File Video: Video