Category Archives: Hay

John Kastner – Have You Seen Lucky?

Boss Tunage / Forte

john_kastner-have_you_seen_lucky.jpgIk weet niet hoe het met u zit, maar ik ben de afgelopen jaren een beetje verzadigd geraakt van alle standaard bas-drums-gitaren-rock die je over je heen gestort krijgt. Wat mij betreft is het nog maar op twee manieren mogelijk om je te onderscheiden in die gigantische rockvijver. Of je haalt echt het onderste uit de kan van de standaard rockopstelling en schrijft zulke fantastische nummers dat je een van de beste bent in het genre (Pixies, Television, Nirvana), of je zoekt de grenzen op en incorporeert nieuwe geluiden, ideeën en instrumenten in je muziek (Flaming Lips, My Bloody Valentine, Velvet Underground). John Kastner, voormalig bandlid van ondermeer de Dougboys en All Systems Go!, behoort met zijn debuutalbum Have you seen Lucky? helaas tot geen van beide groepen. Hij maakt geen slechte muziek. In tegendeel: Have you seen Lucky? staat vol goed geproduceerde muziek. Zeker de wat rustigere nummers als het Johan-achtige “Brilliant People” en het meeslepende “Best Kept Secret” zitten uitstekend in elkaar en zing je zo mee. Maar Kastner is geen Elvis Costello, en ook geen Radiohead. Zijn nummers hebben niet het ultieme rockgevoel van Costello, en niet de vernieuwingsdrang en rare wendingen van Thom Yorke en zijn mannen. Maar goed, wellicht houd u wel helemaal niet van muzikale genialiteit of experimenten maar wil u gewoon recht-toe-recht-aan rocken met 12 ambachtelijk geproduceerde rocknummers. In dat laatste geval is John Kastner uw man.

File: John Kastner – Have you seen Lucky?
File Under: Ambachtelijk gemaakte standaardrock zonder verrassingen
File Audio: Op z'n website (klik op listen') en via MySpace

Alias & Tarsier – Brookland / Oaklyn

Anticon / Konkurrent

alias_and_tarsier-brookland_oaklyn.jpgBjörk. Het is alweer twee jaar geleden dat we iets van haar hoorden, afgezien van pogingen om haar fans uit te melken door middel van schandalig dure heruitgaves en Greatest Hits-albums. Totdat haar nieuwe album verschijnt hebben we nu Brookland / Oaklyn, een plaat die doet denken aan Björk’s muziek, door de elektrische tapijten van anticon-producer Brendon ‘Alias’ Whitney en de zang van Rona “Tarsier” Rapadas. De samenwerking tussen Alias en Tarsier werd op een opmerkelijke manier geboren: toen Tarsier de instrumentale plaat Muted (2003) van Alias hoorde ging ze daar gelijk teksten en zangmelodieën overheen bedenken. Die mailde ze naar Alias, die zo enthousiast werd dat hij voorstelde om maar gelijk een hele plaat samen te maken, waarvan Brookland / Oaklyn het resultaat is. Een leuk idee, maar wellicht de oorzaak van het grootste manco van de plaat: een gebrek aan spanning en variatie. Om nog maar eens op Björk terug te komen: een plaat als haar Homogenic wordt spannend doordat de rustige soundscapes van “Jóga” naast de keiharde beats van “Pluto” staan. Alias en Tarsier proberen wel soms wat pit in de plaat te brengen, bijvoorbeeld door raps te mixen in nummers als “Luck and Fear” en “Last Nail”, maar het blijft toch allemaal redelijk op de vlakte. Wellicht dat Alias en Tarsier de volgende keer elkaar beter kunnen gaan inspireren in de studio dan via cyberspace.

File: Alias & Tarsier – Brookland / Oaklyn
File Under: Best mooi, maar eigenlijk vrij saai
File Audio: Veel muziek op MySpace.

The Advantage – Elf-Titled

5 Rue Christine / Konkurrent

the_advantage-elf-titled.jpgMarketingtechnisch gezien komt The Advantage op precies het juiste moment met een plaat waarop ze muziek van oude Nintendo-spelletjes “analoog” uitvoeren. De generatie die opgroeide met Nintendo-spellen is op dit moment volwassen, kapitaalkrachtig en heeft behoefte aan nostalgie. Terwijl babyboomers voor de zoveelste keer een “Best of the sixties” -cd kopen kunnen de twintigers zich nu onderscheiden met iets heel anders: Elf-titled. Zestien Nintendo-“klassiekers” als Metroid en Bomberman vertolkt door een bandje in rock-bezetting. De transformatie van bliepjes en blopjes naar snaren en drums is fascinerend. Oude computermuziek heeft natuurlijk z”n charme (zoals bij bijvoorbeeld Commodore 64-muziek), maar op “echte instrumenten” hoor je pas de kwaliteit van de Nintendo-composities. Er zijn spannende baslijntjes, fantasierijke melodietjes en de sfeer van het spel wordt op de juiste manier in muziek omgezet. Vijftien jaar geleden had ik het waarschijnlijk te druk om de aarde te redden of skeletten neer te hakken om veel aandacht aan de muziek van een spel te besteden. Daar was één uitzondering op. Niet een stoer spel, zoals Castlevania of Batman, maar Ducktales. Zo geweldig was dat spel niet, maar de muziek van het “maan-level” was onvergetelijk en staat ook op Elf-titled. Dat nummer laat uitstekend horen dat de leden van The Advantage technisch goede muzikanten zijn: het riffje aan het begin van het nummer is duidelijk niet geschreven voor trage mensenvingers maar voor snelle computerchips. Toch krijgen de bandleden het klaar om het riffje met dezelfde schwung als het origineel te spelen. Elf-titled is een feest van herkenning en nostalgie maar laat daarnaast ook horen dat het herinterpreteren van bestaande muziek iets compleet nieuws kan opleveren.

File: The Advantage – Elf-Titled
File Under: 8-bit Nintendo klassiekers als gespeeld als rocknummers
File Audio: [Castlevania 3 medley], meer mp3s op de ongelofelijk lelijke Advantage
website

The Dresden Dolls – Yes, Virginia

Roadrunner / CNR

dresden_dolls-yes_virginia.jpgHet is natuurlijk een vreselijk cliché waar waarschijnlijk elke recensie over deze band mee opent, maar nee: de Dresden Dolls komen niet uit Dresden, maar uit het Amerikaanse Boston. Desondanks zou je de Dresden Dolls eerder in het Duitsland anno 1930 plaatsen dan in het Amerika van 2006. Tijdens een soort Dada / Vaudevilleachtig-soireetje met artiesten van allerlei slag als Man Ray en Theo van Doesburg zouden de Dolls waarschijnlijk prima in het programma passen. Amanda Palmer is de blikvanger van de tweekoppige Dolls en haar zang en pianospel is de spil waar de hele groep om draait. Haar stem kan alles, van schreeuwen tot fluisteren. Ook haar pianospel is gevarieerd en loopt van broeierig en jazzy tot stoer en vuil. Net zoals bij het inmiddels niet meer bestaande Ben Folds Five overtuigen de Dresden Dolls dat je met een piano net zo hard kan rocken als met een gitaar. Wat ik daarom een beetje jammer vind is dat de teksten bij nadere beluistering soms te kort schieten. Op bijvoorbeeld het nummer “First Orgasm” verhaalt Palmer over de wonderen van het orgasme. De muzikale en vocale omlijsting van het geheel is prachtig, maar de tekst is clichématig en neigt zelfs naar het kinderachtige. Maar dat mag de pret niet drukken. Ook niet het feit dat het label van de Dresden Dolls muzikanten herbergt als Cradle of Filth, Megadeth en zelfs Nickelback(!). Wat de Dresden Dolls daar tussen doen mag Joost weten, want ze maken in ieder geval een heel verschil met de platen van Nickelback. Yes, Virginia is namelijk een van de meest opzwepende, gevarieerde en beste platen van 2006.

File: The Dresden Dolls – Yes, Virginia
File Under: Brechtiaans punk cabaret op een vaudeville/dada-soirée
File Audio: [Dirty Business]