Category Archives: Janineka

C Duncan – Architect

C Duncan - ArchitectHet is elk jaar weer hetzelfde liedje. Zo halverwege december, wanneer de muzikale balans is opgemaakt en na veel wikken en wegen het jaarlijstje is gemaakt, zijn er altijd albums die al veel eerder verschenen zijn maar op de een of andere manier aan je aandacht ontsnapt zijn. Architect van de 25-jarige Schot C Duncan is zo’n album. Het verscheen al in de zomer maar ik hoor het nu pas. De albumtitel dekt de lading volledig. Duncan speelde alle instrumenten en zong alle zangpartijen zelf in en knutselde daarmee op zijn slaapkamer dit bijzondere album in elkaar. De hoes, een stukje plattegrond van Glasgow, schilderde hij ook zelf. Dromerige folkpop is het etiket wat je op deze huisvlijt zou kunnen plakken. Duncan is in staat om op zijn debuutalbum de meerstemmige melodieën van Fleet Foxes, de mysterie van Bon Iver en de fluisterzachte dromerigheid van Sufjan Stevens tot een geheel eigen stijl te smeden. Laag voor laag bouwt hij muziek en zang op tot mooie, intieme en dromerige liedjes. Dat hij de zoon is van twee klassiek geschoolde muzikanten is te horen, evenals dat zijn ouders hem altijd hebben aangemoedigd om in (kerk)koren te zingen. De songs ademen door de koortjes, die hij dus in zijn eentje vormt, vaak een sacrale sfeer. Soms gaan ze voor mijn gevoel nét iets te veel over the top maar daar staan genoeg goede songs tegenover zoals “Say”, “Architect”, “By” en “I’ll Be Gone By Winter”. Die laatste kun je moeiteloos aan je kerstplaylist toevoegen. Architect is een knap staaltje kunnen van deze doe-het-zelver. In mijn jaarlijst was het net niet gekomen, te veel concurrentie, maar het is wel een van de meest bijzondere en origineelste albums die ik dit jaar hoorde.

File: C Duncan – Architect
File Under: Mooie constructie
File Video: [Say]
File Facebook: [C Duncan op Facebook]
File Twitter: [Tweets van C Duncan]

Jaarlijst 2015: Janineka

Alabama Shakes - Sound & Color 1. Alabama Shakes – Sound & Color
2. Courtney Barnett – Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit
3. Patty Griffin – Servant Of Love
4. Low – Ones And Sixes
5. Allison Moorer – Down To Believin’
6. Jason Isbell – Something More Than Free
7. Noah Gundersen – Carry The Ghost
8. Indigo Girls – One Lost Day
9. The Common Linnets – II
10. Ben Caplan – Birds Without Wings

Courtney Barnett – Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit

Milk!

Courtney Barnett - Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just SitMijn dochter van tien jaar heeft een uitgesproken muzikale voorkeur. Ze weet heel goed wat ze leuk vindt maar ook wat ze niet leuk vindt. Toen zij de 28-jarige Australische Courtney Barnett voor het eerst op de radio hoorde was haar commentaar niet mis te verstaan. ‘Wat is dit voor een saai geneuzel, mag dit als-je-blieft uit?’ Het was het nummer “Dead Fox” en in eerste instantie was ik het wel met haar eens. Barnett praat/zingt op monotone toon en de gruizige gitaarsound doet nog het meest aan grunge denken. Maar toen ik wat later “Elevator Operator” hoorde, best wel een melodieus liedje, was ik er niet zo zeker meer van dat dit geneuzel is. “Pedestrian At Best” met het onweerstaanbare refrein boeide mij meteen. Wat een goed en catchy liedje! Bij nadere beluistering blijken alle elf liedjes op haar debuutalbum Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit helemaal niet zo oppervlakkig te zijn als dat ze in eerste instantie lijken. Helemaal niet wanneer je de teksten erbij pakt. Die zijn op haar website te lezen en ik raad je echt aan dat te doen, het zijn elf kleine verhaaltjes waarin Barnett het dagelijks leven zoals iedereen dat meemaakt op bijzondere wijze omschrijft. Zoals het kopen van een huis in het prachtige “Depreston”, het proberen indruk op iemand te maken die baantjes naast je trekt in een zwembad in het grappige “Aqua Profundo!”, de big business in de voedselindustrie in het scherpe “Dead Fox” of het twijfelen om wel of niet uit te gaan in het heerlijke “Nobody Really Cares If You Go To The Party”. Barnett weet zelfs iets doodgewoons als de afweging om het gras wel of niet te maaien prachtig te verwoorden in “Small Poppies”: ‘I stare at the lawn it’s Wednesday morning, it needs a cut but I’ll leave it growing. All different sizes and all shades of green, slashing it down just seems kinda mean’. De kracht van dit album is dat Barnett voor iedereen herkenbare situaties heel treffend en beeldend omschrijft. Ze schuwt daarbij niet te benoemen dat ze het zelf ook niet allemaal goed weet met alle angsten maar ook zelfspot die daarbij komt kijken en weet het te vangen in pakkende liedjes die krachtig rocken maar veel melodieuzer zijn dan ze in eerste instantie lijken. De titel Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit had niet treffender kunnen zijn en krijgt van mij de prijs voor mooiste albumtitel van het jaar. Hoe knap is het dat Courtney Barnett de tragiek en het onzekere van alledag zo mooi weet te verwoorden dat iedereen zich er in zou kunnen herkennen. Het album heeft me langzaam veroverd maar is zo langzamerhand uitgegroeid tot een van mijn favorieten van dit jaar.

File: Courtney Barnett – Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit
File Under: Het gewone bijzonder maken
File Video: [Nobody Really Cares If You Go To The Party]
File Facebook: [Courtney Barnett op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Courtney Barnett]

Ben Caplan – Birds With Broken Wings

Coalition

Ben Caplan - Birds With Broken WingsRuim drie jaar geleden werd ik aangenaam verrast door In The Time Of The Great Remembering, het debuutalbum van de Canadese Ben Caplan en zijn Casual Smokers. Het was een van de leukste albums dat ik dat jaar hoorde. Bij album nummer twee, Birds With Broken Wings, is dat precies zo. Caplan is inmiddels 28 jaar maar is nog altijd ruig bebaard en oogt dertig jaar ouder. Muzikaal gooit hij wederom alle stijlen heel smaakvol door elkaar. Klezmer meets zigeunermuziek is de beschrijving die de lading het meest dekt. Dat is goed te horen in bijvoorbeeld “Birds With Broken Wings” en “I Got Me A Woman” waarop ik me een stampvolle en meedeinende kroeg voorstel. “Ride On” en “40 Days & 40 Nights” hebben nog het meest van een ‘gewone’ popsong in zich. Met een flinke scheut folk, dat wel. Het bruist, broeit en stampt bij Ben Caplan. Muzikaal, maar ook vocaal want wat een stem heeft deze man. Donkerbruin en raspend wat doet vermoeden dat daar sloten sterke drank en bergen sigaretten aan ten grondslag liggen. Hij kan daar de kroeg mee op zijn kop zetten maar je ook geboeid houden met wat rustigere songs zoals de dreigende murder-ballad “Devil Town” en ballads “Belly Of The Worm” en “Lover’s Waltz” waarin Caplan op zijn geheel eigen wijze aan het croonen is. Treffend is ook de hoes waarop Caplan op een rots staat en uitkijkt over een woeste zee. Kalm en beheerst, alsof hij deze kolkende watermassa compleet de baas is. Zo is het ook op Birds With Broken Wings. Het is een prettig allegaartje van allerlei stijlen die Caplan compleet naar zich toe trekt met zijn sterke en mooie donkere stem. Als ik dit stukje zo eens nalees besef ik dat deze recensie veel overeenkomsten heeft met wat ik over Caplans eerste album schreef. Dat komt doordat dit album, net als het eerste, geen moment inkakt of teleurstelt. De muziek is weerbarstig en druk maar Caplan weet deze chaos ten tweede male om te zetten in ijzersterke songs.

File: Ben Caplan – Birds With Broken Wings
File Under: Ben Caplan is een baas
File Video: [40 Days And 40 Nights]
File Facebook: [Ben Caplan op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Ben Caplan]

Glen Hansard – Didn’t He Ramble

Anti

Glen Hansard - Didn't He RambleIk zal niet de enige zijn die de Ier Glen Hansard voor altijd zal associëren met de prachtige film Once uit 2006 waarin een Ierse straatmuzikant (Glen Hansard) en Tsjechische immigrante (Markéta Irglová) elkaar door de muziek vinden. Hansard timmerde toen al zestien jaar aan de weg met zijn band The Frames en bracht na de film samen met Irglová als The Swell Season twee albums uit. Solo debuteerde hij in 2012 met het uitstekende Rhythm And Repose. Once vertelt eigenlijk het verhaal van Hansard zelf. Als tiener stopte hij met school omdat hij muziek moést maken en ook hij werd straatmuzikant. Die drive hoor je altijd in zijn muziek terug, zowel bij The Frames als solo en als duo. Op zijn tweede solo-album Didn’t He Ramble is die noodzaak in alles te horen. Het begint gelijk al goed met het mooi met blazers gearrangeerde “Grace Beneath The Pines”. Heel even denk ik dat ik dan al het mooiste gehoord heb want de twee liedjes daarna zijn weinig bijzonder. Een kleine inzinking want dan komt “Her Mercy”. Dit soulvolle liedje laat de prachtstem van Hansard in volle glorie naar voren komen. De emotionele intensiteit die hij daarmee overbrengt is heel erg mooi. Die emotie grijpt je het hele album bij je lurven ondanks dat de liedjes vrij rustig en ingetogen zijn. De soulvolle stem van Hansard zegt alles. Absoluut hoogtepunt is het wonderschone “My Little Ruin”. Glen Hansard heeft het straatmuzikantenbestaan al ruim 25 jaar geleden verruild voor een ‘echte’ carrière in de muziek. Maar ik denk dat hij zo weer de straat op zou gaan, mocht het helemaal niks meer worden met zijn muzikale carrière. Glen Hansard moét en zal muziek maken, dat hoor je in alles.

File: Glen Hansard – Didn’t He Ramble
File Under: Muzikant in hart en nieren
File Video: [My Little Ruin]
File Facebook: [Glen Hansard op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Glen Hansard]

Alela Diane – Cold Moon

Believe

Alela Diane & Ryan Francesconi - Cold MoonOp het moment dat op vrijdagavond 13 november de hel losbrak in Parijs stonden Alela Diane en Ryan Francesconi elders te spelen in de Franse hoofdstad. Een dag later twijfelden ze of ze hun optreden op het Crossing Border Festival in Den Haag wel door moesten laten gaan. Ze besloten wel te spelen en gaven een indrukwekkend en emotioneel concert. Dit heb ik niet met eigen ogen gezien maar gelezen van mensen die getuige waren van dit ongetwijfeld beladen optreden. Luisterend naar Cold Moon kan ik me goed voorstellen hoe enorm mooi dit optreden moet zijn geweest. Na Alela Dianes prachtige echtscheidingsplaat About Farewell uit 2013 is Cold Moon een samenwerkingsverband met multi-instrumentalist Ryan Francesconi. Hij is, net als Diane afkomstig uit Portland, Oregon, gespecialiseerd in Balkan-muziek en al jaren de vaste begeleider van Joanna Newsom tijdens haar concerten. Diane en Francesconi vonden elkaar toen ze beiden wegens gebrek aan inspiratie niet verder kwamen met hun liedjes. Ze besloten het samen te proberen. Francesconi stuurde Diane wat instrumentale stukken en blijkbaar was dat wat Diane nodig had, de teksten en melodieën kwamen als vanzelf en al snel waren de acht liedjes van Cold Moon af. Het zijn acht verstilde liedjes geworden, geïnspireerd door de natuur en de existentiële levensvragen van de mens. De frêle zang van Diane en het mooie gitaarspel van Francesconi vullen elkaar perfect aan. Geen muziek om snel tot je te nemen maar om bij stilgezet te worden en die je tot reflectie dwingt. Tijdens het Crossing Border Festival bleek deze muziek akelig goed bij de verschrikkingen van de vorige dag te passen. Liedjes als “Cold Moon” en “Migration” lijken inderdaad wel voor de situatie gemaakt te zijn. Ik denk dat Diane en Francesconi Cold Moon voor altijd zullen associëren met de aanslagen in Parijs. Maar ik denk bovenal dat ze gemerkt zullen hebben dat hun mooie liedjes enorm veel troost en hoop hebben geboden en bieden aan de luisteraars. Want dat doet Cold Moon met je, het dwingt je tot luisteren en doet je beseffen dat muziek zelfs de zwaarste last een klein beetje dragelijk maakt.

File: Alela Diane & Ryan Francesconi – Cold Moon
File Under: Licht in donkere tijden
File Video: [Migration]
File Facebook: [Alela Diane op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Alela Diane]

Christopher Paul Stelling – Labor Against Waste

Anti

Christopher Paul Stelling - Labor Against WasteHet is dat ik in 2013 per abuis de cd False Cities van Christopher Paul Stelling in de brievenbus kreeg. Hij was eigenlijk toebedeeld aan File Under-collega Ewie om te recenseren maar was op mijn stapeltje terecht gekomen. Zonder deze vergissing zou ik waarschijnlijk nu nog niet weten wie Christopher Paul Stelling is. Aan de man zelf ligt het niet, hij is het prototype van de klassieke troubadour. Met zijn gitaar en prachtige liedjes reist hij de hele wereld rond en treedt op waar hij maar kan. False Cities werd mijn eerste kennismaking met zijn muziek en een van mijn favoriete albums van 2013. In juni van dit jaar verscheen Stellings derde cd Labor Against Waste. Hij is even blijven liggen, maar de muziek van Christopher Paul Stelling is te mooi om onbesproken te blijven. Op de vorige twee albums deed Stelling alles alleen, maar nu krijgt hij hulp van zangeres Julia Christgau, wier heldere en hoge stem prachtig kleurt bij Stellings gruizige stem, en worden daarnaast viool, cello hoorn en bugel gebruikt. Dat maakt de liedjes iets warmer. Ondanks dat is het sublieme akoestische gitaarspel van Stelling leidend. Wat kan die man virtuoos spelen en heerlijk rasperig zingen. Dat kan hij ingetogen (“Too Far North”, “Scarecrow”, “Dear Beast”) maar is vooral onweerstaanbaar als hij furieus tekeer gaat, zoals in het opzwepende “Horse” en de prachtige strijdliederen “Death Of Influence” en “Hard Work”. Stelling heeft wat te vertellen met zijn teksten, hij roept je op om niet mee te gaan met de waan van de dag maar stil te staan bij wat écht belangrijk is en daar ook zelf verantwoordelijkheid voor te nemen. De tien liedjes op zijn derde album zijn een mix van folk, blues en gospel waarmee hij op de plaat al indruk maakt maar live volgens mij overrompelt. Hoog tijd om eens een concert van hem te bezoeken, daar is het helaas nog steeds niet van gekomen. Bij bij toeval leerde ik twee jaar geleden Christopher Paul Stelling kennen en ik vond en vind dat een verrijking. Ik hoop dat jij door wat voor reden dan ook dit stukje leest en dat je zo ook kennis mag maken met deze bijzondere artiest die een veel groter publiek verdient.

File: Christopher Paul Stelling – Labor Against Waste
File Under: Hardcore troubadour
File Video: [Hard Work]
File Facebook: [Christopher Paul Stelling op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Cristopher Paul Stelling]

Korey Dane – Youngblood

Innovative Leisure

Korey Dane - YoungbloodHet is al vaak gezegd en geschreven, om als singer-songwriter op te vallen moet je van goede huize komen. De platenmaatschappij van Korey Dane probeert je dan ook te lokken met hoge referenties: Ryan Adams, Bruce Springsteen, Whiskeytown, Wilco, M.Ward en Jeff Buckley worden als vergelijkingsmateriaal aangevoerd. Zie daar maar eens bij in de buurt te komen. Youngblood is het tweede album van Korey Dane, een vijfentwintigjarige singer-songwriter uit Long Beach, Californië. Het album is een weerslag van een tweejarige roadtrip door de Verenigde Staten. Dat hoor je terug in de elf liedjes die het prima zouden doen in de auto op een rondreis door Amerika. Toch val ik op het eerste gehoor nu niet bepaald van mijn stoel van dit album. Dat komt in eerste instantie door Dane’s stem die goed is maar niet heel bijzonder. Maar schijn bedriegt, na meerdere keren luisteren hoor ik toch wel dat Korey Dane een goede songschrijver is. Het album kent zeker wat inkakmomenten maar daar staan het catchy “Jules Verne”, het melancholische “Pony & The Kid”, het rockende “Heaven Won’t Let Me In” en de ballad “The Lion & The Keeper” tegenover, waarin Dane mooi laag zingt. Sowieso komt zijn stem beter uit in de lagere regionen. Ook moet nog vermeld worden dat Korey Dane een uitstekende gitarist is die verrassende riffs en melodielijnen in zijn songs stopt. Met Youngblood kan Korey Dane (nog) niet tippen aan de verwachtingen die zijn platenmaatschappij hem oplegt maar het is wel een stap in die richting.

File: Korey Dane – Youngblood
File Under: Op de goede weg
File Video: [Jules Verne]
File Facebook: [Korey Dane op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Korey Dane]

Israel Nash – Israel Nash’s Silver Season

Loose

Israel Nash - Israel Nash's Silver SeasonWie Israel Nash alleen kent van zijn eerste twee albums toen hij nog Israel Nash Gripka heette en denkt bij het verschijnen van dit nieuwe album dus weer een fijn countryrockalbum te pakken te hebben, komt bedrogen uit. In 2013 werd Gripka uit de naam geschrapt, het werd vanaf toen Israel Nash, en werd met Israel Nash’s Rain Plains een nieuwe koers ingezet. Het was een subliem countryrockalbum met een flinke scheut psychedelica. Die lijn wordt voortgezet op het vierde album Israel Nash’s Silver Season. Denk aan begin jaren zeventig ten tijde van Neil Youngs Harvest gemixt met een hoop mooie Westcoast-achtige melodieën. Het is onmogelijk om hoogte- of dieptepunten aan te wijzen, ze zijn er niet. Israel Nash’s Silver Season is een album dat je in zijn geheel moet luisteren, of liever gezegd, waarin je je moet onderdompelen, het merendeel van de negen nummers loopt ook in elkaar over. Ruim 50 minuten wordt er een dromerig en sfeervol muzieklandschap geschetst dat je terug doet denken aan het beste van de jaren zeventig maar tegelijkertijd toch heel eigen klinkt. Het klinkt allemaal als een klok, door de geweldige band die puntgaaf speelt en prachtige koortjes zingt met Nash. Check bijvoorbeeld het sublieme Pink Floyd-achtige intro van “La Lately”, de mooie harmonieën in “Lavendula” of het wonderschone “Willow”. En heb je ooit kunnen denken dat een pedal-steel gitaar psychedelisch kan klinken? Eric Swanson, die sowieso al een speciale vermelding verdient voor zijn sublieme spel, krijgt het voor elkaar, het duidelijkst hoorbaar in “A Coat Of Many Colours”. Israel Nash’s Silver Season moet je in alle rust tot je nemen, op de koptelefoon hoor je nog beter hoe strak en goed er gespeeld wordt en hoe helder de productie is. Aan het eind van het album kom ik tot de conclusie dat ik een van de betere platen van 2015 heb gehoord en die me hetzelfde positieve gevoel geeft als wat Nash in slotnummer “The Rag & Bone Man” herhaaldelijk scandeert: ‘We should love one another’.

File: Israel Nash – Israel Nash’s Silver Season
File Under: Als dit nog maar zilver is…
File Video: [LA Lately]
File Facebook: [Israel Nash op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Israel Nash]

Jelka van Houten – Hard Place For A Dreamer

Zip Records / Zwaard Music

Jelka van Houten - Hard Place For A DreamerDat Jelka van Houten een goede en succesvolle actrice is heeft ze al ruimschoots bewezen. Het twee jaar jongere zusje van Carice speelde en speelt in verschillende musicals, films en televisieseries. Minder bekend is dat Van Houtens grootste passie muziek is, om precies te zijn de muziek van muzikale helden als Dolly Parton, Little Feat en The Band. Americana dus. De liedjes voor haar debuutalbum Hard Place For A Dreamer heeft ze de afgelopen tien jaar op de meest uiteenlopende plekken op de wereld geschreven. Toch heeft het een decennium geduurd voordat Van Houten ze op durfde te nemen. Platenmaatschappijen probeerden haar de kant van de popmuziek op te duwen maar daar zag ze niets in. De liedjes moesten puur en oprecht zijn. Dat leidde haar uiteindelijk naar de befaamde Sun Studios in Memphis, al jaren niet meer in gebruik als studio maar als museum. Na sluitingstijd van het museum ging Van Houten met sessiemuzikanten en singer-songwriter Kim Richey aan de slag. Met behulp van producer Wouter Planteijdt is het album in Nederland afgemaakt. En het resultaat mag er zijn. Opener “Time Flies”, een mooie zwoele countrysong waarin Van Houten prachtig laag zingt, had zomaar op Rosanne Cash’s The River And The Thread kunnen staan. Meer dan eens moet ik aan Cash denken wanneer ik Van Houten hoor zingen. Niet als schaamteloze kopie van, hoewel hun stemmen in de lagere regionen op elkaar lijken, maar als zangeressen en songschrijvers die voor mij op zowat gelijkwaardig niveau staan. Hard Place For A Dreamer is een droomdebuut met twaalf nummers die allemaal raak zijn. Van traditionele country (“Postcards”, “Instantly”) schitterende melodieuze rootssongs (“Give Me An Isle”, “The Nightingale”, “At The Roundhouse”) tot overrompelende ballads (de sublieme afsluiter “All In Time”), Van Houten kan het allemaal. Ik ben blij dat Jelka van Houten niet gezwicht is voor de platenbonzen maar haar eigen weg is gegaan. Het heeft dan wel tien jaar geduurd maar dat heeft een album met persoonlijke en hele goede rootssongs opgeleverd.

File: Jelka van Houten – Hard Place For A Dreamer
File Under: Raak
File Video: [Aftermovie album release party]
File Facebook: [Jelka van Houten op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Jelka van Houten]