Category Archives: Jasper

Aafke Romeijn

Interview: Jasper

Aafke Romeijn gaat door het leven als singer-songwriter, journalist, (ex-)lerares Nederlands. Je zou kunnen zeggen: een persoon die noodgedwongen veel hoedjes moet dragen. In werkelijkheid eist Romeijn geen van deze rollen doelbewust op: ze volgt negen van de tien keer simpelweg haar hart, of pragmatischer gesteld, haar intuïtie. Onomwonden praat Romeijn op haar Twitter over haar depressie, haar menstruatiecyclus en haar wens om zwanger te worden. Maar ook Aafke Romeijn kan niet al haar persoonlijke bagage op straat (of, in dit geval, op social media) smijten: sommige interne gevoelens nestelen zich zodanig diep dat muziek schrijven de meest gezonde uitkomst biedt.

Aafke Romeijn-

In maart treffen we Romeijn bij The Village Coffee in Utrecht, een van haar favoriete werkplekken. Ongeveer een week voor het interview kwam ze nog onbedoeld in de landelijke spotlight vanwege een tweet over talentenjacht De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Het programma zou Romeijn van tevoren een finaleplaats aangeboden hebben in ruil voor het toezeggen van haar deelname. Die onverwachte publiciteit overschaduwde enigszins de single-release van “Huilend Naar De Club”, haar fraaie cover van De Jeugd Van Tegenwoordig. ‘Ik ben een klein beetje zenuwachtig over hoe mijn single het nu dus gaat doen.’


Continue reading

Jaarlijst 2014: Jasper

Ought - More Than Any Other Day1. Ought – More Than Any Other Day
2. Nouveau Velo – Nouveau Velo
3. EMA – The Future’s Void
4. Einstürzende Neubauten – Lament
5. Naive Set – Reclining Nude
6. Sleaford Mods – Divide and Exit
7. Space Siren – If You Scream Like That, Your Monkey Won’t Come
8. Sun Kil Moon – Benji
9. Hallo Venray – Show
10. Ariel Pink – pom pom

Woman's Hour

Interview: Jasper

Het Britse Woman’s Hour wordt al vroeg dit jaar tot favoriet uitgeroepen. Stapsgewijs sleutelt de nu vijfkoppige band uit Londen aan een sound die ergens tussen de stijlvolle eenvoud van The xx en de downtempo koffiehuispop van Zero 7 laveert. Hoewel de buzz inmiddels is gedempt, ondergaat de groep rondom broer en zus Will en Fiona Jane Burgess een slow-but-steady progressie. Je ziet het tegenwoordig vaak bij jonge bands: het succes komt veel te vlug, nog voordat de band de ruimte krijgt een sterke identiteit te vormen. Gelukkig staat Woman’s Hour hier in ieder geval goed bij stil. ‘We timmeren momenteel nog echt aan onze show’, geeft Will toe, terwijl hij in het Backstage Hotel aan een kop groene thee nipt. Zo speelde Woman’s Hour hier in Nederland tijdens Metropolis pas voor het eerst onder begeleiding van live-drums. Het debuut Conversations ligt al een dik half jaar in de winkels.
Woman's Hour
Will vertelt dat hij als kind in aanraking kwam met muziek, door te luisteren naar de platen die gedraaid werden tijdens huisfeestjes. ‘Samen met mijn oudere broer probeerde ik altijd de artiest te raden. Vanaf toen werd muziek geleidelijk een obsessie’, lacht hij verlegen. Will oogt als de in zichzelf gekeerde ijverige muzikant, terwijl de twee jaar jongere Fiona fanatiek spreker is, vooral als het gaat om de stilistische insteek van de band. Will: ‘Tijdens onze tienerjaren ontstond er steeds meer overlapping tussen onze leefstijlen.’ Fiona knikt. ‘Will ging op een gegeven moment om met mijn vriendinnen, en ik op mijn beurt weer met zijn vrienden.’ Ze begint melig te lachen, alsof een licht gênante herinnering haar plots te binnen schiet. ‘Ik herinner me mijn veertiende verjaardag nog goed… Will gaf me toen mijn eerste biertje.’


Continue reading

Morning Parade

Interview: Jasper Foto’s: Storm

‘Wanneer ik me somber voel, of gewoon compleet afgepeigerd ben, moet ik mezelf altijd helpen herinneren waarom ik zo van muziek maken houd. Ik besef het nu pas écht… Ik heb ontzettend veel geluk dit elke dag te mogen doen. Geloof mij, mijn ouders en mijn broer zijn wat dat betreft een baken, een reality check. Het is tegenwoordig niet zo vanzelfsprekend meer, een platenlabel die achter je staat en je in staat stelt dit full-time te doen. Realistisch gezien, is het vooral fijn om met mijn vier beste vrienden te werken. Ik ken Phil al sinds mijn elfde, wij zijn al zeventien jaar goede vrienden. Het begint in het eerste jaar van de middelbare school, elke dinsdagmiddag biertjes drinken en praten over het beginnen van een band’, vertelt een openhartige Steve Sparrow, frontman van de populaire Britse rockband Morning Parade. ‘Ik kon toen nog geen gitaar spelen. Phil heeft me wat basisdingen geleerd.’
Morning Parade
Het jaar: 1997. De plek: het plaatsje Harlow, gelegen in de streek Essex in het oosten van Engeland. The Square is het lokale podiumcafé dat Sparrow als tiener regulier bezoekt om bandjes te kijken. Zijn toekomstige bandleden Phil Titus, Ben Giddings, Chad Thomas en Andrew Hayes insgelijks. Volgens Sparrow is The Square best een notoire plek. ‘Voordat Coldplay en Muse beroemd werden, zagen wij ze daar al spelen’, vertelt Titus. Steve vult aan: ‘Het is een soort traditiegetrouwe plek voor veel bands om op te treden. Ik zag Biffy Clyro in The Square toen ik veertien was. En een Deense band genaamd Mew.’
Sparrow en Titus zoeken bandleden om eenzelfde soort droom te verwezenlijken als de Biffy Clyros, Muses en Coldplays die ooit The Square, hun stamkroeg, als belangrijke tussenstop zagen… En inmiddels hele stadions uitverkopen. Sparrow ontmoet leadgitarist Thomas in 2003 op het Harlow College. De drie beginnen een band genaamd Anotherstory: vier jaar lang timmeren ze op eigen kracht aan de weg, voordat het doek in 2007 valt. 
Sparrow heeft echter veel liedjes op voorraad die hij in akoestische setting blijft vertolken. Drummer Andrew Hayes was onder de indruk. Sparrow: ‘Op een gegeven moment herken je de goede lokale muzikanten vanzelf. Andy was een logische keuze, ik deed ooit een gastbijdrage voor een van zijn projecten.’ Voordat Ben Giddings zich aansluit, speelt hij toetsen in een lokale funkband. ‘We wisten dat Ben piano kon spelen, dus we zeiden tegen hem: “Hier heb je een synthesizer. Ga maar aan de slag”‘, lacht Titus. ‘Het viel allemaal op zijn plek, uiteindelijk.’ Onder de naam Morning Parade pakt het vijftal de draad op, met grotere ambities dan voorheen. Ambities die louter waargemaakt gaan worden. In 2010 tekent de band bij het legendarische Parlophone.


Continue reading

Mensenkinderen

Bas van Nienes woont tegenwoordig in het slaperige Ridderkerk met zijn vrouw en kinderen. Zijn bandjesverleden bracht hem ooit over de hele wereld… Van Amerika tot aan Japan. Ergens in een vorig decennium ontplooide Van Nienes zich als ene helft van electropopduo Anderson, en als zanger van emocoreband The Spirit That Guides Us. Tegenwoordig haalt hij onder alter ego Mensenkinderen inspiratie uit zijn jeugd in een marching band, bestaande Nederlandstalige naslagwerken en zijn eigen gezinsleven. Mensenkinderen betekent voor Van Nienes een veilig muzikaal onderkomen.
mensenkinderen
Het onlangs verschenen Het Lied van Schijn en Wezen is een schitterend persoonlijk document geworden. De inspiratie komt van ver: de ervaringen hopen zich door de jaren heen op, gepaard met nieuwe kennis en wijsheden. Hoewel de zoektocht naar erkenning en roem allang is vervlogen, roept het creatieve spil (gelukkig) nog steeds. “Ik heb me nooit druk gemaakt om geld, eten of kleren”, meent Van Nienes. “Uiteindelijk is maken wat ik wil maken mijn uitgangspunt, liever arm blijven en iets afleveren waar ik oprecht achter sta.”
We ontmoeten elkaar op een warme zomerdag in juli. Op het terras van Rotown om precies te zijn, in hartje Rotterdam. Hier vertelt Van Nienes onomwonden over wat hem nu beweegt en inspireert. De charismatische 31-jarige muzikant staat vandaag de dag in ieder geval optimistisch in het leven: “Op een of andere manier komt het altijd goed. Ik ben naast muzikant drie dagen per week huisvader. Het is allemaal goed te combineren. Mijn beloning is gewoon dat ik mooie liedjes kan schrijven, of met jou op het terras een biertje kan drinken. Ook dat beschouw ik als beloning. Ik kan volgende maand dan misschien een baan krijgen en zesduizend euro op mijn rekening hebben, maar om van acht tot acht achter het glas te zitten…Dat zou mij geen gelukkig mens maken.”


Continue reading

Bob Mould

Interview: Jasper

Bob Mould (53) heeft beduidend meer paden bewandeld dan de gemiddelde rockster van begin vijftig. Hij groeit op in een turbulent middenklassegezin in Malone, een ijdel plaatsje in New Jersey. Al vroeg ontdekt Mould dat hij uitsluitend op mannen valt: iets wat zijn vader, een nukkige alcoholist, naar alle waarschijnlijkheid moeilijk zal accepteren. Toch is het zijn vader die voor het eerst een gitaar in Bobs handen drukt. Het horen van The Ramones inspireert Mould als tiener zijn oude leventje voorspoedig achter te laten.
bobmouldBR.jpg
Tijdens zijn studie in Minnesota ontmoet hij vrijpostige slacker Grant Hart (zang/drums) en later snormans/chefkok-in-spé Greg Norton (bas). Zodoende het invloedrijke post-hardcore trio Hüsker Dü, destijds notoir als de destructiefste, luidste band op deze aardkloot, een oerschreeuw overladen achter een orkaan van genadeloos gitaar, bas en drumgeweld. Het is de ultieme uitlaatklep voor Moulds opgekropte zelfhaat en wanhoop.


Continue reading

Wye Oak

Het tweetal Wye Oak uit Baltimore bestaat al sinds 2006: het in eigen beheer uitgebrachte If Children kwam op de radar van Merge Records, een succesvol indielabel dat sinds 1989 wordt beheerd door Mac McCaughan en Laura Balland van Superchunk. Sindsdien geniet Wye Oak van een steeds groter wordende fanbase. De band bracht in 2011 Civilian uit, een enerverende (gitaar)popplaat vol onderhuidse dynamiek en slimme wendingen.
Wye Oak is qua werkwijze best uniek te noemen binnen het stramien gitaar-drums duo’s: Jenn Wasners onderkoelde zang en grillige gitaarspel staan lijnrecht tegenover multitasker Andy Stack, die de kunst van tegelijkertijd drums en toetsen spelen aardig onder de knie heeft. 
Wye Oak  
De onverstoorbare Stack is de stabiele factor: een geluidsknutselaar pur sang die graag experimenteert met onconventionele ritmes. Wasner is juist een impulsieve dromer: deinend tussen verstilling en intensiteit is zij verantwoordelijk voor die opdrijvende dynamiek binnen Wye Oak. Tot dusver is die wisselwerking de kracht van Wye Oak geweest. Stack vertegenwoordigt de ondergrondse wortels van de grote eik: hij geeft Wasner de nodige houvast om op te bloeien en naar de hemel te reiken.
Tot dusver. 
Bij het vierde album Shriek hangt Wye Oak de gitaar voor het grootste gedeelte aan de wilgen. Het is een dromerige, gelaagde elektronische plaat geworden: de live-chemie tussen Wasner en Stack is niet langer meer de voornaamste troefkaart. Bij de geleidelijk aanzwellende songs op Shriek bemoeien beide muzikanten zich nu evenredig met het totaalplaatje. De meeste arrangementen zijn namelijk op de computer geschreven.
Om achter te komen wat Wye Oak in hemelsnaam bezielt hun vertrouwde formule compleet overboord te gooien vertrekt File Under richting het MC Theater in Amsterdam, waar de band vanavond optreedt.


Continue reading

EMA

Interview: Jasper

‘Als ik tijdens dit interview te ver doorsla met mijn emotionele bagage, moet je mij gauw weer binnen hengelen!”, waarschuwt Erika M. Anderson. ‘Ik heb tenslotte nauwelijks gegeten. Plus…ik zit aan de wijn!
EMA
Anderson brengt het weliswaar met een ontwapenende grijns en zelfspot – stiekem meent ze het serieus. Onder haar artiestennaam EMA bracht ze drie jaar geleden het indrukwekkende debuut Past Life Martyred Saints uit. Een album waar ze het snelle stadsleven in Oakland, Californië verzoent met haar jeugd in het pastorale Sioux Falls, South Dakota. Een fragmentarisch, persoonlijk document waar Anderson zichzelf en haar naasten continu de spiegel voorhoudt. Past Life Martyred Saints werd alom geprezen als een compromisloos meesterwerk.
Logischerwijs zou Anderson vandaag met meer zelfvertrouwen dan ooit tegenover File Under moeten zitten. Tóch is het tegendeel waar. Het behaalde succes heeft schijnbaar zijn keerzijde, zo ondervond ze. Na jaren in obscuriteit te hebben geopereerd als ene helft van het experimentele folkduo Gowns (met ex-vriend Ezra Buchla), was Anderson eensklaps in alle muziekbladen en blogs te vinden. In plaats van te glunderen zorgt die nieuwe bekendheid echter voor meer twijfels en verontwaardiging.
‘Geen idee waarom’, zegt ze, terwijl ze scherts een huilbui veinst. ‘Zodra een groep mensen over je schrijft is het lastig je vrijheid te bewaren. In een obscuur bandje als Gowns voelde ik me juist vrij.’
Met nieuwe scepsis trok Anderson zich dus een tijdje terug in huidige woonplaats Portland om te werken aan het tweede album The Future’s Void, dat begin april verschijnt.


Continue reading

Joan As Police Woman

Interview: Jasper

Joan Wasser (43) zit voorovergebogen aan een tafeltje in het restaurant van Hotel American te Amsterdam: haar slaapdronken gezicht rustend op de handpalmen, bedekt onder de mouwen van haar opvallende regenboogtrui. “Psychedelisch…”, zo luidt het compliment. “Inderdaad, psychedélisch!”, herhaalt ze kinderlijk. Triomfantelijk trekt ze de kraag van haar trui tussen wijsvinger en duim omhoog. Ondanks alles verkeert de zangeres/multi-instrumentaliste in een vrolijke bui. Nagenoeg zit Joan sinds half tien ‘s ochtends op de interviewstoel, met File Under als laatste voor de boeg. Waar menig artiest met enig dedain of ongeduld dat laatste gesprek in gaat, worden wij juist begroet met een innige knuffel. Het klopt inderdaad wat Wassers ex Jeff Buckley ooit over haar zong:
“Everybody here wants you / everybody here thinks they need you”
Joan As Police Woman


Continue reading

The War On Drugs

Interview: Jasper

WE’RE JUST LIVIN’ IN THE MOMENT
MAKIN’ OUR PATH
LOSIN’ OUR GRASP
THROUGH THE GRAND PARADE
I’LL BE HERE FADIN’ AWAY
NEVER CARED BOUT MOVIN’
NEVER CARED…
BUT NOW, WITH THE NOTES IM PLAYING,
IS THERE ROOM IN THE DARK?
IN BETWEEN THE CHANGES?
LIKE A LIGHT THAT’S DRIFTING
IN REVERSE ,
I’M MOVING
The War On Drugs – “In Reverse”

The War On Drugs
Is blijdschap mogelijk zonder betekenis? Het is nogal een paradoxaal gegeven, eentje waar elk individu vroeg of laat mee te maken krijgt. Zijn die twee eigenschappen überhaupt te verzoenen? Of moet je daarvoor eerst een heuse lijdensweg ondergaan? Zo ja, hoe ver ga je dan?
Overspoeld door leegte en wanhoop doen mensen nu eenmaal impulsieve dingen. Bijvoorbeeld een sms’je sturen naar iedereen in je telefoon, nadat niemand op je feestje is komen opdagen. Je denkt wellicht bij jezelf: ligt het aan mij? Is het iets wat ik heb gezegd of gedaan in het verleden? Of hecht ik al die tijd waarde aan de verkeerde dingen in mijn huidige leven? Helaas hebben mensen in bepaalde situaties toegang tot instrumenten die potentieel zorgen voor nare uitwerkingen. We noemen voor het gemak eventjes substanties en wapens. Maar soms betreft dit ook iets ontastbaars, een machtspositie of doctrine.
Iemand als Adam Granduciel, opperhoofd van het Amerikaanse The War On Drugs, weet gelukkig leegte, eenzaamheid en wanhoop om te zetten in pure pracht. Je moet hem wel zijn vertrouwde Gibson Firebird overhandigen (of een van de andere mooie speeltjes die hij door de jaren heen heeft verzameld). De in Philadelphia wonende muzikant keert met Lost In The Dream terug uit de duisternis met de meest ambitieuze The War On Drugs-plaat tot dusver. En stiekem ook de beste. Maar goed, File Under is vandaag niet in Amsterdam om de lezers psyche murw te beuken met overdadig gebruikte superlatieven als “weergaloos” of “onvervalst”.
We treffen Granduciel in een joviale bui aan: hij lijkt de donkere droom kranig te hebben doorstaan. Een uitgebreid gesprek volgt.


Continue reading