Category Archives: Jay.Soul

Juvenile – Reality Check

UTP / Warner

juvenile-reality_check.jpgJarenlang volgde ik hip-hop zo toegewijd dat ik alle artiesten uit het genre die er ook maar enigszins toe deden op zijn minst van naam kende, zowel uit Amerika als uit de Lage Landen. Dat deze tijd steeds verder achter mij begint te liggen, blijkt regelmatig en ook weer toen de cd van Juvenile op de mat viel. Ehh.. even denken hoor, Juve-wie ook alweer? De naam zei mij weinig tot niets maar dat ligt niet aan de beste man zelf, zo begrijp ik uit de informatie die de platenmaatschappij meelevert. Juvenile is in Southern rap kringen een Hele Meneer en hij levert met Reality Check zowaar al zijn 7e (!) solo album af. Weer wat geleerd dus. De geboren en getogen New Orleansenaar rapt met rauwe stem zijn straatverhalen over meestal synthesizerige en computerachtige beats. Muziek die waarschijnlijk het beste werkt in langzaamrijdende auto’s met trottoirschuddende subwoofers of in zweterige clubs waar de champagne vloeit, de dames schaars gekleed zijn en er niet op een (nep-)diamantje meer of minder op je tand, trui of ring wordt gekeken. Het is zeker geen slechte cd, en als je van rechttoe, rechtaan rap uit Het Zuiden houdt zelfs een goede, maar het is alleen niet echt mijn smaak. Het siert Juvenile trouwens wel dat hij behalve over de bekende onderwerpen – hosselen, bitches en geld – op het openingsnummer de belabberde hulpverlening rond de Katrina ramp aan de kaak stelt en zijn album ook heeft opgedragen aan de slachtoffers. Gastrollen zijn er trouwens nog voor onder meer Fat Joe, Ludacris, Paul Wall en zanger Brian McKnight.

File: Juvenile – Reality Check
File Under: Degelijk gemaakte Zuidelijke straatrap uit New Orleans
File Audio:[Preview 5 songs in Flash player]

VA – ?uestlove presents Babies Makin Babies vol.2

BBE Records / Rough Trade

questlove-making_babies_2.jpgValentijnsdag ligt alweer even achter ons, maar de compilatie met de onmogelijk lange titel Questlove presents Babies Makin Babies – vol.2 Misery Strikes Back… No More Babies kwam rond de bewuste dag uit en niet zonder opzet. Het lijkt misschien een cynische invalshoek, alleen maar liedjes over afscheid en gebroken harten rondom 14 februari, maar dat is niet zo bedoeld. Samensteller ?uestlove – drummer/producer van The Roots, D’Angelo, Common, Erykah Badu e.v.a. – bracht in 2002 al deel 1 met louter echte liefdesliedjes uit en vond het kennelijk aardig om ook de keerzijde te belichten. Hij slaagt daar prima in, met nummers die titels hebben als “Our Love Has Died”, “How Can You Mend A Broken Heart” en “I Almost Lost My Mind”. Maar ik vraag me toch wel af wie je hier nou precies een plezier mee doet. Gaat iemand die nog tussen de nasmeulende resten van een mislukte relatie zit echt naar de winkel om een cd aan te schaffen over gebroken harten? En ook al zijn de gekozen tracks bepaald niet van de minste Goden met Stevie Wonder, Al Green, Natalie Cole en de Average White Band in de line-up, het wil me maar niet bij de keel grijpen. Dat het tranenfeest na 49 minuten alweer voorbij is, helpt daar ook niet bij. Als er toch in verdriet gezwelgd moet worden, laat me dan maar reddeloos verdrinken! Snik.

File: ?uestlove presents Babies Makin Babies – vol.2 Misery Strikes Back… No More Babies
File Under: Soulvol huilen om ludduvuddu
File Audio:[Preview a selection of songs]

Mary J. Blige – The Breakthrough

Geffen / Universal

mary_j_blige-the_breakthrough.jpgZij was bijna 24 en ik slechts 20. We schrijven 1993 en ik beleefde mijn eerste heftige liefde in Amsterdam. Niet eerder had ik een vriendinnetje dat ook van hiphop hield en mijn geluk kon mede daardoor niet op. Als “oh-wat-zijn-we-verliefd” kadootje kreeg ik destijds van haar Mary J. Blige’s debuut-cd. Het is dus alweer 13 jaar geleden dat Mary doorbrak met haar geslaagde mix van straatsoul over hiphopgrooves. Dat haar inmiddels 8e cd nu Breakthrough heet lijkt daarom vreemd, maar ze bedoelt kennelijk een persoonlijke doorbraak; Mary is eindelijk domweg gelukkig. Na een een zware jeugd in ruige New Yorkse projects, een aantal foute vriendjes, drugsproblemen etc. is Mary nu getrouwd met De Ware en is ze zeker in Amerika een superster die het aan weinig ontbreekt. Breakthrough is voor iedereen die van de betere R&B houdt een must-have, aangezien Mary weer als vanouds in vorm is en de muziek afwisselend en verzorgd is geproduceerd. Voor de rest van de mensheid zullen er misschien een aantal nummers nog wel te waarderen zijn, zoals de vreemde eend in de bijt “One” (het duet met U2) of “Baggage”, voor op de dansvloer, maar als geheel zal het toch zeker niet ieders smaak zijn. En ik? Ik hang er tussenin. De meeste nummers zijn gewoon wel lekker als je er voor in de stemming bent, maar ik zou Mary nog steeds liever met meer soul en minder r&b-minded producers willen horen (en ook nog best weer 20 willen zijn).

File: Mary J. Blige – The Breakthrough
File Under: Koningin van de R&B is gelukkig (en) terug op het oude niveau
File Audio:[Preview all tracks]
File Video: [Verschillende filmpjes]

Skeemz – Ain't you Heard?

Rocky Records / Munich

skeemz-aint_you_heard.jpgNa een terechte aansporing van het File Under opperhoofd zet ik mij nu, tien over twaalf des nachts, aan eindelijk weer een nieuwe recensie. Enerzijds heb ik het excuus echt erg druk geweest te zijn, anderzijds scheelt het ook als je cd’s te bespreken hebt die je niet echt aanspreken. Maar goed.. Skeemz is een band uit La Belgique, geformeerd rondom producer Filip Leloup, of zoals zijn ouders hem doopten: DJ Buzz. Hij verstaat zijn vak zeker en vast en zet een behoorlijk wijd uiteenlopende mengeling van stijlen en liedjes neer die absoluut professioneel klinken. Hij wordt vocaal bijgestaan door o.a. Lien de Greef – of zoals haar grootouders haar van jongsaf aan noemen: Lady Linn – die zeer overtuigend door kan gaan voor Amerikaanse r&b/pop zangeres. Samen vormen zij een sterk tandem dat voor muziek zorgt die toch het meest lijkt op de Black Eyed Peas, zoals in de nummers “Time to shine” en “Ready”. Catchy engelstalige popmuziek over hiphoppige tracks met soms gitaren of klassieke orkest samples dan weer met een randje soul of een likje dancehall. Persoonlijk vind ik helaas de bijdragen van de vaste rapper minder geslaagd, omdat ik aan hem dus wèl kan horen dat hij uit Europa komt en niet uit de VS. Al met al is Ain’t You Heard een goede plaat waar ongetwijfeld wel publiek voor is, allenig zal ondergetekende niet vooraan staan.

File: Skeemz – Ain't you Heard?
File Under: Zwartogige Bonen uit België – Hadde gij ut nie geheurd?
File Audio: [Drie fragmenten in een Flash-player]

Che – Sexy 70

Vampisoul / Sonic

che-sexy_70.jpgEen Freddy Mercury-lookalike, gezeten op een ouderwetse Honda motorfiets, tilt op de cd-cover zijn grote zonnebril op en knipoogt van boven zijn kamerbrede snor in de lens. Wat zullen we nou krijgen? Gelukkig verschaffen de liner notes duidelijkheid, al is het in hier en daar enigszins lachwekkend Engels. Sexy 70 staat vol met instrumentale muziek van nu, vrijwel helemaal gemaakt door Che (Alexandre Caparroz) en geinspireerd op soundtracks van de in Brazilië kennelijk legendarische softporno films uit de jaren zeventig. Klassiekers uit dit “Sacanagem” genre zijn onder meer films met ontroerende titels als “Someday I’ll Bang This Girl Next Door”, “The Virgin Widow” en “Honeymoon & Peanut” (ehh.. Huwelijksreis en Pinda?). Hoe klinkt dit muzikale eerbetoon dan eigenlijk? Best leuk hoor. Het laat zich omschrijven als een lounge-achtige cd met af en toe een vleugje samba of easy listening en dan weer wat jazzy vibrafoon vermengd met sfeervolle blazers en een funky beat. Het luistert allemaal redelijk prettig weg en zit goed in elkaar, maar zou met een beetje kwade wil ook bestempeld kunnen worden als kitscherig, of op zijn minst overbodig geneuzel. Beslis zelf maar wat je er van vindt – ik ben nog even snel naar de plaatselijke Braziliaanse videotheek.

File: Che – Sexy 70
File Under: Huwelijksreis en Pinda. Wie produceert de Nederlandse remake?

Notorious B.I.G. – Duets, the Final Chapter

Bad Boy / Warner

the_notorious_big-duets_the_final_chapter.jpgEven lijkt er een foutje gemaakt te zijn. Na een veel verwachtingen scheppende introductie is de eerste rappende stem die ik hoor niet die van de naamdrager van deze cd maar van Eminem. Hmmm.. Op dit openingsnummer volgen daarna nog Obie Trice en Diddy, maar B.I.G. zelf dus niet. Nouja, het zal wel. Sowieso is het vreemd natuurlijk: een nieuw album van iemand die bijna 9 jaar geleden vermoord werd. Daarbij komt dat ik nooit echt gek ben geweest op B.I.G., ook al begrijp ik wel waarom de beste man binnen de hip-hop wereld de status van De Onaantastbare heeft. Hij had een stem uit duizenden, een scherpe pen en jaren van straatervaring waar hij met veel overtuiging en een soepele flow over vertelde. Maar mijn leven heeft zich nooit tussen de gangsters, drugshandel and “bitches” in de ghetto’s van Brooklyn afgespeeld en ik voel de rauwe en niets ontziende raps van Christopher Wallace – je dacht toch niet dat zijn moeder hem Notorious B.I.G. had genoemd? – dan ook vaak niet echt. Je kan zeggen dat hij gewoon op een eerlijke manier de rauwe werkelijkheid beschreef. Maar als ik op deze cd net zijn dochtertje heb horen zeggen dat ze haar dode vader zo mist en een minuut later hem hoor rappen: ‘Take my dick and deepthroat it’, dan is het gewoon heel erg ranzig. Nog vreemder is dit omdat de hele cd onder het wakend oog van Biggie’s moeder tot stand is gekomen. Verder zijn veel van de “nieuwe” raps van B.I.G. ook nog eens gerecycled van eerdere albums. Maar goed. Er staan er een aantal aardige nummers op Duets, o.a. door toedoen van sommige van de 36 (!) gastartiesten, maar van mij had het niet gehoeven.

File: Notorious B.I.G. – Duets, the Final Chapter
File Under: Af en toe aardige compilatie, met ranzige bijsmaak
File Audio: [Een selectie in een Flash-player]
File Video: [11 clips oud en nieuw]

De La Vega – Falling Into Place

Draaischijf

de_la_vega-falling_into_place.jpgEen strak vormgegeven kartonnen cd-doosje ligt voor me op tafel. Het is van een mij onbekende groep of artiest of rapper of dj met de naam DeLaVega. Wat voor soort muziek zal het zijn? Even gok ik op iets in de dance-hoek, maar bij het openen van het hoesje zie ik vier mensen die deze associatie niet ondersteunen. Ik heb ook het vermoeden dat we met Nederlanders te maken hebben en bijvoorbeeld geen Amerikanen. Om een eind aan het gegis te maken, besluit ik het plaatje gewoon maar es op te zetten (ik weet het, een genie huist in mij. Hoe kom je erop?!). Het blijkt om niet onprettig klinkende, knap gearrangeerde en mooi geproduceerde popmuziek te gaan, met hier en daar een licht funky, soulvol en elektronisch sausje. Ondertussen weet ik via het boekje dat het om een Belgische band gaat, bestaande uit drie mannelijke muzikanten en een zangeres die tot mijn spijt de minste schakel in het geheel vormt. Ze heeft geen slechte stem en meent het hoorbaar erg goed, maar ergens tussen haar niet helemaal accentloze Engels en de paar momenten dat ze half rappend uit de hoek komt zoals op het stevige “Beats Me”, haak ik een beetje af. En alsof de band mijn mening deelt, komen er in de loop van de cd ook een aantal instrumentale nummers voorbij waarop goed te horen is dat het muzikaal gezien zeker en vast klopt als een bus.

File: De La Vega – Falling Into Place
File Under: Knap klinkende gevarieerde mengelmoes uit Vlaanderen
File Audio: [Een selectie in een Flash-player]
File Video: [Twee videoclips en een concertregistratie]

VA – Dutch Rare Groove

Supertracks

va-dutch_rare_groove.jpgGruizige big band jazzfunk slaat me meteen in het gezicht aan het begin van deze compilatie cd Dutch Rare Groove. Wie denkt dat het hier gaat om spruitjesjazz of poldermodelfunk komt gelukkig bedrogen uit. Het is de zelfbenoemde funkologen van het Nederlandse label Supertracks goed gelukt om een flinke stapel rauwe, zwart groovende muziek van Hollandsche bodem onder het stof vandaan te toveren. De meeste tracks bewegen zich op het gebied waar jaren ’60 en ’70 funk, jazz en soul in verschillende fusies samenkomen. Er wordt getrakteerd op dikke drums, ronkende Hammond orgels, dansende baslijnen, tetterende blazers en pittig gitaarwerk. Mijn speakers beginnen voorzichtig mee te zweten. Het is erg leuk om zoveel jaren later te horen hoe een gedeelte van de Nederlandse muziekwereld (o.a. Herman Brood, Vitesse, Oscar Harris en Chris Hinze) destijds net zo hard beinvloed was door de zwarte muziek van die tijd als hele hordes nu door hip-hop zijn. James Brown, Sly Stone, oude Kool & The Gang, Herbie Hancock (’70s) zijn zomaar wat namen waarnaar deze Funkende Batavieren waarschijnlijk eindeloos luisterde. Enige minpuntje is dat het bij een aantal nummers wel ontbreekt aan een Hollandse draai aan de Amerikaanse muziek die tot inspiratie diende. Dat dit anders kan, bewijst o.a. Big John Russel, die in “Funky Amsterdam” doodleuk een accordeon met strakke funk vermengt. En voor wie na 23 (!) nummers nog niet genoeg heeft, is er de bonus-cd Dutch Rare Food waarop C-Mon & Kypski een aantal van de gevonde juweeltjes eigentijds herinterpreteren. Eet smakelijk!

File: VA – Dutch Rare Groove
File Under: Onterecht vergeten souljazzfunk van eigen bodem
File Audio: [Fragmenten van alle tracks]

Mozez – So Still

Apace / Rough Trade

mozez-so_still.jpgRegendruppels tuimelen langs de dubbele beglazing naar beneden en de wind speelt een guur spelletje met de kale takken van de bomen in mijn straat. Ik tik op de kamerthermostaat nog maar een graadje erbij en ga weer lui op de bank hangzitten. Opeens blijkt de cd van zanger Mozez niet zo nietszeggend en lichtelijk irritant als ik in eerste instantie dacht. Helemaal mijn kopje thee zal het misschien wel nooit worden, daar is het toch wat te gepolijst voor, maar in de juiste setting valt zijn muziek stukken beter op de maag. Kwestie van er voor gaan zitten, het licht dimmen en alles rustig over je heen laten komen. Dromerige, filmische soundscapes over beschaafde down- en midtempo beats met veel ingehouden soulvolle vocalen trekken in breedbeeld stereo aan me voorbij. Hier en daar doet het denken aan Seal of Lynden David Hall maar volgens een goede vriendin van mij ook aan Coldplay, zoals in “Somehow Now”. Mijn persoonlijke favoriet is “Fuzz” waarop de drumloze muziek verzorgd is door Nightmares on Wax en de gestapelde koortjes het geheel een jazzy gospelgevoel geven. “Beautiful Day” met Henry Binns van Zero 7 en “Spinning Top” zijn ook mooi. En qua gelaagde, voortzwevende arrangementen heeft So Still zelfs iets weg van multi-instrumentalist/zanger Lewis Taylor (koop vandaag nog diens debuut!). Zo, nu is het tijd om mijn whiskyglas bij te vullen.

File: Mozez – So Still
File Under: Filmische downtempo met soulrandje. Rijpt waar u bij zit.
File Audio: [Alle album tracks in Flashplayer]

Apache Indian – Time For Change

API / Bertus

apache_indian-time_for_change.jpgItaliaans eten bestellen bij pizzeria Istanbul of Toetanchamon is meestal een gok. Zouden de Turkse of Egyptische eigenaren wel genoeg kennis hebben van de echte Italiaanse keuken? Zoiets is ook het geval met Apache Indian. Natuurlijk is hij na jaren ervaring in staat iets voor te schotelen wat lijkt op een heuse dancehall pizza, maar of een doorgewinterde liefhebber van het genre hier het water van in de mond krijgt, is erg de vraag. Voor mij heeft hij het gewoon niet, vooral door het gebrek aan een eigen geluid en de te gladde producties. Hij mist als zanger/toaster een je-kunt-er-niet-omheen kwaliteit die grote mannen in dit genre zoals Buju Banton of Sean Paul wel hebben. Sterker nog, op bepaalde momenten schiet ik bijna in de lach door het aangeleerde Jamaicaanse accent en de licht zeurderige stem van deze gedreadlockte Indiase Brit. Het schuurt dan tegen een parodie aan, zoals op “Calling Out”, het akoestische “I Pray” en “A Prayer For Change”.
Is het dan allemaal kommer en kwel? Dat hangt af van hoe gek je bent op pop-gerichte dancehall zonder kloten. De single “The Israelites” is wat dat betreft een mooi voorbeeld; een zinloze cover die alleen verteerbaar is door de bijdrage van reggaelegende Desmond Dekker, zanger van het origineel. En ook een aantal andere gasten op dit album (met name El Feco, Binder Bajwa en Luciano) stelen te makkelijk de show uit handen van onze India(an)se vrund. Toch maar weer Pizzeria Roma bellen.

File: Apache Indian – Time For Change
File Under: De Egyptische Pizzeria van de moderne dancehallmuziek
File Audio: [Various tracks]