Category Archives: Kanij

The Scintilla Project – The Hybrid

UDR

The Scintilla Project - The HybridHet zal geen unicum zijn, maar enigszins bijzonder is het wel als ter gelegenheid van het schrijven van een soundtrack een heuse band in het leven geroepen wordt. Dat is het geval bij The Scintilla Project sprake van. Toen zanger Biff Byford, in de betere metalkringen bekend als de frontman van Saxon, op terloopse wijze in aanraking kwam met filmproducer Lionel Hicks en diens sci-fi productie Scintilla, geraakte eerstgenoemde zo onder de indruk van het filmisch geweld dat overeengekomen werd dat de roemruchte rocker een muzikale bijdrage aan de film zou leveren. Toeval wilde dat de heer Hicks zelf ook graag mag wedijveren in het produceren van robuuste klanken getuige zijn lidmaatschap van de band Balance Of Power, een iets lichtvoetiger evenknie van het Britse metalinstituut waar Biff toe behoort. Besloten werd toen The Scintilla Project in het leven te roepen om een album op te nemen dat geheel gebaseerd zou zijn op de film van Hicks. Biff haalde gitarist/producer Andy Sneap er bij en met de toevoeging van bassist Anthony Ritchie (evenals Hicks afkomstig van Balance Of Power) was een nieuwe supergroep geboren. Hoewel door de karakteristieke zanglijnen de link met Saxon snel gelegd is, opereert deze band in een geheel andere uithoek van het muzikale spectrum. Het geluid is meer transparant en spacey door het gebruik van keyboards en kent meer dynamiek en langere nummers dan de gemiddelde plaat van Biffs ‘andere’ band. Mede hierdoor is The Hybrid een opmerkelijke luisterervaring geworden die zowel met als zonder de film ter visuele ondersteuning ondergaan kan worden.

File: The Scintilla Project – The Hybrid
File Under: Progressieve versie van Saxon

Bloodbath – Grand Morbid Funeral

Peaceville


Bloodbath - Grand Morbid FuneralHoewel de band al bijna zeventien jaar bestaat, is Grand Morbid Funeral pas het vierde volledige album. Geheel volgens oeroud Scandinavisch recept wordt getapt uit een dodelijk metalen vaatje. Met leden van ondermeer Opeth en Katatonia in de gelederen zal dit niet leiden tot het optrekken van enige wenkbrauw in welke vorm dan ook. Waar voorheen de getormenteerde vocalen door klasbakken als Mikael Äkerfeldt (Opeth) en Peter Tägtgren (Hypocrisy) de microfoon ingebruld werden, is het nu oudgediende Nick Holmes van Paradise Lost die deze taak voor zijn rekening neemt, dit is dezelfde man die vijftien jaar geleden riep dat death metal dood was en dat hij nooit en te nimmer meer zou grunten. Op deze nieuwe boreling van Bloodbath logenstraft Holmes deze uitspraak op doeltreffende wijze. Tot nieuw wasdom gekomen als een gelouterde reïncarnatie van zijn oude-ik voorziet hij de diep in misère en zwartgalligheid gedrenkte muziek van een passende doodsrochel. Weliswaar iets minder krachtig als in zijn hoogtijdagen, maar nog immer met verve en ware doodsverachting. Het gitaarwerk is megavet en gruizig. Degenen die behept zijn met een meer dan morbide fantasie kunnen de getroebleerde zielen tijdens het beluisteren van dit zwartgeblakerde schijfje in een nietsontziende danse macabre voorbij zien schuifelen. Bloodbath is herrezen uit het graf. Het is maar dat u het weet.

File: Bloodbath – Grand Morbid Funeral
File Under: Leven na de dood

Marty Friedman – Inferno

Prosthetic

Marty Friedman - InfernoGitaarvirtuoos Friedman maakte ooit furore als compaan van Dave Mustaine in Megadeth, maar had zich voor zijn toetreding tot deze band al enigszins voor het voetlicht gespeeld met twee albums van Cacophony, een illuster metalgezelschap met Jason Becker als tweede roerganger op shredgitaar. Laatstgenoemde werd op jonge leeftijd tragisch getroffen door de ernstige neurologische aandoening ALS en is al meer dan twintig jaar gekluisterd aan een rolstoel. Communicatie met hem vindt nog slechts plaats via een speciaal door zijn vader geconstrueerde computer, die reageert op Jason’s oogbewegingen. Dit stelt hem bovendien in staat nog altijd muziek te componeren. Op Inferno hebben de voormalige wapenbroeders elkaar weer getroffen in een bijzondere samenwerking. Marty hoorde toevalligerwijs een bepaald gitaarloopje en dat bleek afkomstig van de hand van Jason. Het contact werd herenigd en het loopje uitgewerkt tot een heus nummer, “Horrors”, dat ontegenzeggelijk herinneringen oproept aan het te vroeg ter ziele gegane Cacophony. Marty is sowieso goed in vorm en heeft het juk van Japanse popdeuntjes – een stijl die hij zich na Megadeth en de verhuizing naar het Oosten met zijn vrouw eigen had gemaakt – in ieder geval tijdelijk van zich afgeworpen. Zijn gitaar huilt en scheurt als in zijn beste dagen, hoewel hij het experimentele karakter nog altijd omarmt, getuige het gebruiken van een saxofoon in het nummer “Meat Hook”. Daarnaast maakt flamencogitarist Rodrigo Y Gabriela zijn opwachting in “Wicked Panacea” en mag Danko Jones zijn scheur opentrekken in het hem op het lijf geschreven “I Can’t Relax”. Al met al heeft Marty een puike metalplaat aan zijn imposante oeuvre toegevoegd en dat verdient respect.

File: Marty Friedman – Inferno
File Under: Terugkeer naar weleer
File Video: [“Inferno”]

Insomnium – Shadows Of A Dying Sun

Century Media

Insomnium - Shadows Of A Dying SunUit het land van de 1000 meren afkomstig gezelschap Inmsomnium, dat geschaard kan worden onder de noemer melodeath. Evenals de lotgenoten van het één deur verder opererende Dark Tranquillity verwerken deze Finnen veel melodie in hun donker getinte muziek. Het uitgangspunt was ooit death metal met een fijnzinnig randje, maar door de jaren heen is de nadruk meer en meer komen te leggen op atmosferische klanken. Dat wil overigens niet zeggen dat de band haar brute wortels heeft afgekapt. Bij tijd en wijle wordt nog immer met de botte bijl gehakt en worden ouderwets vuige riffs uit de hoge hoed getoverd. Niettemin voert melancholie de boventoon op deze zesde boreling van een band die kwaliteit boven kwantiteit heeft weten te stellen. Met elk nieuw album lijkt het muzikale spectrum zich te verdiepen tot een duistere spelonk vol grimmige geheimen die zich slechts sporadisch prijsgeven. Maar wanneer dat uiteindelijk gebeurt, is het resultaat boven alle kritiek verheven.

File: Insomnium – Shadows Of A Dying Sun
File Under: Melodeath uit het hoge noorden

Epica – The Quantum Enigma

Nuclear Blast

Epica - The Quantum EnigmaNa tien tumultueuze jaren – bondig samengevat in het overzicht Retrospect – vond men het in het Epica-kamp tijd worden om het eens over een enigszins andere boeg te gooien. Niet dat er nu plotsklaps een geheel ander geluid uit de luidsprekers diende te schallen, maar na ampel beraad was men wel tot de slotsom gekomen dat een frisse wind het blazoen behoorlijk op zou kunnen poetsen. Vandaar de keuze om Joost van den Broek zijn kunsten achter de knoppen eens te laten vertonen in plaats van de oude en vertrouwde Sascha Paeth, die overigens zijdelings wel betrokken bleef bij het inblikken van de alweer zesde studioplaat. Bovendien werd de opname van The Quantum Enigma meer dan ooit een hecht bandgebeuren, doordat veelal gezamenlijk in de studio de diverse partijen voor het nageslacht werden vastgelegd. Tot wezenlijke veranderingen heeft dit niet geleid. Epica klinkt nog altijd hard daar waar het hard moet klinken en schuwt de bombastische aanpak allerminst. Het verschil zit hem meer in de fijnere nuances, bewerkstelligd door de toevoeging van een ietwat gepolijst geluid met de nadruk op melodie. Mede hierdoor is dit wellicht het meest toegankelijke album uit de bandhistorie ooit, te meer omdat frontvrouwe Simone de meeste ruimte toebedeeld krijgt om haar kunsten te vertonen. Voeg daarbij nog de bijdrage van Projectkoor Amsterdam en het plaatje is compleet. Op naar de volgende tien jaar.

File: Epica – The Quantum Enigma
File Under: Vertrouwde bombast met een nieuw randje

The Graviators – Motherload

Napalm

The Graviators - MotherloadThe Graviators is een relatief jonge band, die ergens in de loop van 2009 haar oorsprong vond diep in een duister woud van Zweedse makelij, dat overigens op generlei wijze verwant is aan die vierletterige meubelgigant. Even duister als het woud in kwestie is bij tijd en wijle de muziek, zwaar leunend op groovende riffs en laaggestemde gitaren. Dat met enige regelmaat leentje buur wordt gespeeld bij het lichtend voorbeeld Black Sabbath mag de pret geenszins drukken. Het Zweedse gezelschap herbergt een surplus aan vakmanschap en etaleert dat met veel elan en gevoel voor ritme en dynamiek op het inmiddels derde baksel getiteld Motherload. Dat het niet louter doom en stoner is wat de klok slaat, blijkt wanneer psychedelische klanken en ijl gierende keyboards hun opwachting maken in diverse nummers die soms jamachtige proporties aannemen, waar de kenners zich zeker al likkebaardend bij zullen verkneukelen van plezier. Mede hierdoor vormt de band een vreemde eend in de stonerbijt en verkrijgt het ondanks de gelijkenis met Ozzy en consorten alleszins bestaansrecht met een smakelijke mengelmoes van authentieke stijlen.

File: The Graviators – Motherload
File Under: Zweeds vakmanschap

Within Temptation – Hydra

Nuclear Blast

Within Temptation - HydraPuur vanuit commercieel opzicht beschouwd is de rond blikvanger Sharon den Adel opgetrokken band al jarenlang het meest succesvolle exportproduct van Nederland uit de harde muzieksector. Ooit, in een ver en grijs verleden, waren de gitaren hard ingemixt en werd er flink op los gegrunt, maar naar gelang de tijd verstreek ontstond een meer gestroomlijnd geluid dat meer dan zijdelingse raakvlakken had met het door metalheads veelal gehekelde popgenre. Niettemin heeft de muzikale verschuiving de band geen windeieren gelegd en werd wereldwijd succes geboekt. Er werd besloten het ditmaal weer eens over een andere boeg te gooien en de diversiteit van het Within Temptation-geluid weer naar voren te halen. Vandaar ook de titel van het kleinood, verwijzend naar het veelkoppige monster uit de Griekse mythologie dat telkens voorzien werd van twee nieuwe hoofden als er één afgehakt werd. De diversiteit wordt ondermeer vormgegeven door de introductie van een keurkorps aan hulptroepen, die nachtegaaltje Den Adel vocale bijstand verlenen. Zo zijn daar Tarja Turunen (ex-Nightwish), Howard Jones (ex-Killswitch Engage), Dave Pirner (Soul Asylum) en rapper Xzibit. Met name de laatste zorgt voor een nogal vreemde eend in de bijt. Het uiteindelijke doel was een terugkeer naar een steviger geluid te bewerkstelligen, maar die opzet is slechts ten dele geslaagd. Weliswaar zijn de gitaren wat harder en is een sporadische grunt te horen, maar de productie gaat nog altijd gebukt onder een stortvloed van melodieuze bombast en dat haalt de meerwaarde van deze cd, verpakt in stilistisch prachtig uitgevoerd digipack, enigzins naar beneden. De verstokte fans zullen de voorgekookte dis ongetwijfeld met smaak verorberen, maar de kans is groot dat de rest van het metalen legioen hoofdschuddend de hulp zal inroepen van held Herakles en diens neef Iolaos om hen ten tweede male in staat te stellen de Hydra een kopje kleiner te maken.

File: Within Temptation – Hydra
File Under: Terugkeer naar vervlogen tijden

Skintrade – Refueled

AOR Heaven

Skintrade - RefueledTwintig jaar na het gelijknamige, illustere debuut is het Scandinavische Skintrade terug aan het front met een nieuw wapenfeit. De band rondom zanger Matti Alfonzetti werd door het verleden van de frontman in melodieuze haarbandjes als de Bam Bam Boys en Jagged Edge vaak ten onrechte gecategoriseerd als een typisch glamrock gezelschap, terwijl daar in de praktijk niets van waar bleek te zijn. Het in 1993 verschenen debuut barst letterlijk uit de voegen van ongepolijste rock, vermengd met funk en metal. Opvolger Roach Powder uit 1995 laat zelfs een donker geluid horen waar menige grunge band uit die periode jaloers op was. Met name in de Benelux had Skintrade een behoorlijke fanschare en stond het bekend om de puike podium capriolen. Interne strubbelingen leidden evenwel tot een roemloze aftocht door de achterdeur van de internationale roem en van Alfonzetti werd nog slechts sporadisch wat vernomen als er een niemendalletje verscheen in de vorm van een solo album. Maar in 2012 sloeg de vlam opnieuw in de pan, toen label Universal de bandleden benaderde vanwege het opnieuw uitbrengen van het oude werk. Dit contact mondde uiteindelijk uit in een compilatie album met een aantal nieuwe nummers als kers op de taart. In de studio werd de magie van weleer hervonden en de reunie was een feit met in het kielzog hiervan Refueled. Op dit derde werkje grijpt de band veelvuldig terug naar de geestdrift en klanken van het debuut. Melodie en robuuste rock gaan hand in hand. Wel heeft de sporadische funk en rap van toen het veld geruimd, daarmee ruimte latend voor bronstige zang en een bij tijd en wijle gruizig gitaargeluid die referenties oproept aan een groep als Buckcherry. Prima comeback van een prima band.

File: Skintrade – Refueled
File Under: Comeback van het jaar

Vandenberg's Moonkings

Interview: Kanij

Na Jan Akkerman is Ad Vandenberg misschien wel Nederlands meest beroemde snarengeselaar. Niet alleen deelde hij met de naar zichzelf vernoemde band podia met tot de verbeelding sprekende namen als Ozzy Osbourne en Kiss en verwierf hij eeuwige roem met de klassieker “Burning Heart”, daarnaast fungeerde hij veertien jaar lang als de rechterhand van David Coverdale in diens Whitesnake. Nog regelmatig is Ad in die hoedanigheid te zien als zeer speciale gast als de witte slang her en der haar opwachting maakt. Als eerbetoon aan zijn voormalige wapenbroeder had David Coverdale zelfs aangeboden een bijdrage te leveren aan het nieuwe teken van leven van zijn favoriete gitarist. Het was een aanbod dat door Adrian met beide handen werd aangegrepen en zodoende werd een opnieuw gearrangeerde versie van Whitesnake’s “Sailing Ships” opgenomen voor het debuutalbum van Vandenberg’s Moonkings, dat na een schier eindeloze tijd de radiostilte verbreekt wat betreft de muzikale escapades in tastbaar verband.
Vandenberg's Moonkings


Continue reading

Death Angel – The Dream Calls For Blood

Nuclear Blast

Death Angel - The Dream Calls For BloodTijdens de hoogtijdagen van de Bay Area Thrash was Death Angel een graag geziene gast. Toch wist het gezelschap rondom de sympathieke frontman Mark Osegueda nooit de status te bereiken van Metallica of Testament. Slechts een marginale rol in de loeiharde sector was de band toebedeeld. Het weerhield haar er overigens niet van een aantal puike albums op de wereld los te laten in de vorm van het onvolprezen debuut The Ultra-Violence en diens opvolger Frolic Through The Park. In de jaren nadien zou de fanschare middels wereldwijde tournees flink uitgebreid worden en leek een mooie toekomst alsnog aan de horizon te gloren. Een tragisch ongeluk met de tourbus in 1990 voorkwam evenwel een doorbraak. Als direct gevolg hiervan verliet verliet zanger Mark gedesillusioneerd de band. Zonder hem aan het roer zou nog een doorstart gemaakt worden. Eerst onder de naam van The Organisation en later als Swarm. Pas in 2001 zou Death Angel ter gelegenheid van een benefietconcert voor de aan kanker lijdende Chuck Billy van Testament nieuw leven in geblazen worden. De heropstanding ging gepaard met nieuw plaatwerk, dat nogal wisselvallig van karakter was. Het heilige vuur van weleer begon pas weer goed te branden met het in 2010 verschenen Relentless Retribution. De band vlamde als vanouds en liet blijken het thrashen niet verleerd te zijn. Ook het nog niet zo geleden ingeblikte The Dream Calls For Blood tapt uit hetzelfde vaatje als diens voorganger. De muziek is bij vlagen zeer bruut en geeft de nekwervels geen kans om tot rust te komen. Thrash met betonnen riffs is wat de klok slaat, geheel volgens de aloude tradities van toentertijd, maar wel met een moderne flow. Nieuwe zieltjes zullen niet gewonnen worden en de marginale rol zal ook nu niet uitgebreid kunnen worden, maar dat neemt niet weg dat dit album staat als een huis en ruim 45 minuten aan onvervalst metalplezier biedt.

File: Death Angel – The Dream Calls For Blood
File Under: Terugkeer naar de muzikale wortels