Category Archives: Lowlands 2013

Lowlands 2013 Napret: zondag

Door: Jasper. Foto’s: Jorg

Onze Lowlands-zondag begint bij het Ierse Kodaline, de zoveelste band in het Coldplay-stramien. Een kwartet dat zich volgzaam in de dwangbuis van radiopopconventies laat stoppen, terwijl de band verder bekwaam haar instrumenten beheerst. Maar als Steve Garrigan en zijn vrienden voor succes op lange termijn willen gaan, moet er snel wat meer animo in deze show komen, want zelden hoor je muziek zo inwisselbaar. Af en toe test Kodaline met de teentjes de wateren van U2 en Mumford & Sons, zonder een duik in het diepe te wagen. De band uit Dublin speelt het wel errug op veilig, he? En ben ik nu gek of gaat hitsingle “All I Want” niet gewoon over break-up seks? Zo ja, dan is zelfs Nick Cave niet zo wrang om vervolgens honderden tienermeisjes te laten meezingen.
Kodaline-4992.jpg
Het was verdomd moeilijk kiezen tussen de begaafde, glitch-‘n-b van James Blake en de mystieke kamerpop van Bat For Lashes. Onderweg naar de Bravo bij eerstgenoemde werd ik overvallen door een heel ander soort onderbuikgevoel dan wat 3voor12 beschreef; noodgedwongen moest er een tussenstop bij de toiletten aan te pas komen. Eenmaal fris en fruitig waren zowel Blake als Natasha Khan klaar. Zo zie je maar, altijd luisteren naar je onderbuikgevoel bij knelpunten in het blokkenschema, for better or worse.
James Blake-5322.jpg
Op naar het altijd superfantastische Franz Ferdinand in een propvolle Alpha-tent. Eigenlijk was het optreden vorig jaar op het kleinschalige Into The Great Wide Open beetje een valse start, een soort try-out bijna. Maar vanavond mag The Franz haar officiële rentree als smaakmaker op de Nederlandse festivalweiden maken. Alle hits komen voorbij: “The Dark of The Matinee”, “This Fire”, het aan Rats On Rafts opgedragen “Michael” en natuurlijk “Take Me Out”. Afgezien van een olijke knipoog naar “I Feel Love” van Donna Summer blijft het een voorspelbaar optreden. Dat mag de pret echter niet drukken: Franz Ferdinand heeft haar status als grote festivalact behouden door lekker bescheiden te blijven doen waar ze goed in zijn: hoekige, dansare indiepopliedjes vertolken met de nodige dikdoenerij. Right thoughts, right words, right action, indeed!. Gunfactor keer drie.
Franz Ferdinand-5602.jpg



Continue reading

Lowlands 2013 Napret: zaterdag

Door: Jasper. Foto’s: Jorg.

Terwijl er genoeg festivals in Nederland zijn die de muzikale niches prikkelen, onthult het immense programma van Lowlands altijd weer waar de verhoudingen precies liggen in de binnenlandse muziekdemografie. Dubstep lijkt alweer passé, terwijl synthpop en spannende alternatieve dance wederom veelvuldig in trek zijn. Zaterdagmiddag in de X-Ray lijkt het perfecte moment te zijn voor het gerenommeerde Factory Floor, dat in september het debuut dat al vier jaar in de maak is eindelijk gaat uitbrengen. Geen een artiest heeft dit weekend zoveel loftrompetten in ontvangst mogen nemen.
Factory Floor
Ook Chvrches maakt haar Lowlands-intrede nog voor het uitbrengen van het debuut in de India. De Schotse elektropopgroep rondom Lauren Mayberry is dit jaar al tot ware sensatie uitgeroepen bij blogs en radiostations. Liedjes als “Recover” en “Lies” blijven tussen de oren weerkaatsen. Merkwaardig: niemand minder dan Iain Cook, voormalig gitarist van het relatief onhippe (doch fantastische) Aereogramme flankeert Mayberry op synths. Inderdaad dus, om zich bekeren tot Chvrches heeft Cook zijn gitaar dus eventjes aan de wilgen gehangen. Live zijn er echter nog wat groeipijntjes te bespeuren bij Chvrches. Het drietal komt nogal plat uit de verf, alle nummers staan op een zelfde (harde) volume. Het publiek in de India heeft hier duidelijk lak aan en dobbert in grote getallen op de kinetische stuiterballenpop.
Chvrches
Het grootste spektakel van deze Lowlands-editie is zonder twijfel weggelegd voor Major Lazer. Als motten aangetrokken door het licht bestormt een gigantische horde hitsige feestgangers de Grolsch totdat die uitpuilt tot bijna aan de Lima. Diplo en zijn mannen zijn verre van origineel met hun four-on-the-floor aanpak, maar de beste showelementen bijeen rapen om de ultieme partyact te vormen blijkt een briljante strategie. In de tien Lowlands-edities dat ik aanwezig was was heb ik nog nooit zoveel mensen op een plek uit hun plaat zien gaan.

Major Lazer

Natuurlijk hebben ook de gitaarbands zaterdag een sterke impressie achtergelaten, artiesten die stiekem net iets meer binnen het straatje van ondergetekende vallen. Leest u mee?


Continue reading

Lowlands 2013 Napret: vrijdag

Door: Jasper. Foto’s Jorg.

Tsss. Zijn we tevree of zijn we tevree? Lowlands heeft het op zijn 21e editie ein-de-lijk voor elkaar om Slayer te strikken. Vrijdag speelde de legendarische thrashmetalband – zonder drumheld Dave Lombardo en de dit jaar bezweken Jeff Hanneman – in de Grolsch-tent. Het massaal roepen van “SLLLLAAAAAYYYYEEEERRR” is al jaren een running gag op festivals – maar omdat Slayer er juist stond dit jaar, heb ik het niet of nauwelijks gehoord afgelopen weekend (slechts één keer prominent vanuit het publiek, na de ‘Nineties’-voorstelling in de Juliet). Het einde van een cultureel tijdvlak? Misschien weet ene Theo het, nog steeds zoek sinds Lowlands 2004…
Sfeerbeeld
Goed, dat kan dus nog even duren. Net zo lang als de zoektocht naar de nieuwste superster van de hiphop. En ja, hij komt uit verdorie uit Compton, diezelfde wijk in Los Angeles waar de NWA de hele hiphopwereld op zijn kop zette in de jaren tachtig. Kendrick Lamar is ook wat je noemt een echte game changer – sinds zijn grote doorbraak Good kid, M.A.A.D City is de rapper volop in het nieuws en social media afgelopen opnieuw dankzij het fenomeen #TheVerse. Als je een couplet spit – niet eens op een eigen track, maar op Big Sean’s “Control” – die wereldwijd tot hashtag en trending topic gekatapulteerd wordt, dan ben je een big fucking deal. Maar werkt het wel in zijn voordeel, zo kapotgebuzzt worden? In de Grolsch loste de 26-jarige Lamar de verwachtingen volledig in, dit keer met een retestrakke band die de frisse hiphopproducties uitstekend naar het podium vertaalt. Ook zonder #TheVerse.
Kendrick Lamar-3270.jpg

Verwachtingen inlossen, dat deden de manschappen van Band of Horses ook, maar niet zozeer in positieve zin. Een band die ik vroeger nog gretig omcirkelde op het blokkenschema, maar Band of Horses is sinds het matte optreden in de Grolsch in 2010 een gezapige bedoening geworden. Het vierde album Mirage Rock is een typisch benepen majorplaat geworden vol overgeproduceerde niemendalletjes. De band uit Seattle oogt vooral content en voldaan, waardoor de angel er een beetje uit is. Twee van de sterkste nummers, “The First Song” en “The Funeral”, worden al vroeg in de set gespeeld; het minder sterke nieuwere materiaal krijgt de voorkeur.
Band of Horses
Mikal Cronin is een gelukkig een hongerige artiest, driftig zoekend naar zijn spil. De bassist van Ty Segall ontpopte zich als begenadigd liedjessmid in de trant van Tom Petty en Evan Dando met fuzzy powerpopplaat MC II. Helaas is het optreden in de India rommelig: Cronin oogt knorrig en de liedjes worden stuk voor stuk lukraak afgeraffeld. Misschien is er toch een keerzijde aan die bejubelde San Francisco-garagebeweging. Met zoveel hyperproductieve muzikanten is het lastig genoeg momentum in het club- en op festivalcircuit te bouwen met een eigen release. Cronin zal de rest van het jaar waarschijnlijk weer in dienst moeten treden bij Ty, evenals smokin’ hot drumster Emily Rose Epstein…want tja, de grootmeester heeft alweer een nieuwe plaat in het verschiet. Pfff.

Mikal Cronin



Continue reading