Category Archives: Marten

Roots Manuva – Slime & Reason

Big Dada / PIAS

Roots Manuva - Slime & ReasonIk vind hiphop eigenlijk alleen leuk als het niet zo veel meer met hiphop te maken heeft. A Milli van Lil’ Wayne is zo’n fantastisch nummer omdat de rapper niet begeleid wordt door bijvoorbeeld een lieflijke viool, maar door een vervormde stem die de woorden ‘a’ en ‘milli’ vaker herhaalt dan RTL5 The A-team, en dan ook nog op een manier alsof de bezitter van die stem ondertussen honderden kilo’s hutspot aan het uitkotsen is. Op het in december te verschijnen album van Kanye West staat een fantastisch liedje waarin hij zijn bazige vriendin vergelijkt met Robocop, terwijl je op de achtergrond ook letterlijk Robocopgeluiden hoort. Ik heb een koninklijk respect voor artiesten die dit soort beslissingen nemen, en al helemaal als het om rappers gaat, want er zijn niet veel artiesten in de hiphop die flink bijlappen aan het origineel houden van het genre. Roots Manuva stelt me op zijn laatste album Slime & Reason dan ook goed teleur. Hij is juist zo iemand die het in zich heeft om de luisteraar te overweldigen met twijfelachtige beslissingen in zijn muziek, maar lijkt zich op zijn laatste album in te houden. Toegegeven, de single Again & Again is fantastisch: het in stukken gehakte en weer in elkaar geplakte blaasorkest is precies het uitzonderlijke soort productie dat elk nummer had moeten hebben. Want verder zijn het vooral slappe pogingen tot originaliteit, zoals Buff Nuff. Op het snelle eerste gehoor lijkt daar iets bijzonders aan de hand te zijn, maar bij nadere beluistering blijkt het nummer bijna net zo saai en irritant te zijn als een Outkast-nummer. Jammer en blegh. Trouwens, Again & Again, het vlaggetje in de drol die Slime & Reason is, is ook geremixt door Matt Helders, de drummer van Arctic Monkeys, en, nou ja, als die remix heel erg klote was dan had ik hem in deze recensie niet genoemd.

File: Roots Manuva – Slime & Reason
File Under: Jammer en blegh, maar let op “Again & Again”
File Audio: [Manuva-Space]
File Video:[Again & Again (de singleversie, die een stuk minder leuk is
dan de albumversie… het spijt me)
]

Cansei De Ser Sexy

Interview: Marten

CSS is een band uit São Paulo, al komen jij en je bleke bloembollengezicht daar tegenwoordig misschien wel vaker dan zij. Ze zijn namelijk al jarenlang achter elkaar door alle plekjes op deze aardbol aan het bezoeken. Hun in skinny jeans en ruitjesblousen gestoken fans zitten immers overal. Ik spreek de drie bandleden Ana Rezende (gitaar), Luiza Sá (gitaar/drum) en Carolina Parra (gitaar/drum) in hun kleedkamer in de Melkweg, vlak voor hun zoveelste concert in Amsterdam, over hun oneindige wereldreis.
CSS


Continue reading

Cansei De Ser Sexy – Donkey

Sub Pop / Konkurrent

CSS -DonkeyBij Brazilië heb ik nog altijd een beangstigend beeld van een land vol mensen die een kapmes tussen hun kiezen bewaren, waar de nationale valuta voetbaltrucjes is (één koffie? Dat is dan 70 keer hooghouden) en waar je voortdurend het risico loopt om ontvoerd te worden door schreeuwende chimpansees. Dat beeld klopt natuurlijk net zo min als dat wij Nederlanders allemaal in molens wonen, elke dag op klompen lopen en prostitutie hebben gelegaliseerd. Hoe het dan ook echt moge zijn in Brazilië, de mensen van Cansei de ser Sexy (CSS) zullen er weinig meer van meekrijgen, want ze hebben sinds hun doorbraak in 2006 alleen al in Amsterdam iets van 72 keer opgetreden. Ik overdrijf, maar feit is wel dat ze hier in de afgelopen twee jaar ontzettend veel geweest zijn, en aangezien Nederland niet het enige land is met CSS-fans moet dat betekenen dat ze sinds hun eerste album weinig risico hebben gelopen om vanuit een boom van de straat te worden geplukt door een agressieve mensaap. Waar ze niet mee lijken te zitten, want album nummer twee, Donkey, is nu uit en heeft net zo’n fijn en opgewekt gebrek aan diepgang als hun debuut. Het refrein van de eerste single bestaat bijvoorbeeld uit het gepassioneerd herhalen van de zin ‘I know, I know, I know, I know, he will never hurt you again’, en gaat niet over een overspelige player, maar over een inmiddels dode rat die het huis van een angstig meisje was binnengedrongen. Het ontbeert Donkey aan liedjes die ver boven de rest uitspringen, maar dat wordt gecompenseerd door de rode draad van het album. Dat is het enthousiasme van Lovefoxxx, de nog maar 24-jarige zangeres van de band, wier explosieve charme als je niet uitkijkt lelijke brandwonden in je gezicht kan achterlaten. Ik krijg in elk geval niet de indruk dat ze snel naar huis wil.

File: CSS – Donkey
File Under: We gaan nog niet naar huis
File Video: [Rat Is Dead (Rage)][Move]

Au – Verbs

Force Field

Au - VerbsDe kutste cd die ik dit jaar gehoord heb is Visiter van The Dodos. Je mag van mij best ideeën stelen van andere bands (in dit geval Animal Collective), maar ga er dan geen hele domme dingen mee doen. Deze cd was eigenlijk net zoiets als een Porsche stelen om die vervolgens in de prak te rijden. Een veel betere boef is Au. Au is de Amerikaan Luke Wyland en dan nog een paar tientallen muzikanten waar hij de regie over voert (onder andere leden van Yellow Swans, Parenthetical Girls en Jackie-O Motherfucker), en zijn stijl heeft iets weg van die van Animal Collective. Maar wat Au doet is eerdergenoemde Porsche stelen om die vervolgens in de zon te parkeren, een geruit kleed over knispervers gras te leggen en daarop een vrolijk gekleurde slagroomtaart te eten. Je medeplichtige en de achtervolgende, knuppelzwaaiende agenten mogen ook een stukje. Koren, handgeklap, pianoriedeltjes, een falsetto-stem, geluiden die een loodgieter maakt als hij een nieuwe douchekop komt installeren; alles wordt over elkaar heen gedrapeerd en alles op precies de juiste plek. Het hoogtepunt is “RR vs. D”, een liedje met zo’n belachelijk prachtige gelaagdheid dat er niet naar valt te luisteren zonder dat je er schaafwonden op je knieën aan overhoudt. En het is precies dit liedje dat Au beschikbaar heeft gesteld als gratis download. Idioten.

File Under: Het correcte soort jatwerk
File Video: RR vs. D
File Audio: RR vs. D

Lucky Dragons – Dream Island Laughing Language

Southern / Konkurrent

Lucky Dragons - Dream Island Laughing LanguageDe band Lucky Dragons gaat ons helpen met het voorbereiden op de toekomst. Ik zal het uitleggen. Iedereen weet: China maakt nu al een tijdje een enorme groei door in elk denkbaar opzicht behalve hun lichaamslengte, en ooit gaat het punt aanbreken waarop zij de rest van de wereldbewoners tot hun slaaf gaan maken met behulp van genetisch gemanipuleerde noedels die door de straten zullen krioelen op zoek naar baby’s om te wurgen. En nu de kredietcrisis ervoor aan het zorgen is dat er binnenkort van de huidige grootmacht Amerika niet veel meer over zal zijn dan een gigantische zwarte put vol verwilderde mensen die rondkruipen in hun eigen poep, op zoek naar onverteerde stukjes paprika, is er geen ander toekomstbeeld denkbaar dan dat waarin de Chinezen met z’n allen bepalen hoe onze levens eruit zien. Tijd dus om je hoofd uit je kont te halen en je voor te bereiden op de toekomst. Dan zijn er geen Amerikaanse series meer over de luie levens van bevoordeelde tieners die op het strand bespreken van wie ze welke soa’s hebben gekregen, maar Chinese educatieve programma’s waaruit blijkt hoe belangrijk en fantastisch het fenomeen samenwerking toch is. Met de muziek gaat hetzelfde gebeuren, en dat is waar Lucky Dragons ons helpt, want ze geven ons alvast een voorproefje. Dream Island Laughing Language is een verzameling van 22 veelal korte, structuurloze nummers met een Chinees tintje: je hoort een shamisen (zo’n driesnarige Chinese gitaar), je hoort een djembé (ik weet niet of dat per se Chinees is maar nou en, jij hebt een dikke moeder), je hoort zelfs vuurwerk. In plaats van akoestische gitaartjes hoor je akoestische gongs. Het luistert weg als een trip na hele slechte fu yong hai met stukjes bedorven hond. Zo klinkt alle muziek binnenkort, dus leer dat maar vast accepteren.

File: Lucky Dragons – Dream Island Laughing Language
File Under: Hoe alle muziek binnenkort klinkt
File Audio: [Givers]

Rafter – Sweaty Magic EP

Asthmatic Kitty / Konkurrent

Rafter - Sweaty Magic EPIk had al een paar maanden een vermoeden, maar ik kon het niet bewijzen en hield daarom mijn mond. Maar ik had gelijk, zo blijkt nu, dus ik kan het eindelijk aan de wereld verkondigen zonder dat mensen me voor gek verklaren en voortaan alles in twijfel trekken wat ik zeg, zoals ‘Het gaat regenen’ en ‘Mag ik de melk?’ Hier is waar het om gaat: alle muzikanten van de wereld hebben tegelijkertijd seks met elkaar gehad. Ze hebben met z’n allen in het geniep een enorme gymzaal afgehuurd om daar de grootste orgie te houden die de wereld ooit heeft gekend. Het bewijs is Sweaty Magic van Rafter, want dat kan niet anders dan hun muzikale liefdesbaby zijn. Je maakt bij beluistering van deze EP zo veel associaties met andere artiesten dat het niet anders kan dat onder andere The Dirty Projectors, Beck, Air, The Neptunes, The Knife, James Brown en zelfs Ariel Pink allemaal gepijpt zijn door Rihanna, die na afloop de restjes hardgeworden sperma van haar kin heeft geschraapt om die vervolgens naar een vruchtbaarheidskliniek te brengen. Het probleem met de vrucht die daaruit voortkwam is alleen dat de mooie momenten waaruit hij bestaat zich veel te snel achter elkaar opvolgen. Je hoort steeds minimaal 47 verschillende stijlen door elkaar heen, wat heel wat moois oplevert, maar dat moois is na gemiddeld zeven seconden alweer voorbij. Dat is superjammer, want je krijgt zo geen tijd om te genieten van deze imaginatieve, opgewekte stijlstapelingen. Het lijkt me verstandig dat alle muzikanten van de wereld bij hun volgende orgie hun coke bij de ingang van de gymzaal achterlaten.

File: Rafter – Sweaty Magic EP
File Under: Vers van Rihanna's kin
File Audio: [Pssst! Gratis mp3's?]

SJ Esau – Small Vessel

Anticon / Konkurrent

SJ Esau - Small VesselJe hebt artiesten die nooit van de gebaande paden afwijken (‘Couplet, refrein, couplet, refrein, bruggetje, refrein, refrein met uithalen, klaar!’) en artiesten die er juist veel te ver vanaf slenteren (‘Als ik de opname van die stervende meerkoet nou eens over die van de pruttelende pan macaroni heenplak… oh god ik ben geniaal.’), en je kan daar maar het beste ergens tussenin zitten. Je moet alle regels die er bestaan in de muziekmakerij altijd volledig negeren, maar ondertussen ook niet zo veel lef hebben dat je een anderhalf uur durende opname van een sofinummers oplezende clown durft uit te brengen. Iemand die het snapt is SJ Esau, die op zijn laatste album Small Vessel iets heeft gevonden dat van onschatbare waarde is: precies de goede mate van schijt hebben aan. Het nummer What Happened begint als een krakerig akoestisch liedje dat langzaam wint aan nieuwe lagen geluid (zanglaag, drumcomputer, nog een zanglaag, fluit, brommende wasmachine, zanglaag), die uiteindelijk in elkaar versmelten en resulteren in een onverwacht prachtige minuut van witte ruis. Zo gaat het over het hele album: je vindt als luisteraar steeds schoonheid op onverwachte, smerige plekjes. Liedjes als Frustrating of Depth Perception Lack zijn van begin tot eind prachtig georkestreerd, maar er hangt toch een soort ochtendurinegeur om de nummers heen die elke vergelijking met Sufjan Stevens en zijn gladjakkerviolen op een afstand houdt. Gelukkig maar. Al had Sufjan Stevens misschien een album als Small Vessel kunnen maken als hij meer dan één bal had.

File: SJ Esau – Small Vessel
File Under: Prachtige plaat met een plaslucht
File Audio: Z'n MySpace

Our Brother the Native – Tooth & Claw

Fat Cat / Bertus

our_brother_the_native-tooth_and_claw.jpgOur Brother the Native zijn de laatste leden van de langzaam groeiende ‘wij vinden gestructureerde liedjes stom, en als wij geluidsopnames van drie zeemeeuwen die in de lucht een pasgevangen kabeljauw uit elkaar rukken in onze muziek willen verwerken, dan doen we dat ook gewoon’-beweging. Bands in deze markt zijn te herkennen aan a) liedjes die het geluid van uiteengereten oceaanvissen bevatten, b) de nonchalant aandoende maar stiekem weloverwogen gezichtsbeharing van de bandleden en c) een Vengaboys-poster in hun opnamestudio, waar dan met zwarte markeerstift de tekst ‘Never forget’ opgezet is. Laat de superioriteitsgevoelens omtrent dat laatste punt je echter niet meteen de controle over de spieren in je maagdarmkanaal verliezen, want Animal Collective en CocoRosie zijn ook zulke bands, en zij maken hele mooie muziek. De leden van Our Brother the Native zijn jong. ‘Ik heb geen tijd om te repeteren want ik heb nog wiskundehuiswerk’-jong. Het grappige is dat je dat helemaal niet merkt, omdat de bands binnen dit genre juist altijd klinken alsof ze na het opnemen van de muziek bij hun moeder op schoot gingen zitten met in hun mond afgewisseld hun duim en het platgekauwde rietje van een pakje Chocomel. Al moet gezegd dat Tooth & Claw veel meer een rotzootje is dan wat een cd van Animal Collective of CocoRosie ooit zou kunnen zijn. Een goed soort rotzootje. Als een kinderkamer met stukjes kabeljauw overal.

File: Our Brother the Native – Tooth & Claw
File Under: Volgens mij heb ik net een cd omschreven als 'een kinderkamer met stukjes kabeljauw overal'. Mocht dit niet duidelijk zijn, en ik kan me dat heel goed voorstellen, dan is hier een tweede
poging: dit album klinkt als S Club 7, maar dan helemaal niet, zeg maar.
File Audio: [Obligate MySpace-link]

Morningwood – Morningwood

Capitol Records

morningwood-morningwood.jpgEén van de belangrijkste dingen ter wereld, naast zuurstof en respect, is de tiet. Het maakt niet uit wat je geslacht of geaardheid is: ieder netvlies heeft op zijn tijd wel eens een goede tiet nodig. Of twee, mochten ze in die getale aangeleverd worden. Chantal Claret, frontvrouw van Morningwood, heeft twee van de beste tieten ooit. Ze zien eruit alsof ze op de wereld zijn gezet om je neus tussen te kunnen stoppen. En om vervolgens je hoofd even lekker heen en weer te schudden, zo van pffffwwbbbt. Ik vond het belangrijk om dat even gezegd te hebben. Morningwood is in staat krankzinnig blije liedjes te maken, liedjes die van begin tot eind een snack zijn voor de oren. Liedjes die, hoewel het hier om rockend materiaal gaat, liefdevol zijn overgeproduceerd, en poppiger klinken dan Aqua. “Nth Degree”, “Jetsetter” en “Everybody Rules” zijn stuk voor stuk audio-equivalenten van met hagelslag besprenkelde vanilleyoghurt eten. Terwijl je een Shiatsu-massage krijgt. In Disneyland Parijs. Het jammere is alleen dat de band zelf niet door lijkt te hebben hoe fantastisch ze zijn in hun wat meer suikerspinachtige liedjes. Want de rest van hun debuutalbum is gevuld met lelijke en zich op geen enkele manier onderscheidende indie-shit. Maar als je eerdergenoemde drie liedjes op je naam hebt staan dan kom je wat mij betreft zelfs nog weg met fout zijn in de oorlog, of katten scheren. Helemaal met zulke tieten.

File: Morningwood – Morningwood
File Under: pffffwwbbbt!
File Video: [Uh Oh Here We Go]
File Audio: [Turn Up The Radio]