Category Archives: Motel Mozaique 2006

Motel Mozaique 2006 Napret

Door jnnk en Storm. Foto's: George.

Normaal zijn wij niet van die notoire laatkomers bij concerten. Ik mag graag een beetje op tijd in de zaal zijn om rustig mijn plaatsje op te zoeken. Dit keer lukte het niet om op tijd in Rotterdam te zijn voor Motel Mozaïque. En je zult altijd zien dat je daarvoor gelijk gestraft wordt. Ongeduldig sloten we aan bij de rij die tot onze frustratie tot ongeveer het station stond. De bui voelden we al snel hangen: het zou druk zijn op Motel Mozaïque, heel druk. Eenmaal binnen bleek dat ook inderdaad het geval te zijn. De tijd die we in Nighttown verbleven bestond dan ook vooral uit het schuifelen van zaal tot zaal en achteraan aansluiten in de rij. En dat was jammer, want daardoor konden we lang niet alles zien wat we wilden. Nu is een festival toch altijd een kwestie van keuzes maken, maar die keuzes maak ik liever niet, ik wil overal van kunnen proeven.
Jenny Lewis.
[Jnnk: Ik wilde er eigenlijk niets over zeggen, over dat gedoe bij de rijen. Dat is elders al genoeg gedaan. Blijkbaar kies je bij Motel Mozaique drie, hooguit vier concerten per avond uit, waarbij je er voor zorgt dat je op tijd bent. Het is de vraag of je dat wilt.]


Continue reading

Motel Mozaique 2006 – Vooraf

Door jnnk en Storm. Foto's: George

Het worden vast twee fijne avonden en nachten
Storm zegt: Weet je jnnk, ik vind het maar een raar idee dat ik mevrouw Storm meeneem naar een festival. Normaal gaat ze al niet snel mee naar een concert, laat staan naar een festival. De laatste keer kan ik me eigenlijk niet heugen. Ik vind het wel leuk dat ze meegaat, maar ik heb het idee dat ik daarop wel een beetje het programma af moet stemmen van de acts die ik ga bekijken met haar. Ik kan haar niet alles voorschotelen. Of vind je van wel?
jnnk zegt: Tja, ik ken haar natuurlijk niet, maar de meeste dingen zijn toch wel te pruimen? Sommige zijn misschien wat moeilijk te begrijpen, in een keer, maar echt hard of echt gek zal het niet worden. Dat kan ook aan mij liggen… Ik bedoel, die Coco Rosie, is best wel een beetje vreemd, maar het moet bijzonder zijn om de zusjes live te zien…
Storm zegt: Ja, dat wil ik haar ook zeker laten zien. Ik ben zelf ook wel nieuwsgierig hoe die koolstofbesnorde dames live zijn. Ik heb een beetje een haat-liefde-verhouding met hun cd’s. Beetje raar.
Een elf uit IJsland. Gestuurd door God zelve.


Continue reading

Mogwai – Mr. Beast

PIAS

mogwai-mr_beast.jpgHet was zo’n band die ik pas laat ontdekte, maar nadat het eenmaal raak was, was het goed raak en met als gevolg dat ik een wintermaand lang verslaafd aan Mogwai. Met Come On Die Young en Young Team versleet ik heel wat uurtjes half slapend in de trein, fietsend en lopend van, naar en op de stations van mijn veel te lange reis van huis naar werk. Het rare was dat ik veel minder had met de twee opvolgers van deze platen, Rock Action en Happy Songs for Happy People, die ik braaf kocht in de weken dat ze uitkwamen. Dat kwam niet doordat het nieuwe er af was. Ik denk dat het vooral kwam doordat Mogwai een routekaart volgde die een weg toonde die te ver afboog van de ingezette richting die logisch zou zijn te volgen na Young Team en Come On Die Young.
Ik zal eerlijk bekennen, ik had ze opgegeven en vond dat ik maar tevreden moest zijn met die twee magistrale platen. Toch was dat te vroeg, zo blijkt nu. Bijna drie jaar na Happy Songs for Happy People is er Mr. Beast en gelijk bij het eerste nummer “Auto Rock” weet Mogwai me weer te ontroeren als voorheen. Met dank aan het pianospel van Barry Burns, die verderop op Mr. Beast ook schittert, en de geleidelijke greep die ze naar mijn keel doen in de vier minuten die het nummer duurt. Om vervolgens in “Glasgow Mega-Snake” ouderwers abrupt mijn strot dicht te knijpen en weer los te laten, een pijn in mijn borstkas veroorzakend. Dát moet Mogwai bereiken. En dan interesseert het me niet zoveel dat ze al eerder vergelijkbare nummers opnamen. Als het met een intensiteit, dynamiek en overtuiging gebeurt zoals op Mr. Beast interesseert me dat geen zak. Dan mogen ze nog wel tien van zulke platen maken. Denk ik.

File: Mogwai – Mr. Beast
File Under: Geen beest van een plaat, maar wel terug op het juiste spoor.

Kieran Hebden & Steve Reid – The Exchange Session vol 1

Domino / Munich

hebden_and_reid-the_exchange_session_vol1.jpgEn zo ging Carnaval 2006 geheel geruisloos aan mij voorbij. De laatste jaren vond ik het toch al steeds meer op ‘verkleed uitgaan’ lijken. De polonaise wordt tegenwoordig steeds vaker gelopen op het ritme van de platte housedreun die je normaal gesproken in een skihut tegenkomt. Dan hoor ik zelf liever de niet geheel toonvaste, lokale hoempamuziek terwijl ik mezelf vol laat lopen met aangelengd gerstenat. Niet dat ik het echt mis hoor. Gewoon niet zo’n behoefte aan, kan toch? Als alternatief nam ik eens rustig de tijd om het resultaat te beluisteren van de samenwerking tussen laptopmuzikant Kieran Hebden (Four Tet) en de legendarische jazzdrummer Steve Reid (oa Miles Davis, Fela Kuti, Sun Ra, James Brown, kortom: niet de minsten). Het zal geen verrassing zijn dat hier allesbehalve polonaisemuziek betreft. Het duo experimenteert er vrolijk op los in lange improvisatiestukken waarin de bliepjes en tingeltangels van Hebden aansluiting zoeken bij het Afro-Amerikaanse jazzgeroffel van Reid. Voor vriend Hebden was het naar eigen zeggen een openbaring en voor mij was het ondanks de lengte van zo’n veertig minuten vooral een lange zit. Aan wat een boeiende luisterervaring zou moeten zijn, beleef ik ongeveer net zo veel lol als het eerdergenoemde volksfeest. Misschien dat deze jamsessie voor geluidskunstenaars met een flink aantal alcoholische versnaperingen achter de kiezen wel te pruimen is, maar ook dat waag ik te betwijfelen. De volgende keer weer gewoon een mooie plaat, Kieran?

File: Kieran Hebden & Steve Reid – The Exchange Session vol 1
File Under: Onbeluisterbare jamsessie voor geluidskunstenaars

Mark Lanegan & Isobel Campbell – Ballad of the Broken Seas

V2

lanegan_campbell_-_ballad_of_the_broken_seas.jpgEr was een tijd dat de dagen grijs waren. En druilerig. Dagen die eeuwig leken te duren en gevuld waren met verdriet en tranen om dingen die eens waren. Het was op zo’n dag dat er een meisje op mijn deurbel drukte en we een kopje thee dronken. Ze was net dingen wezen doen, ze doet immers altijd dingen, en ze had een cd gekocht. Het was écht prachtig, vertelde ze in haar onnavolgbare accent, een vriend had haar gezegd hier naar te luisteren. Het moest iets met een mooie donkere stem zijn en een elfje dat meezong. Ze bleek het over Britta Phillips en Dean Wareham te hebben. Wist ik veel wie dat waren, ik kende ze niet. Voor mij scheen de zon niet meer, duurden de dagen eeuwig en ik had niet eens internet. Die plaat, L’Avventura, heeft me heel wat uren getroost terwijl ik dronken door de donkere nachten langs grachten zwierf.
Tegenwoordig schijnt de zon. Het is echt heel walgelijk, zelfs in het midden van de winter bloeien er rozen en schieten de boterbloempjes uit de grond. Dus ja, wat moet je dan met zo’n sombere plaat? Ik vergat de plaat. Britta en Dean waren terug naar waar ze eens waren. In mijn vergetelheid. Want zo gaan die dingen. Je vergeet.
Tot een uurtje geleden. Want zojuist kreeg ik de plaat van Mark Lanegan en Isobel Campbell in mijn handen. “Ballad of the Broken Seas” is een plaat die klinkt zoals je zou verwachten als je de titel leest. Vol trage ballades waar Mark wat mompelzingt en Isobel overheen-elft. Het klinkt echt heel fijn en winters en troostrijk, gelooft u mij maar. Het enige probleem is het volgende: neemt u even de donkere stem van Mark in uw hoofd. Denk daar nu de stem van Isobel Campbell bij. Wat krijg je dan? Juist: een tweede versie van l’Avventura. Maar dan zonder Britta. En zonder Dean. En ja, dan kan Isobell het vroeger wel met Stuart van Belle and Sebastian gedaan hebben en Mark zo beroemd zijn als Michael Jackson maar voor mij is er maar één Britta en Dean en ook maar één l’Avventura: de plaat die het meisje dat op die donkere dag aanbelde en haar nieuwe cd opzette, ergens aan een gracht in de Jordaan.

File: Mark Lanegan & Isobel Campbell – Ballad of the Broken Seas
File Under: Bijna net zo fijn als Britta en Dean. Bijna. Niet helemaal.

Flugroove – Like Brethren

Cabin Music

flugroove-like_brethren.jpgStel je voor: zowel klassieke als moderne muziek besluiten op een frisse lentezaterdag met hun respectievelijke honden te gaan lopen, ontmoeten elkaar op een in de zon gelegen parkbankje, verbazen elkaar met de chemie die ze samen hebben en bedrijven enkele minuten later de plakkerige liefde in het steegje achter een steengrillrestaurant. Like Brethren, het eerste volwaardige album van de Nederlandse band Flugroove, zou hier de liefdesbaby van kunnen zijn. Het zijn acht heel sfeervolle liedjes, vol geloopte akoestische gitaartjes, hypnotiserende synthesizerpoeha, passieve onderwatervocalen, langzaam groeiende en krimpende klankpatronen en hier en daar The Booksachtig gesampel of Final Fantasyesk strijkwerk. Het is me hier en daar een beetje te netjes en gestructureerd, en wat (al dan niet spontane) compositiefoutjes zouden het geheel een stuk begeerlijker kunnen maken, maar vanwege de lome tevredenheid die de muziek verder teweegbrengt heb ik nauwelijks zin om daar over te klagen. Ik vind de teksten wel behoorlijk naar: bij dit soort zachtblauwe, lodderige muziek smaken teksten als ‘with her black face and her pale white hand she can wash away the pain’ als rauwe witlof op een bramenpannenkoek. Als ze nu over iets luchtiger of betekenislozer zaken zouden zingen, dan hadden we met Flugroove in Nederland bijna onze eigen Lali Puna, Ms. John Soda of The Notwist gehad. Ik raad ze aan voortaan alleen nog liedjes te schrijven over dartelende jonge geitjes.

File: Flugroove – Like Brethren
File Under: Mooi en Nederlands
File Audio: [Vier van de acht liedjes, in streamvorm]

Beautiful New Born Children – Hey People!

Domino / Munich

beautiful_new_born_children-hey_people.jpgIn de hoek van het weiland zitten twee hazen. Op zich niets bijzonders, een haas is geen zeldzaamheid. De hazen hebben echter de lente in het hoofd. Ze beginnen achter elkaar aan te rennen door een sloot en het weiland. Ze slaan hoeken en rollen af en toe over elkaar heen. Ze lijken het grootste plezier te hebben tot de hazen na een kleine vijf minuten uit mijn gezichtsveld verdwijnen. Ik was getuige van een spektakel dat ongetwijfeld vaker te zien is, maar ik nog nooit eerder mocht aanschouwen. In de hoek van bandjesland zit een bandje genaamd The Beautiful New Born Children. Hun muziek op de eerste release Hey People! staat in de hoge versnelling. Ze rennen als het ware achter elkaar aan, slaan rake riffs en komen in de chaos uiteindelijk weer bij elkaar. Het plezier spat eraf in een rauwe mix van muzikale evenknieën als The Sonics, MC5, The Stooges, Pixies en The Thermals. De tijdsduur is er met een kleine 23 minuten nog wel wat aan de korte kant, maar deze Duisters leveren een spannend debuut af dat naar meer smaakt.

File: The Beautiful New Born Children – Hey People!
File Under: Duitse ADHD-rock
File Audio: [Do the Do]

Jenny Lewis with The Watson Twins – Rabbit Furcoat

Team Love / Rough Trade

jenny_lewis-rabbit_fur_coat.jpgDe beste manier om Rabbit Furcoat van Jenny Lewis te omschrijven. Dat begint al op de hoesfoto waar ze geflankeerd wordt door de even verlegen als geheimzinnig kijkende Watson Twins. De naam en titel van haar band staat in een klassiek letterfont boven de drie. Alsof we naar een oude LP van pak ‘m beet Loretta Lynn of Patsy Cline kijken. En die namen komen niet voor niets bovendrijven. Jenny Lewis heeft dan wel niet de southern drawl van Miss Lynn, maar haar liedjes en verschijning stralen evenveel zuidelijks uit. De muziek is ook klassiek: opener “Run Devil Run” zou van The Louvin’ Brothers kunnen zijn, terwijl “Happy” en “Melt Your Heart” klinken als klassieke country. De toevoeging van de gospelzangeressen Chandra en Leigh Watson en de steun van Conor Oberst (doet hij ooit wel eens gewoon niets?) en M. Ward maken Rabbit Furcoat tot een hele bijzondere plaat. Op de cover van The Traveling Wilburys “Handle with Care” krijgt Jenny Lewis niet alleen steun van eerdergenoemden, maar doet ook Ben Gibbard mee. De eerste jaarlijstjeskandidaat is nu al binnen!

File: Jenny Lewis with The Watson Twins – Rabbit Fur Coat
File Under: Jaarlijstjesvoer
File Audio: [Rise Up With Fists] [Melt Your Heart]